Dag van:
Ik word wakker met dat vage, zeurende gevoel in mijn maag......
Niet scherp genoeg om echt pijn te heten, maar aanwezig genoeg om me al vóór het opstaan uit balans te brengen.......
Alsof mijn lichaam iets weet wat mijn hoofd nog probeert te ontkennen.......
Het voelt als een voorteken, al wil ik dat woord eigenlijk niet gebruiken.......
Toch hangt het er meteen.......
De dag komt op gang en nog voordat ik goed en wel mijn ritme vind, word ik al alle kanten op getrokken......
Er is altijd wel iets dat tussendoor moet, iets kleins dat zogenaamd maar een moment kost, iets waar even aan gedacht moet worden......
Het zijn geen grote dingen, geen drama’s, geen echte problemen......
En toch stapelen ze zich op......
Niet naast elkaar, maar over elkaar heen, totdat ik het gevoel krijg dat ik nergens meer echt ben en alles tegelijk doe......
Ik ben steeds onderweg naar het volgende, terwijl ik het vorige nog niet eens heb afgerond in mijn hoofd en in daden......
Opmerkelijk genoeg is dat niet eens wat me het meest uitput......
Het is de constante onzekerheid die als een dun, maar onafgebroken geluid op de achtergrond aanwezig blijft.....
De hele dag hangt er na het, kun je even dit', 'kun je even dat', 'wil je even zus', en 'denk je daar ook nog even aan', een vraagteken in de lucht......
De hele dag, na die dag van gisteren al, die onzekerheid is, van....... wel gladheid, geen gladheid, sneeuw of regen, wel of geen sneeuwjacht of droom Goretti, wel of geen school dus, al of niet je laptop toch maar weer meenemen..... dat nekt me....
Niet één duidelijke vraag, maar een wolk van misschien, eventueel, mogelijk......
Niets staat vast, alles kan nog veranderen......
Ik merk hoe mijn hoofd blijft draaien, steeds opnieuw scenario’s afspeelt, opties openhoudt, beslissingen uitstelt omdat ze misschien straks alweer anders moeten......
Die voortdurende onduidelijkheid vreet energie......
Niet omdat er iets ergs gebeurt, maar omdat er niets definitiefs gebeurt......
Mijn lijf staat in een soort waakstand van alertheid, alsof het elk moment moet kunnen schakelen......
Ontspannen lukt niet, vooruitdenken ook niet echt......
Ik blijf ergens ertussenin hangen......
Dat is vermoeiender dan drukte, dan sneeuwballen met je kleuters gooien, vermoeiender dan een volle agenda......
Drukte heeft tenminste een vorm.....
Ik vraag me af of dit iets is wat bij ouder worden hoort......
Of mijn tolerantie voor onzekerheid kleiner wordt, of mijn behoefte aan overzicht groter......
Misschien is het ook wel niet de leeftijd, maar de ervaring......
Misschien heb ik gewoon te vaak gemerkt hoe snel dingen kantelen, hoe weinig grip ik werkelijk heb......
En misschien is dit mijn manier om controle te zoeken: door alles alvast te willen weten, te willen inschatten, te willen voorbereiden, terwijl ik toch meestal zo flexibel als elastiek ben en bekend sta om de juf/collega bij wie eigenlijk áltijd alles wel kan en mogelijk is....
Tegelijkertijd frustreert die gedachte me.....
Ik wil niet iemand worden die hier ineens slecht tegen kan.....
Ik wil niet dat een dag me al breekt voordat hij echt begonnen is.....
En toch is dit waar ik nu ben.....
In dit moment, met dit gevoel, in deze voortdurende spanning tussen wat is en wat misschien nog komt.....
Aan het einde van de dag merk ik hoe moe ik ben, niet alleen in mijn spieren, maar in mijn hoofd......
Alsof ik de hele dag iets heb vastgehouden dat ik nergens neer kon leggen.....
En ergens hoop ik dat morgen helderder is.......
Niet per se makkelijker, niet rustiger, maar duidelijker......
Omdat duidelijkheid soms al genoeg is om weer adem te halen......
 |
| (Niet verder vertellen, ik word oud 🤣🤣) |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten