15 augustus 2026

Dag van:

15 augustus...

Ik noem het altijd een beetje de vergeten oorlogsherdenking....

Althans... toen ik klein was, voelde het voor mij zeker zo....

Mijn moeder liep op deze dag stil door het huis......

Stil, geagiteerd, prikkelbaar.....

Het was de dag van de herdenking van het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog in het Koninkrijk der Nederlanden en van alle slachtoffers van de Japanse bezetting in voormalig Nederlands-Indië.....

Zo officieel noemden wij het thuis natuurlijk niet...

Wij hadden het over het einde van de gruwel van de Jappenkampen....

In die tijd waren de herdenkingen nog lang niet zo uitgebreid als tegenwoordig.....

De meeste aandacht ging naar 4 mei....

Alsof die oorlog belangrijker was....

Alsof dat wat er in Nederlands-Indië was gebeurd minder erg was....

Maar hoe praat je eigenlijk over erger, vreselijker of vreselijkst als het over oorlog gaat....?

Mijn moeder voelde zich op deze dag niet gezien....

Zeker omdat mijn vader altijd refereerde aan zijn twee wereldoorlogen....

De eerste maakte hij mee als zevenjarig jongetje....mijn moeder was toen nog niet eens geboren....

De tweede toen hij 38 was....

Ze vertelden er bijna nooit over....

Heel soms flarden maar nooit de details....

Maar oh... wat kon je het voelen...

En wat hadden ze allebei trauma's overgehouden aan die oorlogen....

Trauma's die nooit verwerkt werden....

Er was geen begeleiding....geen therapie...geen ruimte om erover te praten.... Je moest door.....gewoon door.... met de wederopbouw....

Mijn zus en ik merkten de nasleep en de gevolgen maar al te goed....

Onze jeugd is erdoor getekend....

Onze relatie... of misschien juist het ontbreken daarvan... is erdoor getekend....

Ik ben daar later, toen ik ouder was, ontzettend boos om geweest....

Boos op de oorlogen....

Boos op mijn ouders....

En zeker ook boos omdat de gevolgen van hún jeugd vervolgens weer gevolgen hadden voor míjn leven....

Tot ik op mijn 42e besloot de cirkel te doorbreken....

En ik zeg het altijd: een mens is nooit te laat...

Nooit....!!

Na heel lang met mezelf aan de gang te zijn geweest en uiteindelijk de oorzaak van 'alles' gevonden te hebben, heb ik het losgelaten...

Niet vergeten...niet goedgepraat....maar losgelaten...

En ben ik míjn leven gaan leiden....

Natuurlijk blijven er flarden, littekens, beschadigingen die soms ineens weer voelbaar worden....

We zijn tenslotte tweede generatie oorlogsslachtoffers....

En mijn kinderen zijn daarmee de derde generatie....

Maar ik zeg óók altijd:

Slachtoffer ben je maar één keer....daarna ben je vrijwilliger...

Een harde zin misschien...

Maar voor mij was het een bevrijdende gedachte...

En toch...

Vanavond, tijdens de herdenking, gebeurde er iets bijzonders...

Ik hoorde de verhalen...

Zag andere mensen van de tweede generatie... 

Zag herkenning....

Zag verdriet....

En ineens kwam er iets veel sterker binnen dan ooit tevoren....

Ja, wij hebben best een belachelijke jeugd gehad....

Een jeugd die gevormd is door de impact van een Eerste Wereldoorlog, een Tweede Wereldoorlog én een Jappenkamp....

Ik zal jullie de details besparen...

Maar als dit zich tegenwoordig had afgespeeld, waren wij ondanks alle luxe en rijkdom waarmee we omringd werden waarschijnlijk binnen een paar tellen uit huis geplaatst...

En toch...

Voor het eerst voelde ik vanavond heel sterk dat onze ouders, gezien de tijd waarin zij leefden, er misschien eigenlijk helemaal niets aan konden doen....

Er was geen hulp of begeleiding...

Geen kennis van trauma zoals die er nu is...

De oorlog zat te diep...

De angst zat te diep...

De paniek lag aan de oppervlakte...

De schade zat te diep...

En ineens voelde ik iets wat ik lang niet zo bewust had gevoeld: totale vergeving...

Het is goed zo...

We hebben vreselijke dingen meegemaakt.... Vast niet zo vreselijk als zij zelf hebben meegemaakt, maar het is goed zo...

Ik ben wie ik nu ben...

Met littekens. Met hier en daar nog een beschadiging...

Maar ik ben vooral...een dankbaar mens...

En misschien is dát wel de grootste overwinning op alles wat ooit gebeurd is...

En dan is er vandaag ook nog gewoon... Haarlem.

Oh, lang leve de kinderen...

Maar vooral: lang leve de plek waar ze wonen én deze tijd van het jaar...

Haarlem-Noord...oftewel: bijna onder de landings- en startbanen van Schiphol...

En het is vakantietijd....dus vliegtuigen.

Heel veel vliegtuigen....!!

Vliegtuigen die in deze tijd van het jaar vrolijk over de wijk van mijn kinderen mogen vliegen....

En daar zit dan een oma in de tuin die daar intens van geniet...

Vliegtuigspotten....

Welk type..?

Welke maatschappij..?

Waar zou-ie vandaan komen..?

Waar gaat-ie naartoe..?

Ik geniet...

Het begint al wanneer ik bij het AMC de eerste afslag naar Haarlem neem en de landingsbanen in zicht komen....

Maar ze vervolgens zo vlak boven je hoofd zien verschijnen in de tuin...dat is helemaal een feestje...

En natuurlijk is het feestje zelf ook gewoon gezellig...

Al die gamers en YouTube-bekenden bij elkaar, die een technische taal spreken waarvan ik ongeveer de helft begrijp...

Maar ach...

Ik begrijp genoeg van het enthousiaste gebabbel...

En toch was weer nog een ander onderwerp...ineens ging het gesprek een totaal andere kant op....haartransplantaties...

Nooit geweten dat mannen zó ijdel konden zijn over hun kapsel...

Of eigenlijk...over het gebrek eraan...

De dames hadden het ondertussen natuurlijk gewoon over werk, opvoeding en alle dagelijkse beslommeringen...

En daar kwam ook het onderwerp vrouwen achter het stuur voorbij....

Inclusief hun eigen rijgedrag....

Hilarisch hoe de mannen daarop reageerden....

Kortom...

Een heerlijke dag...

Maar ik heb Willem toch niet te lang alleen 

willen laten...

Want voor Willem wordt het gemis met de dag groter...

Hij probeert zo manmoedig dingen weg te slikken...

Zo stoer zijn ratio aan te spreken...

Maar steeds weer komt dat verdriet...

Die plotselinge leegte...

De verwarring...

Vergeten waar hij mee bezig was...

Niet meer weten wat hij wilde vertellen...

En vooral die enorme moeheid...

Die leegte...

Omdat hij een groot deel van zichzelf kwijt is...

Steeds weer kijkt hij naar foto's en filmpjes...

Steeds weer gaan zijn handen naar het kleine etuitje aan zijn sleutelbos...

Het etuitje waarin een plukje haar van Borre zit...

Alsof hij hem daarmee nog even kan vasthouden...

En steeds weer deelt hij alles met mij...

Met anderen...

Met iedereen die wil luisteren...

Wat hij mist....hoe ontzettend hij hem mist....

Rouwen is een proces...

Een lang proces...

Een heel lang proces...

En misschien is dat vandaag wel de verbinding tussen mijn verhaal en dat van Willem...

Verlies laat zich niet in een kalender vangen...

Trauma ook niet...

Je kunt leren leven met wat er gebeurd is...

Je kunt vergeven...

Loslaten...

Je eigen leven gaan leiden...

Maar sommige mensen, sommige gebeurtenissen en sommige littekens blijven altijd een klein stukje met je meelopen...

Niet meer om je leven te bepalen...

Maar simpelweg... omdat ze onderdeel zijn geworden van wie je bent...

Het is goed zo...

Vandaag voel ik dat...

Heel diep...

En morgen?

Morgen gaan we gewoon weer verder...

Met wie weet weer wat minder bagage...

En vooral met heel veel dankbaarheid...

14 augustus 2026

Dag van:

We hebben een onrustige nacht achter de rug....

Eigenlijk begon het gisteren al.....met al die kleine ‘eerste keer’-dingetjes....

Drie bakken voer in plaats van vier....

De grote zak met aangepast voer die gewoon blijft staan....

Niet meer apart voeren....

En Willem die met lege handen wat verward in zijn stoel gaat zitten, zonder een Borre die voor hem komt zitten met die lieve, vragende ogen:

‘Baas... mag ik weer een hap nemen'...??

Ook de laatste ronde buiten voor het slapen gaan is ineens anders....

In de zomer gebeurde dit altijd apart, omdat er op het kleine veldje grasaren liggen die gevaarlijk zijn voor honden....

Dus maakt Willem met de honden apart een ander rondje bij de straatlantaarns....

Nu gaat niet eerst Borre naar buiten...

Nu is het Blitz...

En dan is er het slapen....

Willem is bang om naar bed te gaan....

Want in het donker komt het verdriet en het gemis nóg harder binnen dan overdag....

Dus slaapt hij weer beneden op een matras, tussen zijn drie andere hondenvrienden in....

En dan komt de ochtend...

Dat harde gelag voor Willem....

Geen kwispelende Borre die denkt:

‘Ha... de baas is er weer!’

Borre kon de trap al niet meer op om naast zijn baas te slapen....

Maar juist daarom was dat moment in de ochtend zo fijn geworden....

Zodra Willem zijn voeten, na het ochtendritueel van deo en tandpasta, op de bovenste tree zette, wist Borre: de baas komt eraan....

Nu is daar alleen die lege ondrrste tree waar geen Borre op hem wacht....

Blitz is compleet in de war....

Lieve, gevoelige Blitz....

Hij ligt maar achter Willems stoel, terwijl Babs en Benji vrolijk voor hem spelen alsof er niets gebeurd is....

Maar Blitz weet beter....

Blitz rouwt...

Ook als Willem even met ze naar het bos loopt....

Eventjes,  want lang uitlaten is met deze hitte immers geen optie....

Blitz loopt rechtstreeks naar de plek waar Borre altijd begon te graven en vervolgens kleine brokjes hard zand at....

Alle Borre-geurtjes hangen daar natuurlijk nog....

Geurtjes die wij niet ruiken....maar zij wel...

En ook Benji snapt er eigenijk toch ook niks meer van...

Is hij nu de leider...?

En zo ja... hoe doe je dat dan...?

De rol van rivaal paste hem toch eigenlijk veel beter...!

Voor Willem zijn het ondertussen vooral de plekjes die hem steeds opnieuw herinneren aan zijn grote vriend die zo ontzettend gemist wordt....

En over geurtjes gesproken....

Willem komt weer thuis...

"Ik ruik een brandlucht!" roept hij naar boven....

Nou ben ik dankzij de hotelairco in Griekenland — ik kan nou eenmaal niet tegen die dingen — snipverkouden, dus ik ruik helemaal niks....

"Hier brandt niks" roep ik terug....

Maar dan gaat er bij mij een lichtje branden...

Het zal toch niet de eerste keer zijn dat onze ietwat, en nu al helemaal, verwarde Willem zijn eitjes is vergeten...

En ja hoor....

Ze staan behoorlijk droog te koken...

Och Willem toch....

Tja... Willem....

Hij probeert zich er zo goed mogelijk doorheen te slaan...

Hij spreekt zelfs zijn ratio aan, omdat hij voelt dat hij er anders helemaal onderdoor gaat...

Maar dan komt Willem ineens naar boven rennen....

"Wampie, Wampie... doe jij het maar"....

Het dierencrematorium is aan de lijn...

Ik neem de mobiel van Willem over...

Eerst volgt dat begripvolle praatje dat de vrouw aan de andere kant waarschijnlijk al duizend keer heeft opgehangen...

Lief bedoeld, absoluut...

Maar ik denk alleen maar: 'Mens, schei uit... kom to the point'....

Dus zeg ik: "U belt vast niet voor niks"....

En meteen gaat ze — bijna opgelucht — over tot het zakelijke gedeelte....

Individuele crematie....

"Ach... zometeen al"....?

En nee, ze hebben geen asblikken of asbussen....

Wij hebben de as van onze eerste herder Bikkel in zo'n mooi blik gekregen....

Maar blijkbaar mag dat om milieutechnische redenen niet meer....

Ze hebben wel goedkopere kartonnen as-uitstrooikokers....of peperdure urnen...

En dat peperduur inderdaad peper-peperduur wordt, blijkt uit het feit dat de as per kilo wordt berekend....

Tel uit je winst...Borre weegt 55 kilo...

Dat betekent dus één van de grootste urnen... Twee tot tweeënhalve liter....

"Ja, we willen het hart.....code B5"...

"Ja, die is matzwart"....

Pfffft... dat zegt de code toch al....?

"Nee, we hoeven geen gipsafdruk van de poot"...

"Nee, ook geen inktafdruk"....

"En de oorkonde mag u ook laten voor wat-ie is"....

"Nee, we komen de as niet zelf ophalen in Varsseveld., die mag naar de dierenartsenpraktijk, dan halen wij hem daar wel op"....

"Ja, ik weet dat óók dat extra geld kost"...

"Ja, net als het vervoer van de praktijk naar jullie"...

Hoppa tel maar op....

Willem kan het allemaal niet meer aanhoren....

Dit gaat over zijn lieve vriend....

Over liefde....

En nu wordt die liefde omgezet in keiharde euro's....

Dat voelt niet als Borre.... al is hij alles waard....

Maar het voelt zo niet als liefdevol waardig afscheid....

"Ja, mailt u de factuur maar"....

"En ja, we begrijpen dat we eerst moeten betalen voor jullie Borre naar de praktijk brengen"....

Ik snap heel goed dat Willem dit gesprek niet zelf wilde voeren en zijn mobiel aan mij gaf....

Maar ook deze laatste handelingen horen erbij....

Alles wat nog geregeld moet worden voordat Borre weer veilig thuis is....

Het is rond twaalf uur....

In mijn hoofd klinkt ineens een christelijk lied....

En Willem speelt fluit.... mooie gevoelige afscheids en vriendschaps nummers...

Heel bijzonder want we horen later dat vijf over twaalf het tijdstip was waarop Borre werd gecremeerd....

Een moeilijk moment voor Willem als hij dat hoort....

"Nu is hij er echt niet meer..." snikt hij...

Vanaf dat moment kijkt Willem ongeveer iedere tien minuten in zijn mail....

Is de factuur er al...?

Kan hij al betalen...?

Hij wil Borre het liefst vanmiddag nog thuis hebben....

Half zeven....

Nog steeds geen factuur....

Dus gaat hij bellen....

Willem het is avond.... en weekend...

Maar er wordt zowaar opgenomen en...gelukkig werkt het crematorium mee....

Bij hoge uitzondering zullen ze de factuur vanavond nog sturen....

En ja hoor...

Anderhalf uur later komt de rekening binnen....

We betalen....

Maar Willem...dat betekent natuurlijk niet dat ze Borre vanavond nog naar de dierenartsenpraktijk gaan brengen....

En morgen, in het weekend, vast ook niet...

Zelfs niet bij een hele hoge uitzondering....

Dat doen ze als ze weer een ronde rijden om overleden dieren op te halen...

Willem zakt weer terug in zijn stoel...

Hij weet dat ik gelijk heb...

Maar hij wil Borre zo graag terug...

We zitten buiten...

En hoewel Willem inmiddels de wereld aan steun en troost heeft gehad — telefoontjes, berichtjes en reacties via welk medium dan ook — roept hij nu naar voorbijgangers die met hun hond over het bruggetje lopen....

Mensen die hij kent....

Maar soms ook nauwelijks kent....

Mensen van de uitlaatmomentjes....

Hij vertelt ze dat Borre er niet meer is...

Willem leeft op dit moment van die steunbetuigingen....

"Het helpt me, Wampie..."

En ik weet dat het hem helpt....

Maar het feit blijft dat het gemis groot is...

Ook voor mij...

Veel groter dan ik van mezelf had verwacht...

Ik had nooit gedacht dat in een huis waar toch echt nóg drie herders, twee katten en twee mensen wonen, de fysieke afwezigheid van één hond zó zichtbaar zou zijn...

Dat er ineens een gebroken incomplete roedel is due opnieuw hun rollen moeten zoeken en posities moeten bepalen....

Dat tussen al die honden die altijd kriskras door de kamer liggen, ineens één bijna onzichtbare plek ontstaat, in een kamer die nog steeds behoorlijk gevuld is...

Maar die ene plek is ineens zo zichtbaar...

Zo voelbaar zichtbaar...

En dan zijn er al die kleine dingen die bij Borre hoorden...

Het hijgen...

Het steeds verplaatsen...

Die kop die hij regelmatig optilde om even te kijken of alles nog klopte...

Zijn blik die Willem overal volgde...

De blikken en energie tussen hen samen...

Het feit dat ik de deur naar de hal weer open kan doen zonder dat Borre ervoor ligt...

De donkere, zware blaf als hij vond dat er onraad was...

Geen waterballet meer onder de waterbak...

En geen Borre die als eerste in de keuken stond zodra hij de koelkast of de buffetkast hoorde opengaan...

Of die blik omhoog naar de buffetkast...

Want hij wist precies waar de botjes lagen...

Als ík dat allemaal al mis...hoe erg moet het dan voor Willem zijn...?

Willem en Borre waren een twee-eenheid...

En dat is eigenlijk hoe ik Willem nu niet meer zie rond lopen...

Hij is geamputeerd...

Een gewond 'zielszijn'...

Een halve Willem...

Ontredderd en onvolledig....

Een gebroken symbiose....

Het zal allemaal tijd nodig hebben...

Dus laten we die tijd maar toelaten...

Niet wegduwen...niet versnellen...

Niet proberen het verdriet kleiner te maken dan het is...

Want Borre was groot...

In het leven van Willem, in het leven van Blitz en de andere honden, en uiteindelijk ook in dat van mij...

En als liefde zo groot is geweest, mag het gemis ook groot zijn...

We hebben tijd.......

Voor de stilte....voor de lege plekken....voor de herinneringen...voor de tranen....

En langzaam, heel langzaam, voor het leren leven met een huis waarin Borre niet meer rondloopt....maar waarin hij nog overal aanwezig is....

13 augustus 2026

Dag van:

Vandaag was het zover...

Borres ogen zeiden nóg meer dan zijn lijf al vertelde....

'Baas ik weet het niet meer, wat moet ik doen'?....

Vannacht heeft Willem beneden geslapen... op een matras tussen zijn honden in.... naast Borre....

Borre- wake

Vanmorgen om tien over acht staat híj naast mijn bed...

"Wamp het is klaar,  ik heb gebeld, dierenarts Sjoerd komt eind van de ochtend"....

Ik zit rechtop en schuif dichter naar Willem die op bed is komen zitten....

"Die ogen.... dat was het moment dat we van elkaar wisten dat we elkaar moesten laten gaan", huilt hij.... 

"Kom je beneden want dan ga ik nog even de andere drie uitlaten en dan is Borre niet alleen"....

Ik haast me...

Lijntje onder mijn ogen, mascara op de wimpers, jurk aanschieten en ik loop al naar beneden....

Verward voel ik me.... enigzins overdonderd nu ook....

En toch ook een tikkie gespannen om Willem en hoe hij dit afscheid straks ingaat....

Ik app mijn kinderen zoals dat Willem dat ook naar zijn kinderen heeft gedaan....

En ik app de 'belangrijkste' mensen om ons heen....

Mijn auto moet aan de kant, want de afspraak is dat Willem en ik hem straks als alles achter de rug is, samen naar de dierenartspraktijk zullen brengen, alwaar de mensen van het crematorium hem dan op zullen halen....

En Borre moet dus achterin de auto van Willem voor zijn laatste rit....

'Willem, een deken moet je nog pakken om Borre straks mee in de auto te tillen...

Willem haalt een deken om Borre straks in te wikkelen....

De deken waar hij in de auto altijd op lag op de achterbank.... zijn kop tussen ons in op het winkelmunt bakje...

De eerste dochter van Willem kondigt zich al aan....

Straks zal er nog eentje komen en na de euthanasie van Borre nog twee...

Ook de dierenarts komt eraan...

Een stagiaire heeft hij mee....

Ze houdt zich bescheiden op de achtergrond terwijl Sjoerd Willem zijn verhaal laat doen...

Zeg maar zijn van de hak op de tak verhalen laat vertellen...

Over Borre.... over Bikkel.... over de andere drie...

Hij heeft geen haast en neemt alle tijd onder het genot van een kop koffie...

Stiekem denk ik dat Bart en de anderen uit de praktijk allang vertelt hebben over deze hoog sensitieve gevoelshondenbaas en de bijzondere band tussen Borre en hem....

Het moment is daar....

Nog wat laatste aaitjes.... laatste kusjes... en traan... lieve woordjes 'ga maar lekker slapen Borre'.....

Babs, Blitz en Benji liggen er rustig bij...

Zouden ze wat voelen...??

Sjoerd steekt de eerste naald in Borres poot....

Borre zal nu gaan slapen.... diep slapen....

En ja.... binnen vijf minuten zien en horen we het gehijg en de snelle ademhaling rustiger worden.... heel rustig worden...

Een ontspannen Borre....

Geen pijn.... geen krachen hoeven verzamelen... zijn baas geeft hem zijn vrijheid en alle gegeven liefde van de afgelopen achteneenhalf jaar terug....

We zitten nog wat bij elkaar en wisselen weer ervaringen en verhalen uit....

Wat voelt dit allemaal goed....!

Bij Willem zie ik rustig verdriet.... vredig afscheidsverdriet, zonder paniek, zonder angst....

Sjoerd vertelt hoe belangrijk het is dat Borre thuis mag inslapen.... bij de vertrouwde geurtjes... vertrouwde plekjes....

Dan pakt Sjoerd de grote naald....

Hij legt uit wat we kunnen verwachten....

Bewegingen onverwachte ademteugen,  plas laten lopen enz....

Maar we zijn allemaal rustig... dit afscheid voelt goed....

Willem houdt Borre vast in zijn loslaten....

En binnen drie minuten stopt Borres hart met kloppen...

11.18 uur zie ik op mijn mobiel waarmee ik maar foto's blijf maken...

Nog een paar reflex adem uitstoten en dan heeft Borre zijn rust, 'kracht' en vrijheid terug....

"Hij is er niet meer" zegt Willem rustig terwijl hij niet van Borres zijde wijkt....

Sjoerd bevestigt het....

Verdriet en opluchting gaan hand in hand...

We proberen de onwerkelijkheid te laten landen....

Een leven zonder Borre....

De honden snuffelen even...

Alleen Benji gaat rechtop naast Borre zitten,  alsof het leidersstokje nu overgedragen is aan hem...

Het is een prachtig gezicht....

Tijd om Borre weg te brengen....

"We tillen eerst zijn poten op de deken" instrueert Sjoerd me...

Maar het omrollen van Borre laat ik aan hem en Willem over....

Ik pak de autosleutels, open deuren, en Sjoerd en Willem dragen Borre naar buiten... naar de auto...

Voorzichtig en oh zo integer leggen ze Borre in de kofferbak....

Een buurman loopt voorbij...

"Is het voorbij" vraagt hij....

En dan vertelt hij dat Willem dan gister wel bij hem huilde maar dat hij vanmorgen zelf ook huilde want z'n hond heeft een lichte hersenbloeding gehad vannacht....

"Maar ja twintig jaar is ie" zegt hij....

Even voel ik een steek .... twintig jaar en Borre slechts achteneenhalf.....

Dan wenst hij ons sterkte en is het tijd om Sjoerd en stagiair Yentle vanuit het diepst in ons hart te bedanken voor dit waardige, mooie, rustige, vredige afscheid dat zij vooral mogelijk maakten....

Ze lachen verlegen maar je ziet dat ze de knuffel enorm waarderen....

Uitgezwaaid door twee dochters van Willem rijden we met onze kostbare lading naar de praktijk....

Nu komt het misschien wel het moeilijkste moment.... Borre achterlaten....

We stoppen voor de praktijk....

Laden en lossen staat er op het verkeersbord op de parkeerplek...

Willem loopt naar binnen en komt even later met dierenarts Hedi, paraveterinair Natasha en een brancard op wieltjes naar buiten....

Met z'n drieën tillen ze Borre op de brancard.... en zo rijden we de praktijk weer in.... richting koelcel....

De brancard kan niet helemaal de ruimte in en Borre moet dus van de brancard af om verder getild te worden,  omdat ze een smalle hoek om moeten....

Iets in mij zegt dat ik dit Willem moet besparen....

"Kom,  zeg ik, we nemen hier afscheid'....

Willem twijfelt even....

Afscheid..

Definitief afscheid van zijn grote liefde...

"Willem.... zijn ziel heeft hij bij ons thuis los gelaten....dit is zijn lijf"....

We gaan terug waar hij nog rondhangt....

Willem slaat heel even de deken nog open...

Een laatste knuffel.... nog even ruiken...

Dit is tenslotte het lijf dat hij al die jaren knuffelde....

Dan breken we samen....

Ja dit is zeker het 'hardste' en 'zwaarste' moment....

Huilend...  stappen we de auto weer in....Willem met een oer schreeuw....

Het is voorbij....

Nu zien dat we dit op een waardige andere manier met ons mee gaan dragen....

Als we aankomen, komen net Willems andere twee dochters aan...

Weer volgt een huilmoment.....

Alle foto's worden onder het drinken van een kop koffie bekeken...

Maar eigenijk is het meer een manier om de werkelijkheid van dit onwerkelijke gevoel, gezicht te geven....

Is het echt gebeurd....?

Is Borre écht weg....?

Nooit meer Borre....?

De meiden zijn terug naar hun eigen leven...

En dan wordt het stil in huis....

Willem en ik benoemen alle momenten die ons nog zonder Borre te wachten staan...

Nooit meer met een plof zijn hoofd op de vloer neergooien als hij ging slapen....

Nooit meer dat geslobber en dat waterballet bij de waterbak als hij ging drinken....

Nooit meer apart voeren omdat hij anders alles in één hap maar binnen schrokte....

Nooit meer op onmogelijke plekken gaan liggen zodat je er met een grote stap overheen moest....

Nooit meer die vieze scheten....

Nooit meer die likjes en knuffels en aaitjes of dat genoegelijke grommen van genot....

Nooit meer de andere honden corrigeren...

Nooit meer .... zoveel dingen die bij Borre hoorde....

We zijn doodmoe en op van de ingehouden of juist geuitte emoties en hebben branderige ogen van de zoute tranen...

We appen onze naasten, vrienden bekenden en plaatsen het bericht op sociale media... en beantwoorden alle lieve reacties....

Och wat zijn het er veel....

Zoveel medeleven....

Willem legt de stok die Borre het laatste jaar mee genomen in de kast....

Die blijft bewaard....!!

Net zoals al die mooie herinneringen....

12 augustus 2026

Dag van:

Zonsverduistering.... allemensen....

Weer iets om je in te verliezen om de ellende in de wereld te vergeten.... 

Ja, natuurlijk is het een prachtig en uniek natuur fenomeen....

Maar moet dat dan meteen zo'n rare hype worden...?

Een hype waarbij mensen voor een brilletje 4 uur in een rij in de bakkende zon gaan staan om er eentje te bemachtigen....

En hoorde je bij de achterste paar honderd achterin die rij dan had je nog mooi voor niks staan branden in de zon want de brilletjes waren al snel op... uitverkocht...

Dus gingen mensen van ellende maar schoenen kopen, want van schoenendozen kon je ook een eclips kijker maken...

Zeg maar een eclips kijkdoos....

Het moet toch niet gekker worden hè....

Enfin, wij waren hier drukker met Borre natuurlijk....

De never ending story....

Nou ja, ooit zal die helaas wel een einde kennen maar de vraag blijft 'wanneer'....???

Vanmorgen ging het best redelijk....

Hij pakte zelfs een stok in het bos zakte heus minder door de poten, en wachtte niet om de vier stappen om weer op krachen te komen....

Die tramadol lijkt z'n werk te doen....

Dat moment van....heej hij kan nog wel even mee....

Maar oh wee als dat spul tegen de middag uitgewerkt is.....

Zo moeizaam kwam Borre overeind.... zó moeilijk sleepte hij zich voort....

Dat moment van.... we moeten echt bellen  dit kan gewoon niet....

Je stopt er weer een tramadol in en kijk... het gaat best goed....

Hij staat vlot op als hij zijn voerbak ziet,  hij liep de treetjes op naar de voerbakken van de andere drie....

Dat moment van.... joepie hij kan nog wel even...

Maar wat later op de avond, ging het toch weer minder...

Dat moment van.... als dit zo blijft bellen we morgen....

Kijk.... en dat heen en weer geslinger dat vind ik zo moordend vermoeiend....

Het wordt niet meer beter.... écht niet....

En Willem gaat er weer op de grond naast zitten.... knuffelt.... geeft botjes....

Hij verzamelt zo misschien geen krachen maar wel moed....

Ik bemoei me dan toch maar met de zonsverduistering...

Krijg mooie foto's van mijn Haarlemse kinderen en kleinkinderen die op het strand zitten om alles van de eclips mee te krijgen,  en zo niets hoeven te missen....

Ik volg de live stream van de NOS op mijn mobiel en later op Willems laptop....

Af en toe ren ik naar boven om door de ramen of vanaf het dakterras iets van de verduistering op te vangen...

Maar ja.... ik heb geen brilletje....

En schoenen heb ik ook niet gekocht...

Ik zie alleen maar zon.....

Nou ja en iets van een rare hap die de zon mist onderin....

Je blijkt ook niks mee te krijgen dus zonder bril of schoenendoos....

En kort na achten is de zon zelfs achter de daken van de huizen aan de overkant verdwenen...

Wel wordt het behoorlijk schemerig.... ja dat wel....

Maar goed, we hebben het beeldscherm en tal van journalisten die in diverse landen en plekken in Nederland verslag doen van wat wij missen....

De sociale media stroomt vol met foto's en filmpjes van een sikkel of gehele zonsverduistering....

En natuurlijk sturen mijn kinderen ook prachtige foto's.....

Noem het de dag van de zonnewake en de Borrewake....