Dag van:
Het is dat ik weet dat morgen de temperatuur omhoog schiet en de zon zal schijnen, maar anders had ik een blik verf de lucht in gegooid om er wat kleur in te brengen want tjonge wat ben ik dat grijs zat.....
Maar toch........
Er is gelukkig iets dat mijn dag toch nog volop kleur geeft vandaag....
Zo ontdekte ik het weekend namelijk dat er een nieuwe 'van Dis' uit is.....
Een nieuw boek van Adriaan van Dis, mijn meest favoriete schrijver....
En alleen die titel al......"alles voor de reis".....
Je voelt meteen hoe zacht dat klinkt.....
Je voelt direct waar het over gaat.....
En nou is mijn salaris nog niet eens gestort, maar voor van Dis sta ik graag even twee dagen in het rood.....
Oftewel, ik heb het direct besteld en het is binnen.....
'Alles voor de reis.....
Van Dis heeft lang gedacht dat hij homoseksueel was....
Maar hij had een vriendin.... waar hij niet mee samenwoonde.....
Misschien ook wel een beetje verboden liefde...????
Zij leeft immers al heel lang met een andere man samen en ach van Dis heeft toch heel lang gedacht dat hij homoseksueel is......
Toch houden ze het tientallen jaren samen vol, vol liefde voor elkaar......
En in zijn nieuwe roman Alles voor de reis doet Adriaan van Dis verslag van die liefde......
De verteller (hij dus), die naamloos blijft, beschrijft de laatste maanden van Eefje (in werkelijkheid Ellen Jens), in het hospice en neemt daar hun hele 38 jarige liefdesverhouding geschiedenis door......
De keuze voor het hospice is het gevolg van hun liefde......
Daar kan zij ook hem namelijk nog ontvangen buiten de tijden om wanneer de man komt met wie ze officieel een relatie heeft.....
'De Ander’ noemt van Dis hem consequent.......
Even voor de duidelijkheid, Ellen Jens was
zijn regisseuse in het programma 'Hier is.... Adriaan van Dis'....
zijn regisseuse in het programma 'Hier is.... Adriaan van Dis'....
Maar ook producent van Jiskefet.... en nog veel meer....
Ooit getrouwd met schrijver Hugo Claus.... later, tot aan haar dood, met Wim T Schippers (de stem van Ernie).....
En in diezelfde tijd dus ook een verhouding met van Dis....
Citaat van van Dis:.....
Zij was verre van lichtzinnig – maar het is wat het is: zij verstond de kunst met twee mannen te leven. Oprecht én goochelend. Alleen benauwde lieden begrijpen dat niet”.
En heus.... je leest die eerste zinnen in het boek, en je bent meteen om.....
Ik wil lezen en doorlezen en uitlezen....
Adriaan van Dis kan namelijk iets bijzonders.....
Hij schrijft over zware dingen; oorlog, pijn, misbruik, maar doet dat met een lichte toon......
Alsof hij je voorzichtig meeneemt, zonder dat het te zwaar wordt.....
Maar ook zonder het tekort te doen, want Je voelt het verdriet en de on of de angst, toch kun je gewoon door blijven lezen......
Dat is zijn kracht......
Als hij schrijft, zie je alles voor je.....
En dat het hij maar een paar worden voor nodig....
Een straat in Parijs...... je loopt er.....
Een stil huis in het buitengebied...... je rust er.......
Een kamer waar iemand zwijgt..... het voelt niet ongemakkelijk....
Hij beschrijft het zo precies dat je er bijna zelf staat een de dingen zelf beleeft.....
Je ruikt de lucht, je hoort de stilte......
Zijn woorden schilderen beelden.....
Zijn zinnen zijn soepel en mooi, maar ook scherp......
Geen woord te veel......
Alles klopt......
Loopt een zin niet lekker, dan schaafde hij eraan, net zo lang tot het goed voelt......
Vaak ’s nachts, schrijvend met de hand op een blocnote.....
Rustig, aandachtig......
Hij kijkt goed naar de wereld.....
Vaak door de ogen van iemand die zich een beetje buitenstaander voelt.....
Iemand die observeert en luistert.....
Die meer ziet dan hij zegt......
In zijn verhalen zitten zijn eigen herinneringen verstopt; zijn moeizame jeugd, zijn Indische achtergrond, zijn binnenstem een onderstroom.....
Persoonlijk en toch herkenbaar voor velen.....
In zijn werk gaat het over waar je vandaan komt een over verlies......
Over verandering en onrecht.....
En vooral over het doorbreken van zwijgen.....
Dingen die lang niet gezegd mochten worden, krijgen bij hem woorden.....
Misschien komt dat ook doordat hij altijd een verteller is geweest.....
Iemand die gesprekken voert, beelden ziet..... Hij brengt mensen tot leven, met hun kwetsbaarheid en hun kracht......
In alles wat hij schrijft zit betrokkenheid bij de wereld.....
Maar ook een zachte melancholie.....
Niet zoetsappig maar authentiek....
Oh en daar hou ik zo van.....
Een weemoed die blijft hangen, als een echo.....
Adriaan van Dis laat zien dat licht en donker samen kunnen bestaan in één verhaal......
En dat woorden kunnen helen, als je ze met zorg gebruikt......
Net als zijn gedachten milder werden na de dood van zijn ouders.....
En nee, het boek over de Notre Dame been ik nog niet uit, netzomin als het boek met de brieven vanuit Vel d'Hiv.....
Maar tja, als je de nieuwe van van Dis in handen krijgt, dan wijkt daar alles voor.....
