6 januari 2026

Dag van:

 Het was zo’n dag......

Zo’n dag die al begint voordat je überhaupt goed en wel beseft dat je vrij bent...... Officieel dan, want vrij is relatief, zo bleek alweer.....

Het begon meteen al van de hak op de tak.....

Nog voordat ik goed en wel in de keten gestoken was, stond mijn hoofd al in de hoogste versnelling, want.....er moest een PowerPoint gemaakt worden......

Niet voor mezelf, nee, voor mijn echtgenoot...... 

"Dat kan jij als de beste", wordt er gezegd......

En eerlijk is eerlijk, ik kan het ook wel...... en ik vind het ook leuk om te doen...... 

Alleen… niet vandaag.....

Niet op zo’n dag........

Want alsof dat nog niet genoeg was, hing ik

anderhalf uur aan de telefoon met mijn zoon......

Op afstand installeerde hij mijn nieuwe laptop want met sneeuw en gladheid zie je mij niet naar Haarlem rijden.....

 Hij rustig, geduldig, technisch onderlegd..... benoemt 10 keer dat ik nu toch wel oud word.....

Ik ondertussen met klamme handen, bang om verkeerde wachtwoorden door te geven.....

"Nu moet je dát aanklikken op de authenticator".....

"Welke dat?".......

"Ja, die ene en die code"......

" Maar er verschijnt geen code".....

En terwijl ik zo probeerde bij te blijven, gleed de tijd ongemerkt voorbij.......

Net toen we dachten dat het ergste achter de rug was, ging de telefoon opnieuw...... Jeugdbescherming......dringende vragen over een leerling......

Natuurlijk dringend......dat is het altijd......

Dus schakelde mijn hoofd weer om, van installatie-modus naar zorg-modus...... Meedenken, luisteren, noteren......

En ondertussen voelde ik mijn to-dolijst alleen maar groeien......

Ja toe maar.....

Tussendoor wordt ook nog even de nieuwe koffiemachine gebracht......

Eindelijk...... want we hadden hem maandag al verwacht...... iets waar ik me op verheugd had......

Tenminste… dat dacht ik......

Want ja hoor, natuurlijk moet die van onze Willem ook zo snel mogelijk geïnstalleerd worden.......

En laat technisch inzicht nu niet zijn sterkste kant zijn...... dus daar ging ik weer....

Stekkers, slangetjes, kannetjes dekseltjes, knopjes met symbolen waar niemand ooit uitleg bij heeft gekregen.....

De machine doet van alles, behalve wat wij wilden......

Water hier, een vreemd geluid daar, lampjes die blijven knipperen......en koffie.....? 

Nee, dat leek te veel gevraagd........

Zucht...... en die koffie had ik juist nú nodig..... 

Het ligt aan de koffiebonen weet Willems vriend te vertellen....

We moeten minstens nummer 11 halen.....

Alsof de dag nog niet vol genoeg zat, moest

de hond ook nog gecastreerd worden......

Even tussendoor, zeiden we.......dat valt wel mee.....

Niet dus......later die dag kwam hij thuis...... Zielig, lichtelijk verward, met een blik van: wat hebben jullie mij aangedaan......? 

Hij liep alsof hij niet helemaal wist waar zijn achterlijf gebleven was, botste tegen stoelen op en keek ons hulpeloos verwijtend aan......

Ik probeerde hem gerust te stellen, terwijl ik zelf ook niet meer wist waar ik stond......

Och ja.... water drinken met zo'n kap op je kop lukt natuurlijk ook niet.....

Arme Benji en ik ben met zoveel dingen bezig dat ik niet eens door had dat je dorst had.....

Mijn werk op de schoollaptop lag

ondertussen geduldig de hele dag en avond te wachten......

Taken die echt gedaan moesten worden..... Dingen waar concentratie voor nodig was..... 

Maar telkens als ik eraan wilde beginnen, gebeurde er dus weer iets anders......

Nog een telefoontje......nog een vraag.....nog een probleem.......een mailtje.....

Dan waren daar nog onze Griekse eiland vrienden, want vandaag is drie Koningen en dan kennen ze daar de traditionele 'duik'....

De priester gooit een kruis in het water.....

De mannen duiken het water in en zoeken op de bodem naar het kruis....

Wie hem vindt heeft een jaar geluk....

Een ware happening met fanfare en alles erop en eraan....

En zij deden mee..... en wilden dat met ons delen....

En als rode draad door de hele dag heen: morgen.......

HET WEER....... code geel? oranje? rood.......?

Gaat het leerlingenvervoer rijden of niet.....?

Zijn we ijsvrij.......?

Gaat de school open......?

Mijn hoofd draaide overuren, terwijl buiten de kou zich al aankondigde.......

En toen, eindelijk, dat verlossende bericht:

Het leerlingenvervoer rijdt niet, geen kinderen op school......

Geen kinderen betekent zoiets als: ook geen juf op school......

En dus… morgen werken we thuis......

Ik draai nog snel wat leuke online liedjes, spelletjes, filmpjes enz in elkaar voor ouders die morgen alweer met hun kinderen thuis zitten, en ook niet meer weten wat ze nu weer doen moeten....

Even wat leuks.... de staartmeesjes hebben de snoepboom weer gevonden....

Met trossen tegelijk kwamen ze aanvliegen en gijzelden de boom....

Even geen plek voor vinken, roodborstjes en kool of pimpelmees....

Maar terwijl ik daar zat, tussen een half werkende koffiemachine, een lichtelijk gedesoriënteerde hond en een hoofd vol onafgemaakte taken, dacht ik maar één ding:

Laat morgen alsjeblieft niet weer zo’n dag worden als vandaag....... en laat ik alsjeblieft schoolwerk af kunnen maken.....