2 januari 2026

Dag van:

Zoals ik al eerder schreef dat het zou gebeuren, zie hier: tadaaaa.......iedereen pakt de draad van het leven weer op, alsof die draad nooit in de knoop heeft gezeten, alsof hij niet even in brand heeft gestaan, geknald heeft, is doorgeslagen of keihard is teruggeveerd in ons gezicht......

Alsof er geen gebroken weken vol feestdagen bestonden....

En ineens weten we weer welke dag het is een welk uur de klok slaat.....

De balans wordt opgemaakt.....

Slachtoffers worden geteld, vernielingen genummerd, foto’s ingezoomd en rapporten geopend......

Verzekeringen draaien warm, koffiekan na koffiekan, want rampen zijn vervelend maar administratief gezien uiterst productief...... 

Burgemeesters zitten aan tafels met

papieren, fronsen diep en voelen hoe de paar overgebleven haren op hun toch al bijna kale hoofden nóg grijzer worden van verantwoordelijkheidsbesef.......

Vijfentwintig jaar en één minuut na een ramp die iedereen nog uit Volendam kent, brandt er opnieuw een café af.....

Een Zwitsers café.....

Dezelfde omstandigheden, dezelfde waarschuwingen die ooit zijn uitgesproken en daarna netjes zijn opgeborgen.....

We schudden het hoofd, zeggen dat het verschrikkelijk is en bedoelen eigenlijk dat het onbegrijpelijk is dat het wéér gebeurt......

Wéér verdriet, wéér gemis.....

En het nieuws schuift door, want morgen is er weer iets anders......

Behalve daar..... en behalve weer voor even in Volendam waar de herinnering oplaait en oude wonden opent.....

Nederland doet boodschappen......

De koelkasten zijn leeg, zoals altijd na een periode waarin alles even stilstaat behalve de chaos.....

Aan de zelfscan kassa glimlachen we voor de zoveelste keer om de leeftijdscontrole omdat Willem bier mee heeft.....alsof er niets aan de hand is.....

We bellen de dierenarts.....

Dit keer niet voor Borre....

Er komt echter wel een afspraak.....

Benji is hormonaal gezien een wandelende ramp.....

Alles met vier poten en een geur wordt gezien als een uitnodiging.....

Elk paaltje, pootje van stoelen en banken,  elk hoekje, elke struik is volgens hem dringend toe aan zijn handtekening......

De testosteron rijzen de pan, zeg maar piemel, uit.....

Wij zuchten, knikken tegen elkaar en besluiten dat ook dit onderdeel is van het grote herstellende leven......

Ik pak schoolwerk op....... Willem buigt zich over teksten, schema’s en woorden die weer betekenis moeten krijgen.....

Er ontstaat een preek, een liturgie, iets dat orde suggereert in een wereld die daar matig aan meewerkt.......

Ik zuig de afzuigkap uit alsof ik niet alleen

oliebollenvet maar ook het afgelopen jaar probeer weg te halen......

Willem stofzuigt het huis.....

Kruimels verdwijnen, haren lossen op, en even lijkt het alsof controle iets is dat je gewoon kunt instellen op stand drie......

En alsof de draad nog niet stevig genoeg vastligt, begint het ook nog te sneeuwen......

Zacht, bijna ironisch na de hectiek van een nacht hiervoor.....

Wit als een resetknop die niemand heeft ingedrukt maar die toch verschijnt......

Wij kijken naar buiten, genieten van de Anton Pieckachtige uitzichten en doen dan weer wat iedereen doet......we gaan door.....

Want zo werkt dat op de 2e januari van een vers jaar waarvan de houdbaarheidsdatum nog 364 dagen geldig is....