Dag van:
Waardering kan enorm veel met een mens doen......
Het raakt iets heel basaals.....
Het bevestigt dat je ertoe doet......
Niet alleen wat je doet, maar wie je bent.....
Dat gevoel van “ik word gezien” is goud.....
Het vergroot zelfvertrouwen.....
Als iemand oprecht ziet wat jij bijdraagt, ga je daar zelf ook meer in geloven......
Het geeft energie en motivatie......
Mensen bloeien op van waardering.....ze doen niet perse méér hun best uit plicht, maar uit betrokkenheid......
En zo werkt dat bij mij ook.....
Waardering kan stress, onzekerheid of zelfs oude pijn een beetje losmaken......
Eén welgemeend compliment kan soms zwaarder wegen dan tien kritische opmerkingen.......
Het versterkt ook de verbinding......
Waar waardering is, ontstaat veiligheid.....
En waar veiligheid is, durf je meer en meer jezelf te zijn......
Had ik vorig jaar een lastig jaar en een soort waarderingstekort...... dit jaar sta ik weer fier rechtop....
(Intro op onderstaande).....
Ik werd wakker in een wereld die helemaal wit was.......
Sneeuw had alles stilgelegd, alsof de dag eerst even adem wilde halen voordat hij begon......
Door het raam zag ik bomen die hun takken droegen als iets kostbaars, zwaar en licht tegelijk......
Het was onmiskenbaar mooi..... echt waar.....
En toch voelde ik ook het lichte ertegenop zien......
Straks moet ik erin......
De auto in, door dat witte landschap heen.....
Gestrooid of ongestrooid het zou opletten, langzaam rijden, en alert blijven zijn......
Ik bleef nog even staan kijken, alsof ik het moment wilde rekken voordat de dag echt begon......
Maar niet te lang....
Want zo'n witte pracht betekent ook dat dat wat onder het wit bedekt ligt, schoon gekrabt en sneeuw vrij gemaakt moet worden.....
Juist, de auto dus.....
Het bleef onderweg genieten....
En zo ging ik op weg naar school, naar een dag waarvan ik toen nog niet wist dat die vol verrassingen zat....
Maar allicht beter zou zijn dan de dag hiervoor......
Vier verrassingen...... vier momenten van waardering......
Vier stemmen die me lieten voelen dat ik gezien werd......
Niet alleen om wat ik deed, maar om wie ik ben.......
Het heeft iets in me rechtgezet......iets zachts maar stevigs tegelijk........
Maaaaaaaar..... wat ik ook besefte is: ik doe dit niet alleen......
Deze waardering eis ik zeker niet alleen op...... daar zou niet eerlijk zijn.....
Het ging over ons......
Over hoe we als klassenteam.... als unit......samen bewegen, samen dragen, samen staan......
De klas..... gouden kwartet.....niet perfect, maar echt......
Elkaar aanvullend, elkaar opvangend, elkaar sterker in onze kracht zettend......
Onze unit als sterke armen om elkaar heen.....
Zoals die bomen buiten, die hun wit alleen droegen, maar samen het landschap maakten......
De sneeuw leek daar wel een spiegel van te zijn.....
Prachtig, verbindend, maar ook zwaar genoeg om te voelen: dit mag voorbijgaan...... of liever gezegd 'verdergaan'......
Want:....
Ik genoot van het wit (de waardering en complimenten), van de rust, van het besef dat ik deel ben van iets goeds (een klassenteam, een unit)......
En toch dacht ik, met een glimlach:
laat dit maar het laatste wit zijn......
Niet uit ondankbaarheid, maar uit verlangen......
Verlangen naar de lente......
Naar nog meer groei.....
Naar lichter onderweg zijn.......
Met vertrouwen en met waardering die blijft hangen, ook als de sneeuw smelt......
Ik trok, na een heerlijk ontspannen schooldag, mijn jas aan.....
Stapte naar buiten......
Niet alleen....... maar gedragen.....
En zo zie je maar dat de ene dag niet de ander is.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten