Dag van:
Het is toch zo heerlijk anders beneden komen vandaag...
Die eerste blik op de aankoop van gisteren...
En de zon schijnt er zo prachtig op...
Wat kan een mens dan blij worden....
Wat kan ik daar toch intens van genieten...
Maar het wordt nog fraaier....
Eigenijk ben ik op internet even aan het kijken of er nog meer van deze collectie meubels bestaat....
Best leuk als je een beetje een geheeltje krijgt toch....?
En ja hoor.... er zijn nog wat van deze Caban meubels, want zo heten ze zie ik....
Zelfs dit tv meubel is nog te koop....
Maar dan schrik ik me een aap....
Ik heb er toch echt gisteren 65 euro voor betaald.... maar wat schetst mijn opperste verbazing.....?
Nieuw kost dit ding 1099 euro....
Ik heb nog nooit zo'n duur meubelstuk in huis gehad...
Ja.... vroeger in het ouderlijk huis wel.... maar in mijn eigen huis echt niet....!!!
Ik ben er stil van....
Als nou die honden....... nee niet aan denken....
Als nou die katten.....ssst ook niet aan denken....
Gewoon stilletjes genietend er bewonderend naar kijken....
Je krijgt ook meteen zo'n gevoel van 'meteen alles eens goed opruimen en de kamer netjes maken...
Willem heeft hetzelfde...
Hij komt zelfs na het huisbezoek met bloemen aanzetten....'dat fleurt zo op'...
'En voor jou natuurlijk omdat je met je ogen zit'....
We gooien hier en daar een prulletje weg....
We verplaatsen een tafeltje, de handwerkmand....
We schuiven met stoelen en trekken de vitrage ietsje meer dicht langs de ramen....
Nee, de hometrainer mag niet uit de kamer... en da's nou weer jammer....
En 's avonds gaan de lampjes allemaal aan en zetten we zelfs de verwarming op 19....
De kaarsjes branden...
Mijn breiwerk ligt weer op schoot....
De regen tikt buiten tegen het raam...
De katten hebben helemaal geen zin meer om naar buiten te gaan en liggen lekker lui in de kamer te spinnen....
En ook de honden hebben hun plekje weer hervonden....
"Zullen we morgen toch ook maar die mooie bank nog halen" oppert Willem....
Maar daar moet ik nog even over nadenken...
Want om zoiets nou door honden te laten bezitten vind ik ook zo wat.....
Tja en ze weer afleren wat ze na jaren op de grond gelegen te hebben, net aangeleerd hebben, is ook zo wat....
Maar lachen moet ik wel....
Willem krijgt de kringloop smaak te pakken...
Het is dan ook wel erg gezellig nu met dat lichte tv meubel erbij en de herfst buiten...
October van M. Vasalis (1909-1998)
Teeder en jong, als werd het voorjaar
maar lichter nog, want zonder vruchtbegin,
met dunne mist tusschen de gele blaren
zet stil het herfstgetijde in.
Ik voel alleen, dat ik bemin,
zoals een kind, iets jongs, iets ouds,
eind of begin? Iets zo vertrouwds
en zo van alle strijd ontheven —
niet als een einde van het leven,
maar als de lente van de dood.
De kruinen ijl, de stammen bloot
en dit door stilte en mist omgeven.
De lente van de dood...
Wat een zin....
De lente staat voor nieuw leven, licht, groei en verwachting.....
De dood voor wat voorbij is, wat verdwenen is, wat je moet loslaten.....
En toch horen ze bij elkaar.....
Misschien wel veel meer dan we denken.....
Het doet me zowaar aan onze aankoop denken.... aan de spulletjes bij de kringloopwinkel...
Wat de één losliet, blaast de ander nieuw leven in....
Een meubel dat al een leven achter zich heeft, krijgt een nieuw leven.....
Schrijft een nieuw verhaal....
Het staat weer ergens voor, het wordt onderdeel van ons huis, van ónze verhalen....
En terwijl we bezig zijn met schuiven, neerzetten en gezellig maken, gebeurt er misschien ongemerkt nog iets anders.....
Je zet een meubel neer, je kijkt hoe het staat.....
Je schuift nog een beetje.....
Je bent samen bezig en ineens klopt het....
Het huis wordt weer een beetje meer ons huis.....
Nog meer gezelligheid, warmte....
Misschien is dat wel de lente van de dood: dat er, terwijl je afscheid neemt van het ene, voorzichtig iets anders begint te groeien.....
Gewoon omdat het leven, soms heel eigenwijs, doorgaat met nieuwe kleine mogelijkheden aan te bieden.....
Ik moet ook denken aan einde schooljaar.... einde werkzame leven....
De vrijheid en de ruimte....
Over niet meer altijd moeten, maar eindelijk mogen.....
Dat is óók een soort overgang.....
Je neemt afscheid van een leven waarin je werk zo'n grote plaats inneemt, van een deel van je zijn dat je met hart en ziel hebt vervuld.....
En je weet nog niet precies hoe de tijd daarna eruit zal zien.....
Misschien wordt dat best spannend.....
Want als er iets eindigt, ontstaat er niet automatisch een kant-en-klaar nieuw begin.....
Soms ligt er eerst een periode tussenin.....
Een beetje kaal en beetje onwennig.....
Zoals een tuin waarin de oude bloemen verdwenen zijn, maar waarin je nog niet kunt zien wat er straks gaat bloeien.....
En toch weet je dat het weer zal komen....
De lente komt immers altijd weer....
Misschien voor mij niet de uitbundige lente van alles kan weer en alles wordt beter.....
Maar een stillere lente.....
Een lente van kleine dingen.....
Van samen thuis zijn, van een tweedehands meubel dat precies goed blijkt te staan.....
Van een kop koffie, een gesprek, een haak of breiwerk dat langzaam groeit..... een boek dat ontstaat....
Van een dag waarop je niets hoeft te bewijzen en toch voelt: ik ben hier, ik leef, en dit moment is van mij.....
Misschien is dat ook wel het bijzondere wat ik aan die zin van Vasalis vind.....
De 'dood' hoeft niet alleen het einde van het leven te betekenen.....
Je kunt er ook het einde in horen van een oude vorm, een oude tijd, een oude manier van zijn.....
En de lente is dan niet het ongedaan maken van dat einde, maar het leven dat ernaast, erdoorheen, misschien zelfs erna, opnieuw vorm krijgt.....
En weet je....?
Ik vind het mooi dat ik die zin juist nu tegenkom, terwijl we ons huis opnieuw aan het inrichten zijn.....
Want een huis is meer dan meubels en spullen.....
Het is de plek waar al je levensfasen samenkomen.....
Waar herinneringen wonen, waar verlies voelbaar kan zijn en waar tegelijkertijd iets nieuws op tafel kan staan......
En misschien is dát nieuwe tv-meubel wel een heel klein, tastbaar bewijs daarvan: iets wat al een leven heeft gehad, krijgt een volgende bestemming.....
Niet ondanks zijn verleden, maar mét dat verleden.....
Dat vind ik een troostrijke gedachte.....
Want de lente komt niet altijd na een winter waarin alles weer wordt zoals het was.....
Soms komt ze juist wanneer je begrijpt dat niets meer precies hetzelfde hoeft te worden......
