Dag van:
Het is echt waar..... de laatste dag van de eerste maand van het jaar is alweer voorbij....
Elke dag weer wat beleefd, elke dag weer wat gedacht, en elke dag weer wat geschreven....
Maar waarom.... waarom gaat een etmaal zo snel.... een week zo rap, een maand zo ijlings voorbij....?
Voor we het weten zit ik in de zon op een Grieks eiland en kort daarna alweer aan de oliebollen....
En het gaat en gaat maar door....
Ouder wordend en ouder wordend....
En hoe boeiend en mooi ik ouder worden ook vind.... vandaag beangstigd het mij ook....
We leven langer dan ooit, zeggen de cijfers.....
Elk decennium kregen we er jaren bij, dankzij dokters die meer weten, medicijnen die slimmer zijn, en lucht die schoner werd dan ze ooit was......
Het leven rekte zich bijna ongemerkt uit......
Maar terwijl de jaren langer werden, gingen de dagen sneller.....
De wereld warmt op......
Zomers drukken zwaarder op het lichaam, hitte blijft langer hangen in straten en longen.......
Voor wie kwetsbaar is, wordt ademen soms hard werken.......
En zelfs nu de lucht schoner is dan vroeger, blijft er altijd iets onzichtbaars meereizen, fijn stof, kleine risico’s, stille onwerkbare schade......
Alsof vooruitgang nooit helemaal zonder schaduw komt......
Wetenschappers waarschuwen dat de lijn niet vanzelf blijft stijgen......
Dat ouder worden geen garantie is, maar iets dat we samen moeten beschermen......
Met keuzes, met zorg, met aandacht voor
elkaar én voor de wereld die ons draagt......
elkaar én voor de wereld die ons draagt......
En misschien is dat beklemmende gevoel van vandaag geen angst, maar bewustzijn..... Het moment waarop je merkt dat tijd kostbaar is juist omdat hij snel gaat......
Dat ouder worden niet alleen verlies is, maar ook bewijs dat je er nog bent......
En als ik dan denk aan mijn kinderen en aan mijn kleinkinderen, dan hoor ik het weer....
De woorden uit het nieuwe regeerakkoord.....
Langer werken, zeggen ze.....
Naar levensverwachting.....
Ik merk dat het me raakt......
Meer dan ik had verwacht......
Want heel eerlijk.......?
Ik betrap mezelf er soms bijna op dat ik hoop dat we het nét niet allemaal blijven rekken.......
Niet nóg langer leven, niet nóg meer medische vooruitgang, niet alles tot in perfectie verlengen...... want ouder worden met gebreken gebeurt toch wel.....
En het is niet omdat ik het ze niet gun dat ouder worden.....
Maar juist omdat ik het hen wél gun......
Dat zij op bijvoorbeeld hun zestigste mogen stoppen.......
Dat werk niet tot het allerlaatste beetje energie hoeft te reiken.....
Willem en ik voelen het allebei......
Willem doet al een stapje terug.....
Zeer confronterend, maar ook noodzakelijk.....
Een keuze uit zelfzorg, niet uit zwakte......
En ik…?
Ik voelde laatst nog een boost van energie.....
Zo’n fijne, hoopvolle golf......
Maar nu merk ik dat het langzaam weer zakt......
Dat mijn lichaam zegt: het is genoeg geweest voor even......
Die vakantieweek moet nu snel komen.....écht......
Niet als luxe, maar als noodzaak......
Om op adem te komen......
Om mezelf weer terug te voelen......
En terwijl ik zo denk aan later, aan hen,
besef ik hoe graag ik wil dat zij het lichter hebben dan wij.......
Dat ouder worden niet voelt als doorploeteren.....maar als mogen vertragen..... en vooral nog kunnen genieten in de bloei van het ouder zijn....
Nog vóór het verval.......
Met die gedachte laat ik het even rusten.....
Vandaag hoeft niets opgelost......
Vandaag mag er gewoon zijn wat er is.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten