dinsdag 3 maart 2026

3 maart 2026

(Oeps Bengel was boos op me)

Dag van:
Wakker worden met een man naast je bed die ineens uit het niets NU ZEKER WEET!!!!! dat hij af willen vallen.....
En ik die het liefst nu diep in de kussens weg wil zakken.....

Nee hè, niet wéééér......
Hij voelt mijn gedachten....
"Je gelooft me niet hè, lekker dan jouw support".......
Ik zie inderdaad alleen maar zijn verjaardag deze maand (drop cadeautjes, bier cadeautjes, hapjes op het feest) een naderende Pasen (met chocolade-eitjes), een naderende meivakantie (met bier en hapjes in het zonnetje) en een zomervakantie....
Dat lijkt nog ver weg misschien maar niet als meneer aanvult dat hij vóór de zomervakantie twintig kilo wil afvallen....
Twintig kilo... Willem!!!!.... begin eens bij tien of zo....
Maar nee,  HIJ WEET HET ZEKER......!!!!
Lang leve de maanden die nu zullen volgen...
Maanden vol desillusie, ongeduld, dipjes enz....

Een half uur later....
"Ik moet de verwarmingsketel bijvullen"....
Alweer? vraag ik....

"Ja dat is normaal" had de monteur ooit gezegd....
En drie minuten later; gezucht, gesteun, gekreun..... én..... geluid van water....
"Oooh jee, foute boel,  kapot,  hè verdorie,  ooooh gut,  nee hè"....
En weer gezucht, gesteun, gekreun....
"Hoe kan dat nou?"...
En weer een zucht....
"Nou, dit is echt niet goed.... heb ik weer"....

Laat ik maar gaan kijken....
Verstand heb ik er niet van, maar dan toon ik in ieder geval betrokkenheid....
Iets met slang, kraan, waterpomptangetje weet ik veel....
Een oplossing heb ik echter wel....'bel een monteur'.....
Gezucht,gesteun,gekreun.....
"Misschien moet het andersom"....
En ja werkelijk, het is hem gelukt....
"Ik had 'm er niet recht op.... dat luistert nauw"....
Aha, dus dat..... het zal..... ik kan in ieder geval warm douchen vanavond....

Nu is het pas tien uur..... mijn gevoel geeft aan dat ik er al een dagtaak op heb zitten wat betreft manlief....

Maar ik ben er nog niet...
Net als ik me bedacht heb dat de lentekriebels me weer eens traditiegetrouw doen herinneren aan  de lichte verslavingsgevoeligheid aangaande  kringloop winkels bezoeken, (het begon zondag immers al), en mijn vriendinnetje wil bellen, wil manlief lekker buiten in het zonnetje discussiëren over zijn nieuwe in wording zijnde preek.....
Nieuwsgierigheid en betekenisvol leven.....
Tja en daar verschillen onze geloven dus enigzins....
Wellicht ben ik hierin toch meer de pragmaticus....
Wat ik weet is dat ik hier dit leven, hier en nu,  zin en betekenis wil geven....

Maar.... oh nee dat woord mag ik niet zeggen van Willem want alles gaat hand in hand, dus.... 'tegelijkertijd' geloof cq hoop ik dat als ik er niet meer ben, ik terugkeer naar het 'alles is liefde'.... wat dat dan ook moge zijn.....
En dat geloof voor mij in hier en nu betekent dat het een prachtige leidraad is.....
Voor Willem gaan geloof in hiernamaals,  en leven in hier en nu, samen....
Het feit dat er een hiernamaals zal zijn geeft hem het hier en nu betekenis....
Nou ja.... je snapt dat de discussie alle kanten opgaat....
Ik haal zelfs de honden erbij....
Niemand leeft meer in het hier en nu dan een dier....
Dan begint Willem erover dat zij juist een rotsvast vertrouwen hebben....

Enfin, een mooie discussie onder een heerlijk zonnetje.... waarop Willem dus nog even toevoegt dat die zon over zo en zoveel jaar toch implodeert en me vraagt wat dan de zingeving voor me is als ik daaraan denk.....
Ik denk dat we er niet uitkomen vandaag.... en misschien ook wel helemaal niet....

Ik haal Annet op....
Bijna traditie dat we die eerste lentedagen kringloopwinkels aflopen....
En waarom en waar dat vandaan komt.....????
Geen idee.....
We beginnen bij Rataplan.....
Een statische elite kringloop concluderen wij na ons bezoek....
Eentje zonder sfeer.... 
En behalve de glazen en servies, staat een hangt alles onoverzichtelijk sfeerloos door elkaar....
Nee, niet onze kringloop zullen we maar zeggen....

De volgende... Switch Westervoort.....

Kijk,  daar komen we nou in een kringloopwinkel zoals die behoort te zijn....
Die geur,  het bij elkaar geraapte zootje van paashazen naast de broodroosters....
Van lampen achter de boekenkast....
En vooral de vrolijkheid van de vrijwilligers....
Hier vertoef je voor je plezier een paar uur....
Alles oppakken en toch maar weer neerzetten....
Behalve dan die ene aankoop.... dat wat je nou nét nodig had.... of eigenijk meer.... nog miste in huis....
We passen kleren, we hebben gezellige kletspraatjes met de vrijwilligers en zijn als een kind zo blij met onze aankopen....

Laten we de Switch in Elst ook nog even doen, oppert de onvermoeibare Annet....
Vooruit, de benzine heeft zijn top prijs nog niet bereikt, ik rij wel,  dus laten we gaan...
Ook Switch Elst mag ons bekoren, al haalt deze het ook niet bij zusje Westervoort....
Maar.... oh nee....'tegelijkertijd' weer vult ons mandje zich....
Wat zal school morgen blij zijn.... nou ja, de kinderen dan....


Zullen we nu ook nog Nijmegen of Zevenaar doen....?
Nou nee, mijn koek is op....
Laten we die twee nou voor een volgende keer bewaren.....

Toch vraag ik me dit keer meer dan andere keren af..... hoe het toch komt dat er zo zooooooveel goede spullen bij de kringloopwinkels staan.....
Zo goed als nieuw zelfs...
Vele bronnen hebben een antwoord....

Dat je zo ontzettend veel goede, soms zo goed als nieuwe, spullen in de kringloop vindt, komt door een combinatie van een veranderende mentaliteit, de 'ontspullen'-trend en de enorme hoeveelheid aanbod die er tegenwoordig is.....
Het is een mix van duurzaamheid, noodzaak en gemak.....

De 'Ontspullen'-trend: Veel mensen zijn bezig met minimaliseren en ruimen extreem op.... Ze willen sneller van spullen af om ruimte te creëren, waardoor ook relatief nieuwe en kwalitatief goede items worden gedoneerd of opgehaald.....
Wegwerpcultuur en snelle consumptie: Er worden enorm veel nieuwe spullen gekocht..... 
Omdat spullen vaak goedkoper zijn geworden, worden ze ook sneller weer vervangen.....
Een item dat nog prima is, wordt hierdoor sneller als 'overbodig' gezien.....

Fast Fashion & Trends: Veel kleding komt in de kringloop omdat mensen hun garderobe snel updaten.....
Trends veranderen snel, en wat vorig seizoen nog 'in' was, wordt nu weer weggedaan, vaak nog in nieuwstaat.....
Tja ach,  Shein,  Ali en Temu kosten ook geen drol.....

Verhuizingen en overlijden: Bij verhuizingen

naar kleinere woningen (downsizing) of het ontruimen van woningen na overlijden, worden inboedels vaak in één keer naar de kringloop gebracht......
Hier zitten vaak degelijke meubels en huisraad bij.....

Kwaliteit van vroeger: Ouderen doen spullen weg die soms van een veel betere kwaliteit zijn dan wat vandaag de dag nieuw in de winkel ligt.....
Vintage meubels en kleding zijn vaak gemaakt om een leven lang mee te gaan....

Duurzaamheidsbewustzijn: Mensen vinden het fijn als hun spullen een tweede leven krijgen in plaats van op de afvalberg belanden.....

Grotere inzameling: Kringloopwinkels halen steeds efficiënter gratis spullen op bij mensen thuis.....

Kortom: we consumeren zoveel en vinden kwaliteit (terecht) belangrijk, maar willen ook sneller veranderen, wat zorgt voor een enorme stroom aan uitstekende tweedehands spullen.....


Deze antwoorden komen niet van mij Maar via AI uit tal van bronnen....
Het geeft me wel meer kijk op de dingen, want écht hoor wat heb ik verschrikkelijk veel mooie spullen zien staan....
Maar tja, we hebben nog vier honden....
Dus voor ik ook zulke mooie dingen ga aanschaffen wacht ik even op hun einde....
En laat dát Willem maar niet horen....
Het leven zal immers zonder enige twijfel voor hem ineens zinloos zijn.....
Laat staan daar hij over een interior renovatie wil nadenken....
Want dan zal er geen tegelijkertijd bestaan....








maandag 2 maart 2026

2 maart 2026


Dag van:
Dat Griekenlandgevoel hè… dat blijft zó lekker hangen.....
Zo’n gevoel van zon op je schouders, zee in je hoofd en een klok die ergens in een laatje ligt te dutten.....
Vandaag op school had ik het weer.....
Dat zalige: ik heb geen haast.....
Rustig aan.....alles op z’n tijd....
En is die tijd er nu niet, dan straks vast wel....
En anders nóg later....
En dat gevoel… dat sijpelt door....
De kinderen voelen het ook....
Ze spelen heerlijk rustig hun spel in de ochtend....
Ze luisteren ademloos in de kring naar het poppenspel met Snuf en over de eerste beginselen van elektriciteit.....een statische ballon die haren recht overeind laat staan (sommigen zonder ballon overigens ook)......

Ze leren de letter r en weten zelfs of hij

vooraan, achteraan of ergens gezellig in het midden van een woord verstopt zit.....
En terwijl we naar de gymzaal lopen, blijkt de gang ineens vol rrrr woorden te zitten.....
Maar krijg die letter maar eens netjes uit je mond....
Wordt het een keel-r....?
Een puntje-van-je-tong-r....?
Of een experimenteel geluid dat zelfs het 26 letters tellende alfabet met lichte paniek aankijkt....?

We beplakken een rrrrrrraket.
En wij juffen staan weer versteld hoeveel je uit zo’n werkje kunt halen.....

De "plak-maar-raak-chaoot”.......
De randjes-plakkende-precisie-kunstenaar......
De alles-moet-recht-perfectionist.....
De creatieve ziel die er spontaan een museumstuk van maakt.....
En alles daartussenin.....

We genieten van het weer....
Zelfs van de ruzies over de schommel en de trampoline....
Zelfs van het “oeps-natte-broekje-want-spelen-was-belangrijker-dan-de-wc”-moment.....
De complete verschoonprocedure hoort er blijkbaar gewoon bij....

En dan die pareltjes…
“Juf, mag ik in een Pinguïn veranderen?"....
(Pinguïn is de naam van onze klas.)....
Ik leg uit dat pinguïns van kou houden en hun groep juist van warmte.....
"Maar juf… ik hou juist héél veel van ijsjes!"....

Of die dappere leerling die een bult op z’n hoofd viel: "Geeft niet juf, die deukt wel weer in".....

Na school nog een modern genaamd

'waarderend gesprek'.....
Vroeger heette dat gewoon een functionerings- of beoordelingsgesprek, maar vooruit....
En daar vielen ineens de eerste woorden over mijn vertrek volgend jaar....
Nog 438 dagen....
Dat klinkt nog als een zee van tijd…
Maar, zo hardop uitgesproken, ineens best dichtbij....
Echt dichtbij....
Ik zei plechtig dat ik dan ook écht stop....
Niet meer invallen....
Niet meer even helpen....
Klaar is klaar....

Maar dan kom ik thuis.
Of nou ja… eerst in de auto al een telefoontje:....
"Waar blijf je nou?".....
Tja, wat weet een geprepensioneerde leerkracht nog van spitsuren....?

Thuis wacht een heerlijke HelloFresh-maaltijd door manlief bereid....
(En oeps… voor de derde keer vergat hij voor mij nieuwe kwark te halen)....

En dan.....precies vier seconde na mijn laatste hap klinkt het:....
“DE PRINTER DOET HET NIET"....!!
Zucht....
Daar zit hij.... na een paar verbolgen blikken van mij omdat ik best even tegenstribbel,  knikkebollend in zijn stoel....
En ik sta alweer te ploeteren met dat elektronische kreng dat uiteraard nét vandaag besluit een existentiële crisis te hebben.....
En op zulke momenten hè….vraag ik me af of ik écht uitkijk naar die laatste van 438 dagen.....

Want kijk.....stel je nou eens voor… straks in mei 2027.... elke dag thuis....
Met hem....
En de printer.... of zeg maar elke uitvinding op gebied van elektrona.....
Dat zijn toch die momenten dat je je afvraagt of je wel echt zo uit moet kijken naar het einde der 438 dagen.....

zondag 1 maart 2026

1 maart 2026


Dag van:
Het zonnetje vindt altijd wel een kiertje.....
Een spleetje tussen de gordijnen, een randje langs het kozijn…
Alsof het fluistert:
"Hallooo… ik ben er weer. 
Sta op.... 
Kom naar buiten"....
En laat ik daar vandaag nu eens totaal geen bezwaar tegen hebben.....
Met mijn eerste kop koffie in de hand loop ik naar buiten.....
Vogelvoer bijvullen, al hoeft dat eigenlijk amper meer.....
De natuur regelt zichzelf tegenwoordig weer prima.....
Maar het is zó gezellig om al die gevleugelde vriendjes in de appelboom te zien scharrelen en kibbelen om de beste plek.....
En dan… onze vaste gast.....
De waterhoen....
Dat beest is verslaafd aan pinda’s....
Niet een beetje.....nee.....serieus verslaafd....
Hij zit meer in de boom dan op het water...
Als er een AA-groep zou zijn voor pinda-afhankelijke watervogels, zat hij vooraan....
Wat een rust....
Wat een zondagochtend.....
De wereld draait, maar ik hoef vandaag even niks.....

Tot.....
De telefoon.....
Noodoproep.....Willem in paniek......

"Mijn telefoon doet het niet"...!!
Da's vreemd want hij belt me toch echt zelf....
Maar....hij is inderdaad amper te verstaan.....
Ik bel terug, en dat gaat beter....
Blijkbaar werken de 'als' niet meer (ik vermoed dat hij apps bedoelt, maar dat is gissen), Google Maps doet niets en hij moet naar een kerk in Doetinchem maar heeft geen idee hoe.....
Voor Willem is dit categorie: 'wereld vergaat'......
Ik adem in.....denk aan het zonnetje.....aan de waterhoen.....aan innerlijke rust.....
"Willem, we blijven kalm.....
Start je telefoon even helemaal opnieuw op"....
Ondertussen stuur ik hem een link naar de kerk via Google Maps.....
Misschien, heel misschien, doet techniek vandaag toch nog iets goeds.....
Ik wacht.....
Ik wacht nog wat.....
Er komt een onverstaanbaar spraakbericht binnen.....
Ik bel.....
Ik hoor niks......
Ik app nog dat hij straks naar de MediaMarkt-helpdesk kan gaan.....
Geen reactie.....
En geen bericht is goed bericht zeggen ze dus het zal wel goedkomen.....
Of niet.....
Maar meer kan ik nu niet doen.....


Terug naar mijn zondagochtend....
En dan… ineens…
Teletubbies-gevoel....
De lucht is blauw.
Het gras is groen.
Kom op Annet, we gaan iets doen!

De paden op, de lanen in — ik wil eropuit!
HodgePodge in Dinxperlo....
Dat is zo’n plek waar je binnenloopt voor 'even kijken' en buitenkomt met spullen waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar nu absoluut niet meer zonder kunt.....
Eén telefoontje.....
Eén ritje naar Annet (paar straten verder)....
En gáán....
Als we dan toch rijden, kunnen we net zo goed even via Duitsland.....
Tanken is daar altijd een sport op zich.... Onder een groene hemel, in een blauwe zon, speelt het blikken harmonie-orkest zonder grote regenton — lees: geen regen, wel gezellig motorgeluid.....

Het is rustig bij de pomp.....

Dat voelt bijna on-Duits.....
Maar de super 10 pompen zijn leeg en niet veel mensen blijken nog super 5 te tanken....
Ik dus nog wel....

Door naar Dinxperlo.
HodgePodge....het Paradijs van de Ongeplande Aankoop.....
Tassen mee.....
Portemonnees in de aanslag.....
Wij komen eraan.....

Wat een walhalla....

Een warenhuis vol creatieve uitspattingen, enthousiaste verkopers en een assortiment dat varieert van "hé, wat leuk"! tot "wie koopt dit in hemelsnaam"?......
Oud speelgoed, soms nieuw speelgoed, autospullen, vogelhuisjes, paefums zonder geur zo oud, beeldjes, antiek, sieraden, boeken, kleding, waterpijpen,  vloerkleden.....
Troep, zooi en schatten....
Annet vindt twee plastic bollen kunstbloemen.....
Ik vind twee Corneille-schaaltjes.....
Annet scoort kleding.....
Ik vind een Herman Brood-theekopje.....
Annet vindt en pixel van 950 stukjes....
Mijn mandje raakt vol....
Dan voller.....

Dan overvol.....
Er belanden spullen in voor school, voor mijn dochter, voor mijn schoondochter, voor mijn kleindochter......
En een street paint art vogeltje voor mezelf (want zelfliefde is ook belangrijk).....
Mijn mandje krijgt hem lucht meer.....
Hoogste tijd om te stoppen....

Buiten zitten we nog even in het zonnetje.....
En dan komt het idee: ziekenbezoek....
Mijn dochter is deze week voor de zoveelste keer aan haar oor geopereerd.....
Veel pijn, veel geduld nodig....en dat laatste… is nog wel een dingetje....
We rijden zingend en fluitend richting Didam....
Schoonzoon ligt op straat aan zijn auto te sleutelen (waarom hebben mannen altijd een auto-project....?).....

Mijn dochter ligt op de bank met een groot verband om haar hoofd en probeert zo min mogelijk te bewegen.....
Pfieuw, z zeg dát maar eens tegen mijn dochter.....
Ze is blij met mijn HodgePodge-schatten voor haar..... 
Maar dan…
Kleindochter Isa komt naar beneden....
Ik ken haar in wijde broeken en slobbertruien; generatie-stijl waarvan ik de naam niet eens weet.....
Maar daar staat ze....
In een beeldig jurkje, bijpassende panty, prachtige laarzen.....

Blijkt het een Pokémon-outfit van Glaceon te zijn voor een event.....
Nou, wat mij betreft mag ze dat elke dag aan..... 
Naar school, naar de supermarkt, naar een bruiloft, naar de winkel.....
Deze oma glundert en glimt.....
Niet subtiel, gewoon zichtbaar, van oor tot oor.....

Te lang blijven doen we niet....
De dag kost mijn dochter nog teveel energie.... 

Terug naar Huis
De eerste maartse dag loopt ten einde....
Wat zijn we verwend met deze lentedag....
Willems telefoon blijkt het weer te doen....
Was hij even vergeten te melden....
Typisch....
Zijn idee om eten te bestellen omarm ik direct....

Vandaag geen keukenprinses....vandaag nagenieten....
Ik zoek plekjes in huis voor mijn aankopen....
Zet mijn vogeltje neer....
Kijk naar het licht dat nog steeds zacht door het raam valt....
En ik hoop.....hoop op meer van dit soort dagen....
Niet denken aan de staart van maart....
Niet aan de gril en wil van april....
Gewoon denken aan de lente die eraan komt.....
En aan zonnestralen die altijd weer een kiertje vinden.....






















zaterdag 28 februari 2026

28 februari 2028


Dag van:
En toen was er weer een oorlog.....
Alsof het nooit opraakt.....
Alsof de wereld een onuitputtelijke voorraad lonten en lucifers heeft.....
Jongens met macht, jongens met knoppen, jongens met grote woorden..... en jongens met of zonder tulbanden om hun hoofd....
En wij maar hopen dat het dit keer meevalt.....

Ik hoorde het vannacht al.....
Tussen twee slaapjes door deed ik even mijn oortje in......
Even luisteren.....even weten of er 's nachts in de wereld ook nog wat gebeurd.....
Had ik het maar niet gedaan......
Niet omdat het dan niet waar zou zijn geweest als ik wakker werd.....
De wereld verandert niet door je ogen dicht te doen......
Maar omdat je daarna zo moeilijk weer inslaapt, met de gedachte dat er op datzelfde moment mensen vechten met wapens in plaats van met woorden......
Dat er huizen instorten......
Dat kinderen wakker schrikken van explosies......
Dat moeders hun adem inhouden......
Dat vaders doen alsof ze niet bang zijn......

En ik denk aan Iran.....
Aan een land dat al zo lang leeft onder de schaduw van een regime waarin één man, de Ayatollah –de Hoogste Leider– uiteindelijk alles bepaalt.....
Een theocratische republiek, noemen ze het..... 
De wetten van de sharia gelden er als hoogste norm.....
Vrouwen die verplicht een hoofddoek dragen, niet naar school mogen, not samen met vriendinnen mogen shoppen..... 
Een moraalpolitie die controleert of iedereen zich wel aan de regels houdt.....
Mensen die protesteren en hard worden aangepakt......
Jongeren die vrijheid willen, maar gevangen zitten in regels die niet de hunne voelen.....

Misschien hopen velen daar nu dat dit het begin van bevrijding is.....
Dat verandering soms alleen door een breuk kan komen.....
Dat het regime wankelt als het onder druk staat.....
Ik weet het niet.....
Ik weet alleen dat ik die Iraanse jongeren hun vrijheid gun.....
Dat al die demonstraties, al die moedige stemmen, al die duizenden doden niet voor niets mogen zijn geweest......

Maar dan is daar de andere kant.....
De ruzie die al jaren suddert tussen Israël en Iran.....
Israël vreest het nucleaire programma van Iran – de mogelijkheid van een wapen dat hele steden in één klap kan verwoesten.....
In de zomer van 2025 escaleerde het. Israëlische aanvallen op Iraanse nucleaire installaties......
Iran dat terugschiet met raketten en drones..... 
Actie, reactie, vergelding, nog meer vergelding......
En daar stond hij weer op.....Donald Trump.....

Hij die het Congres formeel op de hoogte bracht van de aanvallen, sprekend over vitale nationale belangen en collectieve zelfverdediging van bondgenoot Israël......
Over het elimineren van dreiging.....
Over veiligheid......
Over noodzaak.....
Ik begrijp heus wel dat het om nucleaire angst gaat......
Ik weet ook dat Amerika meer vrijheden kent dan Iran.....
Maar ergens schuurt het......
Als leiders zich presenteren als beschermers van vrijheid, terwijl ze thuis ook systemen optuigen die streng controleren, die bepaalde groepen harder raken dan anderen......
Als macht zich verpakt als heldendom.....
Als oorlogstaal klinkt als rechtvaardigheid......
Meneer richtte notabene zelf ICE, en laat die mensen van ICE niet veel anders doen dan de politie die one de Ayatolla staan.... elimineren....

En ik vraag me dan ook serieus af: zouden we werkelijk vergeten zijn wat oorlog betekent.....?
Al die schrijnende verhalen van onschuldige slachtoffers......
Al die monumenten met 'opdat wij niet vergeten'......
Al die herdenkingen waarin we plechtig beloven: nooit meer.....
Wegen die woorden dan lichter dan de roep om vergelding......? 
Is de roep om oorlog echt luider geworden dan de roep om vrede....?

Ja, misschien ben ik naïef.....
Misschien geloof ik te hardnekkig dat woorden sterker kunnen zijn dan wapens.....
Dat diplomatie geen zwakte is, maar moed.....
Dat echte kracht zit in terughoudendheid, niet in explosies......
Ik voel mee met die Iraanse jongeren die verlangen naar vrijheid.....
Ik voel mee met Israëlische families die bang zijn voor een nucleaire dreiging.....
Ik voel mee met Amerikaanse soldaten die uitgezonden worden onder het mom van veiligheid.....
En bovenal voel ik mee met al die gewone mensen....overal.....die simpelweg willen leven, werken, liefhebben, kinderen grootbrengen.......zonder sirenes....

Och, had het toch anders gekund.....
Had er niet één leider kunnen zijn die zegt: tot hier en niet verder.....?
Die zijn trots inslikt.....
Die zijn gelijk even laat rusten.....
Die de moed heeft om te kiezen voor gesprekken in plaats van granaten....?
Misschien begint vrede niet bij hen, maar bij ons.....
Bij het blijven benoemen van menselijkheid.....
Bij het weigeren om oorlog een normaal middel te vinden......
Bij het hardop blijven zeggen dat vrijheid niet uit bommen groeit, maar uit rechtvaardigheid, uit luisteren, uit ruimte voor verschil.....


En dus blijf ik hopen.....
Strijdbaar in mijn verlangen naar vrede....
Liefdevol in mijn blik op al die mensen die nu wakker liggen onder een andere hemel.....
Dat er ooit weer een nacht komt
waarin het enige dat door de lucht vliegt
een wens is.....
Of een vogel.... zoals die van oost naar west Berlijn....

vrijdag 27 februari 2026

27 februari 2026


Dag van…
Thuiskomen....
Tas in de hoek....
Laarzen ergens halverwege de trap uitgetrapt.....
En dan… plóffen.....
In je stoel....die ene stoel....die met precies de juiste kuil op precies de juiste plek.....
Ogen dicht.....even niets.....
En dan dat heerlijke wegdromen naar vroeger.....
Naar die tijd waarin pensioen nog gewoon met 65 begon.....
Vijfenzestig.....! 
Dat klonk toen als een soort magisch eindstation.....
En ik had er inmiddels al driekwart jaar van kunnen genieten… in theorie dan hè.....
Maar nee.....
Maandag mag ik gewoon weer....

Na een week werken kom ik dus thuis na weer zo’n vrijdag......
Zo’n vrijdag waarop alles anders ging dan gepland.....
Want…
Er was een moeder.....
Een opruimende moeder.....
Een enthousiaste opruimende moeder, die haar zolder had aangepakt...... 
En wat blijkt....? 

Twee enorme dozen....
Geen kleine schoenendoosjes, nee nee....twee volwassen, respect afdwingende, "wij-nemen-de-hele-bagageruimte-in"-dozen....
Met al het oude, maar nog goede speelgoed....en meubilair.....

Een moeder dacht: wat fijn, dat kan vast naar school....!
Dus wat doet ze....? 
Ze geeft het mee aan de chauffeur die haar kind naar school bracht.....
Natuurlijk.....logisch., praktisch.....
Voor haar......
En daar sta je dan om kwart voor negen.....
Met twee dozen waarvan je denkt: hier kan ik een weeshuis mee voorzien....

Maar wacht.....Dat was nog niet alles.....
Dan was er die collega die nieuwe kasten kreeg...... 
Prachtige dingen.....fris.....modern.....
Met van die deuren die zachtjes dichtgaan..... En ik....? 
Ik had, geheel bescheiden, gevraagd of ik haar oude kast mocht, want die had nog twéé deuren.....
En de mijne… had er nog maar één.....
De andere hing meer in de categorie 'er was eens'.....
Dus…
Oude kast uitpakken....
Nieuwe kast inpakken....
Nieuwe kast neerzetten....
Oude kast verslepen....
Ondertussen twee enorme dozen speelgoed openmaken....
En terwijl wij dus tussen knuffels, puzzels, boekjes enz stonden en de ICT-er binnenkwam om met laptop weer aanspreekbaar te maken, want JA die was ook nog eens stuk....
Bleven alle leerlingen heerlijk, lief spelen.....
Rustig wachten tot de juffen klaar waren....
Eerlijk.....? 
Dat is misschien wel het grootste wonder van de dag.....
Maar wel gevolg.......
Complete rooster in de war....
Alle leuke lessen… plons....

Geen nieuwe letter vandaag.....
Geen cijfers oefenen.....
Maar hé.....improvisatie is ook een vak.....
Dus wat doe je.....? 
Dan ga je programmeren met het robotje dat een andere collega had meegebracht.....
En zie ze daar nou zitten.....geconcentreerd, turend, knoppen indrukken alsof ze de volgende generatie techmiljonairs zijn.....

En dan dat mooie weer…
Lang leve het mooie weer....
Lekker naar buiten....
Extra rondjes rennen....
Extra zand in schoenen....
Extra rode wangen....

En dan eindelijk…thuiskomen....
In je stoel plóffen....
Afstandsbediening pakken.....
Televisie aan....
En wat is het eerste wat je hoort.....?
"Versnelde verhoging van de AOW-leeftijd…"
Ik rechtop.....
Ogen wijd open.....
"HOE DAN?!".....
Serieus.....hoe dan......?
Maar gelukkig is er dat debat......
Er is discussie....
Er is nog geen meerderheid....
Er wordt gesproken over verzachten....
Over zware beroepen.....
Over dienstjaren....
En terwijl ze daar in Den Haag praten…
Zak ik langzaam weer weg in mijn stoel.
Ogen dicht....
En ik droom....
Oké, misschien dan wel geen 65 meer.....
Misschien geen 66 en een beetje.....
Misschien zelfs 67......
Twee jaar later dan ooit bedacht was.....
Maar toch komt er ooit dat moment waarop ik ’s ochtends wakker word en denk: vandaag hoef ik niets......
Geen kasten.....geen dozen.....geen spoed-improvisatie-lesprogramma’s.....
Gewoon koffie en rust.....
En misschien een beetje denken aan vroeger.....
Want eigenlijk was vandaag misschien wel een perfecte samenvatting van het hele leven.....
Je kunt plannen wat je wilt....
Roosters maken....
Kasten indelen....
Dozen uitzoeken....
Maar het leven.....dat gooit er gewoon twee onverwachte dozen tussendoor.....
En eerlijk…
Dat maakt het ook wel weer mooi.....

donderdag 26 februari 2026

26 februari 2026


Dag van:
Vandaag loop ik weer te genieten van mijn leerlingen....
Van hun wijsheden....
Hun slimheidjes....
Hun heerlijke primaire, basale basic signalen die zó puur zijn dat er niets verhuld wordt....
Kinderen die gewoon zeggen wat ze denken....
Die voelen wat ze voelen....
Die nog niet geleerd hebben om lagen over zichzelf heen te leggen....

En terwijl ik daar sta, kijk ik met minstens zoveel respect naar de ouders die tijdens de inloopmiddag binnenlopen en met hun kinderen aan de gang gaan met werkjes die ik klaar gelegd had.....
Ouders met verhalen.....
Met zorgen.....
Met momenten van wanhoop of machteloosheid....
Maar boven alles: met die onvoorwaardelijke liefde voor hun ‘speciale’ kind....
Een liefde die soms moe is, maar nooit minder wordt....

Vanmiddag ga ik op kraamvisite....
Met twee van mijn collegavriendinnen....

Wij noemen ons groepje van vier ‘de gezelligste meiden’.....
Die naam ontstond ooit in een periode waarin we samen een ontzettend moeilijke klas draaiden.....
Vier vrouwen, schouder aan schouder en afspraken die precies op één lijn zaten....
We zaten er soms doorheen, maar we bleven....
We hielden elkaar overeind....
En samen kregen we het voor elkaar: ieder kind in zijn kracht zetten....
We werken inmiddels niet meer samen, maar wat je samen doorleeft, weeft zich in je vezels....
We zijn een hecht clubje gebleven....
En nu heeft één van ons, twee weken geleden, een baby gekregen....
Een ieniemini, lief klein mannetje....
We hebben cadeautjes verzameld, zelf dingen gemaakt, tas na tas gevuld....
En vanmiddag trekken we, bepakt en bezakt, naar het gelukkige nieuwbakken gezinnetje....

Zoals onze naam betaamt, wordt het een oer-gezellig samenzijn....
Gelach....
Beschuit met muisjes.....
Verwondering om tien kleine vingertjes.....

Eenmaal thuis appen we in onze groepsapp onze blijdschap over de middag....onder andere:

"Een super papa en mama en een prachtige baby.....
Jullie maken de wereld nu al mooier"....

En dan lees ik later die avond een artikel.....
Je doet de wereld je kinderen aan en je kinderen de wereld....
‘De wereld je kinderen’, want er zijn al genoeg mensen....
Door een kind te krijgen verhoog je de CO₂-uitstoot....
‘Je kinderen de wereld’, want zij krijgen sowieso te maken met klimaatverandering, woningnood enz....
Geen kinderen krijgen betekent minder lijden, voor de ongeborenen en voor de levenden....

Ik lees dat steeds meer mensen — 25 tot 30 procent van Generatie Z en Millennials,  aangeven geen kinderen te willen.....
Vanuit klimaatoverwegingen....
Vanuit ongelijkheid....
Woningnood....
Tekort aan banen....
Of simpelweg een ander levensplan....

En ik denk: hoe doe je dat dan?
Hoe tem je dat enorme, niet tegen te houden oergevoel.....?
Dat verlangen dat zich diep vanbinnen nestelt zonder dat je het plant....?
De oerdrang om moeder te worden zat zó diep in mij.....
Emotioneel, biologisch, onontkoombaar......
Ik moest.....ik zou moeder worden.....

Pas later kwamen er wat beren op de weg....
Als mijn zoon maar niet dat nare leger in moet voor de dienstplicht...
Als mijn dochter maar dezelfde kansen krijgt als mannen.....
Maar boven alles had ik één doel:
Ik zou heel graag, als het mij gegund is, kinderen krijgen om mijn kinderen de wereld mooier laten maken.....

Laat helder zijn: ik vind oprecht dat het

ieders eigen keuze moet zijn....wel of geen kinderen, mits het je gegeven is....
De één is niet beter of dommer....
Niet vollediger of onvollediger....
Zeker niet...!!

Maar toch knaagt er dan die gedachte....
Wie gaat de wereld verbeteren als alleen de mensen die haar kapotmaken kinderen krijgen....?
Wie ondersteunt straks de ouderen, als de vergrijzing doorzet....?
Wie bedenkt nieuwe duurzame oplossingen...?
Wie implementeert ze....?
Wie zorgt dat liefde weer voorrang krijgt....?

Geen kinderen krijgen kan een nobele gedachte of beslissing zijn.....
Maar helemaal geen kinderen meer krijgen… lost dat werkelijk iets op....?
Laat mij alsjeblieft nog mogen genieten.....van mijn kleinkinderen.... mijn klas.....van dat ieniemini mannetje van vanmiddag.
Laat me ze zien opgroeien tot wereldburgers
die de wereld niet zwaarder maken, maar lichter.....
Die haar niet uitputten, maar inkleuren.....
Die liefde rondstrooien alsof het zaadjes zijn.... of stenen in de rivier waar steeds grotere krijgen omheen ontstaan....
Want misschien is dat wel het grootste antwoord op alle vraagstukken:
Niet minder kinderen....maar meer mensen
die leren hoe ze de wereld mooier achterlaten dan ze haar vonden.....

Geef de kinderen de toekomst,
niet als belofte voor later,
maar als grond onder hun voeten.

Geef ze lucht die ademt,
water dat zingt,
een wereld die niet op is
voordat zij beginnen.

Geef ze woorden van hoop,
daden van moed,
voorbeelden om in te groeien.

Geef de kinderen de toekomst
zodat zij haar,
met grotere handen dan de onze,
weer door kunnen geven.