11 augustus 2026

Dag van:

En dan zit Willem ’s morgens vroeg huilend op bed…

“Het is klaar Wampie… het is genoeg geweest. Ik ga zo de dierenarts bellen"...

Ik ben op slag klaar wakker.

Wat maakt dat de beslissing ineens genomen is…?

“Borre zakt zover door zijn poten dat hij tijdens het poepen in zijn eigen ontlasting hangt…”

Oké…ik snap het.....hier ligt dus de grens....

Ik bekijk het filmpje dat Willem gemaakt heeft, terwijl hij tegelijkertijd opbiecht dat hij tóch niet naar me geluisterd heeft en Borre weer een rondje mee het bos in heeft genomen....

Ik zie inderdaad wat Willem vertelt over het poepen...

Maar ik zie meer...

Borre zet vier stappen…en moet vervolgens eerst weer krachten verzamelen voor de volgende vier.....vier stappen...krachten verzamelen....vier stappen....

Het is pijnlijk om te zien....

Zeker voor iemand als ik die door de artrose en de nasleep van spit, weer wat voor pijn en moeite dat kracht zetten kost...

“Eerst ga ik naar de tandarts en daarna ga ik bellen"....

En dus gaat Willem naar de tandarts....

En eenmaal terug voegt hij de daad bij het woord....

Met tranen, met horten en stoten, met stiltes tussendoor,  en met een stem waarin de snik duidelijk hoorbaar is....

Hij vertelt over onze beslissing....

“Wij bellen u straks terug,” zegt de paraveterinair medewerker meelevend....

Maar Willem is er niet gerust op....

Hij stuurt ook het filmpje van vanmorgen door en belt nog een keer....

“Wij zullen het filmpje door de artsen laten bekijken,” klinkt dezelfde meelevende stem....

En dan gaat de telefoon....

Maar deze keer is het mijn telefoon....

De garage....

Mijn auto is door de APK....!

Een wielmoer die ontbrak, een rem die wat vastzat, maar verder was alles oké.....

De beurt had-ie ook gehad....

En dan komt het bedrag…

Wauw....wat een meevaller.....!

Willem belt ondertussen snel de

dierenartspraktijk om te vertellen dat we ongeveer een uurtje weg zijn om mijn auto op te halen....

“Is goed hoor,” wordt er gezegd....

En dus rijden we eerst maar even naar de garage....

We staan voor de deur van het kantoor van de garagehouder en ja hoor…

Daar gaat Willems telefoon....de dierenarts....

Hoezo over een uurtje....??

Ik kijk Willem aan met de blik van: red jij dit gesprek alleen...?

Hij knikt....

Ik loop het kantoor in en vertel de garagehouder snel dat ik niet zoveel tijd heb....

Ik leg uit wat er met Borre aan de hand is....

Hij heeft er alle begrip voor en helpt me razendsnel verder....

“Sterkte,” roept hij me nog achterna....

En eenmaal buiten…is Willem nergens te vinden....

Ik kijk,.ik zoek....

Foetsie...!

Dan maar in de auto wachten...

Ineens...toooooeeeet....een claxon....

Willem zit weer in de auto en geeft me een teken om weg te rijden....

We zijn nog maar halverwege de snelweg als zijn telefoon weer gaat....

“Wampie… ik ben in de war.....

Ik moet naar de dierenarts om Tramadol te halen”....

Tramadol....?

Nu snap ik er helemaal niks meer van....

We bellen de dierenarts omdat we samen hebben geconcludeerd dat Borre écht op is....

Dat het genoeg is.....

Dat we hem niet langer willen laten lijden....

En nu krijgen we…

Tramadol....!!!!!

Een zware pijnstiller, dat weet ik....

Maar pijnstillers heeft Borre inmiddels al zoveel gehad....en prednison... en...en.... en....

Daar gaat hij toch niet ineens weer rechtop van staan..?

Daar worden zijn poten toch niet sterker van..?

Daar gaat hij toch niet ineens weer vrolijk achter een stok aan...?

Zucht…diepe zucht....

Ik besluit het thuis allemaal nog maar eens rustig aan te horen.....

Willem rijdt namelijk rechtstreeks door naar de praktijk....

“Moet ik hier keren voor Westervoort, klinkt het nog door de telefoon....ik weet het niet meer".....

“Ja, keer maar,” zeg ik.

“De brug zit dicht"....

Wat een gedoe.

Het antwoord komt als Willem weer thuiskomt.....

De dierenarts had het filmpje bekeken....

Ze vonden inderdaad dat Borre hard achteruit was gegaan, maar…hij leek het nog wel prettig te vinden om even buiten te lopen....

Nou…vast wel.... pfffft....

Op dát moment misschien ja. 

Maar dat hij bij thuiskomst meteen weer neerplofte, hebben ze niet gezien....

Dat hij met moeite overeind komt, ook niet....

Het zijn tenslotte momentopnames, zulke filmpjes....

En ergens denk ik terug aan vóór de vakantie....

Toen zei Bart na het zien van een filmpje dat Willem had gemaakt ook al dat het beeld hem niet bepaald geruststelde....

Was dat filmpje van vandaag maar niet verstuurd…

Maar goed....

Voor Willem geldt, met als voor de dierenartsen nu: “Nu weet ik dat ik er álles aan gedaan heb”....

En misschien is dat uiteindelijk ook wat hij en zij nodig hebben.....

Weten dat hij niets heeft nagelaten....

Dus…

We gaan het weer zien.

Ik heb de kogel maar weer terug in de kerk gelegd....

En na alle emoties van de dag heb ik mezelf ’s avonds maar getrakteerd op iets waar ik wél volledige controle over had:....eten.

Ik heb een Griekse maaltijd gemaakt....

'Manitaria Krasata'.....

En die werd door Willem met smaak, enthousiasme en volgens mij ongeveer duizend complimenten verorberd....

Kijk....daar kan een mens dan weer even van bijkomen....

En daarna ben ik met mijn vriendinnetje een ijsje gaan eten bij Gustos....

Want eerlijk is eerlijk…ik vond dat ik dat na deze dag wel verdiend had....

En dus zaten we weer gezellig te kletsen....

Dit keer niet bij haar thuis…maar gewoon op het terrasje van Gustos.... met een hoorntje meer twee bolletjes in ons hand....

Want soms moet je na een dag waarop je ’s morgens denkt dat je afscheid gaat nemen van je hond, vervolgens een garage bezoekt, een dierenarts belt, een auto ophaalt, een gesprek over Tramadol probeert te begrijpen en uiteindelijk weer met honderd vragen in je hoofd thuiskomt…gewoon even gaan zitten....

Een ijsje eten...en praten....heel veel praten....

Want morgen zien we wel weer verder....

Met Borre....

Met Willem....

Met de dierenarts....

En met die eeuwige vraag die bij afscheid nemen hoort:....wanneer is genoeg… écht genoeg...?