Dag van:
Ik weet het, ik weet het…het begint misschien te vervelen.....
En nee, het is heus niet het enige wat ik beleef
in mijn iets-ouder-wordende leven.....
Maar die appelboom vol vogeltjes in de tuin blijft gewoon zo fantastisch......
Alsof hij vandaag besloten heeft alles wat liefde is vast te houden......
Staartmeesjes die niet fladderen maar lijken te zweven, oooooh zo rond, zo zacht en fluffy, dat je ze het liefst zou willen knuffelen.......
Elf à twaalf graden nog wel......
alsof de winter even vergeten is dat Nederland vorige week nog vast zat door haar grilligheid......
Ik sta buiten.....
Niet om iets te doen, maar om te zijn......
Even volop genieten, voordat de kou haar intrek weer neemt en alles zich terugtrekt in zichzelf......
In het water zijn eendjes al druk bezig
met plannen voor later, op zoek naar vrouwelijk schoon, alsof de lente alvast een fluisterbericht heeft gestuurd die alleen zij konden horen......
Voor Blitz is er die drempel.
Twijfel aan de rand van vooruitgang......
Een moment waarop moed en nieuwsgierigheid nog even overleggen wie eerst mag......
Bets daarentegen gelooft in kabouters.....
Zonder voorbehoud.....
Omdat sommige dingen nu eenmaal mooier zijn als je ze niet probeert te verklaren......
Kleine mannetjes met rode puntmuts, you go Bets......
Bengel ziet weer waterwaar eerst ijs was.....
Een kleine overwinning, een herinnering dat niets echt vast blijft als je maar even wacht.....
En dan de eekhoorn.....
Ach ja…toch jammer dat hij niet echt is......
Maar misschien is dat juist het punt:.....dat hij er mag zijn precies zoals hij is, in dat stukje verbeelding waar de wereld net iets liever van wordt......
En zo sta ik daar, met koude handen en een
warm hart.....
warm hart.....
In een tuin die niets van me vraagt, behalve te kijken.....en te bewonderen.
En even gewoon te voelen......dit is genoeg.....
Is het genoeg...?????
Willem en ik zijn in juli twintig jaar bij elkaar.....
Twintig jaar van een leven dat zich niet laat vangen in rechte lijnen.....
Hij met zijn vijf dochters, wat aanhang en twee kleinkinderen......
Ik met mijn zoon en dochter, aanhang,
en vier kleinkinderen.....
Allemaal inmiddels hun eigen plek ingenomen in de wereld......
Het lijkt wel Afkes tiental, maar dan in meervoud, met zijtakken, tussenregels
en voetnoten vol liefde.....
Er is altijd wel iets.....
Iets om te doen......
Iets om te vieren......
Iets om stil van te worden.....
Iets om te delen, soms met woorden, soms met een arm om een schouder.en soms met niets meer dan aanwezigheid......
Je krijgt de meute nooit meer allemaal tegelijk bij elkaar.....
Niet omdat ze er niet zijn,
maar omdat ze zó zijn, met eigen levens, eigen agenda’s, eigen zorgen en dromen die tegelijk lopen en elkaar soms net mislopen.....
Maar vandaag is vandaag......
We vieren de verjaardag van de jongste dochter van Willem, uit de tweede leg.....ja, het is ingewikkeld, maar liefde is dat wel vaker.....
Er zijn Willems zus en zwager en twee van haar eigen cq half zussen, alsof het leven even besloot om de kring precies groot genoeg te maken voor een dag als vandaag....
Er is taart.....cappuccino uit de nieuwe koffiemachine die net iets te trots staat te brommen, hapjes, drankjes, veel-geknuffel
met de vier herders en twee katten, die feilloos aanvoelen dat gezelligheid altijd extra aandacht in petto heeft.....
Het is rommelig.....warm......levendig.....niet perfect......maar volop echt......
En terwijl ik daar zit, kijk, luister, lach
en af en toe gewoon even ademhaal,
komt de vraag vanzelf weer voorbij:....is het genoeg.....?
Misschien niet alles en iedereen tegelijk, zeker niet altijd compleet, maar wél vol.....
Vol leven....vol mensen.....vol momenten die blijven hangen zonder dat je ze hoeft vast te houden.....
En ja...... ook dit is genoeg.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten