Dag van:
Het Weer, onze Nationale Liefde.....
Wij Nederlanders praten niet over het weer omdat we niets te zeggen hebben......
We praten over het weer omdat het er altijd is......
Het staat op, gaat naar bed en fietst met ons mee tegen de wind in...... laat onze ruitenwissers werken.... bepaald onze mode.....
Het weer is onze huisgenoot en buitenshuisgenoot waar we nooit voor gekozen hebben, maar die wel altijd aanwezig is......
Bij de bakker: "Nou, het is weer wat vandaag"....
In de trein: "Typisch hè, net nu het regent"....
Op een verjaardag: "Ach, voor de tijd van het jaar valt het mee"......
Het weer is een veilig onderwerp......
Je kunt het overal laten vallen zonder dat iemand schrikt......
Niemand voelt zich aangevallen door een regenbui, en zelfs zonneschijn mag je wantrouwen zonder sociaal risico......
Klagen over het weer is bij ons geen negativiteit, het is een vorm van verbinding......
Samen natregenen schept nu eenmaal een band.....
Misschien komt het omdat we leven in een land waar plannen altijd voorlopig zijn..... Terras.....? even kijken hoe het weer wordt..... Fietstocht......? hangt van de wind af.....
Geluk......? als het droog blijft......
En zo praten we......
Niet omdat het weer zo interessant is, maar omdat het ons allemaal gelijk maakt...... Iedereen heeft last van die wind, iedereen wordt verrast door die bui, iedereen hoopt stiekem op zon.....
Het weer is onze gezamenlijke ervaring......onze opener.....onze afsluiter.....
En morgen.....?
Dan praten we er gewoon weer over......
En zo begin ik deze blog dus op een
druilerige dag....
druilerige dag....
Miezerregen is onze metgezel.... een grijze draad door de dag heen.....
Ik heb afgesproken met een verpleegster die vorig schooljaar op vrijdag altijd een leerling in de klas monitorde en medisch ingreep als er wat mis was....
We hebben een klik..... en ondanks regelmatig app contact wordt het nu toch na een half jaar de hoogste tijd om weer eens fysiek af te spreken....
"Bij Jans", appte ze....
Jans.....????
Het blijkt het oude Musis te zijn....
Een plek waar ik heel wat kinder voetstappen heb liggen....
Ieder weekend zaten we daar....
Mijn ouders, mijn zus en ik....
En dan kregen mijn zus en ik geld om naar de overkant te lopen..... over de brede zebra.... daar waar V en D lag.....
Met name de tijdschriften afdeling van V en D was ons doel....
Eerst kochten we samen 'de Bobo'.....
Maar we werden ouder.....
Mijn zus kocht 'de Kijk', ik 'de Tina'.....
En als we die uit hadden, want we aten daar uitgebreid, las mijn zus de Tina, ik niet de Kijk.....
Later werden deze bladen vervangen door 'de Popfoto' en 'de Muziekexpres'.....
En vandaag zat ik er weer....
Geen V&D meer aan de overkant en geen Musis dus meer, maar Jans......
Tja, whats in a name......
Het had een ander interieur maar..... de sfeer voelde als toen.....
De gesprekken waren alleen anders...
Ging het bij mijn ouders altijd over zaken, economie en politiek, vandaag ging het over geluk.....
Dat geluk niet altijd hetzelfde voelt.....het verandert mee met je leven......
Toen je jong was, voelde gelukkig of ongelukkig voelen vaak als intensiteit......hard lachen..... of hartverscheurend huilen.....
Verliefdheid die alles overneemt......
Het idee dat alles mogelijk is......
Geluk zat in hoogtepunten, in 'méér': meer plannen, meer mensen, meer toekomst......
Later verschuift het......
Geluk wordt complexer......
Je leert dat vreugde en pijn naast elkaar kunnen bestaan......
Dat je gelukkig kunt zijn én moe......
Dankbaar én bezorgd......
Geluk zit minder in het grote moment en meer in het kloppende geheel..... of de kleine dingen.....
Op latere leeftijd voelt geluk vaak zachter.....rustiger.....minder luid......
Het zit in genoeg......
In een lichaam dat meewerkt vandaag.....
In iemand die je kent zonder uitleg.....
In het besef dat je niet alles meer hoeft te worden, omdat je al (voor een groot gedeelte) bént......
Waar geluk vroeger een piek was, wordt het later/nu een grondtoon......
Waar het eerst iets was dat je achterna zat, wordt het iets waar je in kunt landen......
Dat betekent niet dat het minder is, alleen anders.....
Misschien zelfs rijker, omdat het niet meer hoeft te bewijzen dat het geluk is......
En misschien is dát wel het mooiste: dat geluk met je meegroeit, zolang je bereid bent het telkens opnieuw te herkennen......
Degene met wie ik praat gaat dit jaar trouwen.....
Net als ik..... 'liefde op latere leeftijd gevonden'.....
Toch dachten we ooit dat we geluk gevonden hadden in de liefde.... dat we gelukkig waren..... dat dít geluk was.....
Nu weten we beter....
Hebben we onszelf dan voor de gek gehouden.....?
Ach......liefde en geluk zijn geen vaste meetlatten......
Ze bewegen mee met wie jij bent op dat moment in je leven......
Bij je ex-man was je gelukkig binnen het kader dat je toen kende......
Met de behoeften, verlangens, opvoeding en grenzen die je toen had......
Misschien was het schijnveiligheid.....
Of toch samen een leven opbouwen......
Of simpelweg: het beste wat je op dat moment kon zien en dragen......
Dat geluk was echt voor je toen...... en je hebt je prachtige kinderen.....
Maar later, als je groeit, verandert ook je blik terug......
Dan zie je ineens dingen die je toen niet kon of mocht zien......
Niet omdat je dom was, maar omdat je er nog niet was.......
Het kan dus zijn dat je toen gelukkig was ondanks tekorten......
Dat je geluk deels bestond uit aanpassen, hopen, volhouden...... misschien in ons geval wel uit angst.....
Dat voelt pas als “ongeluk” wanneer je later ervaart hoe het óók kan of zou kunnen...... als je 'groeit'.....
En dan komt je huidige man......
Is hij beter...... is hij beter passend bij wie jij nú bent......
Het geluk dat je nu ervaart is nu wederkeriger, gelijkwaardiger, minder hard werken, meer jezelf mogen zijn.....
En je neemt je kunnen daarin mee.....
Gezien worden zonder uitleg......
Ruimte..... oneindig veel ruimte..... voor je stem, je tempo, je waarheid......
Dat maakt dat geluk nu dieper voelt......
Minder spectaculair misschien, maar steviger......
Minder 'ik moet dit vasthouden' en meer 'dit draagt mij ook'........
Belangrijk om te weten: dat we nu anders kijken, betekent niet dat we toen fout zaten.....
Het betekent dat we gegroeid zijn.....
En dat liefde meegroeit......
Soms is het grootste verschil niet de ander, maar de versie van jezelf die liefheeft........
Maar dan dat trouwen....
Oei, die gebrokenheid en die al bestaande geschiedenissen, vaak met rugzakken....
Trouwen moet een mooie dag zijn...... moet goed voelen....maarrrrrrrr.....
Niet alles hoeft opgelost voordat het 'goed' mag zijn......
Samengestelde gezinnen, oude wonden, verschillende loyaliteiten....dat is ingewikkeld......
Als je blijft denken dat het eenvoudig zou moeten zijn, ga je jezelf en elkaar voortdurend tekortdoen.......
Complexiteit betekent niet falen......
Het betekent dat er veel liefde én veel pijn in het systeem zit......
Je verleden hoort bij je......je kinderen, je keuzes, je fouten, je overlevingsstrategieën ze maakten je tot wie je nu bent......
Maar: je partner is niet verantwoordelijk voor jouw hele rugzak, net zo min als jij voor die van hen......
En net zo min zijn de kinderen dat.....
Er bestaat geen perfecte manier om dit te doen......
Alleen een eerlijke manier; met vallen, zoeken, herstellen......
Liefde in gebrokenheid vraagt geen perfectie...... het vraagt volhouden met open ogen......
Misschien gaat het wel hierom: je hoeft niet te doen alsof het licht is......
Je hoeft het niet mooi te praten......
Je mag best zeggen: "Dit is eigenlijk best lastig of zwaar, en toch kies ik er voor".....
Hoe open en eerlijk is die keuze dan wel niet.....
Het is de kunst ruimte te maken voor liefde zonder het verleden te ontkennen.....
Want voor kinderen voelt verandering zelden als winst......
Het is verlies, verwarring en loyaliteitsstrijd......
Kinderen hebben recht op hun gevoelens, maar ze hebben geen recht om jouw leven te besturen......
En het lastigste is misschien wel......je kunt het goed doen, goed bedoelen..... en toch pijn veroorzaken......
(En dat geldt niet alleen ten aanzien van kinderen).....
Wat een waardevolle ochtend heb ik..... hebben wij......samen gehad....
Verhelderend en liefdevol....
En óók dat voelde als 'geluk'......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten