Dag van:
En jaaaaaaaaa hoor… daar was ’ie dan......
Niet de griep.....
Niet de sneeuw......
Nee nee.....
De IJZEL......!!!!!!
Hoofdletters waardig., met uitroeptekens.....
Al dagen hadden we storm gehad, wind gehad, nattigheid gehad, sneeuw gehad, kou gehad, maar dit….dit was de gladde glibber en glij eindbaas......
Ik had mijn kinderen en kleinkinderen inmiddels zó vaak gewaarschuwd dat zelfs de mijn mobiel uit zichzelf begon te fluisteren: "Doe voorzichtig hè"......
"Niet te vroeg de weg op"......!
"Code oranje".....!
"Rustig lopen, niet fietsen"....!
"Niet rennen"....!
"Werd voorzichtig bij de afrit "....!
Vanaf een uur of zes ’s ochtends begon de schoolapp al oranje te gloeien, alsof hij ieder moment in vlammen kon opgaan......
Ping.....
Ping ping.....
PING......
Niet eerder dan 8 uur vertrekken......
Veel taxi’s rijden niet.....
Kinderen worden indien mogelijk zelf, na negenen gebracht......
En dus ging de ouderapp óók op standje kernreactor......
Moeders in paniek......
Vaders met opgetrokken wenkbrauwen.....
Groepsapps waarin iedereen tegelijkertijd besloot dat niemand vroeg ging rijden......
Auto’s bleven staan.....
Fietsen werden liefdevol aangekeken maar niet aangeraakt......
Schoenen met profiel bleken ineens decoratie......
En dan…
Na al die waarschuwingen…
Na al die berichten…
Na al die "we houden jullie op de hoogte"…gaat de deur van het klaslokaal open.....
En kijk aan.....ÉÉN......
Eén kind....... die zijn tafeltje vult......
Rugzak zielig in z'n eentje aan de kapstok....
Broodtrommel in een eenzaam mandje.....
Kijkt de juf aan met een blik 'gaan we vandaag iets leuks doen'......?
We kijken rond.....
'We' ja........juf, onderwijsassistent en twee zorgondersteuners.....
Ik kijk nog eens.....
Tel opnieuw......
Aan de koffie ligt het niet......
Het is echt waar....4 op 1.....
Zo werd code oranje uiteindelijk code 'privéles deluxe', met één leerling, een leeg lokaal verder, vier juffen.....en een heleboel ouders thuis die dachten:
"Ach ja… beter veilig dan sorry"......
En eerlijk is eerlijk…wij juffen hebben ondanks alles hard gewerkt want er was genoeg te doen......
En die ene leerling.....?
Die heeft de beste schooldag van het jaar gehad.....
Hard gewerkt als er maar één leerling is....?
Jazeker.... opruiming...... administratie.....nieuwe Kleuterflits lessen.... en werkoverleg......
Nieuwe leerling op komst, en misschien wel het moeilijkste geval van dit schooljaar....
Dat vergt voorbereiding.....
Goede, vooral mooie gesprekken ook gevoerd....
Zelf al bijna 40 jaar in het onderwijs waarvan 30 in het speciaal onderwijs en 2 van de 4 aanwezige collega's met EMB volwassen 'kinderen'.... die ook speciaal onderwijs volgden..... onderwijs ouders dus die zo ervaringsdeskundig zijn als de pest....
Dan kan het niet anders dat er gesprekken met en uit het hart komen:....
Niet alles wat je kunt meten, doet ertoe.....
Wat een kind in het speciaal onderwijs écht nodig heeft, is niet nóg een vakje, niet nóg een grafiek, niet nóg een rood bolletje in een leerlingvolgsysteem......
Een kind is geen 'Excelbestand'.....
We zijn zó druk met vastgestelde doelen,
dat we vergeten te kijken wie er werkelijk vóór ons zit......
We scoren, analyseren, evalueren.....
en ondertussen glipt het echte kind langs ons heen......
Want wat gebeurt er als een kind, jaar na jaar, op dezelfde doelen 'onvoldoende' scoort......?
Nog steeds niet tien minuten stilzitten....
Nog steeds in zijn eigen wereld....
Nog steeds dwangmatigheden.....
Nog steeds hulp nodig bij aankleden.....
Nog steeds niet zelfstandig eten....
Nog steeds de dagen niet kent omdat juf die op het planbord laat zien, waar jij met jouw gezichtsbeperking niet naar kan kijken....
Wij weten het al......
Het kind weet het al.....
En de ouders ook.....
En tóch schrijven we het opnieuw op......
Alsof herhaling het ineens minder pijnlijk maakt......
Dan klinkt het.....'dan moeten we de ondersteuningsbehoeften beter beschrijven'.......
Maar nee......
Dat is niet waar de winst zit......
De winst zit niet in nóg nauwkeuriger opschrijven waar een kind níet komt.....
De winst zit in succeservaringen.....
In doelen die niet beginnen bij tekort,
maar bij mogelijkheden......
Want motivatie groeit niet van falen.....
Zelfvertrouwen groeit niet van herhaald bewijs dat je niet voldoet aan een norm
die nooit voor jou bedoeld was......
Wat heeft een kind eraan om elk jaar te horen....zij het tussen regels en grafieken....
dat hij nog steeds niet is wat we hopen dat hij wordt.....?
Een kind groeit van: 'Het lukte je vandaag wél om blij te starten'.....en je bleef gezellig bij mij zitten'.....
“Je hebt je jas niet zelf aangedaan, ook niet met hulp, maar je was dankbaar dat je juf het deed'.....
'Je straalde want och wat scheelde dat veel frustratie.... en nu had je zin om wat anders te doen.... en kijk eens, ik zie dat je tot 3 telt'......
Niet omdat er een juf pushte en je lessen door je strot duwde maar omdat je intrinsieke motivatie kwam uit succes.....
Dat zijn geen kleine dingen......
Dat zijn fundamenten......
Misschien zal hij nooit tien minuten stilzitten......
Misschien verdwijnen de dwangmatigheden niet......
Misschien zal hij altijd ondersteuning nodig hebben.......
Maar hij is al iemand......
Nu......
Vandaag......
En als wij alleen blijven kijken naar wat er ontbreekt, leren we kinderen één ding heel goed: dat ze nooit goed genoeg zijn......
Speciaal onderwijs zou de plek moeten zijn
waar kinderen niet voortdurend langs de meetlat worden gelegd, maar waar we zeggen:
"Ik zie jou.......niet jouw score..... maar jou..... in al je puurheid"......
Want dat is namelijk wat er over 20 of 40 jaar nog steeds is....
En ik zie wat jij werkelijk nodig hebt....
En dát.....dát is pas onderwijs dat verschil maakt.......
Oké.... een land vol ijzel op de wegen.... maar wat een vruchtbare grond vandaag waarop mooie gesprekken konden plaatsvinden......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten