Dag van:
"Het is de wind, mijn kind…"
De vorige keer liepen er tienduizenden demonstranten voor beter loon.....
We vonden ergens, Joost mag weten waar, een plekje uit de wind, midden in de zon..... Thee en verse jus d’orange graag......
We praten over denken en voelen in het grote geheel of juist in de kleine details.....
"Het is de wind, mijn kind…"
Die uitdrukking, vaak vervolgd met "die door de bomen of ramen klimt", komt uit een oud Nederlands kinderliedje......
Een troostende zin, gebruikt door ouders of grootouders wanneer kinderen bang zijn voor het loeien en fluiten van de wind door schoorstenen, kieren of takken......
Een manier om een eng geluid weer iets natuurlijks te maken.....
En precies dat dachten we vannacht....
Want jongens, wat ging het tekeer......
Van onze vrienden op het eiland Kos kregen we berichten dat er straten waren afgesloten door alle troep die uit zee was aangespoeld, takken en puin die nu over de boulevard verspreid lagen......
Maar de boom van Hippocrates stond er nog steeds fier bij.....
In de stad hier hielden de bomen het ook
dapper vol, al was het balkon geen plek om lang te blijven staan.....
dapper vol, al was het balkon geen plek om lang te blijven staan.....
Even naar buiten en je had het gevoel dat je zo kon wegwaaien.....
Windkracht twaalf… en dat midden in de stad......
Tegen de ochtend nam de wind een beetje af, maar buiten was het nog steeds een kwestie van "koffiebekers en broodjes goed vasthouden" op ons vaste ontbijtterrasje..... Servetjes vlogen ons om de oren en al snel ook de straat op.....
Pas rond vier uur vanmiddag zou de wind echt gaan liggen.....
Maar ach, geen gezeur: de zon schijnt volop.....
En op de Egnatia valt altijd wel iets te beleven......
De vorige keer liepen er tienduizenden demonstranten voor beter loon.....
Vandaag stond er ineens een politieman midden op een druk kruispunt, met gevaar voor eigen leven en te gebaren alsof zijn leven ervan afhing.....
Wat doet die daar nou, vroegen we ons af..... Volgens Willem kwam er vast een belangrijk persoon langs......
Nou, vergeet het maar.....
Plotseling klonk er een enorm, onophoudelijk getoeter en een stoet taxi’s kwam voorbij. .....
Niet omdat ze geen klanten meer wilden oppikken, maar omdat ze massaal aan het demonstreren waren......
Meer dan honderd stuks, bumper aan bumper, en het getoeter bleef maar doorgaan......
Tja, hebben we dat ook weer meegemaakt, en een taxi zullen we maar niet nemen....
De volgende keer maar wat extra fooi geven.....
Daarna slenterden we weer verder door de stad waar haast niet lijkt te bestaan.....
Haal je het stoplicht niet op groen, dan wacht je gewoon.....
Moet je ergens op tijd zijn en lukt dat niet, dan wacht de ander wel even.....
Een stad zonder haast… waar vind je dat nog.....?
En langzaam onthaasten wij gewoon mee.....
We vonden ergens, Joost mag weten waar, een plekje uit de wind, midden in de zon..... Thee en verse jus d’orange graag......
De eigenaresse bleek negentien jaar in Duitsland gewoond te hebben voordat ze naar Griekenland kwam, en wat was ze blij dat ze weer even Duits kon spreken.....
We gaven ons er maar aan over en zakten opnieuw in dat heerlijke tempo van niks moeten en iemand blij maken.....
Dan belt Dimitris.....
Hij voelt zich niet goed, is ziek, en blijft vandaag thuis.....
Prima.....
Wij zoeken de zon bij de zee wel op.....
Maar ja… daar was Wampie weer.....
De trottoirs hier zijn prachtig, met bijna marmeren tegels.....
Alleen… marmer is glad......
En deze tegels dus ook.....
Daar lag ik dus.....
Het vallen zelf viel nog mee, maar het neerkomen was een ander verhaal.....
Die tegels geven niet mee......
Resultaat: panty heel, knie kapot.....
Conclusie: beter een huid op nylonbasis......
Bij de zee ontdekken we dat de storm uit de
bergen kwam en niet vanaf het water.....
bergen kwam en niet vanaf het water.....
De golven zijn wel onrustig, maar we lopen bijna uit de wind.....
Wel een enorme teleurstelling: ons stamkroegje Sherlock blijkt failliet.....
Dus maar op zoek naar iets anders.....
En waar we ook zitten, de gesprekken komen vanzelf op gang, zoals altijd.....
En nou zijn we niet van plan hier te verongelukken en ook niet met het vliegtuig neer te storten, maar vreemd genoeg gaat het ineens over de dood.....
Misschien juist omdat we in zo’n onthaaste stad zijn.....
"Juist in Thessaloniki wil ik alles op papier zetten," zegt Willem.....
Het is belangrijk voor hem......
Even later zitten we aan zee, op onze mobieltjes onze uitvaarten te beschrijven..... Over onthaasten gesproken.....
Geen haast om dood te gaan maar het er wel even over te hebben....
Maar dat is natuurlijk niet het enige onderwerp....
We praten over denken en voelen in het grote geheel of juist in de kleine details.....
Over nieuwsgierigheid en wanneer men zichzelf daarin zou moeten afremmen.....
Nieuwsgierigheid is een mooie eigenschap maar er zit ook een amber zijde aan....
Onnavolgbare gesprekken dus, zeg maar.....
En dat alles terwijl de zon haar vitamines over ons uitstort, want wat is het, in tegenstelling tot gisteren, weer heerlijk Grieks weer......
En als we dan eindelijk eens om ons heen kijken, ontdekken we dat we in een soort homobar zitten, met een hoog gehalte neusringen bij mannen, die elkaar overigens allemaal erg lief vinden.....
Staaltje van het grote geheel en weinig oog voor detail, misschien dat we daar niet eerder opmerkten.....?
Maar hoe dan ook: we zitten hier prima en zien de zon prachtig ondergaan......
"Kom, we zoeken die ijstent op die we vorig jaar ontdekten."
Slecht idee, zo vlak voor etenstijd.....
We wisten immers dat de porties hier gigantisch zijn......
De portie is machtiger dan wat een maag aankan.....
Dus eerst maar terug naar het hotel.....
Eten in de schoenen laten zakken, zoals dat heet.....
Mooi moment om te douchen ook......
Misschien beleven we vandaag niet zo veel… maar we doen wel veel......
Oké.... vandaag met z'n tweetjes, dat betekent ook zelf samen een plek zoeken om te eten....
En die vinden we....
Een ontzettend gezellig restaurantje met een niet uit te spreken naam.....
Willem wil de porksteak van 800 gram.....
Jemig, dit is zijn ijs snel vergeten....
Nee, dan ik..... ik voel het ijs met de crèpe nog ergens tussen mijn slokdarm en middenrif.....
Door mij maar een bescheiden portie calamari....
Maar Grieken en bescheiden, da's en moeilijke combi...
Dus staat er binnen no time een mega Griekse salade, mét tzaziki en mét brood....
Voorgerechtje.....?
Man, dat is een complete maaltijd....
En dan komt de rest ook nog....
Dat alles met nog een sluimerend buikvirus en al drie dagen olijfolie betekent 'neem je tijd'....
Komt dat even goed uit na een dag leren onthaasten....
Want 800 gram steak lijkt wel een compleet varken....
De Fransen naast ons kijken Willem afkeurend aan....
Maar Willem zwijgt en eet.....
Nee efgharisto, maar geen dessert....
De bediening weet echter een drankje voor de spijsvertering....
Retsina met honing is het wondermiddel....
En inderdaad, je voelt je na 5 minuten en stuk opgeluchter......
Zo aanvaarden Willem en ik ons avond wandelingetje (ook altijd een fijn spijsverteringsmiddel), maar het hotel....
De dag zit er weer op....
Er is gezegd wat er gezegd moest worden ....
De zonvitaminen zijn weer binnen.....
Slapen, en op naar een volgende dag.....
Samen vertragen.
Tijd vergeten.
Rust delen.
Zacht bestaan.
Adem ruimte.
Niets moeten.
Gewoon zijn.
Stilte delen.
Zon voelen.
En elkaar.....
