Dag van:
En weer de wekker die wéér iets vroeger gaat...
Vanaf maandag zal ik rond dit tijdstip weer in de ochtendspits belanden...
Vandaag nog even niet....
Vandaag merk je toch nog wel, dat de vakantie niet helemaal voorbij is...
Tja... maar ik ben op weg naar mijn werk....
De laatste semi vakantie-werkdag....
Alleen is inmiddels dat vakantiegevoel er, na drie dagen school wel af....
Het voelt gewoon weer als werken maar dan zonder leerlingen...
Er is veel bedrijvigheid binnen de schoolmuren...
Hoe kan het ook anders... vandaag is ouderstartgesprekken dag....
Ouders die geduldig in de hal wachten tot ze door juffen en meesters worden opgehaald...
Juffen en meesters die soms op tijd komen maar vaak ook uitlopen qua tijd....
Je wil immers de tijd nemen voor de verhalen van ouders....
Tijd die je eigenlijk tekort komt, als je elke ouder uitgebreid wil spreken vandaag....
Ook wij zitten er in de klas klaar voor....
De bankjes, die de kinderen maandag, maar vandaag de ouders vullen, zijn neergezet zodat er een soort kletskringetje gevormd wordt....
Wat me het eerste opvalt zijn de opgeluchte gezichten van ouders...
Gezichten met zo'n uitdrukking van "hè hè, hoe lief weer onze monden ook hebben, nog één weekend en dan zijn die zes lange weken vakantie weer voorbij en zal er weer ritme en structuur in ons leven komen als de kinderen naar school kunnen, en hebben wij even rust"....
En zoals ook bij de juffen zelf is er in hun leven van zes weken vrij ook van alles gebeurd....
Ik besef me dat zes weken, ofwel anderhalve maand, best een lange tijd is.....
En dat het leven altijd wel wat in petto heeft....
Dingen die we zes weken lang niet met elkaar gedeeld hebben....
En dan is zo'n leven met kinderen met een beperking nog veel hectischer denk ik dan het leven in een 'gewoon' gezin, waar op zich ook al genoeg gebeurd natuurlijk....
Mijn assistente en ik uiten onze verwachtingen voor komend schooljaar....
De ouders uiten die van hen....
Terechte verwachtingen en hoopvolle verwachtingen waarvan we nu al weten dat dat het wensen zijn die waarschijnlijk niet waargemaakt zullen kunnen worden....
Een acceptatieproces van ouders van kinderen met een beperking, verloopt van geboorte tot in elke periode vaak via verschillende fasen van rouw en verwerking.....
Dit proces kent geen rechte lijn; het kost tijd en ouders worden vaak heen en weer geslingerd tussen verdriet, boosheid en hernieuwd een plek geven van de situatie.....
En regelmatig, hoe moeilijk ook, leren dat het is wat het is....
Een eerste schrikreactie waarbij de werkelijkheid tijdelijk wordt ontkent, als bescherming.....
Boosheid over het loslaten van dat ideale toekomstbeeld dat je voor ogen had voor je kind (wie heeft dat nou niet?).....en diep verdriet om wat het kind (en het gezin) wordt 'misgund'.....
De fase waarin ouders alle zeilen bijzetten om te zoeken naar de beste therapieën, juiste diagnoses en oplossingen.....
Het moment waarop de beperking onderdeel wordt van het 'gewone' leven en ouders de draad op een nieuwe manier proberen op te pakken....
En elke ouder die we spreken zit weer in een andere fase....
Och, en wat merken we dat al die ouders aanlopen tegen dat bureaucratische gedoe in Nederland...
Een Nederland dat alles naar in hokjes probeert te proppen.... kaders probeert te plaatsen...
Niet om ouders te helpen... nee in tegendeel juist.... om ze tegen te werken.... want oh oh oh die bezuinigingen....
Geen subsidie, en nee de zorgverzekering heeft de oh zo nodige ondersteuningsbehoefte afgeschaft....
Sorry, maar zoek het maar uit....
Het opvoeden van een kind met een beperking brengt in Nederland vaak een enorme administratieve en bureaucratische druk met sich mee voor de ouders.....
Dit fenomeen wordt in de zorg en politiek ook wel de "bureaucreatietrap" of de "zorgjungle" genoemd.....
Ouders zijn vaak tientallen uren per week kwijt aan regelen, bellen en verantwoorden, in plaats van aan de feitelijke zorg.....
Vandaag krijgen we er heel wat verhalen over te horen....
Ouders moeten vaak tegelijkertijd aankloppen bij de Gemeente (Wmo en Jeugdwet), het CIZ (Wet langdurige zorg) en de zorgverzekeraar (Zorgverzekeringswet)....
Raak jij er nog wijs uit.... ik niet....
Indicaties voor zorg of hulpmiddelen zijn vaak allemaal maar tijdelijk.....
Ouders moeten telkens weer opnieuw bewijzen dat hun kind nog steeds een chronische beperking heeft, wat een frustratie....
De indicatie carrousel noemt men dat.....
Instanties wisselen onderling nauwelijks gegevens uit vanwege privacywetgeving.... Ouders moeten steeds opnieuw hetzelfde medische dossier en levensverhaal delen....
En voor een PGB avondtasje mag je wel eerst een boekhoudopleiding volgen op HEAO niveau....
Schrijnend... of eigenijk meer schandalig...!!
En dat dit niet iets is dat wij als juf kunnen oplossen is logisch....
Luisteren kunnen we.... naar al die verhalen.... wat als rode draad doorheen loopt dat alle ouders zó graag het beste voor hun kind willen.....
Leven met een kind met een beperking
vraagt om heel veel liefde, veerkracht en continue zorg.....
vraagt om heel veel liefde, veerkracht en continue zorg.....
Maar.....het brengt ook intense vreugde om kleine stappen met zich mee.....
Je zou het bijna vergeten door al dat regelwerk en verdriet over een andere toekomst dan gehoopt.....
Vier en een half uur luisteren we.... delen we samen de zorgen... proberen samen te werken als partners rondom de ontwikkeling van het kind.....
En gaan we die vertrouwensband aan die zo noodzakelijk is...
Erkennen we hun zorgen, vermoeidheid of emoties zonder direct met een oplossing te komen....focussen we wel op eventuele mogelijkheden.... maar scheppen geen valse hoop....
Geen wonder toch dat we na vandaag doodmoe naar huis gaan....
Maar oh zo voldaan....
Zeker na zulke dankbare berichten als:.... wij vonden het een leuke en gezellige kennismaking en hebben zin in het nieuwe schooljaar....
Want al kunnen we geen wonderen verrichten of bureaucratische narigheid oplossen, we konden er wel even voor ze zijn, ze zien en horen en hun zorgen delen....
En ja, óók wij hebben zin in het komend schooljaar....!!
