Dag van:
Wat een rust in Fikos...
Je zou bijna de onrust van Willem vergeten toen hij vanmorgen de hotelkamer sloot met de woorden "Oooh wee als ze vandaag de kamer niet schoonmaken"....
De wind blaast hier een rustig briesje, de bootjes deinen op het rustig golvende water in de haven....
Fikos zit niet vol langs de haven lopen nog weinig toeristen te flaneren een zelfs de auto's lijken rustiger te rijden....
De auto's wel ja.... maar och die rotstepjes die met hoge snelheid je voorbij knallen....
Even wordt ons de adem benomen als er weer zo'n enorme jacht de haven binnenvaart....
Alsof de tijd heel even stil blijft staan en iedereen onbewust dezelfde kant op kijkt...
Het is de Ares, voorheen de Alive....
Ze vaart onder de vlag van de Kaaimaneilanden...
Een Brits overzees gebied, ten zuiden van Cuba, midden in de azuurblauwe Caraïbische Zee...
De Kaaimaneilanden staan vooral bekend als een van de grootste belastingparadijzen ter wereld....
Nou... dat geloof ik meteen als ik lees dat dit jacht zo'n zestien en een half miljoen euro kost...
Zoals altijd gaat de telefoon erbij....
AI weet immers alles....
Binnen een paar tellen rolt de ene na de andere wetenswaardigheid over het scherm...
De AI-satelliet lijkt werkelijk niets te missen....
En stiekem groeit onze trots toch een beetje als blijkt dat dit indrukwekkende schip gewoon van Nederlandse makelij is...
Heesen Yachts bouwde dit drijvende paleis, voorzien van alle denkbare luxe en comfort...
Het schip komt net uit Türketreis in Turkije en legt nu hier in de haven aan...
Maar op een gegeven moment is de informatie wel genoeg geweest...
Dan neemt de verbeelding het over...
Want hoe zou het zijn om op zo'n schip te leven...?
Onze enige ervaring komt eigenlijk uit de serie Below Deck, waarin zelfs de "kleinere" jachten al alles hebben waar een mens alleen maar van kan dromen...
July en ik zien onszelf al zitten op het achterdek....
Een bubbelbad, een heerlijke cocktail in de hand, de zon die langzaam in zee zakt en nergens een wekker, planning, strijkplank of wasmand te bekennen...
Daarna een siësta in een slaapsuite met ramen van vloer tot plafond...
Honderdtachtig graden uitzicht op niets anders dan zee....
Alleen het geluid van kabbelend water en een zacht briesje dat door de open deuren naar binnen waait...
Hoe zou dat voelen..?
Vast heel anders dan onze geliefde budgethotelletjes...
Al hebben die stiekem natuurlijk voor ons ook hun eigen charme...
En geloof maar dat de kajuiten op zo'n superjacht wél worden schoongemaakt... Volgens Below Deck gerust drie keer per dag...
Dat zouden wij thuis ook best kunnen waarderen...
Ach... het is misschien maar een droom...
Maar dromen kosten gelukkig niets...
En soms is even wegdromen minstens zo mooi als de reis zelf...
Fikosdag... en geloof me, daar hoef je je geen seconde te vervelen.....
Dat stranddagje... vergeet het maar....
Ik wist het eigenlijk van tevoren al. Willem wil zijn boek uitlezen en tja... nog een rescuepoes haken is ook bepaald geen straf... Zo belanden we dus opnieuw bij Fikos...
En eerlijk is eerlijk: ook zonder superjachten valt hier genoeg te beleven...
Neem nou dat schreeuwende dreumesje verderop...
De ouders zien eruit alsof ze rechtstreeks uit een reclamefolder voor biologisch verantwoord leven zijn gestapt...
Van die übergezonde bio-vega-hipsterouders....
Ze bestellen een complete fruitschaal waar een gemiddelde groenteboer jaloers op zou zijn....
Maar dochterlief...?
Die begint al te krijsen zodra er ook maar een stukje fruit haar kant op komt...
Passievrucht? NEEEEE!..
Perzik? NEEEEE!..
Abrikoos? NEEEEE!..
Aardbei? NEEEEE!..
Appel, meloen, sinaasappel... alles wordt met dezelfde overtuiging afgekeurd...
Het enige biologische dat daar groeit, is het volume van haar longen...
Naast ons zit gelukkig een gezellig Nederlands stel...
De vrouw blijkt fanatiek haakster te zijn, alleen... ze heeft haar haaknaald thuisgelaten....
Tja... dat is zoiets als op vakantie gaan zonder tandenborstel...
Nieuwsgierig vraagt ze wat ik aan het maken ben...
"Rescuepoezen voor Animal Rescue"...
Haar ogen beginnen te glimmen...
"Wat een geweldig doel! daar had ik nog nooit aan gedacht"...
Kijk, daar word ik dan weer blij van...
En dan...
Aan de andere kant van het terras verschijnt een stel jongelui in spierwitte Feyenoord-shirtjes....
Willem en ik zijn grote Feyenoord-supporters, dus je denkt: gezellig....
Nou...
Niet dus....
Wat een grote monden...
Wat een geschreeuw....
Wat een asociaal gedrag....
Heel even hoop je dat niemand denkt dat alle Feyenoorders zo zijn...
Eén boze blik van onze kant naar hen bleek gelukkig voldoende....
Hoe dan ook... de rust keerde terug...
Terug in het hotel wacht het volgende schouwspel...
Onze kamer was keurig schoongemaakt, maar we vermoeden dat de kamer van een andere gast straal vergeten is...
Wat een ruzie in het halletje..!
Écht erge ruzie zeg....
Jammer genoeg volledig in het Grieks...
Geen idee waar het over gaat, maar de toon is universeel...
Daar heb je geen vertaling voor nodig...
Dan zijn wij toch nog netjes gebleven gisteren...
Vanavond eten we weer bij Stefanos van Olympia by the Sea...
Vroeger was dat al een garantie voor goed eten...
Nu nog steeds...
Sterker nog... Stefanos hoeft Willem de menukaart eigenlijk niet eens meer te geven, die bestelt toch wel zijn geliefde porksteak...
Voor mij heeft Stefanos iets speciaals bedacht: mosselen saganaki....
En precies op dát moment zie ik Willem twijfelen....
Vroeger stond hij immers bekend als Mister Saganaki...
Ik zag mijn bord al langzaam zijn kant op schuiven...
Gelukkig spreken we af alles eerlijk te delen...
Al bleek "eerlijk" uiteindelijk een rekbaar begrip...
Van die tien overgebleven mosselen kan zelfs een mens als ik tenslotte niet leven...
Dus vooruit... dan bestellen we er nog maar een souvlaki bij...
En dan komt Willem weer met zo'n woordgrap waarvan je niet weet of je moet lachen of met je ogen moet rollen...
"Wampie... wat is eigenlijk een souvlakeur?"
Ik kijk hem vragend aan...
"Dat is iemand die je voorzegt welk soort Grieks vlees je eet... als je het zelf vergeten bent"...
Tja...
Soms zijn zijn grappen flauw....
Maar stiekem.....moet ik er toch weer om lachen....
Afzakkertje Fikos en Willem ontdekt zijn
nieuwe favoriete cocktail... De Copa Libre....
nieuwe favoriete cocktail... De Copa Libre....
"Ik ga van de mojito af hoor Wampie, dit wordt mijn nieuwe cocktail"....
Prima Willem... wat jij wil...
Proost alvast, op morgen....!!
