Dag van:
En toch wil ik er een keer over schrijven....
Ik weet het, het is en blijft een beladen onderwerp....
En ik moet zeggen dat al was het maar 1x dat je het meemaakt, dat dit al te vaak is....
Maar ik heb het al zo vaak bij de hand gehad in die 35 jaar onderwijs....
Veel te vaak.....
Ik heb ze allemaal nog op mijn netvlies.... De kinderen die het betrof.....
Ik ken hun verhalen nog tot in detail....
Ik heb de ziekenhuizen, de zedenpolitie, de Raad, de jeugdbescherming, de rechters, de voogden al zo vaak gezien en gesproken....
Ik heb mijn onderbuikgevoel al te vaak gevoeld....
En toch wil ik er nu toch een keer over schrijven...
Discreet en zonder voorbeelden....
Wie weet komt dat nog eens een andere keer....
De juf had het al drie keer opgeschreven.....
Niet hard genoeg.....
Niet duidelijk genoeg.....
Niet officieel genoeg.....
-Blauwe plek op bovenarm, schoolverzuim, vaak moe, wisselend van stemming, schrikt bij aanraking, eet niet, praat niet, lacht zelden, heeft geen vriendjes, is niet aardig voor andere kinderen enz -.........
Ze wist dat ze het zag......iedereen met ogen zag het......
Maar zien is niet hetzelfde als zeggen......
En zeggen is nog lang niet hetzelfde als melden.......
Want melden… dat betekent formulieren.....overleg......twijfel (of heet dat ongeloof of hoop dat het niet klopt?)...... verantwoordelijkheid.. .en angst....
Ze zat achter haar bureau, het scherm wit,
het meldformulier open....
het meldformulier open....
Stap 1: Signaleren......
Dat had ze gedaan.....
Stap 2: Overleggen.....
Dat had ze ook gedaan......intern en extern....
Misschien valt het mee......
Misschien moeten we het eerst nog even aankijken.......
Altijd nog even kijken......
Maar het kind keek niet meer terug.....
Het keek naar de grond, en was vluchtig.....altijd......
(Feiten)
Ergens anders zat een medewerker van Veilig Thuis met een stapel dossiers.....
Zestigduizend meldingen per half jaar.....
Nog eens vijfentachtigduizend adviesvragen......
Papier, stemmen., twijfels......
En achter elk dossier: een kind......
Sommige meldingen waren duidelijk.....
Andere… waren mist.....
Het is belangrijk om eerlijk én zorgvuldig over te zijn: de meeste ouders willen hun kind heus geen kwaad doen.....
Maar in een deel van de gezinnen gaat het wel mis, soms door onmacht, soms door eigen problemen, en soms door patronen die al generaties bestaan....
Ouders die zelf ooit mishandeld zijn en dat gedrag (onbewust) herhalen....
Kampen met stress, armoede of relatieproblemen.....
Psychische problemen of verslaving hebben
overbelast zijn en geen steun ervaren....
Dat maakt het niet minder ernstig, maar het laat wel zien dat het vaak complex is......
Stap 3: Gesprek met thuis, beide ouders, ouder alleen.....
Haar maag draait om.....
Wat als ze het mis had.....?
Wat als ze het goed had.....?
Ze weet gewoon dat haar onderbuikgevoel klopt....
Maar wat als het erger wordt nadat ze iets zei.....?
Ze denkt weer aan de cijfers die ze ooit had gehoord:
(Feiten)
Tussen de 90.000 en 127.000 kinderen per jaar in Nederland worden mishandeld......
Een klas vol kinderen…en ergens daarin, statistisch gezien, altijd één......of meer.....
Het gesprek gaat zelden zoals je hoopt.....
Antwoorden als:
Hij valt gewoon vaak.....
Hij is druk......
U overdrijft.......
Ze hoort haar eigen stem kleiner worden.....
Ze voelt de blikken van ouder(s).....
Ze voelt het moment waarop waarheid en angst elkaar raken.....en de angst wint......
Stap 4: Wegen van geweld....
Hoe weeg je dat.....?
Hoe weeg je een blik.....?
Een blauwe plek.....?
Een kind dat niet meer lacht.....?
De protocollen proberen het te vangen.....
Verantwoordelijkheden worden afgeschoven....
De werkelijkheid glipt ertussen door......
(Feiten)
In Nederland zegt ongeveer 3% van alle kinderen slachtoffer te zijn van mishandeling, maar dat zijn alleen de gevallen die zichtbaar worden.......
Veel blijft verborgen, stil, ongezegd......
En vaak gebeurt het thuis.....
Bijna altijd zelfs.....
Daar waar het veilig zou moeten zijn.....
Stap 5: Beslissen: melden of hulp organiseren.....
Ze dacht aan het kind......
Hoe hij zijn broodtrommel dichtklapte alsof hij iets kapot wilde maken.....
Of hoe het juist niet meer wilde eten......
Hoe het schrok toen iemand zijn naam riep.....
En toen klikte ze op het formulier..... verzenden......
De verantwoordelijkheid was genomen.....
Iemand moet het immers doen...!!
Aan de andere kant begint dan iets anders.....
Niet meteen redding.....
Niet meteen veiligheid....
Maar een route....
Via instanties....
Via wachttijden....
Via onderzoeken....
Via gesprekken....
Een systeem dat probeert te beschermen, maar ook tijd kost....
En tijd… is precies wat sommige kinderen niet hebben.....
Later, maanden later misschien, wordt er iets gedaan....
Óf niet genoeg....óf niet of net op tijd.....
Niemand weet het precies....
Wat we wel weten:
(Feiten)
Tienduizenden meldingen per jaar......
Honderdduizenden kinderen die ermee te maken krijgen......
En een groot deel dat nooit gemeld wordt......
En ergens, in een klas, zit een kind....
Dat niet weet wat een meldcode is....
Of een protocol....
Of bureaucratie....
Of van kastjes naar muren.... en afschuif systemen....
Dat alleen weet hoe het voelt.....
En misschien is dat wel het zwaarste van alles.....
Dat het systeem ingewikkeld is.....
Dat mensen bang zijn om het verkeerd te doen..... erop afgerekend kunnen worden....
Dat alles langs wegen moet.....
Dat je als juf in die tijd machteloos staat....
Terwijl het, uiteindelijk, nooit om formulieren was gegaan....
Maar om dat kind.....
