vrijdag 29 mei 2026

29 mei 2026


Dag van: 
De eerste crypto deed zich vanmorgen al vroeg aan...
Leerling: "toen ik papa had gesprakt zei hij dat jouw rug heel zeer doet"....
En voordat je dan met je klassenteam eruit bent dat gesprakt het nieuwe 'gesproken' is......

Een rug trouwens die te dragen was vandaag...
Beetje vreemde uitspraak ook trouwens want eigenijk is de rug meestal hetgene dat alles draagt....

Als ik thuiskom (tegelijk met de ijscobus- foute verleidelijke boel natuurlijk want ik heb zo'n zin in Malaga ijs) zeg ik nog tegen Willem dat ik bijna niet durf te hopen dat de pijn op z'n retour is....
Maar zulke dingen moet je natuurlijk nóóit hardop zeggen....
Ik heb het nog niet gezegd of de lucht kleurt donker en donkerder boven ons hoofd....
Daar zul je het voorspelde noodweer hebben...
Ik weet dat boven de dakterrasdeur nog open staat een neem een spurt.....neeeeeeee...!!!

Nee Wampie, geen spurt..... zucht....
Spurt eindigt in harde au,  en niks retour pijn.... ja retour in mijn tussenwervel dus....

Harde au eindigt in harde regen en donderslagen buiten maar een hard warme douchestraal op m'n rug.....
En dat helpt weer.....
En de pijn zakt weer....

Zelfs in pijn zit dus vooruitgang....euhhhh achteruitgang....euhhhh....
Hoe zeg je dat eigenijk....?

donderdag 28 mei 2026

28 mei 2026


Dag van: 
Ik lijk vannacht wel een chemische fabriek...
Pil na pil laat ik zijn werk doen....
Zo'n nacht dus.....
Zo'n nacht waarin je ook leest:
De hersteltijd voor spit (acute lage rugpijn) is kort: in de meeste gevallen nemen de pijnlijkste klachten vanzelf binnen 1 tot 2 weken af. Bij het overgrote deel van de mensen is het normale functioneren binnen 4 tot 6 weken volledig hersteld.
En dan lees ik die eerste regel wel 3x over....
"De hersteltijd voor spit (acute lage rugpijn) is kort".....
En ik vraag me af hoeveel soorten van tijdsbeleving er zijn....
Want 1 tot 2 weken pijn.... pfffft.... ik geef het je te doen.....
En 4 tot 6 weken tot normaal functioneren vind ik nogal een beste periode....
Maar nee,  degene van dit schuingedrukte schrijven vind dit dus kort....
Ik heb zo'n stil vermoeden dat de schrijver zelf nog nooit spit gehad heeft.....
Maar oké tot zover weer even dit ochtendgezeur....

"Is je rug nog kapot?".... is het eerste dat een kleuter vraagt als ik de klas in kom....
En nou merk ik dat mijn gezeur toch nog niet voorbij is, want ik heb een slechte dag....
Zit ik te lang....?
Loop ik juist teveel....?
Sta ik te lang stil....?
Tja en een schoolfotograaf vandaag op school werkt no ook niet echt bevorderend....

Je blijft je afvragen waar de pijn vandaan komt...
Nou ja, waar die vandaan komt is wel duidelijk, maar wat de oorzaak is dat je het de ene keer moeilijker hebt dan de ander keer....
Ik kom er niet achter....
Ik weet wel dat ik direct na het werk naar huis rij en dat het gevoel heb dat ik wel 10 stappen terug heb gedaan....
De pijn is weer ondraaglijk.....
In de sta- op stoel zitten helpt niet, op bed liggen helpt niet, een flinke huilbui helpt eventjes.....
Dan maar een hete douche, en zowaar.... dit ontspant de rug iets......
Even geen paracetamol maar twee zware pijnstillers.... een slok van die lactose om de darmen, die door de rugkramp ook niet meer vanzelf werken,  aan het werk te zetten..... ik ga zitten/ liggen in de sta- op stoel..... een warme kruik in m'n rug....en val in slaap....

De pijn is niet verdwenen als ik wakker word, maar omdat je uitgerust bent op de één of andere manier wel draagbaarder...
Ik kan niet wachten tot ik vanavond weer kan slapen....
Tenminste..... als het dan niet zo’n nacht wordt als vannacht....

Sorry jongens ik heb verder niet veel nieuws...
Maar pijn kan een mens dan ook niet alleen emotioneel uitputten maar ook de hele dag bezighouden....
Ze leiden tot gevoelens van machteloosheid, angst en je verdomd alleen voelen....
En wat ik dan doe is het van me af schrijven....
Bij deze dus....

woensdag 27 mei 2026

27 mei 2026


Dag van:
Buiten op het plein.....
"Jij bent heel lang weggeweest....."
Ik: Dat valt wel mee toch.....
"Jij was drie dagen ziek gemeld..."
Ik: Drie dagjes maar....
"Maar ik was hier alleen op jou aan het wachten steeds...."

Smelt....
Bij zulke opmerkingen zou je je toch nooit meer ziek durven melden....
Hij zit niet eens in mijn klas en ik zie hem altijd alleen bij buitenspelen.....
Nou ja, en nu drie dagen niet dus....
En wachten duurt zo lang als het spreekwoord ons al  vertelde.....'lang'....
Voor een kleuter zelfs héél lang....

Tegelijkertijd schiet er een enthousiaste kleuter achter een looprek met een grote glimlach achter me langs....
Oeps... au... verkeerde beweging....
Dit zijn dus de dingen waar je al bang voor was....

Maar ik kom de dag door...
Zeker tot een uur of één ook nog best redelijk....
Maar zoals ik zo vaak zeg "had een dag maar 48 uur", zo denk ik nu "een dag had best maar 12 uur mogen hebben".....
Toch sleep ik me nog door een online overleg heen terwijl ik niet meer weet hoe ik zitten moet,  en handel ik,  met twee rondjes tussendoor door de klas lopen, zelfs nog één van de inmiddels meerdere achterstallige administratieve klusjes af.....

Thuis stort ik rustig in elkaar....

Neem een dubbele dosis medicijnen, pink een traantje van moedeloosheid weg.... vraag me af of de bezige bijen in de kamperfoelie ook wel eens een overbelaste rug krijgen waardoor de spit erin schiet......en hoop maar weer op betere tijden.....

dinsdag 26 mei 2026

26 mei 2026


Dag van:
Jubel, jubel.... ik heb in mijn bed geslapen...
Ik besef me hoe idioot dit moet klinken want hoe 'normaal' is het wel niet om in een bed te slapen,  maar na zeven nachten in een sta- op stoel de nacht doorgebracht te hebben, is dit voor mij een mijlpaal......
En ik heb één ruk van drie uur en één ruk van vijf uur slaap gemaakt.....
Wel volgens ik weet niet hoeveel huisarts en internet thuisarts adviezen, dat dan weer wel....
Warme douche voor het slapen gaan....
Kussen in de knieholtes, kussen in de rugholte, NIET op de buik liggen, en als een boomstam omrollen op je zij en dan het kussen tussen je benen....

Om half zes werd ik wakker, greep naar de pijnstillers, bleef nog een kwartier liggen om ze in te laten werken en kwam toen.... oké enigzins moeizaam en nóg wel wat pijnlijk, maar toch..... uit m'n bed gerold.....
Héél voorzichtig mezelf omhoog gehesen, en daar stond ik.....
Zoiets misschien wel als een peuter die haar eerste stapje zet.....

Dit was nou precies wat je na zo'n uitzichtloze dag als gister even nodig had....

Vandaag ook de dag dat een groot gedeelte

vakantiegeld onze dierenbende ten goede kwam.....
Ze moesten worden ingeënt.....
Katten vangen... oeps met spit niet te doen....
En hoop gedoe, getier en gescheld, gekreun en gesteun.... maar daar zaten ze dan in hun mandje....
Dan mijn je toch beter vier honden aan een riem hebben.....
Verder is een bezoek aan Bart onze dierenarts altijd een feestje....
En o oh zo trots zijn we dat onze honden gewoon gezellige huisdieren zijn die geen muilkorven hoeven dragen omdat ze agressief zijn...
En dat onze poezen gewoon twee gezellige huissullen zijn die hun nageltjes alleen an de daarvoor bestemde krabpalen scherpen....

Na het bezoek aan de dierenarts....????
Tja dat was dus toch net iets teveel van het goede geweest....
Zelfs de pijnstiller deed even niet waar die had moeten doen, namelijk de pijn stillen...
Afzien dus maar.....
Dip momentje....

Nu morgen naar het werk....
Maar wel op een soort therapeutische basis....
De ochtend rustig opstarten thuis.... alles met beleid.... en dan rustig naar school rijden....
Want of ik nu hier moet bewegen of daar....
En lukt het niet dan ga ik weer naar huis...
Ik ben heel benieuwd....
Maar ik weet ook.... ik ben ik en ik geef nooit op....!!!!

maandag 25 mei 2026

25 mei 2026


Dag van:
Een off day....
Een hele erge off day....
Pijn, stijf, ongemak.... 
En nóg vervelender....dat gevoel dat er dan bij komt kijken; moedeloosheid en uitzichtloosheid.....
Ik ben morgen een week verder..... moet dit dan nóg steeds zo...?
Zulke kleine stapjes vooruit..... en soms, zoals vandaag, zelfs stapjes terug.....

Ik wil juist nu van alles...
Het onkruid schiet uit de grond, maar wat moet ik...?
Ik wil die zak grind bij intratuin halen en nóg veel meer,  maar wat moet ik...?
Ik wil die perenboom uit de tuin, maar hoe dan...?
Ik moet een was draaien,  die stomme iepenzaadjes weg vegen,  de spinselmot eitjes uit de appelboom verdelgen....
Ik wil die gehaakte lapjes voor die deken op de grond uitleggen om er een patroon van te maken voor die nieuwe deken....
En ik wil ook roeien op het water net als al die anderen vandaag....
Her leek hier wel Sail Amsterdam met al die bootjes, kano's, kajaks, supboards....
Zoveel waterpret vandaag....

En ik....?
Ik zit, ik loop, ik zit weer en loop weer....
Ik slik een pijnstiller en nog één....
Ik zit en loop mezelf in de weg...
Wat een verschrikkelijke prut dag....

zondag 24 mei 2026

24 mei 2026


Dag van:
Je moet het herkennen de paring van vissen...
Herkennen aan kleine tekenen....
Er was een jaar dat ik ze boven het water uit zag springen tegen de lisdodde stengels aan....
Maar bij die ene keer is het helaas ook gebleven....
Toch gisteren al voelde je de onrust in het water....
Grote vissen die achter elkaar aan zaten.... snel en gehaast....

Vissen in de sloot paren (paaien) niet zoals zoogdieren, maar schieten kuit moet je weten....
Je herkent dit in het voorjaar en de vroege zomer vooral aan dát onrustig gedrag.....
Wat ik zag waren de vissen die wild door elkaar heen zwemmen in ondiep water, veel gespetter aan de oppervlakte, en waterplanten die hevig bewegen.....

Vandaag was er dat wild gespetter aan de

oever van de overkant....
Vrouwtjes schieten eitjes af in ondiep water (vaak tussen waterplanten) en de mannetjes zwemmen er overheen om die eitjes te bevruchten......
Overal zag je belletjes borrelen.....

Ik vind het prachtig hoor al die natuur om me heen....
Och, die rozen ook....
Als je er in de buurt staat is het net alsof je een Ici Paris parfumerie binnenloopt....
Één en al rozengeur..... zonder maneschijn maar wel volop zonneschijn.....

En toch.... toch vind ik mezelf tegelijkertijd, zonder ondankbaar voor al dat moois om me heen te zijn, nog steeds best zielig.....
De pijn is nu voor iets langere momenten minder, bewegen gaat iets makkelijker (zolang ik pijnstillers slik), ik kan zelfs iets langer in één houding staan, maar moet nog enorm opletten om geen verkeerde beweging te maken....
En liggen durf ik écht nog niet....
Met andere woorden; ook deze dag niet eventjes....zelfs niet héél eventjes, naar Jazz in Duketown in Den Bosch.....

Ik vind mezelf zielig dus....
En aangezien ik geen chocolade liefhebber ben en dus geen dozen chocolade als troost naar binnen werk, neem ik heerlijke beschuiten met aardbeien....
Tja dat is informatie die nergens op slaat maar waar moet je anders over schrijven als je rug in staat van wrakwaardigheid verkeert en je niet verder dan je stoel en je tuin komt.....




zaterdag 23 mei 2026

23 mei 2026


Dag van:
 Je moet wel in beweging blijven hoor....
Met mate, maar wel in beweging.... gecontroleerde beweging....
Dus loop ik van de sta- op stoel naar het toilet en  loop ik, onder luid geschal van de koekoek, af en toe het trapje van het boventerras van de tuin af naar het vlondergedeelte....
Koekoek...... koekoek.... koekoek...
Ik pluk zelfs hier en daar, op sta hoogte, wat onkruid weg...
En nou dacht ik zo slim te zijn om de appelboom vol te laten hangen met pindanetjes en vetbolletjes.... en dat was ook slim want waar die hangen komt de spinselmot mooi haar eitjes niet leggen omdat zij weet dat de larven na het eistadium een delicatesse voor vogels zijn....  Maar.... de boom heeft vele kanten....
Ook een kant waar ik geen vogelvoer heb gehangen....
De kant van de vlonder dus....
En ja hoor,  vol vieze spinselmot zooi....
Gatverjakkes.....!!

De spinselmot is mij te slim af geweest....
Ach ja, natuur.....
En appels heb ik straks in september, oktober vast nog genoeg als ik de rest van de boom zo bekijk....

De Jazz in Duketown app heb ik maar even niet aangeklikt en zelfs de foto's en berichtjes op social media zet ik uit....
Het 'wat een sfeertje met dit weertje' maakt me nou niet echt blij....
Ik gun het iedereen, want het is één van de mooiste feesten van het jaar, maar oh wat hadden we er zelf graag rond gelopen.....

Douchen gaat ietsje beter wasr het om het deel afdrogen gaat.....
Ik kom al,  van boven naar beneden bekeken, pijnvrij tot de helft....
De rest daar heb ik helaas nog hulp bij nodig....

En dan doe ik het stomste wat ik maar kon doen....

Ik ga even tegen de kussen aan op bed liggen....
Moet kunnen, dacht ik nog....
Niet dus.....
Ik kom het bed niet meer uit zonder gekreun, geroep om Willem, zonder pijn.... 
De hele rug weer in een kramp....
Ik ben niet blij met mij.....