donderdag 24 september 2026

24 september 2026


Dag van:
Op je vrije donderdag en beetje uitslapen...
Niet overdreven veel, maar toch die uurtjes langer dan normaliter je wekker af gaat....
Oeps... en dan meteen zien dat je heel wat appjes gemist hebt...
Schoolappjes....
Nu kun je denken "boeiuhhhh, het is mijn vrije dag".... maar zo werkt dat dus niet....
Je opent direct je app en leest dat notabene je eigen assistente door buikgriep is geveld....
Ach jeetje.... en eigenijk is ze nooit ziek....
Maar ja, het heerst....
Je voelt je even verantwoordelijk voor je klas, maar laat het weer los....
Althans, dat probeert je ratio je in te geven...
"Niet doen.... je hebt een goede duopartner"...
En dat is ook absoluut zo...
Blijer dan met deze duopartner hadden ze me niet kunnen maken....
Maar toch hè.....
Al die doemscenarios, die ik heus ook zelf regelmatig beleef hoor,  draaien zich als filmpjes in mijn hoofd af....
Het is een worsteling van ratio en gevoel dat zich in mij afspeelt.....

Maar ja hè...
In Holland staat mijn thuis enz....
In dat thuis daar woont een man...
En in dat thuis daar woont een man...
En in dat thuis daar woont een man ja ja...
Van je tjilngela tjingela hopsasa....
En net als je zover opgekalefaterd bent dat je je weer aan de buitenwereld durft te vertonen, aan je eerste kop koffie denkt en aan je thuiswerk, dan gaat het alweer van "Wampie"!!!!!!!!.....

Er werkt weer eens een programma op z'n computer niet....
Een essentieel muziekdownload programma dat hij nodig heeft voor zijn optredens en diensten....
En dat is niet de eerste keer....
Ik ontdek ook dat Willem wel een heeeeeeeeel vreemde YouTube versie op z'n desktop heeft staan....
En dan hè..... als ik vraag hoe dat kan.....
"Gééééén idee ik heb niks gedaan, het was er ineens,  ik heb nergens aan gezeten... niks aangeklikt....stomme zelfdenkende computers".....
Zucht, nee hij heeft nooit wat gedaan en nergens op geklikt of aangezeten....
Duhhhhhhh.....!!!
Enfin, ik fix het weer en maak maar een snelkoppeling goede versie YouTube....
En nu alleen daar op klikken Willem....

En net neem ik een slok koffie en doe mijn laptop schooltas open om voor school te beginnen of....
"We kunnen ook wel meteen even Netflix regelen"..... ik betaal veel te veel....
Geef die man een vinger en..... dag hand....
Hij wil geen premium abonnement meer, maar een standaard met één toegevoegd lid....
Willem heb je je al verdiept in die abonnementen...?
Nee dat dus niet, maar hoeft ook niet want hij wil gewoon minder betalen....
En daar gaan we....
"Ik kan hun nummer niet vinden, hoe kan dat nou"...?
"Ik moet via die app dat nummer vinden"....
Nee Willem via de website en dan je account....
"Nee hoor ik zie niks"....
"Fuck de computer wereld, ik haat dit"...
Eigenwijs als ik ben vertel ik toch het verschil tussen basic, standaard en premium....
Willem blijft verwoed op één of andere manier proberen het nummer te vinden....
Tja, en daar begint tussen zoeken en luisteren door  een besef door te dringen...
Zodra hij 'minder kwaliteit' hoort staakt hij alles..... want oh wee als Willem aan verminderde kwaliteit beeld en vooral geluid moet inboeten.....dat nooit....!!!
Dus na drie kwartier gezucht, getier, gemopper,  buitensporig geïrriteerd zijn, is zijn conclusie: 'ach het scheelt eigenijk niet eens zo heel veel geld, een paar euro maar'....
Drie kwartier crisis voor niks dus....

Het lijstje ellende gaat door....
-En de man van het glas opmeten in verband met die scheur in het glas,  is laat...
-En wanneer moet ik dan mee naar die optometrist van jou...?
-En wat zijn dat dan voor druppels dat je niet mag rijden....?
-En zondag van Drachten weer naar Duiven is eigenijk teveel....
-En je hebt geen appeltaart gebakken...
-En we hebben te weinig tijd voor elkaar (gister nog uit eten geweest hè!!)....
-En Borre is er niet... hij wil weer een pup...
-En wat is dat voor gezeur op tv dat eigenaren van bijtgrage honden verplicht op cursus moeten....
Hij heeft zijn honden prima over controle...dat gezeur altijd....
-En hij kan zich niet meer blij voelen...

-En zijn beste vriend heeft nog maar één keer gebeld.... ik ga kappen met die vriendschap na 60 jaar....
-En hij heeft pijn want zijn gebitframe zit niet goed.... zonde van al dat geld...

En dan......dan komen de tranen gelukkig....
Pfffft.... je zal je maar depri voelen....!!
Dus stel ik mijn thuiswerk maar uit en geef hem een knuffel en luister naar het leed dat hij herhaald uitkraamt....
Dan gaat de telefoon...
Een andere vriend belt en nodigt hem uit om de wedstrijd Nederland Duitsland vanavond bij hem te komen bekijken....
Aan de donkere hemel begint weer een lichtje te gloren.....

En ik denk dat hij het voorlopig maar van die kleine lichtjes even moet hebben....
Rouwen duurt lang.... zeker als je Willem heet....

woensdag 23 september 2026

23 september 2026


Dag van:
 Tja.... waar begin je dan over op zo'n dag als vandaag...
Dat er vandaag maar liefst 6 kinderen, om verschillende redenen,  in de klas afwezig waren....
Je de andere klassen blij kon maken met je overschot aan personeel en de ondersteuner met haar extra tijd, die ze nu eindelijk eens aan verslagen schrijven kon besteden...?
En wij als juf en assistente die de puntjes weer eens op de i konden zetten qua klassenorganisatie....?
Dat je tijd had voor extra aandacht voor de overgebleven kinderen....?

Of dat de posters van Wakker Dier tóch zichtbaar mogen zijn op reclameborden op stations.... 
NS Stations weigerde dat, waarop de dierenrechtenorganisatie naar de rechter stapte.....
Die gaf Wakker Dier woensdag gelijk in een kort geding.....
Wakker Dier wil daarmee alleen maar op stations posters laten ophangen met daarop een koe, een varken, een kip en de vraag: "Zullen we eens een dagje niet 650.000 dieren eten"....?
Daarmee vraagt Wakker Dier aandacht voor het jaarlijkse initiatief Eet Geen Dierendag.....
Ik begrijp de commotie van de NS niet....
Er mogen wel posters handen van engerds van de PVV en de FvD for onzin uitkramen, en daarmee ook nog eens een gevaar vormen voor onze maatschappij en voor het fatsoenlijke en menselijk omgaan met elkaar....
Maar onschuldige posters van een koe, varken en kip wilden ze dan weer niet....
NS Stations zegt het belangrijk te vinden dat iedereen zich "welkom en prettig voelt" op stations....
Nou ik voel me compleet onveilig en niet welkom met gezichten als die van Wilders of Baudet op stations....
Nu jullie weer....

En natuurlijk wil ik het hebben over het overlijden van Sjoerd Kuyper....

Aaaaah één van mijn favoriete kinderboekenschrijvers.....
Vooral zijn boek Robin en God heb ik verslonden en over en over gelezen...
Robin praat met zijn opa over God en of deze nou wel of niet bestaat.....en of Hij gevaarlijk of lief is.....
Papa is een vrij overtuigde atheïst en vindt het geloof onzin van vroeger.....
Opa gelooft juist wel (of probeert dat heel hard) en kan prachtig vertellen over 'Onze Lieve Heer'.......
Robin zit hier tussenin.....
Hij gebruikt de verhalen van opa om zijn eigen beeld van de wereld te vormen en stelt ontwapenende vragen....

En hij schreef natuurlijk het boek "zakmes"... welke ook verfilmd is...
Je weet wel.... dat boek over de zesjarige Mees die per ongeluk het geliefde zakmes van zijn beste vriend Tim in zijn broekzak heeft gehouden....
Mees wil het mes heel graag teruggeven, maar hij weet niet waar Tim precies woont.....
Hij durft het aan niemand te vragen....
Hij is bang dat volwassenen denken dat hij het mes heeft gestolen....

74 Jaar werd de schrijver... te jong....
Zoveel prijzen gewonnen en zoveel meer gedaan dan kinderboeken schrijven...
Ik denk dat ik Robin en God nog maar eens ga lezen...
Misschien dat ik dan snap waarom mensen.... en zeker zulke mooie mensen dood gaan....

En ik had vandaag de volgende gedachte ineens....
Ik hoor steeds maar weer zeggen dat we, of ze, de wereld mooier moeten maken...

En steeds denk ik dan weer "hallo, de wereld was toch mooi... 
We hebben ooit een prachtig mooie paradijselijke wereld opgeleverd gekregen....
Wij hebben hem zelf in de loop der tijd verziekt"...
Laten we toch eens ophouden met die term 'mooier maken, en laten we het hebben over 'de wereld mooi houden'....
En daar waren wij vieren, die vanavond uit eten gingen, het allevier over eens....










dinsdag 22 september 2026

22 september 2026


Dag van:
Ze hebben er zulke prachtige namen voor...
Leerlingenadministratie; aanmeldingen, uitschrijvingen, groepsindelingen, absenties, ondersteuningsbehoeften…
Zorgdossier; ontwikkelingsperspectieven, OPP’s, individuele handelingsplannen, verslagen van externen, jeugdzorg, samenwerkingsverbanden....
Bekostiging en toelaatbaarheid; de TLV’s aanvragen, verantwoorden en verlengen, zorgondersteuning aanvragen, zorgen dat de juiste financiering en indicatie geregeld zijn....
Maatwerk; want ieder dossier is uniek en ieder kind heeft natuurlijk zijn eigen ondersteuningsbehoeften en wettelijke kaders....
Uitstroombestemming; het verwachte eindniveau, de vervolgbestemming....
Waar moet dit kind uiteindelijk terechtkomen...?
Dagrapportages en overdrachten; opvallend gedrag, incidenten, emotioneel welbevinden, medische bijzonderheden, fysieke bijzonderheden.....
Doelenregistratie; hoe staat het met dat ene leerdoel....? 
Kan ik het al afvinken...?
MDO-verslagen; want in het speciaal onderwijs werk je natuurlijk samen met gedragsdeskundigen, orthopedagogen, intern begeleiders, therapeuten en nog een hele stoet mensen die allemaal het beste voor het kind willen....
En dus moeten de afspraken uit al die overleggen ook weer nauwkeurig worden vastgelegd....
Dan hebben we nog de communicatie met ouders; weekbrieven, E-mails, belletjes, gesprekken, afspraken, verslagen.... Ouderbetrokkenheid; instemmingsrecht op het OPP....
En natuurlijk de medische protocollen; medicatie, medische handelingen, bijzonderheden....
Wat moet wanneer, hoe en door wie...?
En dan is er ook nog…
Het lesprogramma en de lesvoorbereiding....
Want ja, uiteindelijk zijn we toch ook nog leerkrachten....
Dus moeten de lessen aansluiten bij de doelen....
Wat ga je doen..?
Hoe ga je het doen...?
Wat heb je nodig...?
Welke ondersteuning heeft welk kind nodig...?
Maar vooral:...wanneer ga je die les eigenlijk geven....?

Ik wilde het toch maar eens allemaal

opschrijven....
Want vandaag was helaas alweer zo’n administratieve dag....
Niet alleen de verslagen die meteen geschreven moeten worden, maar ook nog ingewikkelde urenberekeningen....
Want blijkbaar moet een mens tegenwoordig naast lesgeven, begeleiden, observeren, rapporteren, tegelijkertijd ook een soort parttime wiskundige zijn....
Daar tussendoor nog een gesprek met de logopedist en de student/stagiaire orthopedagogiek....
Gelukkig belde een gezinsbegeleider die zou komen af....
Dat klinkt misschien een beetje onaardig....
Maar geloof me…
Soms is een afzegging gewoon een cadeautje....
En ik kon en boekje voorlezen.... happy moment...
En alsof de dag nog niet voldoende gevuld was, stond er na afloop ook nog een ÉÉN KIND ÉÉN PLAN-bespreking met de mensen van de revalidatie op het programma....
Heel belangrijk natuurlijk....
Heel nuttig...heel waardevol....
Maar ergens in mijn hoofd bleef ondertussen één heel klein stemmetje roepen: WANNEER MOET IK DAN DIE KINDEREN NOG LESGEVEN...?
Want een schitterende lesvoorbereiding maken is één ding, die les vervolgens ook daadwerkelijk geven een ander ding…
Dat begint soms verdacht veel te lijken op het zoeken naar tijd in een hooiberg....
Een héél grote hooiberg....

Maar goed.
Over de kinderen heb ik vandaag dus eigenlijk maar weinig leuks te vertellen....
Mijn handen waren voornamelijk druk op het toetsenbord....
En toch…
Was er één "kind" waar vandaag wél opvallend veel over te vertellen viel...
Charlie...onze schoolhond.
Een labradoodle van vier maanden oud....
Keileuk natuurlijk...
Zo’n puppy in school is tenslotte altijd gezellig....
Een beetje kwispelen hier, een knuffel daar en tussendoor vooral heel veel enthousiasme....
Maar vandaag leerde ik iets nieuws....
Charlie zit namelijk midden in de juveniele fase....

Dé juveniele fase..
..
En honden hebben rond de leeftijd van drie tot zes maanden blijkbaar een biologische angstfase....
Ineens kan iets waar ze gisteren nog totaal geen probleem mee hadden, opeens ontzettend eng zijn...
Een vuilnisbak, een passerende driewiel fietser, een hard geluid, een vreemd voorwerp....
Of…personeel en kinderen.
Tja....
Daar heb je dan een schoolhond voor....
En als Charlie het spannend vindt, dan laat hij dat ook gerust horen....
Blaffen kan hij namelijk uitstekend...
Onze conciërge en directeur, tevens de baasjes en opvoeders van deze kleine viervoeter, hebben er hun handen dan ook behoorlijk vol aan....
Ik had eerlijk gezegd nog nooit van die angstfase gehoord...
Maar ineens zag ik de overeenkomst.
Charlie zit midden in zijn eigen ontwikkelingsperspectief....
Met zijn eigen doelen....
Zijn eigen ondersteuningsbehoeften....
Zijn eigen gedragsregistratie....
Misschien moeten we voor hem ook maar een OPP gaan maken....
Ondersteuningsbehoefte: één koekje...
Doelstelling periode 1: minder blaffen naar personeel....
Uitstroombestemming: volwassen hond...
MDO: conciërge, directeur en eventueel de dierenarts of gedragsdeskundige....
En de evaluatie...?
Die is waarschijnlijk iedere vijf minuten:...“Hoe gaat het met Charlie?”
Kijk, dat is nou eens een dossier waar ik wél vrolijk van word....
Maar goed, morgen is er weer een nieuwe dag....
Nieuwe doelen, nieuwe administratie, nieuwe afspraken....
En hopelijk ook een beetje tijd om daadwerkelijk te doen waarvoor we ooit voor dit vak kozen:...kinderen iets leren...
Want hoe prachtig al die benamingen ook klinken…
Een kind is uiteindelijk geen OPP, geen TLV, geen MDO-verslag en geen doelenregistratie.
Het is gewoon een kind....
Dat soms moet leren en spelen...
Soms moet lachen, soms moet huilen, hihi en soms moet blaffen....
Maar vooral een juf nodig heeft die even naast hem komt zitten....
En dáár zou ik eigenlijk het liefst mijn toetsenbord voor inruilen....
Maar ja…dat toetsenbord heeft vandaag duidelijk gewonnen....

maandag 21 september 2026

21 september 2026


Dag van:
Ooooh… jakkes, jakkes…
Dát krijg je er nou van als je in het weekend van alles aan het doen bent voor Willem en anderen, vervolgens ook nog een halve dag in de kerk met techniek bezig bent en daarna vrolijk een feestje gaat vieren.... in mijnshemel, Mijnsheerenland....
Dan blijft er van je eigen werk natuurlijk precies… helemaal niets over.....
En dus begint de maandag met een onaangename verrassing: achterstand in de administratie.....
Eigen schuld, dikke bult.....
Daarom maar vroeg naar school.....
Laptop open, mouwen opstropen, en proberen de eerste schade alvast een beetje te herstellen....
Maar ja…
Je kunt natuurlijk niet zomaar een ochtend van school afpakken en denken dat de rest van de wereld ondertussen netjes op pauze blijft staan....
Want terwijl ik lekker in mijn administratie zit, ben ik alweer een flink deel van mijn ochtend verder....
En precies op het moment dat ik denk: zo, nu kan ik eindelijk eens aandacht aan mijn kinderen geven, stapt er een stagiaire orthopedagogiek binnen....
Of ik haar over een leerling uit de klas wil bijpraten want die heeft ze voor haar studiecasus......
Natuurlijk....daar gaat weer een stukje ochtend.....
Uitleggen, vertellen, bespreken, situatie schetsen, vragen beantwoorden.....
Mijn oren zijn dus bij de stagiaire, maar mijn ogen staan ondertussen op ‘Pinguïngroep-alert’.
Want er begint een andere leerling behoorlijk tegen een epileptische aanval aan te hikken.....
Dus probeer ik tegelijk een gesprek te voeren én in de gaten te houden wat er in de klas gebeurt.....

Multitasken op z'n best...
Of op z'n minst op z'n meest chaotisch....
En dat terwijl de vakdocent met de kinderen papier scheurt en op een grote pinguïn plakt, maar niet in de gaten heeft dat de lijm in de mondjes verdwijnt in plaats van op papier....
En alsof dat nog niet genoeg is…gaat er een leerling vandoor....
En niet zomaar een beetje...
Nee, madame is sneller dan het licht...
En het vervelende is: ze doet het erom....
Ze rent weg, kijkt uitdagend achterom met een blik die ongeveer zegt: 'kom me dan maar halen, je krijgt me toch niet’....
Daar gaat ze....naar buiten....het grote plein op...
En natuurlijk kiest ze niet voor zomaar een stukje plein, maar voor het klimrek voor de oudere kinderen....
Ze klimt omhoog, kijkt me aan en ik zie het al: Nènè, hier krijg jij mij niet vanaf....
En dat klopt....
Want zodra ik haar kant op kom, kan ze via de glijbaan razendsnel weer naar beneden...
Iets met kat en muis....
Ik weet dus eigenlijk al dat ik deze wedstrijd op snelheid niet ga winnen....
Maar…ik ben dan wel een juf op leeftijd, ik ben niet dom.....
Dus ik besluit een andere tactiek te proberen....
Ik doe alsof het me allemaal niets kan schelen....
Ik fluit een liedje (dat was eens een meisje loos)....
Ik fluit altijd als ik geïrriteerd ben....
Ik doe alsof ik heerlijk van het zonnetje sta te genieten....
Kijk eens aan...wat een prachtige ochtend...
Heerlijk weer, niks aan de hand.... fluit.... fluit....
Ik ben (zogenaamd) totaal niet geïnteresseerd in een kind dat daar bovenop een klimrek zit...
En verdraaid…het werkt...
Madame raakt er een beetje van haar apropos van...
Want ja… wat moet je nou als juf niet achter je aan komt...?
Waar blijft de lol dan...?


Er komt gelukkig hulp aan...
Ik loop ondertussen rustig richting de glijbaan, terwijl de ondersteuner het klimrek op gaat...
Mevrouw denkt slim te zijn en probeert de ondersteuner te ontwijken....
Maar daarmee maakt ze precies de fout die ik nodig heb....
Ze komt namelijk zo dichtbij dat ik mijn arm razendsnel kan uitsteken…
HAP, beet, hebbes....
Zo snel kan een juf op leeftijd dus nog zijn...
En daar had ze duidelijk niet op gerekend...
Huilend en schreeuwend wordt ze teruggebracht naar de klas....
En buiten spelen op het eigen plein met de andere kinderen...?
Hè jammer…
Dat zit er nu even niet meer in....
En uiteraard is dát weer een uitstekende reden voor nóg een huilbui....
Maar misschien, heel misschien, ook een reden om de volgende keer eerst even na te denken voordat ze besluit de benen te nemen....
Hoop je dan…
En zo zie je maar weer:....deze juf Wampie is niet altijd die lieve, zachte, knuffelende juf waar ze zo om bekendstaat....
Soms kan ze namelijk ook akelig irritant zijn....
En consequent....
Gelukkig gebeurt dat niet vaak.....
Maar áls het gebeurt…
dan blijkt dat een juf op leeftijd nog steeds behoorlijk wat snelheid in haar armen heeft..... met dan wel misschien geen al te pedagogische aanpak maar wel een pedagogische strategie....

De dag is echter nog niet om....

De middag heb ik een ouderstartgesprek....
IN HET FRANS .... jawel...!!
Nou ja, en ook wat in het Nederlands hoor..!
Ik kom echt een heel eind met dat iets meer dan basic Frans van mij.... maar vloeiend gevorderd Frans is toch een ander verhaal...
Enfin de ouders van de nieuwe leerling begrijpen mij....
(Ja, of ze kunnen goed toneel spelen natuurlijk hihi)...

zondag 20 september 2026

20 september 2026


Dag van: 
Vroeg op....techniek in de kerk.
Eigenlijk best een vreemde combinatie, die twee woorden....
Want wie denkt er nou aan techniek als hij aan een kerk denkt...?
Nou… tegenwoordig dus gewoon iedereen...
Kerken gaan met hun tijd mee....
En eigenlijk is dat best mensvriendelijk...
Want die liederen en Bijbelteksten in die gewone kerkboeken hebben soms van die lettertjes waar je bijna een vergrootglas bij nodig hebt.....
Op zo’n enorm scherm waarop de PowerPoint verschijnt, zijn de letters minstens zes keer zo groot....
Een verademing voor de wat oudere kerkganger.... en dat zijn er velen....
En voor de jongeren is het eigenlijk precies wat ze gewend zijn....
Op school verdwijnen de boeken immers ook steeds meer naar de achtergrond....
Alles staat op een laptop of tablet....
Je huiswerk, je lesstof, je opdrachten… als het even kan, allemaal digitaal....
Nou zul je misschien zeggen:
“Wat nou jongeren en de kerk”...?
Maar daar had ik vanmorgen dus helemaal geen reden toe....
Het was een belijdenisdienst van een 23-jarige jonge vrouw....
En wát voor één...! 
Een dame met diepgang... die precies wist waar ze het over had en die ietwat oudere generatie moeiteloos kon uitleggen waarom ze belijdenis wilde doen....

Niet omdat ze dé waarheid nu eenmaal gevonden had en die vervolgens voor de rest van haar leven onder haar arm moest meenemen....
Nee....!!!
Omdat ze een richting wilde volgen....
Een richting waarvan je best eens mag afwijken....
Waarbij je soms even compleet verkeerd kunt lopen, om vervolgens weer ergens een paadje te vinden dat je terugbrengt naar de route die bij je past....
Kijk… daar kan ik dan weer wat mee....
En toen kwamen de liederen...
Een hele wereld aan Justin Bieber-nummers...!
Nooit geweten dat die jongen zoveel religieuze teksten heeft geschreven....
Ik ben die Justin Bieber nu toch ineens een beetje anders gaan bekijken....
Want tja daar heb je het weer, hè....oh oh oh… die mentale beelden en vooroordelen....


Maar goed.....de techniek...
Die is uiteindelijk ook goed verlopen....
Uiteindelijk ja...
Want het begin was ronduit hopeloos...
Ik moest nog twee dia’s toevoegen vanwege een overlijdensmededeling...
Maar ja… probeer maar eens iets uit een Windows/Microsoft-bestand gezellig in een Apple-PowerPoint te proppen...
Apple dacht daar duidelijk anders over....
Hop....powerPoint eruit, en alles in de B.T.M.P-stand....
En openen...ho maar...
Gelukkig was ik zo slim geweest om een kopie van dat Apple-ding op mijn stick te zetten....
Niet helemaal vlekkeloos natuurlijk, er vielen hier en daar wat zinnen buiten beeld, maar ach…
We deden het er maar mee....
Twee microfoons tegelijk bedienen; de staande én de loopmicrofoon, was ook nog een klein technisch avontuur, maar ook dat hebben we overleefd...
En Willem...?
Die ging dit keer niet voor, die floot...
En hoe...!
Hij speelde werkelijk de sterren van de hemel....
En daarmee was deel één van de dag alweer geslaagd....

En toen kwam deel twee...
Op naar Mijnsheerenland..!
Corrie van de meidenkliek is 75 geworden...
En ja hoor…

Tuuuuurlijk reden voor een feestje..!
Het was wel een eindje rijden, maar ach… vier kakelende ouwe wijven in één auto hebben ook zo hun voordelen...
Voor je het weet ben je anderhalf uur verder en sta je ineens voor de feestlocatie...
En wat voor locatie..!
Vrouwehuisjesweg 1A...
Je moet even weten hoe je er komt, maar áls je er bent, heb je ook wat...
Recreatieoord Binnenmaas... aan de Binnenbedijkte Maas...
De Binnenbedijkte Maas is een afgedamde tak van de Maas die in de volksmond de Binnenmaas wordt genoemd....
De Binnenbedijkte Maas is eigenijk een meer...
De Binnenbedijkte Maas is een overblijfsel van een oorspronkelijke loop van de Maas, die door geschiedkundigen de Romeins-Middeleeuwse Maas wordt genoemd....
Het meer heeft verder geen verbinding met andere binnenwateren, did je kunt hiervandaan niet de rest van Nederland per vaarwater bereiken....
Het recreatieoord dat erbij hoort heeft een overzichtelijke speeltuin om in te klimmen en te klauteren, een jeepsafari, geweldige elektrische bootjes, een waterspraypark en  vooruit dan maar, zelfs een buitenzwembad met ligweide....

En natuurlijk dat prachtige natuurwater van de Binnenbedijkte Maas....
Je kunt er zelfs nog gezellig kennismaken met de boerderijdieren... of skaten...
Maar wij reden overal gewoon aan voorbij...
Ons oog was maar op één ding gericht:
de feestlocatie Lakehouse aan het water.....
En hoe mooi was die...!
Aan het water, een enorm terras, verschillende zalen, zaaltjes en restaurants…
En ergens op zo’n heerlijk gezellig plekje vonden we onze jarige...
Corrie, wauw ze zag er prachtig uit...
En dat ze 75 geworden was...?
Dat zag je dus echt niet...!
De tijd dat een 75-jarige automatisch een oud vrouwtje was met rimpeltjes, een grijs knotje in het haar en een bloemetjesjurk, ligt gelukkig al heel ver achter ons...
Doe ons maar gewoon:...de oudjes 2.0.....
Het werd een oergezellige middag en avond....
Een verjaardagsquiz,  want ja, dat hoort er tegenwoordig gewoon gezellig bij....
Kletsen, lachen, discussies, herinneringen ophalen, heerlijk eten.....
En vooral: genieten van elkaar...
En eerlijk gezegd had ik er best een beetje tegenop gezien...
Morgen weer werken en zo…
De werkweek die alweer op me lag te wachten…

Maar het gekke was:...ik ging helemaal niet leeg en moe naar huis...
Integendeel...!
Ik had er juist energie van gekregen...
Van de gesprekken, het lachen, de meidenkliek, de gezelligheid en misschien ook wel gewoon van het besef dat je op je 75e nog steeds midden in het leven kunt staan...
En toen moest dat hele eind terug nog...
Inclusief omleiding...
Want rond Rotterdam zijn ze blijkbaar ook steeds meer van mening dat een weg vooral interessant wordt als je hem tijdelijk afsluit....
Maar ook die anderhalf uur vlogen voorbij.
De blankenburgtunnel was door de omleiding gratis, kijk, dat zijn de cadeautjes van een avondje uit, en een extra rondje over een rotonde zorgde alleen maar voor een extra vleugje hilariteit.....
En zo kwamen we uiteindelijk weer thuis...
Een dag die begon met techniek, PowerPoint, microfoons, geloof en Justin Bieber…

En eindigde met vier kakelende vrouwen, een 75-jarige die daar helemaal niet uitzag als 75, een gratis tunnel en een heleboel gelach...
Soms denk je dat je een lange dag tegemoet gaat...
En blijkt het uiteindelijk precies de dag te zijn waarvan je niet wist dat je hem juist vandaag nodig had...














zaterdag 19 september 2026

19 september 2026


Dag van:
Soms… gelukkig maar héél soms… heb je van die dagen waarop je denkt: mensenkinderen, kon ik maar vast met pensioen zijn.....
Niet omdat je je werk niet meer leuk vindt.... Integendeel.....maar omdat er van die dagen zijn waarop alles en iedereen tegelijk lijkt te roepen: “Ik moet nog”...!
En dus begin je maar weer ergens....
Een techniekcollega van de kerk uit de brand helpen....? 
Natuurlijk....geen enkel probleem.....
Alleen moet er nog het nodige worden aangepast en daarvoor moet je je ook nog even helemaal in de huid van een ander kruipen.....
Denken zoals hij denkt, kijken zoals hij kijkt en ondertussen proberen te bedenken wat hij nodig heeft....
En sorry, er is ook nog iemand overleden, kan dat er ook nog even tussen...?

Een feestje dan maar....? 
Ook nooit verkeerd, maar gisteren was er al eentje en morgen staat er alweer een feestje op het programma....
Alleen… dat feestje is niet bepaald om de hoek.....
sMijnsheerenland.... waar ligt dat in hemelsnaam....?
En dan moet er ook nog een felicitatiekaart mét inhoud in enveloppe worden gekocht.... Dus hup, ook maar even tussendoor op pad....

De dienst van Willem voor volgende week moet nog worden voorbereid....

En ergens tussen al die bedrijven door staat er een evaluatie te knipperen die héél dringend af moet.....

Want doordat de ondersteuningsuren voor één van de kinderen zijn gestopt omdat de evaluatie niet op tijd was, voelt zo’n stukje administratie ineens een stuk minder onschuldig.....
Achter iedere regel op papier zit tenslotte gewoon een kind dat die ondersteuning nodig heeft.....

En alsof dat nog niet genoeg is, komt er vanuit Griekenland ook nog verdriet binnenwaaien....
Eén van onze oudste Griekse vrienden, Stefanos, is uit het pand gezet dat hij huurde..... 
De eigenaar heeft ineens bedacht dat hij zelf iets met het pand wil gaan doen....
En blijkbaar kan dat daar zomaar..... Huurdersbescherming zoals wij die kennen, is er niet.....
Gevolg: Stefanos heeft zijn restaurant niet meer.....
En hij is diep, diep bedroefd....
Grieken kunnen hun emoties soms voluit beleven.....
Geen klein beetje verdriet, geen ach, we zien wel.....
Nee....het verdriet mag er zijn en het zit overal.....
En dus sturen wij berichtjes.....
Steeds weer een hart onder de riem, een beetje moed, een beetje hoop....
Gewoon om hem, op afstand, een beetje overeind te houden.....
Want soms kun je iemand niet helpen met een oplossing....
Dan kun je alleen maar zeggen: “We zijn er een denken aan je”....


En ondertussen ligt hier thuis de was nog vrolijk te wachten....
Die had ik in de vakantie allemaal nog kunnen doen.....
Toen had ik immers tijd....
Maar ja… in de vakantie had ik ook tijd voor álles wat ik tijdens het schooljaar niet kan doen....
En nu is die tijd er dus niet meer....

Willem wil ook nog tanken in Duitsland s avonds...

En tot overmaat van ramp appt de dominee uit Drachten dat de PowerPoint voor de dienst van volgend week,  echt nu af moet zijn want hij vertrekt naar Frankrijk naar zijn broer....

En dan ineens komt er een heel eenvoudige vraag in me op.
Niet over een evaluatie...
Niet over een kerkdienst...
Niet over Griekenland...
Niet over een feestje...
Niet over de was...
Ook niet over benzine en Drachten....
Maar gewoon:
What about mý weekend.....?
Want wanneer je voortdurend bezig bent met zorgen, regelen, helpen, aanpassen, voorbereiden, ondersteunen en achter de feiten aanrennen, kan het zomaar gebeuren dat je vergeet dat jij óók ergens tussen al die mensen en verplichtingen staat....
Dat jij ook een mens bent....
Iemand die misschien gewoon even helemaal niets hoeft....
Oftewel,  What about my weekend....??

vrijdag 18 september 2026

18 september 2026


Dag van:
En daar gingen we dan de studiedag in....
Eigenijk weer met zo'n zwaarmoedig gevoel van "het zal mijn tijd wel weer duren"...
Zo interessant zijn de studiedagen nou ook niet altijd....
Maar dát liep vandaag even anders....

We beginnen met een lezing van een mevrouw die we niet mogen noemen en waarvan we ook geen foto mogen plaatsen...
Door haar werk als vertrouwensarts, kinderarts bij Veilig Thuis, wordt ze soms bedreigd gestalkt  enz...

Het onderwerp was: kindermishandeling door falsificatie....

Vroeger ook wel bekend als het syndroom van Münchhausen by proxy...
Een ernstige vorm van kindermishandeling waarbij een ouder of verzorger de fysieke of psychische symptomen van een kind verzint, overdrijft of opzettelijk veroorzaakt....
Dit kan variëren van het verzinnen van niet-meetbare klachten (zoals buikpijn of epilepsie) tot het actief ziek of vergiftigen van een gezond kind....
De Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK) en de Vereniging Vertrouwensartsen Kindermishandeling (VVAK) hebben een gezamenlijke Richtlijn Kindermishandeling door Falsificatie opgesteld om zorgverleners en Veilig Thuis te helpen bij het herkennen en aanpakken van vermoedens....
Onderwijzend personeel is een belangrijke pijler in dit verhaal....

Ik hoor tijdens deze lezing echt dingen waarvan ik me niet kan voorstellen dat ouders zulke dingen kunnen bedenken om hun kind aan te doen...
We zijn allemaal diep onder de indruk van haar verhaal vol voorbeelden feiten en cijfers....
En aan het eind van de lezing  hebben veel  onder ons wel een kind met 'een rode vlag" in gedachten....

Het eten is weer eens hopeloos...
Niet in de zin van hoe het smaakte maar wel dat zoveel personeel plus externen allemaal tegelijk moesten eten....
Resultaat: een lange rij en mensen die om 5 over 1 pas hun eten konden opscheppen terwijl we om kwart over één de volgende lezing hadden....


En wat voor lezing....!!
Ouderbetrokkenheid is niet genoeg....
Er wordt gepleit voor een herijking van het contact tussen school en thuis.....
Parentagogiek is het nieuwe vakgebied dat de professionele verantwoordelijkheid voor samenwerking met ouders centraal stelt.... Het richt zich op hoe leraren, pedagogisch medewerkers, andere professionals en organisaties deze samenwerking ontwikkelen en versterken.....
Peter de Vries is de man hierachter....
Betrokkenheid vindt hij eigenijk niet zo'n goed gekozen woord....
Je moet ouders niet erbij betrekken.... je moet ze begrijpen....!!
Sensitief en professioneel aan sluiten bij gezinnen met achtergronden, waarden en leefwerelden die niet vanzelfsprekend aansluiten bij je eigen referentiekader....
Sommige ouders vinden het nog steeds maar wát spannend om een school binnen te lopen....
Je ziet dat niet altijd....
En dat hoeft ook niet, maar er kunnen wel proberen nieuwsgierig te zijn naar wat we niet zien, en te begrijpen voordat je die ouder beoordeelt.....

Achter boosheid kan verdriet zitten....
Achter kritiek onzekerheid....
Achter afstand schaamte....
En achter gedrag dat lastig lijkt, zit soms gewoon een ouder die niet weet hoe hij zijn kwetsbaarheid anders moet laten zien....
En OPP schrijven...???
Voor wie dan...?
Heel veel ouders begrijpen niet eens wat er staat...
We schrijven een OPP dus eigenijk voor de inspectie...??!!
Maar wie moeten dat OPP uiteindelijk ondertekenen...?
Tja.... die ouders....

Die ouders verdeelde het ministerie van onderwijs ooit onder in 6... eigenijk 7,  types....

De supporter, de afwezige, de politicus, de carrièremaker, de kwelgeest, de superouder en dan nóg de curling ouder....
En daar kreeg je dan een gebruikshandleiding bij...
Fout .... zegt Peter de Vries...
Ophouden met dat cynisch labelen van ouders.....
Kinderen verdienen respect voor hun ouders....
Om kinderen beter te begrijpen, is het belangrijk om hun ouders te begrijpen...

Ach en zo gaat het twee uur door en door en door...
We hangen aan zijn lippen...
En ondanks dat ik last krijg van restless legs door het vele zitten, is er geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om even op te staan en weg te lopen....

Het "studie" gedeelte zit erop...
Tijd voor ontspanning, want deze studiedag is ook een schoolteamfeestdag....

En om drie uur begint dan het grote "route 66" spel....
66 Meest idiote opdrachten uitvoeren in 2 uur tijd met een groepje interne en externe collega's.....
Het wordt hilarisch en overal klinkt gelach, gegil, gejuich....
Ook in onze groep hebben we de grootste schik....
Van het Wilhelmus zingen op één been, tot racen op bureaustoelen...
Alle maanden achterstevoren opnoemen tot een toneelstuk over een sollicitatiegesprek voor de functie professioneel nietsdoener...
Een vlieg op de foto zetten, 25 strafregels schrijven, een ballon opblazen tot die kapot, portretten tekenen van iedereen uit je groep,  met z'n allen van de glijbaan....
Nou ja dat dus....

En van alles moet een foto of filmpje naar een contactpersoon worden opgestuurd....
Wat zullen die contactpersonen een lol gehad hebben bij het zien van al die filmpjes....
Nee, de winnaar zijn we niet, maar wat hebben we een lol gehad en wat gingen ook deze twee uur snel voorbij....

Dan is daar weer dat eten....

Heel leuk hoor die twee foodtrucks en een kraam.... maar wéér lange rijen....

Het feest in de avond last ik aan me voorbij gaan...
Ik wel maar Bridge to Liberation...
Altijd weer een indrukwekkende livevoorstelling waarin de impact van de Slag om Arnhem en de waarde van vrijheid centraal staat....
De Slag om Arnhem.....een heftige luchtlanding en veldslag tijdens de Tweede Wereldoorlog die van 17 tot 25 september 1944 plaatsvond...
Vanavond is het thema 'Vluchten'.....
Och wat was het weer mooi en indrukwekkend....

Alleen ben ik nu wel heel erg aan weekend toe...!!!!