Dag van:
Uitgeslapen luxe, jassenjacht en een avond vol wind en warmte
Wat hebben we geslapen… och jongens, wat hebben we geslapen.....
Bedden waar je in verdwijnt, kussens die precies goed liggen, en dan ook nog eens een gat in de dag.....
Tot half elf in je bed blijven liggen....dát is vakantie......
Vanaf de achtste verdieping de regen naar beneden horen kletteren heeft trouwens ook wel iets knus......
Het roffelt tegen de ramen, stroomt langs de straten, en wij liggen warm en droog in ons 8 hoge hotelnest......
Want ja, regenen deed het vandaag......
Maar regen in een stad als Thessaloniki is geen straf......
Met een paraplu boven je hoofd blijft de stad gewoon bruisen en wij droog......
En alsof de stad ons een plezier wil doen, is de regen precies gestopt wanneer wij na het ochtendritueel beneden buiten komen.....
Op naar het koffietentje dus.....
Twee chocoladecroissants en een baguette brie voor Willem, en een cheesepie voor mij....
En wat voor cheesepie… zo’n warme, geurige, hartige verleiding waar je meteen verliefd op wordt......
Voor wie het ooit zelf wil maken: een halve kilo feta, een kwart kilo zachte kaas zoals anthotyro, vier eieren, vijf vellen filodeeg en vijftig gram gesmolten boter......
Succes.....!
Al is het maar de vraag of het thuis ooit zo lekker zal smaken als hier, met de geluiden van de straat en de geur van koffie om je heen......
Want wees eerlijk die vakantie maaltijden of die heerlijke cocktail smaakt thuis nooit zoals het op vakantie smaakte.....
Ontbijt achter de kiezen.....en nu.....?
Willem klaagt al sinds gisteravond dat hij het koud heeft.....
Persoonlijk vind ik dat wat overdreven, met een T-shirt, sweater én spijkerjas, terwijl ik het prima red in een wollen vestje bij dertien graden.....
Maar goed, wie ben ik hè......
We gaan dus op jassenjacht......
Winkel één: zelfs maat 3XL is te klein.....
We doen maar alsof Griekse maten anders vallen, om het gezellig te houden.....
Winkel twee: bingo.....
Een echte jassenwinkel, en daar hangt een waterdichte, in de gewenste kleur 4XL.....
Willem trekt hem aan, de rits gaat dicht, hij zucht tevreden.....
Warm, comfortabel, en de prijs valt ook nog mee.....verkocht.....!
Willem is een jas rijker, en vijf minuten later ben ik dat ook , al is het bij mij geen jas, maar een paar paar prachtige vintage oorbellen uit een winkeltje waar ik het liefst de hele voorraad had meegenomen......
Vandaag zouden we met Dimitris naar een bijzonder plekje aan zee gaan, maar het weer gooit roet in het eten......
Hij stelt voor om ons om zes uur op te halen, mee naar zijn nieuwe huis en daarna naar een taverne van een vriend.....
En hoe doden we de tijd tot die tijd....?
Willem weet het wel: eerst poepen.....
Daarna lopen we richting ons muurtje bij Yehudi Hamam.....
En ja hoor.... gevonden dit keer...!
Tussen de bloemenkiosken is het een oase van rust.....
De tafeltjes staan nog niet tegen de muur, het seizoen moet nog echt beginnen, maar het Hamam cafeetje is open......
Willem bestelt verse sinaasappelsap, en ik ga voor thee......
Een avontuur op zich, want de Grieken kennen zóveel soorten dat je er duizelig van wordt.....
En het meisje achter de bar kijkt vol ongeloof wanneer ik de naam van mijn thee in één keer goed uitspreek: Griadidha, met zo’n Engelse ‘th’.......
Of het nu aan de thee ligt of aan de rust van die oude muur, we zakken allebei een beetje in onszelf......
Even helemaal niks......
Alleen zitten, kijken, ademen...... zijn.....
En als er dan ook nog een muzikant op zijn bouzouki komt spelen, is de ypóloipo (rust) helemaal een compleet Grieks plaatje....
Dan trekken we verder, via de Modiano-markt naar de zee......
De lucht is grijs, de wind jaagt over het water, en de golven slaan onrustig tegen de kade.....
We lopen naar het restaurantje bij het Maritiem museum voor een tussendoorhapje.....
Wat een gezelligheid aan het woeste water......
Maar vooral wat een heerlijkheid.....
Alsof de zalm net uit de zee is gevist en direct gerookt.....
Maar de wind wint het langzaam van de gezelligheid.....
Hij trekt aan onze jassen, rukt aan de stoelen en blaast dwars door je heen......
Zelfs Willem in zijn nieuwe jas begint te rillen......
Precies dan belt Dimitris.....
Over vijfentwintig minuten is hij er.....
Dat wordt terugrennen naar het hotel, tegen de wind in, half lachend, half struikelend....
Even later zitten we in de auto en rijden door een deel van Thessaloniki dat we nog niet kennen.....
De wijk Nea Makenasia.....
We zijn nieuwsgierig naar zijn nieuwe plek.....
Na het overlijden van zijn moeder moest hij iets voor zichzelf vinden, en nu heeft hij een eigen appartement......
We stoppen bij een laag flatgebouw.....
De wind waait ons bijna omver wanneer we uitstappen......
Elf op de schaal van Beaufort, zegt Dimitris....
We lachen, maar houden ons ondertussen stevig vast aan de trapleuning.....
Op de eerste verdieping stappen we een allerliefst, klein gemeubileerd appartement binnen.....
Warm, knus, twee kamers vol gezelligheid..... En ja hoor: onze klok hangt al aan de muur.....
Dimitris is er zichtbaar trots op.....
Net als op zijn nieuwe wasmachine, een soort grote campingversie met droger erbij.... Buiten op het balkon vliegen de stoelen bijna weg, maar binnen is het warm en huiselijk.....
We kijken even Griekse tv.....
Goed voor de taal, zeggen ze.....
Maar voorlopig verstaan we er nog net zo weinig van als van een wasmachinehandleiding in het Chinees.....
Daarna gaan we weer op pad.....
Dimitris kent de beste plekjes, dat weten we inmiddels.....
Hij neemt ons mee naar een kleine taverne, gerund door twee broers van in de zestig.
Één van hen van mijn bouwjaar....
Eén van hen heeft zelfs een zoon die in Wageningen studeerde.....
Alles wat hier op tafel komt is verser dan vers.....
En dat proef je......
De salade is knapperig en kruidig en super fijn gesneden, de tzatziki romig en fris, precies zoals het hoort, en de bourgatsa, och hemel laat de engeltjes maar piesen.....
Dit keer geen vis: Willem wil vlees.....
En er komt een schaal vol, dampend, geurig, zo mals dat het bijna uit elkaar valt als je ernaar kijkt......
Het is een culinair feest.....
We lachen om oude foto’s, leren weer wat Griekse woorden en raken verstrikt in de grammatica......
Waarom is een hond, bijvoorbeeld bij een hond kopen skyli, maar naar een hond wijzen skylos....?
Zeg gewoon hond, denk ik dan.....
En waarom is een trap skales én skalyos....?
En waarom hebben honden een naam, maar gaan katten naamloosdoor het leven.....?
Ik probeer de taal te leren, maar op zulke momenten denk ik dat het me nooit gaat lukken.....
Gelukkig is er wijn, vlees en veel gelach.....
Met de taxi rijden we terug naar het hotel..... Eén lange, rechte weg van een minuut of tien, vijftien, die langzaam overgaat van woonwijk naar binnenstad.....
Je zou het kunnen lopen zonder te verdwalen… zelfs Willem.....
Terug op onze achtste verdieping giert de wind om het gebouw.....
Het fluit, piept en loeit alsof het hotel op zee ligt in plaats van in de stad.....
We zetten de balkondeur goed vast want we willen we hem vannacht toch een stukje open laten.....
Eerlijk is eerlijk: in slaap vallen met dat ouderwetse gefluit, gehuil en gebulder van de wind, hoog boven de stad, voelt toch een beetje als een avontuur op zichzelf.....
En dat ouderwetse in een modern hotel, maakt het eigenlijk alleen maar gezelliger.....
