Dag van:
Vandaag was het zover...
Borres ogen zeiden nóg meer dan zijn lijf al vertelde....
'Baas ik weet het niet meer, wat moet ik doen'?....
Vannacht heeft Willem beneden geslapen... op een matras tussen zijn honden in.... naast Borre....
Borre- wake
Vanmorgen om tien over acht staat híj maar mijn bed...
"Wamp het is klaar, ik heb gebeld, dierenarts Sjoerd komt eind van de ochtend"....
Ik zit rechtop en schuif dichter naar Willem die op bed is komen zitten....
"Die ogen.... dat was het moment dat we van elkaar wisten dat we elkaar moesten laten gaan", huilt hij....
"Kom je beneden want dan ga ik nog even de andere drie uitlaten en dan is Borre niet alleen"....
Ik haast me...
Lijntje onder mijn ogen, mascara op de wimpers, jurk aanschieten en ik loop al naar beneden....
Verward voel ik me.... enigzins overdonderd nu ook....
En toch ook een tikkie gespannen om Willem en hoe hij dit afscheid straks ingaat....
Ik app mijn kinderen zoals dat Willem dat ook naar zijn kinderen heeft gedaan....
En ik app de 'belangrijkste' mensen om ons heen....
Mijn auto moet aan de kant, want de afspraak is dat Willem en ik hem straks als alles achter de rot is, samen naar de dierenartspraktijk zullen brengen, alwaar de mensen van het crematorium hem dan op zullen halen....
En Borre moet dus achterin de auto van Willem voor zijn laatste rit....
'Willem, een deken moet je nog pakken om Borre straks mee in de auto te tillen...
Willem haalt een deken om Borre straks in te wikkelen....
De deken waar hij in de auto altijd op lag op de achterbank.... zijn kop tussen ons in op het winkelmunt bakje...
De eerste dochter van Willem kondigt zich al aan....
Straks zal er nog eentje komen en na de euthanasie van Borre nog twee...
Ook de dierenarts komt eraan...
Een stagiaire heeft hij mee....
Ze houdt zich bescheiden op de achtergrond terwijl Sjoerd Willem zijn verhaal laat doen...
Zeg maar zijn van de hak op de tak verhalen laat vertellen...
Over Borre.... over Bikkel.... over de andere drie...
Hij heeft geen haast en neemt alle tijd onder het genot van een kop koffie...
Stiekem denk ik dat Bart en de anderen uit de praktijk allang vertelt hebben over deze hoog sensitieve gevoelshondenbaas en de bijzondere band tussen Borre en hem....
Het moment is daar....
Nog wat laatste aaitjes.... laatste kusjes... en traan... lieve woordjes 'Ha maar lekker slapen Borre'.....
Babs, Blitz en Benji liggen er rustig bij...
Zouden ze wat voelen...??
Sjoerd steekt de eerste naald in Borres poot....
Borre zal nu gaan slapen.... diep slapen....
En ja.... binnen vijf minuten zien en horen we het gehijg en de snelle ademhaling rustiger worden.... heel rustig worden...
Een ontspannen Borre....
Geen pijn.... geen krachen hoeven verzamelen... zijn baas geeft hem zijn vrijheid en alle gegeven liefde van de afgelopen achteneenhalf jaar terug....
We zitten nog wat bij elkaar en wisselen weer ervaringen en verhalen uit....
Wat voelt dit allemaal goed....!
Bij Willem zie ik rustig verdriet.... vredig afscheidsverdriet, zonder paniek, zonder angst....
Sjoerd vertelt hoe belangrijk het is dat een die thuis mag inslapen.... bij de vertrouwde geurtjes... vertrouwde plekjes....
Dan pakt Sjoerd de grote naald....
Hij legt uit wat we kunnen verwachten....
Bewegingen onverwachte ademteugen, plas laten lopen enz....
Maar we zijn allemaal rustig... dit afscheid voelt goed....
Willem houdt Borre vast in zijn loslaten....
En binnen drie minuten stopt Borres hart met kloppen...
11.18 uur zie ik op mijn mobiel waarmee ik maar foto's blijf maken...
Nog een paar reflex adem uitstoten en dan heeft Borre zijn rust, 'kracht' en vrijheid terug....
"Hij is er niet meer" zegt Willem rustig terwijl hij niet van Borres zijde wijkt....
Sjoerd bevestigt het....
Verdriet en opluchting gaan hand in hand...
We proberen de onwerkelijkheid te laten landen....
Een leven zonder Borre....
De honden snuffelen even...
Alleen Benji gaat rechtop naast Borre zitten, alsof het leidersstokje nu overgedragen is aan hem...
Het is een prachtig gezicht....
Tijd om Borre weg te brengen....
"We tillen eerst zijn poten op de deken" instrueert Sjoerd me...
Maar het omrollen van Borre laat ik aan hem en Willem over....
Ik pak de autosleutels, open deuren, en Sjoerd en Willem dragen Borre naar buiten... naar de auto...
Voorzichtig en oh zo integer leggen ze Borre in de kofferbak....
Een buurman loopt voorbij...
"Is het voorbij" vraagt hij....
En dan vertelt hij dat Willem dan gister wel bij hem hulde maar dat hij vanmorgen zelf ook huilde want z'n hond heeft een lichte hersenbloeding gehad vannacht....
"Maar ja twintig jaar is ie" zegt hij....
Even voel ik een steek .... twintig jaar en Borre slechts achteneenhalf.....
Dan wenst hij ons sterkte en is het tijd om Sjoerd en stagiair Yentle vanuit het diepst in ons hart te bedanken voor dit waardige, mooie, rustige, vredige afscheid dat zij vooral mogelijk maakten....
Ze lachen verlegen maar je ziet dat ze de knuffel enorm waarderen....
Uitgezwaaid door twee dochters van Willem rijden we met onze kostbare lading naar de praktijk....
Nu komt het misschien wel het moeilijkste moment.... Borre achterlaten....
We stoppen voor de praktijk....
Laden en lossen staat er op het verkeersbord op de parkeerplek...
Willem loopt naar binnen en komt even later met dierenarts Hedi, paraveterinair Natasha en een brancard op wieltjes naar buiten....
Met z'n drieën tillen ze Borre op de brancard.... en zo rijden we de praktijk weer in.... richting koelcel....
De brancard kan niet helemaal de ruimte in en Borre moet dus van de brancard af om verder getild te worden, omdat ze een smalle hoek om moeten....
Iets in mij zegt dat ik dit Willem moet besparen....
"Kom, zeg ik, we nemen hier afscheid'....
Willem twijfelt even....
Afscheid..
Definitief afscheid van zijn grote liefde...
"Willem zijn ziel heeft hij bij ons thuis los gelaten....dit is zijn lijf"....
We gaan terug waar hij nog rondhangt....
Willem slaat heel even de deken nog open...
Een laatste knuffel.... nog even ruiken...
Dit is tenslotte het lijf dat hij al die jaren knuffelde....
Dan breken we samen....
Ja dit is zeker het 'hardste' en 'zwaarste' moment....
Huilend... stappen we de auto weer in....Willem met een oer schreeuw....
Het is voorbij....
Nu zien dat we dit op een waardige andere manier met ons mee gaan dragen....
Als we aankomen, komen net Willems andere twee dochters aan...
Weer volgt een huilmoment.....
Alle foto's worden onder het drinken van een kop koffie bekeken...
Maar eigenijk is het meer een manier om de werkelijkheid van dit onwerkelijke gevoel, gezicht te geven....
Is het echt gebeurd....?
Is Borre écht weg....?
Nooit meer Borre....?
De meiden zijn terug naar hun eigen leven...
En dan wordt het stil in huis....
Willem en ik benoemen alle momenten die ons nog zonder Borre te wachten staan...
Nooit meer met een plof zijn hoofd op de vloer neergooien als hij ging slapen....
Nooit meer daar geslobber en dat waterballet bij de waterbak als hij ging drinken....
Nooit meer apart voeren omdat hij anders alles in één hap maar binnen schrokte....
Nooit meer op onmogelijke plekken gaan liggen zodat je er met een grote stap overheen....
Nooit meer die vieze scheten....
Nooit meer die likjes en knuffels en aaitjes of dat genoegelijke grommen van genot....
Nooit meer de andere honden corrigeren...
Nooit meer .... zoveel dingen die bij Borre hoorde....
We zijn doodmoe en op van de ingehouden of juist geuitte emoties en hebben branderige ogen van de zoute tranen...
We appen onze naasten, vrienden bekenden en plaatsen het bericht op sociale media... en beantwoorden alle lieve reacties....
Och wat zijn het er veel....
Zoveel medeleven....
Willem legt de stok die Borre het laatste jaar mee genomen in de kast....
Die blijft bewaard....!!
Net zoals al die mooie herinneringen....
