2 september 2026

Dag van: 

Het is weer hoogoplopend tijdens de briefing vanmorgen...

Zo vroeg in het schooljaar en nu al zoveel om tegenaan te lopen...

En het mooie is: niemand is daar eigenlijk schuldig aan...

Het komt puur door bureaucratische regeltjes die ervoor zorgen dat er vooral níét snel en dringend iets geregeld kan worden...

Eerder schreef ik al eens over onze veranderende doelgroep...

Een doelgroep met steeds complexere problematiek....

Vol kinderen met specifieke ondersteuningsbehoeften... Ondersteuningsbehoeften die nét iets meer vergen dan vroeger...

Die nét iets meer handen in de klas nodig hebben dan de vier handen van een juf en een onderwijsassistent...

En die hulp is er wel, alleen heeft iedere gemeente waarin onze leerlingen wonen zo ongeveer zijn eigen regels, eisen en aanvraagprocedures....

Aanvragen moeten vervolgens ook nog eens via minstens vier verschillende kanalen....

En ondertussen....?

Ondertussen zit je school met de handen in het haar....

Zo goed en zo kwaad als het gaat, delen we de groepen voor de vakantie in...

Maar dan nog blijkt de populatie zo divers dat je soms klassen overhoudt waarin niveaus en ondersteuningsbehoeften zó door elkaar lopen dat het werken bijna onwerkbaar wordt...

Dus proberen we elkaar vanmorgen weer uit de brand te helpen...

"Heb jij extra ondersteuning....? 

Deel die dan even met de andere klassen"....

"Kun jij vandaag dit kind erbij hebben....? Dan hebben wij daar even onze handen vrij".....

"Nee, er zijn geen mensen in de invalpool"...

"Ja, wij passen buiten wel op jullie kinderen..... dan kunnen jullie tenminste pauze houden"......

Het is eigenlijk een soort ruilhandel, maar dan met mensen...

Vandaag lenen wij een ondersteuner uit aan een andere klas en krijgen wij er een gastleerling voor terug...

Een leerling uit unit 2...

Qua cognitief niveau dus net iets verder dan de leerlingen in onze unit 1-klassen...

En ergens halverwege de dag begint er bij mij iets te dagen...

Misschien zit daar wel een oorzaak van een deel van onze problemen...

Maar misschien ook een stukje van de oplossing...

Want je kunt leerlingen hebben die cognitief best het nodige kunnen leren, maar als hun gedrag hen daarbij voortdurend in de weg zit, komt dat leren simpelweg niet op gang...

Dan moet er eerst iets anders gebeuren...

Veiligheid...zelfvertrouwen....structuur...

Het gevoel dat je erbij hoort...

En dan zou je kunnen denken: kinderen met moeilijk te begrijpen gedrag moet je vooral niet bij elkaar zetten....

Maar de praktijk leert soms iets anders...

Kinderen voelen zich vaak juist het veiligst wanneer ze niet voortdurend op hun tenen hoeven te lopen...

Wanneer ze niet steeds het gevoel hebben dat ze de uitzondering zijn....

Wanneer hun gedrag niet iedere minuut wordt afgezet tegen wat 'normaal' is...

Geef ze eerst de veiligheid terug...en zet ze daarna in een leergroep...

Want cognitief niveau hoeft nog geen gelijkwaardig sociaal-emotioneel niveau te betekenen....

En wat wil nou het geval..?

De leerling die vandaag als gast bij ons kwam, liet aanzienlijk minder moeilijk gedrag zien dan in de klas waar ze vandaan kwam....

Dat vond ik toch wel interessant...

Misschien iets om rond de evaluatieperiode voor de herfstvakantie eens serieus mee te nemen...

Het zal ongetwijfeld niet dé ultieme oplossing zijn, maar als het een beetje rust kan brengen in een klas en ik het kind, is dat al heel wat...

Dus dat was zomaar een bevinding van vandaag...

Een klein inzichtje, ergens tussen alle hectiek door...

Maar veel tijd om daar vervolgens eens rustig over na te denken, krijg je natuurlijk niet...

Want oh ja...

Die leerling met epilepsie zit tegen een aanval aan en moet daarom één-op-één voortdurend in de gaten worden gehouden...

En o ja...

Die leerling met de pin in zijn elleboog, die

ervoor moest zorgen dat de breuk netjes in de goede stand bleef, mag absoluut geen verkeerde beweging maken, want gisteren, toen het gips eraf ging, bleek die pin losgeschoten te zijn...

Nieuwe operatie nodig...

Wachten dus...

En dan hebben we nog die leerling die uitsluitend vloeibaar voedsel mag hebben en zich vervolgens verslikt in een stukje brood dat blijkbaar niet helemaal meegepureerd was in de broodpap...

Terwijl ook nog ondertussen twee observanten binnenkomen om eens uitgebreid te bekijken hoe jij en je team functioneren...

En dan krijg je een dijk van een goede beoordeling.....hartstikke fijn natuurlijk....

Maar eerlijk gezegd denk je op zo'n moment helemaal niet:

'Wat geweldig, we hebben het goed gedaan'....

Nee, je denkt alleen maar:

'We hebben het, met zelfs een extra leerling erbij,  zonder kleerscheuren gered vandaag'....

En dan begint het tweede deel van je werkdag...

De administratie...

Alle formulieren, verslagen, mailtjes en andere administratieve rompslomp die je nog moest afhandelen en die zich lopende de dag natuurlijk alleen maar verder heeft opgestapeld....

Op een gegeven moment ben je dan bijna blij dat je eindelijk in de auto zit...

Radio aan...

En dan hoor je de ellende in de wereld...

Oorlogen, rampen, liquidaties, mensen die alles kwijt zijn...

Mensen die werkelijk met onvoorstelbare problemen te maken hebben...

En zo ontstaat hij dan: de neerwaartse vergelijking...

Niet bepaald de meest verheffende manier om jezelf beter te voelen, maar het werkt wel...

Je vergelijkt jouw situatie met iemand die er nóg slechter aan toe is en ineens voelt je eigen ellende een fractie minder zwaar...

Het is maar een troostgedachte...

Dat weet ik heus wel...

Want natuurlijk wordt mijn werk niet minder ingewikkeld omdat ergens anders in de wereld iemand met nog grotere ellende zit...

En natuurlijk helpt het die ander helemaal niets dat ik me door hun leed een beetje beter voel...

Eigenlijk klopt er dus geen donder van...

Maar toch...

Dat je eigen zorgen tijdens zo'n autoritje van een half uur even wat kleiner lijken door het grotere leed dat je op de radio hoort, is stiekem best prettig...

Een beetje wrang misschien...

Maar menselijk...

En dan draai je na een half uurtje de oprit op...

Met er genoeg energie om te kijken hoe Willem eraan toe is....

Willem heeft nog steeds zijn moeilijke momenten van rouw om Borre...

Vandaag is zo'n dag waarop het weer wat harder binnenkomt...

Want iedere dag wordt het besef een stukje definitiever...

Borre is er niet meer...

En hij komt ook niet meer terug...

Dat 'nooit meer' wordt met iedere dag die voorbijgaat een beetje echter....

En voor Willem bestaat er op zo'n moment geen neerwaartse vergelijking...

Je kunt niet zeggen: 'Het kan altijd erger'....

Want voor Willem voelt dit op dit moment als het ergste wat er is....

Dieper dan dit kan hij niet komen, vindt hij...

En misschien is dat ook wel het verschil...

Op mijn werk kun je soms nog denken in oplossingen...

Een andere groepsindeling...

Een extra paar handen...

Een gastleerling...

Een beetje schuiven...

Een beetje lenen...

Een beetje passen en meten...

Je probeert van de chaos iets werkbaars te maken...

Maar verdriet laat zich niet herindelen...

Daar zijn geen extra handen voor...

Geen aanvraagprocedure...

Geen ondersteuningsarrangement...

Geen evaluatiemoment waarop je kunt besluiten dat het anders moet...

Daar kun je alleen maar naast iemand gaan zitten....en wachten.

Tot de pijn iets minder scherp wordt...

Misschien was dat uiteindelijk wel de echte les van vandaag...

Dat je de hele dag bezig kunt zijn met proberen alles en iedereen overeind te houden...

En dat je soms, als je thuiskomt, alleen maar hoeft te blijven zitten bij iemand voor wie de wereld even niet meer klopt...

1 september 2026

Dag van:

“De R zit weer in de maand”....!

Dat zeiden mijn ouders vroeger steevast als september eenmaal was aangebroken...

Een soort jaarlijkse waarschuwing dat de zomer nu toch echt op zijn retour was en dat we ons weer konden gaan opmaken voor kou, regen, snotneuzen en andere gezelligheden....

Volgens mij is het nog steeds een traditioneel gezegde dat aangeeft dat het koude en wisselvallige weer eraan komt....

Al moet ik het, met alle klimaatveranderingen van tegenwoordig, nog maar zien gebeuren....

Misschien krijgen we straks gewoon 25 graden en zitten we met kerst in onze korte broek.....

Maar goed… ik geef het gezegde voorlopig het voordeel van de twijfel...

Vroeger was de “R in de maand” in ieder geval aanleiding om extra goed op je gezondheid en weerstand te letten...

Oftewel: ik moest levertraan slikken...

En laten daar nou toevallig ook twee R-en in zitten.....

Een mens kan het maar druk hebben met tradities...

Maar deze dag had natuurlijk ook een heel andere kant...

Ik ben me wezenloos geschrokken van de beelden en berichten rond de schietpartij in Overasselt....

Los van alle speculaties, vermoedens en sensatieverhalen vind ik wat er te zien was al indrukwekkend genoeg...

Een grote groep gemaskerde mannen die zwaarbewapend door een rustig Nederlands dorp trekt… 

Het voelt bijna als een scène uit een misdaadserie die je ieder moment kunt wegklikken omdat het té onwerkelijk wordt....

Alleen was dit geen serie...

Veel mensen delen dat gevoel en vragen zich hardop af waar het met de veiligheid in Nederland naartoe gaat...

Voor mij was één ding in ieder geval meteen duidelijk: mocht je je ooit aangetrokken voelen tot de cocaïnehandel… niet doen...!

Dat wereldje is echt niet pluis...

En vroeg of laat wordt er in dat wereldje volgens mij altijd wel ergens een rekening betaald, maar dan meestal niet met een betaalpas…

Wat betreft de politie: een grote pet af...!

Jemig, wat hebben zij daar goed gehandeld....

Dat neemt natuurlijk niet weg dat zoiets behoorlijk kan inhakken op het veiligheidsgevoel van de inwoners van het dorp, en misschien wel van heel Nederland...

En het nare is dat de drugswereld inmiddels zo verweven is met onze gewone wereld...

De drugshandel is een belangrijke motor achter georganiseerde misdaad....

Criminelen hebben de zogenaamde bovenwereld zelfs nodig: notarissen, vastgoed, banken, transportbedrijven… allemaal plekken waar geld kan worden witgewassen of goederen kunnen worden verplaatst...

En als omkopen niet lukt, zijn er bedreiging en geweld...

Tegenwoordig worden voor criminele klussen zelfs mensen ingevlogen alsof het een uitzendbureau betreft: geldkoeriers, ICT’ers en huurmoordenaars… allemaal op klusbasis...

En dan worden ook nog steeds jongere kinderen geronseld, omdat zij vanwege hun leeftijd anders onder het strafrecht vallen...

Je wordt er gewoon naar van als je je daar een beetje in verdiept...

Maar gelukkig verliep mijn eigen dagje heel anders...

Wij werken namelijk keihard met ons klassenteam.....héél hard...

Een bewerkelijk groepje, maar tegelijkertijd eentje vol uitdagingen...

En hoewel dit mijn laatste schooljaar is, merk ik daar in mijn manier van werken eigenlijk helemaal niets van...

Ik werk geen spat minder hard dan vijf, tien of twintig jaar geleden...

Dat kan ook helemaal niet in het speciaal onderwijs...

Maar blijkbaar gebeurt er ondertussen toch iets anders...

Iets waar ik zelf niet zo bewust bij stilsta...

Zoals ik al in eerdere blogs schreef: je maakt je misschien wat minder druk om dingen...

Je hebt inmiddels gezien dat niet iedere ramp daadwerkelijk een ramp is...

En dat veel dingen vanzelf weer op hun pootjes terechtkomen...

Maar vandaag maakte een jonge collega mij bewust van nóg iets...

Ze zei het bijna tussen neus en lippen door:

“Je zaait wel sterretjes dit laatste jaar, zeg.”

Huh…?

Sterretjes...?

Waar had ze het in vredesnaam over...?

Nou… blijkbaar laat ik een lieve erfenis achter.... nog meer dan anders...

Met een luisterend oor....

Met bemoedigende opmerkingen...

Met soms precies die woorden die iemand op dat moment nodig heeft....

En toen ik mijn dag eens terugliep, snapte ik wel wat ze bedoelde…maar toch....

Ja.....ik had vandaag inderdaad het verhaal van drie collega’s aangehoord die het moeilijk hadden....

Ik had wat tips gegeven... die zij inzichten noemden...

En ze vooral gewezen op hoe ontzettend goed ze eigenlijk bezig waren, terwijl ze dat zelf even niet meer zagen....

Maar ja… dat doen we toch allemaal...?

Elkaar moed inspreken...helpen....een handreiking geven.....een beetje licht brengen als iemand het zelf even niet ziet....

Toch..?

Toen kwam de aanvulling van die jonge collega:

“Ja, maar jij bent oud en hebt al zoveel ervaring. Jij blijft héél rustig en je weet héél veel"....

Ah.....dy

Us tóch die ouderdom.....

Hmmmzzz…

Nou ja...

Als dat dan het voordeel van ouder worden en mijn laatste jaar is, dan vind ik het eigenlijk helemaal niet zo erg....

Want blijkbaar laat ik dit laatste jaar niet alleen een klas, een lokaal en een stapel werk achter…

Maar misschien ook hier en daar een klein sterretje....

En zo loop ik vandaag, aan het einde van

mijn werkdag de school uit.

Een beetje petemoei met een toverstafje vol sterrenstof....

En ach,  wie weet…

Als het na mijn pensioen allemaal een beetje meevalt, ligt er misschien nog wel een tweede carrière op me te wachten....

Bij de Efteling...

31 augustus 2026

Dag van:

Dat Engelstalige boeken goed verkopen, blijkt wel uit de verkoopcijfers: een op de vijf verkochte boeken in Nederland is Engelstalig, aldus de boekenmarktmonitor....

Zo werd het nieuws vandaag bij de NOS gebracht....

En dat nieuws verbaasd me niks.... 

'Niks nieuws' dacht ik nog....

Want het is al een hele tijd zo dat steeds meer jonge kinderen, inclusief kinderen in het speciaal onderwijs, spontaan Engels spreken, tellen in het Engels of het Engelse alfabet opdreunen, terwijl ze dat in het Nederlands nog niet kunnen....

Het is echt een opvallende trend die wij leerkrachten, en ouders door heel Nederland steeds vaker signaleren.....

Maar ja wat wil je ook....

Denk eens aan die digitale media....

Kinderen kijken vanaf heel jonge leeftijd al naar video's op platforms zoals YouTube, TikTok of Instagram bijvoorbeeld....

Veel populaire content, zoals CoComelon, gaming-video's is Engelstalig.....

Ik denk wel eens dat alles begonnen is net die Dora filmpjes en spelletjes.....

Hoe vaak ik toen al niet van de kinderen hoorde 'good job' of 'well done'.....

En dan zijn al die platformen ook nog eens  zo ingesteld dat ze video's blijven afspelen..... Als een kind eenmaal een paar Engelse filmpjes kijkt, blijft het aanbod Engels.....

Bij ons in het speciaal onderwijs komt daar nog eens bij dat Engelse kinderfilmpjes veel gebruik maken van herhaling, felle kleuren en een heel duidelijk, ritmisch taalgebruik..... 

Dit vinden juist onze leerlingen prettig en logisch.....

De animaties in de video's laten vooral ook precies zien wat er met een woord bedoeld wordt, wat het aanleren van de taal  soms makkelijker maakt dan de dagelijkse Nederlandse taal......

Maar moet je zoiets nou stimuleren of niet vraag ik me elke keer af....

Ik zie er ook voordelen in.... en zie het zeker niet direct als 'fout' of schadelijk.... 

Het laat namelijk wel zien dat het kind communicatief is en taal kan oppikken....

Maar ik vind ook dat de focus wel op Nederlands moet blijven liggen...

Het is namelijk ook zo dat in de praktijk de kinderen dan misschien wel min of meer vloeiend Engels lijken te spreken, maar dat dit louter 'schijnveiligheid' is.....

Ze praten in scripts, in herhalende zinnen uit filmpjes...... 

Maar zodra ze op het schoolplein in het Nederlands moeten onderhandelen over de regels van een spelletje, lopen ze vast.....

Het Nederlands is en blijft de taal waarin ze vriendjes maken, naar de dokter gaan en later moeten werken......

Gelukkig maar dat deze juf ook nog Jip en Janneke boeken in haar kast heeft staan....

En die lees ik nog gewoon lekker voor....

30 augustus 2026

Dag van:

Vandaag toch maar weer eens wat voor doen voor Willem en de kerk...

Volgende week is wat dat betreft ook de vakantie voorbij en zou ik weet in het techniekhok....

Het thema van Willems preek zal zijn: gebrek aan sociaal contact is net zo schadelijk/dodelijk als roken....

Zo, die durft denk ik....

Maar uit de teksten in de bijbel, boek Spreuken 18 en Marcus 6, daar wordt het toch ook al aangegeven....

Alleen werd dan niet het roken benoemd natuurlijk....

Als ik klaar ben met de PowerPoint, reken ik even na hoeveel tijd ik nodig heb voor het lange to do lijstje dat ik nog vóór school heb liggen en tel de dag van gisteren, de dag van de verjaardag van mijn zoon en het lunch uitje met mijn dochter, en een avondje bij Marleen eraf, waarin ik niks voor school gedaan heb....

Maar wel andere, voor mij,  belangrijke dingen...

Toch bijzonder......

Anders zou ik maar zijn doorgegaan en doorgegaan en nu ben ik er een stuk relaxter onder....

Zou dat nou te maken hebben met het feit dat dit het laatste jaar is.....

Dat je je niet meer zo nodig hoeft te bewijzen...?

Maar dan moet dat zich in het onderbewuste afspelen want volgens mij heb ik al heel lang die bewijsdrang niet meer....

Of komt het misschien dat er een soort angst af is.... zoiets van "ze kunnen me toch niet meer ontslaan"....

Het is niet het gevoel dat ik dit jaar maar een beetje ga uitzitten...

Integendeel.... ik zet me alweer volop in....

Maar de stress of werkdruk is eraf of zo....

Terwijl die werkdruk toch heus niet verminderd is...

Het speelt zich dus af in mijzelf....

Ikzelf ga er anders mee om denk ik....

Het,  'het komt wel goed' gehalte viert hoogtij...

En misschien komt dat dan toch gewoon door de ervaring van door de jaren heen en het vertrouwen in jezelf.....

Ik bereken dus nog een keertje de to do items voor de PowerPoint voor de info-avond, de opp's en de hp"s, de voorbereiding voor de komende mdo s,  en de tijd die ik nodig heb om al de Kleuterflits lessen aan te passen....

LD functie taken zet ik even op een lager pitje..

En ik denk 'het komt wel goed.... ik ga lekker in bad'....

De avond wil ik toch echt een stukje van Zomergasten kijken....

De allerlaatste uitzending van het allerlaatste seizoen Zomergasten want na 39 seizoenen houdt het programma ermee op...

Na dik tweehonderd afleveringen, is psychiater Jim van Os de allerlaatste 'Zomergast'.....

Dankzij bezuinigingen. Stopt het programma...

Ik kan het woord bijna niet meer horen....

Zeker niet als het om het verdwijnen van zulke goeie programma's gaat....

Moet alles dan plaatsmaken voor inhoudsloze, lege hoofden, commerciële vermaak,  uitzendingen die nergens over gaan....?

Jammer dat ik niet de hele uitzending kan bekijken want ik moet morgen werken en dus op tijd naar bed....

En wat dat betreft werkt de gedachte "laat maar, het komt wel goed,", dus niet hè...

Want onherroepelijk krijg ik dan morgen Jan met de hamer op bezoek....

Maar een klein stukje volg ik toch wel....

Psychiater Jim van Os..... kan niet anders dan dat dit interessant gaat worden....

En ja hoor.... het begint al met die eerste opmerking...

Dat je eigenijk het  gesprek met een moment van stilte zou moeten beginnen...

Even landen uit de wereld waar je net vandaan kwam.... even focussen op het nu....

En dan de tweede opmerking: "eigenijk zou je ook meteen die witte jas uit moeten trekken en tegenover elkaar gaan zitten als gelijkwaardig kwetsbaar mens....

En vooral die opmerking raakt me....

Dat is nou precies wat ik doe als ik tegenover ouders van mijn leerlingen zit...

Juffenbril afzetten en als medemens tegenover die ouders gaan zitten....

We hebben immers allemaal ons verhaal, onze ervaringen ons kruis en onze betere en mindere kanten....

Door je eigen kwetsbaarheden te laten zien en te vertellen, komen ouders ook vaak zo niet altijd, met hun kwetsbare verhaal, hun twijfels  hun zorgen, hun onwetendheid en verdriet....

Je bent als juf immers niet meer of beter dan een ouder....

Je kijkt alleen naar het kind door een andere bril ....

Ouders vanuit thuis en een juf vanuit school....

Maar allebei zie je hetzelfde kind....

Ofwel....

Als je de figuurlijke jas van je functie (de psychiater of de juf) aan de kapstok hangt, breek je fijn de traditionele machtsverhouding af....

Je zit er dan niet meer als de afstandelijke 'autoriteit' of de alwetende 'Juf Bril' tegenover een ouder, maar als het mens tegenover mens....

Ouders (maar ook kinderen) voelen feilloos aan wanneer een volwassene echt is.....

Mijn kwetsbaarheid geeft hen de ruimte om ook hun eigen maskers te laten vallen.....

Ouders die zich schrap zetten voor slecht nieuws of kritiek, voelen dat ze niet tegenover een instituut zitten, maar tegenover een mens die met hen wil samenwerken en delen.....

Zeg maar een soort van bondgenootschap..... Het is niet de 'alwetende school' tegenover de 'falende of overbezorgde ouder', maar twee volwassenen die zij aan zij staan....

Tegelijkertijd filter je de informatie puur op wat relevant is voor de begeleiding van het kind.....

De rest bewaar je respectvol in je achterhoofd, zonder erover te oordelen....

Zo bewaak je dan tóch nog je grenzen van je professie....

En dat zal die psychiater ook heus wel doen....

Heel jammer dat het programma te lang duurt om alles te bekijken....

Maar dit was voor mij al heel waardevol...

Even weer bewust zijn over iets dat eigenijk al zo vanzelfsprekend voor me was....

29 augustus 2026

Dag van:

Ik ben trots op jou.

Op wie je bent.

Op alles wat in je leeft.

Jouw inzichten

Jouw kennis

En kijk op deze troosteloze wereld

Jouw input

Kan de wereld mooier maken.

Begin klein.

Heel klein.

Bij mensen die je vertrouwt.

Bij mensen die je begrijpen.

Bij mensen bij wie je niet hoeft te vechten

om gezien te worden.

Waar je niets hoeft te bewijzen.

Waar je mag lachen.

Waar je mag twijfelen.

Waar je gewoon jezelf mag zijn.

Want juist daar

begint jouw kracht.

Niet in wat de wereld van je afneemt

maar in wat jij jezelf durft te geven.

Geloof in jezelf.

Stap voor stap.

Op jouw manier.

En vergeet nooit:

Je hoeft niet iemand anders te worden

om de wereld iets te geven.

Jij bent al genoeg.

Jij bent het waard.

En ik ben zo ongelooflijk trots op jou

Gefeliciteerd lieve Robbert

Gevierd hadden we het al....

Vorige week was het feestje, want zoonlief zit op de Gamescom beurs in Köln...

Gamescom in Keulen is de grootste gamesbeurs ter wereld, en vindt jaarlijks in augustus plaats in de Koelnmesse....

Van de traditionele openingsshow vol wereldpremières had ik al beelden gekregen....

Maar tja als moeder let me dan vooral op het enthousiasme dat je zoon uitstraalt...

Wat is hij daar in zijn element ook al betekent het hard werken voor hem...

Reviews, artikelen, verslagen voor websites en tijdschriften moeten er gevuld worden....

Over nieuwe games, hardware en trailers....

Maar desondanks geniet hij volop....

En vooral de ontmoeting game-ontwikkelaar Jason Slama was een hoogtepunt....

Hij is namelijk een bekend gezicht binnen de community en was onder andere de Game Director voor Gwent: The Witcher Card Game en werd later aangesteld als de Game Director voor de volgende grote hoofdgame in het universum, The Witcher....

Geloof maar dat Robbert hem exclusief de vragen stelde die hem op de lippen brandde....

Niet naar Haarlem dus en mooi in de gelegenheid om er vandaag een 'bestie-dag" van te maken....

Op naar Annet en meteen was al vrij duidelijk dat we weer eens naar Kevelaer wilde...

Kevelaer is een bedevaartsplaats....

En al hebben we misschien weinig met bedevaart, de sfeer is er altijd goed...!

Het Kapelplein is het hart en het religieuze centrum van het bedevaartsoord Kevelaer.....

Mensen van over de hele wereld maken hier een pelgrimstocht.....

Ze zoeken troost, bidden en steken kaarsen aan.....

Anderen genieten gewoon van een pauze in het hectische leven van alledag ....

Daarnaast genieten wij ook vooral van het klokkengeluid van al die kerkklokken....

Van de mensen die meedoen aan de pelgrimstochten, van het gezang en de muziek....

Je hebt er de grote basiliek, de genade kapel, de kaarsen kapel, de Sint Antoniuskerk, en wel 17 verschillende fonteinen....

Je kunt er zelfs de grote of de kleine kruistocht lopen....

Maar.... wij komen in de eerste plaats om de sfeer en natuurlijk onze kledingwinkel Laru....

Het is echt nog nooit voorgekomen dat we daar niet kunnen slagen...

Dus parkeren we de auto bij het station, steken de overweg over en nog geen vijftig stappen verder lopen we Laru in waar we vriendelijk begroet worden....

Daar zijn de Hollandse vriendinnen weer...!

Och al die heerlijke kleuren en hippe vormen kleding....

We passen en passen en passen en slagen...

Natuurlijk slagen we...!!

Dan is het tijd voor koffie...

Maar mensenkinderen wat is het vandaag druk in Kevelaer....

Een stoet van een paar honderd fietsende mannen en jongens....

Ze lopen met de fiets aan de hand al zingend richting het plein....

En het is dat het plein zo groot is want anders had er echt niks meer bij gekund....

Eindelijk vinden we nog één plekje op het terras van een conditorei.....

En wat is het vanaf daar, onder het genot van een flinke kop cappuccino,  genieten en kijken geblazen naar al die uniformen en vaandels van schutterijverengingen, de fietsers, de kruistocht wandelaars...

Gezichten van hoop en vrees....

Muziek optredens, koorzang, het gebed....

En het bevalt zelfs zo goed dat we van het ene naar het andere terras hobbelen...

Hadden we de ene kant van het plein gehad dan nu de andere kant van het plein....

Niet zomaar hoor... welnee....

We weten immers dat daar de ijssalon huist...

Niet zomaar eentje maar eentje met zelfgemaakt Italiaans ijs....

Het enige nadeel van deze ijssalon is dat je onmogelijk een keuze kan maken...

Uiteindelijk staan er dan toch een amarene beker voor Annet en walnoten coupe voor mijn voor mijn neus op het tafeltje....

Van die coupes en bekers waarvan je denkt 'die krijg ik nooit op, ik mag wel parkeergeld gaan bijbetalen'....

Enfin, we zitten een half uurtje en dan neem ik toch dat laatste hapje....

En dat is net op tijd want na een heerlijke zonnige dag en 23 graden op de thermometer, vallen nu de eerste kleine druppeltjes uit de lucht...

Het stelt niet veel voor... en ze verdampen nog vóór ze je huid raken, maar het zullen er meer worden geeft de app aan....

Op naar de auto dus maar...

Bij Willem thuis zitten ook vrienden van vroeger....

Ik ken ze goed maar deel niet de geschiedenis die Willem met ze heeft...

Ik opper Annet dus 'zullen we ergens een schnitzel gaan eten.... bij dat schnitzel restaurant in Elten bijvoorbeeld'....

We zijn al een aardig eindje onderweg als Annet ineens verteld dat er ook een schnitzel restaurant vlakbij huis,  in Elden is gekomen...

Nog beter....!

En via wat verdwalen en wat omwegen, want Arnhem is immers overal wegen aan het repareren of in brede fietspaden aan het veranderen, komen we aan....

Bistro Het Hoefijzer....

We worden ontzettend leuk welkom geheten met de woorden "wat gezellig dat jullie er zijn"....

We kunnen heerlijk in de overdekte buitentuin gaan zitten...

En dan komt de jonge eigenaar om de bestelling op te nemen....

Wat een ontzettend bekend gezicht denk ik nog....

Maar een oud leerling kan het niet zijn....

Dat haar.... die ogen.... zijn manier van doen...

Ik pieker me suf terwijl hij de bestelling voor de drankjes ophaalt....

En dan weet ik het....!

Deze jongeman heb ik nog als baby vastgehouden.....

En zijn zusje daarna ook weer....

Of vergis ik me....?

De drankjes staan op tafel en dan waag ik het erop....

"Heet jij Stan "? vraag ik....

En hij knikt en zegt met een vrolijke lach "Ja dat ben ik".....

"Heet jouw moeder dan J......"?

En ook dat klopt....

Maar Stan begint ook te lachen....

"Ben jij dan van die vier Duitse Herders"....?

(Ze hebben thuis zelf een oud Duitse herder)...

Ik knik, maar dan komt het.....

"Maar die ik bedoel is toch veel ouder en heeft wijde soepjurken aan en jij bent zo euh.... zo hip"....

Annet en ik gieren het uit....

En ik vertel hem dat ik toch echt Wampie, de collega van zijn moeder ben een bijna met pensioen ga....

"Jij bent wel eens bij ons thuis geweest toch" zegt hij....?

En dat klopt.... meerdere keren zelfs....

En de eerste keer was dus de kraamvisite met nog wat collega's om hém te komen bewonderen....

En dan herinner ik me dat mijn collega die ik vanaf het eerste begin op school ken .... zo'n 30 jaar al dus.... me verteld heeft dat haar zoon nu in de horeca werkt...

Maar pfffft dat hij als 23 jarige zijn eigen zaak heeft,  dát wist ik dus niet.... dat had ze er even niet bij verteld....

Maar Stan spaarde dus vanaf zijn achtste jaar voor zijn eigen horecazaak.....

Het geld dat hij met koffie verkopen op de camping verdiende, spaarde hij op voor de horecazaak die hij later wilde kopen.....

Hij wist het écht zeker dat dat was wat hij later wilde....

En later is nu, want op zijn 23e runt hij Bistro Het Hoefijzer.....

Eigenaar Stan doet zelf de bediening met af en toe wat weekendhulpen... maar mama J belt hij ook wel eens om mee te helpen vertelt hij trots....

Hij stuurt maar liefst twee koks aan....

Ik ben gecharmeerd van het kleine leuke menu....

Het doet me denken aan de vele vakanties die Stan, zijn zusje en ouders altijd in Oostenrijk vieren...

Vooral in de winter skiën missen ze nooit, en dan liefst in de voorjaarsvakantie nog een keer. ..

Vandaar ook de lederhose die hij draagt, de menu keuze, en de inrichting van Het Hoefijzer....

Het eten was overigens héérlijk...

En dát samen met de herontmoeting met de 'gegroeide' Stan en het vrolijke app contact dat ik natuurlijk meteen met J even snel maakte, maakt het een super gezellige avond....

Wat heeft het leven toch soms een heerlijke verrassingen voor een mens in petto...

Een op een bord geserveerd cadeautje noem ik het maar....

28 augustus 2026

Dag van:

Zit die eerste week er nu al op....?

Is de spits er werkelijk al af....?

En hebben we in één weekje al zoveel gezien gevoeld, beleefd en ontwikkeling mogen meemaken....?

Meestal zeggen we zo'n eerste schooldag of schoolweek..."Nu kunnen we er nog niets van zeggen, laten we rond de herfstvakantie pas maar eens gaan kijken hoever we zijn gekomen".....

En ik blijf daar sowieso wel bij, maar jeetje wat heeft deze eerste week ons al veel gebracht aan inzichten en ontwikkeling....

Deze klas is een cadeautje vol ruwe edelstenen waar zulke prachtig juwelen onder verscholen zitten....

Één en al uitdaging om ze nog verder te mogen polijsten.....

Vandaag bekijken we samen als voorbereiding op het thema daar volgende week begint, onze huizen via Google maps...

Och, die snoetjes als ze ineens hun huis in beeld zien....

Goud waard...!!

En dan dat gesprek op het schoolplein van een jongetje met de verpleger uit onze klas...

"Ben jij een vader"....?

Ja hoor, zegt W, dat ben ik....

"Waarom ben jij dat "....?

Omdat ik twee hele lieve kindjes heb....

En heb jij ook een vader,  is W's wedervraag....

"Ja" antwoord het mannetje...

En natuurlijk vraagt W 'waarom'.....

Het jongetje denkt even na, maar een passend antwoord kan hij niet bedenken....

Met een mond vol tanden wil hij echter ook niet blijven staan....

Hij maakt er dus maar wat van en zegt "omdat hij poep lust".....

'Stoer', zeg ikzelf tegen hem....

"Nee hoor..... smerig", zegt het dametje dat er bij is komen staan, met een heel hoog opgetrokken neusje....

Dat trouwens het stel kleuters doodmoe is

van een week nieuwe indrukken, nieuwe regels, nieuw klaslokaal of andere inrichting, nieuwe juffen, andere materialen, en eigenijk niets meer dat voor de vakantie zo vertrouwd voelde, is te merken...

Om half twee liggen ze uitgeteld op zitzakken voor het digibord Joki en Jet te kijken...

Het ene na het andere duimpje verdwijnt in de mond....

Sommige oogjes zitten al half dicht....

Thuis begint het weekend goed....

Willem stelt voor om naar een goede vriendin te gaan die we al te lang niet gezien hebben....

Ze gaat binnenkort verhuizen en nog één keer een kijkje in haar oude huis waar voor ons ook zoveel herinneringen liggen, lijkt hem daarom een goed plan....

Herinneringen aan tijden voor een na Willem, tijden dat ook haar man nog leefde en we enorme culinaire feesten en bbq's hadden...

Maar ook zoveel gezellige kleine feesten om het leven te vieren met de vriendenkliek....

Het wordt een top avond....

Euhhhhh...nou ja.... dat wordt het wel, maar....

Marleen is nou eenmaal ook op en top fan van voetbal en vooral van haar cluppie Vitesse....

En nou staat de wedstrijd op tv wel aan.... en speelt het cluppie sinds lange tijd weer de sterren van de hemel, maar van de vier doelpunten die Vitesse maakt, heeft ze er vier gemist omdat we zo aan het kletsen zijn.....

Tja..... dat wordt terugkijken....

Eigenijk net zoals wij dat de hele tijd al deden met al die herinneringen van terug in de tijd....

27 augustus 2027

Dag van:

Dit jaar is donderdag mijn vrije dag....

En ja hoor, je kunt dan meteen merken dat je ouder wordt want ik ben compleet de kluts van dagen kwijt.....

Zo gewend aan die vrije dinsdag dat ik er niet eens bij stilsta dat er al een maandag, dinsdag en woensdag voorbij zijn en helemaal in de veronderstelling dat het morgen woensdag is....

Maar goed, ik heb nog wel mijn verstand bijelkaar om, gezien die waslijst die ik gister benoemde, wat aan m'n werk te doen....

En.....zelfs nog genoeg verstand over om mezelf eraan te herinneren dat ik me dit laatste schooljaar niet uit de naad ga werken dus de middag bewaarvoor leukere zaken.....

Ik heb me dus die verstandsverbijstering over de dagen maar vergeven..... en begon aan het maken van een nieuw format voor de kleuterlessen voor bij de nieuwe methode en maak daarna zelfs nog één OPP en een HP af.....

De spits is er weer af....

Buiten in de tuin is onze klusjesman aan het werk om het bovendeel van het terras op te hogen en te egaliseren....

En hij is maar wat blij met de parasol die we er hebben staan want het is echt een zinderende zon die op zijn kalende bol schijnt....

Onze lieve buren lopen net het bruggetje over als ik het vernieuwde terras sta te bewonderen...

Arme hoogzwangere Lisa..... was ze net blij dat de hitte voorbij was, krijgt ze er nog zo'n dag als vandaag, als toegift,  overheen....

15 September is ze uitgerekend.... nog even volhouden...!!

We leven met haar mee....

We maken even een praatje en dan duiken ze snel het bos in waar de schaduw op hem wacht.....

Dan loop ik naar binnen en sluit de

Laptop af om de verhalen van de zojuist thuisgekomen Willem aan te horen....

Kleine stapjes en niet alles tegelijk brengt het rouwproces met zich mee voor hem....

Gisteren afscheid van dierenpension Quimper, die zo lang zo goed voor onze honden en dus ook voor Borre hebben gezorgd....

En vandaag naar zijn lievelingsdierenarts Bart die weer is begonnen na zijn vaderschapsverlof....

Met hem heeft Willem immers het hele ziekteproces van Borre doorgemaakt....

Met een kraamcadeau en een taart heeft hij de zichtbaar ontroerde Bart bedankt.....

Barts woorden: "goh Willem wat stel ik dit ontzettend op prijs".....

Nu is iedereen wél zo'n beetje bedankt....

Nu is het tijd voor de lieve kleine Borreherinneringen....

En ik stap in de auto....

Eindelijk met mijn dochter gezellig lunchen nadat we al twee keer hebben moeten afzeggen....

Je zou het niet zeggen maar in de oude Rijnhal, aan de Decathlon bij ons in de buurt zit een Grand Café vast, en dat is de plek waar we afgesproken hebben....

Grand café Rijnboulder....

Rijnboulder....?

Boulderen.....?

Jazeker...!

250+ binnenroutes op vrijstaande blokken én een unieke bouldertuin met 70+ buitenroutes, raak je nooit uitgeklommen....

Boulderen is namelijk een vorm van klimmen op korte routes tot ongeveer 4,5 meter hoog, waarbij je geen touw of gordel gebruikt.....

En om je dag compleet te maken is er dan een modern, industreel Grand Café met verse pizza's, salades, luxe broodjes gebak en smoothies.....

En voor dat laatste komen wij dus....

Nu is het wel even héél prettig dat de zon schijnt....

Het is namelijk heerlijk toeven op het terras....

Beetje trage bediening, maar ach.... we hebben de tijd....

En onder het genot van gemberthee, latte macchiato, een geitenkaas sandwich en een stukje worteltaart, zitten we uren te kletsen en ons zonbruine huidskleurtje bij te houden....

We hebben gesprekken over het moederschap en de opvoeding.....

Ze deelt haar dagelijkse beslommeringen, de kleine uitdagingen en de grappige, herkenbare momenten die ze nu meemaakt met haar eigen dochters.....

Vooral die ene die nu nog zo heerlijk in de puberteit zit....

Terwijl ze praat en haar hart lucht, kan ik een glimlach niet onderdrukken.....

Er spoelt een warme golf van herkenning over me heen......

Het is alsof ik in een tijdmachine ben gestapt.....

De verhalen die ze vertelt over mijn kleinkinderen, de dynamiek tussen hen en de situaties waar ze tegenaan loopt, klinken me zo ontzettend bekend in de oren....

Niet allemaal maar toch wel heel veel....

Zij staat echter bij dingen stil waar ik nooit zo bij stil gestaan heb, en ze maar heb aangenomen voor hoe ze kwamen....

Nooit stilgestaan daar het misschien wel kwam door mijn eigen opvoeding door mijn ouders...

En trots denk ik.... je doet het nog niet zo gek meisje....

Ik kijk naar haar en zie mezelf weer zitten, jaren geleden, toen zij nog klein was en ik in haar schoenen stond.....

De rollen zijn nu omgedraaid: het meisje dat ik vroeger zelf opvoedde, zit nu als moeder tegenover me en deelt bijna exact dezelfde ervaringen.....

Het is een prachtig, warm besef dat de geschiedenis zich op zo'n mooie manier herhaalt.....

De cirkel is rond..... maar ook doorbroken rond....

Want toen ik tot zelfbesef kwam  zoals mijn dochter nu ook, hebben we ook duidelijk afstand genomen van bepaalde routines...

Als oma is het puur genieten om dit vanaf de zijlijn te mogen aanschouwen.....

Mijn tekortkomingen van toen zijn niet haar tekortkomingen...

In dat opzicht heeft ze mooi gedacht "Mam dat doe ik toch ff anders"....

Maar gelukkig bestaan er geen perfecte moeders en schiet elke moeder op een ander punt wel weer eens tekort....

Ook bedenk ik me, dat er geen geen unaniem maatschappelijk beeld van een moeder bestaat.....

 Wat we van moeders verwachten en hoe we hen zien, verschilt sterk per cultuur, generatie en sociale klasse..... maar ook 'rugzakjes' en omstandigheden.....

Het beeld van de 'ideale moeder' is voortdurend in beweging en kent grote interne tegenstrijdigheden....

Er is eerder sprake van een mozaïek van verwachtingen die vaak met elkaar botsen, wat voor veel moeders zorgt voor een constante balanszoektocht.....

Het maatschappelijke beeld van 'een moeder' hebben of zijn,  is bijna onlosmakelijk verbonden met een ideaalbeeld....

In de sociologie en psychologie wordt dit vaak de 'mythe van de perfecte moeder' genoemd.....

Dit hardnekkige ideaalbeeld is historisch zo diep in onze cultuur verankerd, dat we de neiging hebben om 'moeder' te definiëren aan de hand van wat ze zou moeten zijn of doen, in plaats van wat ze in de realiteit is......... 

Voldoet een moeder niet aan het perfecte plaatje, dan ontstaat er al snel kritiek vanuit de omgeving óf vanuit de moeder of haar kind zelf in de vorm van gemis of schuldgevoel.....

Laten we er daarom voor waken dat we praten over 'het maatschappelijke beeld', en dus helaas bijna automatisch over de druk van onrealistische idealen, waardoor de ruimte van de misschien wel net zo goede en liefdevol bedoelde werkelijkheid vervaagd.....

En laten we er vanuit gaan dat ieder kind altijd weer elke generatie, kritiek zal hebben....

Maar dan wel in het zelf weer anders te doen....

Ikzelf, mijn zoon en dochter, en straks weer mijn kleinkinderen ook.....

Het wordt een heerlijke middag waarin veel uitgesproken wordt....

En wat zijn we weer lekker bij gekleurd....

Gauw weer een keer doen....!