Dag van:
Toen ik aan deze blog wilde beginnen dacht ik "zal ik nou met het begin of het einde beginnen....?
Eigenijk omdat het begin en het einde twee afzonderlijke stukken zouden kunnen gaan worden....
Ik schrijf in raadselen geloof ik....
Laat ik daarom toch maar met het begin beginnen....
Maar het begin begint met waar het eindigt....
Laat ook maar.... lees maar....
We doen altijd alsof „uiteindelijk” het belangrijkste woord is...
„Uiteindelijk kwam het allemaal goed”....
Mooi....maar daarvóór…?
Daarvóór gebeurt het.....
Want voordat iets uiteindelijk wordt, is het eerst:.....misschien...
Dan wordt het:.....waarschijnlijk...
Vervolgens:....eigenlijk niet...
Daarna:....nou vooruit dan maar...
Gevolgd door:....waarom doe ik dit eigenlijk..?
Dan komt onvermijdelijk:...zie je wel...
Of:....dit had ik dus kunnen weten.....
En ergens tussendoor zit nog een hele verzameling woorden die we liever niet in het officiële verslag zetten:....zucht…pffff…nou ja…laat ook maar....
Dat laatste is trouwens een gevaarlijk zinnetje....
Want „laat ook maar” betekent zelden dat je iets daadwerkelijk laat...
Het betekent meestal:...ik ben er even helemaal klaar mee, maar ik kom hier straks gegarandeerd op terug....
En zo kan er ongemerkt van alles gebeuren....
Je bent druk met je eigen leven....
De ander is druk met het zijne....
Je hebt je eigen gedachten, je eigen bezigheden, je eigen zorgen, je eigen kleine wereldje dat ondertussen gewoon doordraait....
En voor je het weet leef je niet eens ruzieënd langs elkaar heen....
Hoogstens wat geïrriteerder....
Nee, het is veel subtieler.....
Je leeft gewoon… een beetje langs elkaar heen....
Willem in zijn wereld....
Ik in de mijne....
Allebei gewoon (ahum) 'lekker' bezig....
Allebei waarschijnlijk in de veronderstelling dat de ander heus wel weet wat er in elkaars hoofd gebeurt...
Noot:....dat weet de ander dus niet.
En dan komt er zo'n moment waarop je ineens denkt...ho wacht eens even....
Wanneer zijn wij eigenlijk zo ontzettend druk geworden met ons eigen leven....?
En wanneer zijn we vergeten om af en toe gewoon even bij elkaar in te checken....?
Niet omdat er nou meteen iets dramatisch aan de hand is....
Maar omdat het leven soms heel stilletjes tussen twee mensen in kan sluipen.....
Totdat je ineens merkt (Willem vooral, want ik dender wel door), dat je elkaar wel spreekt, maar niet altijd meer écht....
En dan begint het wachten....
Op dat gesprek....
Op dat kwartje....
Op dat moment waarop je denkt:....we moeten dit toch eens even anders gaan doen.
En ook dát gaat natuurlijk niet in één keer....
Eerst is er weer die opmerking van Willem..... een hint misschien.....
Gepaard gaande met de gedachte..."ja straks....morgen of zo".....
Totdat Willem zoiets heeft van 'nou is het genoeg, we gaan uit eten'.....
En precies daar begint misschien wel het echte uiteindelijk.....
Want uiteindelijk gaat het niet alleen over hoe iets afloopt....
Het gaat ook over het moment waarop je elkaar weer vindt....
Na alle omwegen....
Tijdens alle drukte...
Na alle „laat maars”.....
Na alle eigen werelden.
Na alles waarvan je dacht dat het vanzelf wel goed zou komen....
Uiteindelijk komt het goed....
En dan ben ik uit-eindelijk daar waar ik eigenijk mee beginnen wilde....
Want het woord uiteindelijk klonk vanavond veelvuldig uit ons beider mond....
Uiteindelijk.....een woord dat klinkt alsof er een eindpunt is bereikt....
Alsof we ergens onderweg waren, een paar keer verkeerd zijn gelopen, koffie hebben gedronken, een discussie hebben gevoerd, drie keer „nou ja…” hebben gezegd en toen…
uiteindelijk.....
Het woord bestaat eigenlijk uit twee stukken:
UIT + EINDELIJK
En daar zit meteen de humor.
Want uiteindelijk betekent zoiets als:
„aan het eind van alles”,maar in de praktijk betekent het vooral:....ik weet nog niet precies wanneer, hoe of waarom, maar op de een of andere manier komen we hier uiteindelijk wel uit.....
UITEINDELIJK is het woord van de uitgestelde conclusie...
Je kunt namelijk bijna alles met uiteindelijk....
„Ik ga uiteindelijk wel naar huis”.....
Dat kan betekenen; over vijf minuten, over twee uur, na de koffie, nadat ik nog even dit ene dingetje heb gedaan, of wanneer iemand mij vriendelijk doch dringend de deur uit kijkt.....
Uiteindelijk is dus geen tijdsaanduiding....
Het is meer een belofte zonder deadline....
En dan heb je het verschil met "uiteindelijk toch”....
Dat is helemaal een categorie apart....
"Uiteindelijk”....
- er is iets tot een einde gekomen.
"Uiteindelijk toch”....
- iemand had ongelijk en dat gaan we nog even subtiel onder je neus wrijven....
"Je wilde toch niet uit eten gaan?”
"Nee”....
"Maar nu zitten we hier toch”.....
"Ja”....
"Uiteindelijk toch”....
Kijk.....daar zit geen woord te veel in....
Alleen een klein beetje leedvermaak....
Het mooie is ook dat uiteindelijk vaak pas achteraf verschijnt...
Op het moment zelf weet je namelijk zelden dat iets uiteindelijk is....
Je zit midden in een situatie en denkt: dit houdt nooit op.....
En later zeg je: uiteindelijk is het allemaal goed gekomen"....
Dat is ook wel een bijzondere eigenschap van het woord....
Uiteindelijk is een woord dat je pas kunt gebruiken als je terugkijkt....
Terwijl je er middenin zit, heet het gewoon:
gedoe....
En soms is uiteindelijk gewoon een nette versie van 'nou ja, vooruit dan maar'.....
"Ik wilde eigenlijk niet…maar uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan”....
Vertaling:
Ik heb eerst ontzettend moeilijk gedaan, vervolgens allerlei argumenten bedacht waarom ik het niet zou doen en toen heb ik het gewoon gedaan....
Uiteindelijk....
Een prachtig woord om je eigen besluiteloosheid achteraf een beetje waardigheid mee te geven.....
Uiteindelijk zegt dus eigenlijk: het liep anders dan gedacht....
Het duurde langer dan gehoopt....
Het ging niet altijd zoals gepland....
Maar kijk eens… we zijn er weer.....
Want uiteindelijk…is het leven natuurlijk één grote verzameling van dingen waarvan je vooraf dacht: nou, zo had ik het dus écht niet bedacht.....
En toch kom je ergens uit...
Uiteindelijk.....
Uiteindelijk was niet per se het bewijs dat alles goed ging....
Het was juist het bewijs dat we onderweg even iets kwijt waren waar we toch weer samen naartoe gingen.....
En we elkaar aankeken en dachten: oh ja… jij......wij.....daar waren we gebleven.....
Uit-eind-elijk goed, al goed....
