Dag van:

vrijdag 31 juli 2026

31 juli 2026 Kos dag 3 20 jaar samen

Dag van:

We zouden een weekje baar Euro Disney van, mijn kinderen, mijn kleindochter en ik....

Mijn zoon en schoondochter lagen boven te slapen, mijn dochter en gezin zouden in vijf uur 's morgens voor de deur staan...

Vroeg rijden want de ring van Antwerpen enz enz....

Ik zat op het trapje naar de vlonder toe met de telefoon in mijn hand....

Willem wilde nee nog even een fijne vakantie wensen....

Maar ja studiegenoot willen en ik en gesprekken... pfffft.... daar werden complete uiteenzettingen, film scenario's, hoofdstukken zonder end.....

We hadden het over de sterren aan de hemel....

De Poolster was toch echt wel de felste...

Maar wat het verschil was om hem van Willems kant of vanaf mijn vlonder te bekijken, daarop moest ik toch écht het antwoord schuldig blijven....

"Ik kom zelf wel even kijken" zei Willem...

Huh.... middenin de nacht...

Maar daar stond Willem dus... met het schattigste beertje met stropdas in zijn hand, die hij snel even bij en 24 uurs tankstation had gekocht...

"Voor onderweg" zei hij...

We hebben inderdaad de Poolster vanaf de vlonder bekeken en alweer eindeloos veel gepraat...

Tot het praten overging in die eerste kus... en de tweede, derde, vierde.... nou ja tot mijn dochter voor de deur stond dus....

Het beetje knoopte ik stevig aan mijn rugzak...

Zoiets van dat ik, als ik er naar keek , zeker van was daar deze nacht echt gebeurd was....

Hoefde ik mezelf ook niet steeds in m'n arm te knijpen hihihihi....

31 Juli van één nacht naar een levenslange betekenis....

Vandaag zijn we 20 jaar bij elkaar....

Is het 20 jaar geleden dat we voor elkaar kozen....

En wat Willem schrijft "ik kan me een leven zonder jou niet voorstellen", onderschrijf ik helemaal....

We houden van een soort van structuur, dus

beginnen we de dag in Fikos....

We hoeven niet eens door te geven wat we willen eten en drinken want dát weten ze nou wel....

Vanaf het water klinkt op één van de piratenschepen die vertrekken... een hele boze, for het water gedragen, stem door de microfoon....

"Your tickets, you have to scan your tickets"...

Elke herhaling klinkt bozer en bozer en het schip weigert verder te varen en blijft midden in het haventje liggen....

Het personeel hier, die zelf de dag ook al vol verrassingen begonnen, en wij krijgen er de slappe lach van....

Wat een boze piratenkapitein....!!

Bij Fikos was er vanmorgen geen elektriciteit...

En zoals Jimmy zegt "dan ben je al meteen het ritme en de structuur van je dag kwijt"....

Nou kunnen wij ons heeeeeel goed voorstellen dat de elektriciteit hier soms uitvalt.....

En het grappige is dat ik vandaag nog wel het plan had, een blog te schrijven over die draden die hier overal hangen...

Je zou van alle draden en nieuwe Kosstad kunnen breien of haken....

Ze hangen werkelijk overal....

Van huis naar huis....van paal naar balkon.....van balkon naar... tja... waar eigenlijk....?

Soms lijkt het alsof iemand ooit een bol zwarte wol (soms witte) heeft laten vallen en daarna heeft gedacht: ach, dat komt vast wel goed...

In Nederland zouden er waarschijnlijk eerst zeven vergaderingen, drie veiligheidsinspecties en een milieueffectrapport aan voorafgaan voordat er één draadje opgehangen mocht worden...

Op Kos....?

"Yannis... heb je nog een stukje kabel"....?

"Nee..."

"Maakt niet uit, knoop er nog maar eentje aan".....

Sommige kabels hangen zo laag dat je spontaan gaat bukken.....

Andere lijken al sinds de tijd van Socrates trouw hun werk te doen.....

En heel eerlijk... ze dóén het ook nog.... meestal dan....

Het mooiste is misschien wel dat niemand er ook maar een seconde van onder de indruk lijkt....

Scooters razen eronderdoor, katten lopen erlangs, toeristen maken foto's van de kerk... en alleen wij Nederlanders staan omhoog te kijken met een blik van: "Volgens mij voldoet dit niet helemaal aan de NEN-norm"...

Wij inclusief dus....

Maar ergens passen die wirwar van draden ook precies bij Kos....

Ze zijn net als het eiland zelf: een beetje chaotisch, soms op het randje... maar wonder boven wonder werkt het allemaal....

En Kos zonder die vrolijke spaghetti van elektriciteitsdraden is misschien toch nét een beetje minder Kos.....

Een uur lopen is niet zo'n heel erg probleem, maar het betreft een wandelroute zonder schaduwen het is bloedheet....

En dan nog wat... het is vakantie...

Ik weet dat er hoorde mensen voor hun lol op wandelvakantie gaan, maar Willem en ik behoren niet tot die soort....

Dus....

Wij nemen een taxi.....

Zomaar een taxirit dan....?

Nee, wij hebben een doel....

Na al die jaren dat er op Kos zijn wordt het eindelijk eens tijd onze woorden waar te maken....

De woorden "we gaan naar Miranda van Miranda Gifts en Tours....

We gaan het unieke winkeltje bezoeken en een excursie boeken naar Nisyros....

Uniek omdat Miranda met man en zoon op een soort stroop/jut tocht gaan op zoek naar van alles waar je maar een souvenirs van kan maken; hout, afval stenen, schelpen, zand en wat mensen achterlaten....

Ooit was Miranda reisleidster, maar ze

ontmoette niet naar man kreeg een zoon...

Dus is ze hier gebleven en zo werd Miranda Tours & Gifts in 2017 opgericht....

Ze combineren reisdiensten (excursies, groepsreizen, regelen transfer, etc.) met een souvenirwinkel.....

Daarnaast bieden ze een handige uitleenservice aan......

Je kunt bij ze tegengekomen om nuttige spullen te lenen (babybedje, rolstoel, broodrooster, paraplu, etc.), noem het maar op, zij hebben het....!

Zo pakken we dus een taxi, nou ja..... iemand regelt voor ons een taxi, en zo komen we aan bij een onwijs leuk uitziend winkeltje...

Ik weet niet of jullie lezers Malle Pietje uit Swiebertjr kennen....?

Nou zo'n souvenirs winkel kom je in...

En Miranda en zoon Konstantinis zitten achter een groot oud houten bureau, achterin tussen een enorme berg zelfgemaakte souvenirs....

Het is zo gaaf...!

We kijken onze ogen uit en genieten nu al met volle teugen.....

Het eerste wat Miranda doet is cadeautjes uitdelen.... een schelpenfluitje voor Willem en twee schildpadjes van schelpen boog mij...

We krijgen ook tomatenjam te proeven, een specialiteit van Nisyros.....

Daar gaan we heel wat potjes van meenemen straks.... heerlijk....

De excursie is snel geboekt... zondag weg... oeps wel in 8 uur in de ochtend al....

Maar dan gaan we naar een heus vulkaaneiland waar je in de krater de lava voelt borrelen....

Avondje Kapari.... én volksdansen op het plein...

Afzakken in Fikos en nu moe... niet gewoon moe maar héél moe....

donderdag 30 juli 2026

30 juli 2026 Kos dag 2

Dag van:

Ken je dat...."s morgens gaan douchen, achter een douchegordijn dat de grond op 40 centimeter mist....

Dus bij het aanzetten van deze douche staat er net zoveel water op de vloer als dat er uit de gaatjes van de douchekop komt...

Gelukkig zijn dat er niet al te veel want de meeste gaatjes zijn dicht van de kalkaanslag....

Dan geduldig wachten tot het water warm wordt, want warm water is hier geen recht maar een verrassing.....

Het water wordt warm dus dan snel onder de douche stappen...

Volgende ervaring.... ochtendruzie met je douchegordijn...

Het ding plakt bij de eerste stap die me onder de douche zet daar waar het maar een plekje naakte huid ontdekt.... en dat zijn er nogal wat als je wil douchen....

Volgende gevecht: je wilt het douche gordijn ontwijken maar je billen raken daarbij

onherroepelijk de warm en koud hendel....

Gevolg aaaaaaah koud.... of iiieeeee heet.....

Geïrriteerd van dat geplak van dat gordijn en in een vlag van opkomend intelligent nadenken, sluit je het raampje (hee er zat een raampje)....

Gevolg: je ziet binnen 30 seconden niks meer want er hangt één grote Griekse waterdamp mist...

En het hielp uiteindelijk ook niet eens want het gordijn bleef bewegen en plakken want het vind mij moeiteloos terug in de mist....

Maar goed, je bent weer schoon....

De wc is een apart verhaal.... toilet papier niet doorspoelen.....

Dit heerlijke hotel heeft de leidingen niet aangepast zoals velen op Kos daar al wel gedaan hebben....

Papier dus in de daarvoor bestemde bak.... ja ook poeppapier....

En nu ruik je eigen lichaamsdelen vaak niet en de ander wel, maar geloof me.... bij het openen van dat bakje snap je wat anderen bedoelen...

Daar komt nog bij dat een budgethotel duidelijk een andere definitie heeft van luxe.....

Vierlaags toiletpapier....?

Wat een decadentie....!

Twee laagjes is meer dan voldoende.....je leert vanzelf heel zorgvuldig vouwen.....

Een glas om je mond te spelen na tanden poetsen, ho maar....

Iets om de handdoeken aan op te hangen.... nou oké één haakje dan.... voor vier handdoeken...

Maar och wat genieten we van dit hotel....

We zouden niet anders willen....

Natuurlijk begint onze dag weer bij Fikos...

Willem hunkert maar een omelet speciaal....

Alsof we nooit weg waren....

En ja hoor... daar zijn ze weer; July, Luciano, Jimmy.....

Geen uitbundige begroeting, geen "hoe is het" dat uit beleefdheid wordt gesteld, maar die warme omhelzingen van mensen die elkaar misschien maar één week of twee per jaar zien en toch precies weten waar ze vorig jaar zijn gebleven....

Toch voel je meteen dat er iets is....bij Luciano....

Sommige gezichten vertellen hun verhaal al voordat er één woord gesproken is....

Hij houdt het eerst nog een beetje af....."nee hoor... niks"....maar dat "niks" blijkt al snel een heel verhaal te zijn....

Naast zijn werk als ober in Fikos is hij een eigen scooterverhuurbedrijfje begonnen....

Heel kleinschalig maar trots op wat hij zelf heeft opgebouwd....

Gewoon hard werken, lange dagen maken.... Stapje voor stapje iets van jezelf creëren....

En dan ineens...een boete...

Driehonderd euro....

Volgens hem zonder duidelijke uitleg...

Zo werkt de Staat hier...

Of het verhaal werkelijk alle kanten laat zien.....dat weten we natuurlijk niet.....

Maar op dat moment zie je vooral een jongeman die boos is. En gefrustreerd..... Omdat hij alleen maar probeert zijn hoofd boven water te houden.....

Driehonderd euro....

Voor ons een vervelend bedrag....

Voor iemand met een Grieks salaris en een beginnende onderneming is het een flinke hap uit het huishoudpotje....

Soms hoef je geen oplossing te hebben....

Soms is even luisteren al genoeg....

Met Jimmy gaat het gesprek een heel andere kant op...

Acht maanden chemotherapie....en een zware operatie...

En nu...

Voorlopig schoon....

Wat een prachtig woord eigenlijk: voorlopig....

Het geeft hoop, maar laat tegelijk zien dat niemand garanties krijgt in het leven....

De controles blijven....de gevolgen van de behandelingen ook...

Maar Jimmy...Jimmy lacht....

Hij vertelt dat hij alweer vier uurtjes werkt....

Niet omdat het moet, maar omdat het weer kan....

En ergens denk ik dan dat het leven misschien niet draait om grote verschillen tussen Nederland en Griekenland....

Mensen blijken overal verrassend veel op elkaar te lijken....

We maken ons zorgen....

We vechten...

We hopen....

We genieten van kleine overwinningen....

En ondertussen drinken we gewoon weer een kop warme of ijskoffie .. en begint er vanzelf weer een nieuw gesprek.....

Wat is dat toch met het Eleftheriasplein, het Vrijheidsplein, midden in de oude stad van Kos...

Ooit vernoemd als eerbetoon aan de strijd van het eiland voor vrijheid...

Een plein waar de geschiedenis nog zachtjes lijkt na te fluisteren....

Overdag bruist het van het leven; Grieken die hun koffie drinken alsof de tijd niet bestaat, toeristen die zich vergapen aan alles wat mooi is en straatmuzikanten die de soundtrack van de dag verzorgen....

's Avonds verandert het plein....de lampjes gaan aan, de muziek wordt zachter en de warmte van de dag maakt plaats voor het zwoele van de avond....

Maar wij komen er eigenlijk altijd als de

middag langzaam afscheid begint te nemen....

Steevast bestellen we één... of vooruit, twee glazen van die verrukkelijke Griekse sangria....

En dan gebeurt het weer....

Ieder jaar opnieuw.....

Ineens hebben we gesprekken die thuis te zelden nog ontstaan....

Over onszelf....over onze relatie....over alles wat er in de wereld gebeurt.....

Grote vragen, kleine antwoorden en soms gewoon even stil zijn.....

Dat doet dat plein dus...

Oké... de sangria helpt misschien ook een klein beetje....

En misschien helpt het ook dat kerk en school even heel ver weg zijn en we elkaar weer terugvinden tussen alle drukte die normaal zo vanzelfsprekend is....

Nog even een leuk jurkje op de kop tikken en daarna richting restaurant Olympia....naar Stefanos....

Zijn haviksoog ziet ons al van verre....

Met grootse gebaren houdt hij het verkeer tegen zodat we veilig het zebrapad over kunnen....

Verder dan halverwege komen we niet, want daar is de Griekse omhelzing alweer....

Ook Stefanos is aan het herstellen van die rotziekte... kanker....

Twee jaar geleden namen we afscheid zonder te weten of we elkaar ooit nog terug zouden zien....

Vorig jaar was hij nog bezig met kuren....

En nu staat hij daar nog....

Een paar kilo zwaarder, een glimlach die nog altijd hetzelfde is en met een bewonderenswaardige vastberadenheid nog steeds vechtend tegen alles wat de ziekte hem probeert af te nemen....

Als wij binnenkomen zit er nog bijna niemand....

Maar Willem en hij zijn net een contactdoos waar verrassend veel stekkers in passen....

Een half uur later zit de hele zaak vol...

Stefanos straalt, hij is weer helemaal in zijn element....

Na het eten maken we traditiegetrouw het rondje terug...

De calorieën wandelen we er wel af zo....

We lopen langs de muziek, het geroezemoes van de haven, de boten die zachtjes deinen, jongeren die richting Barstreet trekken en al dat andere leven dat Kos-stad iedere avond weer zo onweerstaanbaar maakt....