23 juni 2026

Dag van:

Vandaag hoefde ik gewoon helemaal niks....

En dat is even wennen...!!!

 Gewoon dingen doen voor jezelf of je gezin...

Donderdag mijn dochter die 40 wordt, dus gezellig cadeautjes inpakken....

Er eindelijk weer even voor Willem zijn die al een week kampt met kiespijn na een getrokken kies, en vandaag toch maar de tandarts een extra bezoekje gaat brengen....

En er nog meer extra voor hem zijn omdat hij met Borre naar de dierenarts gaat.....

Uitslag; waarschijnlijk door de vele prednison die hij slikt nu een neurologische aandoening....

Volgens Bart kunnen we laten uitzoeken wat voor aandoening middels een scan....

En nou hoorden we onlangs op het journaal daar de regering ook iets wilde doen aan de uitmelk praktijken van dierenartsen die torenhoge bedragen rekenen voor onnodige behandelingen of onderzoeken...

Nou, zo'n dierenarts is Bart dus niet....

"Niet meer doen zei hij, Borre is echt niet meer beter te maken"....

Willem bleef er wonderbaarlijk rustig onder....

Deze zekerheid was blijkbaar wat hij nodig had....

Wel kreeg Borre een spierversterkende injectie...

Niet zeker of die aanslaat, en over drie weken nog één...

Maar als die twee wél aanslaan heeft Borre nog zeker een half jaar erbij.....

Dan toch weer even een moment aan school denken....

Door de hitte komen kinderen niet op school de komende dagen en willen ouders het oudergesprek online...

Liefst in de ochtend....

Het rooster dus maar omgooien en morgen online uitnodigingen de laptop ingooien....

Meteen ook door naar het afscheid van een collega....

De meest toegewijde collega die ik ken....

Ik heb het nooit zo op afscheid nemen....

Afsluiten van een periode.... loslaten van een gezellige kletspraatjes op het schoolplein en haar oprechte betrokkenheid....

Maar wat had haar klassenteam het leuk georganiseerd....!

En wat was het een gezellig samenzijn....

Ach en ze woont hartstikke in de buurt dus het moet raar lopen als ik haar niet weer eens tegenkom....

En anders volgend jaar gewoon tijd voor veel kopjes koffie....

Raar idee dat ik volgend jaar zelf aan de beurt ben....

Maar echt hoor.... ik meld me twee weken van te voren ziek....

Voor mij geen gedoe.....

Ik zwaai wel vanuit de verte....

22 juni 2026

Dag van:

Bohemian Rhapsody op weg naar school...

Zes minuten lang heerlijke muziek....

Hoe kan mijn dag nog stuk....?

Niet dus....!

Sowieso een leuk item op omroep Gelderland altijd 's ochtends...

Liedjes met een plaats delict...

Een delict wordt verteld en dan maar raden welk lied daarbij hoort....

Wordt het niet geraden dan is het een cold case en dan komt het, met alle cold cases van het jaar, terug rond de winterse feestdagen...

Maar vandaag bleef het natuurlijk geen cold case....

Mama I killed the man....scaramouche, scaramouche.....Bismillah.....

Iets voor half acht als ik ongeveer bij het grote winkelcentrum rij, komt de uitleg van het delict van die dag....

En vlak voor ik bij mijn werk ben, de oplossing....

Maar zelf had ik de oplossing al toen ik op de brug reed....

Jammer dat ik niet kan bellen naar de omroep....

Maar tja regels zijn regels en om nou zelf in een delict te raken omdat ik bel terwijl ik rij, daar heb ik weinig zin in....

Een hele troost dat ik kan mee galmen als ze na de bekendmaking van de dagwinnaar, het liedje draaien....

Ik blijf er zelfs even voor in de auto zitten....

Zonde zonde dat zulke stemmen als die van Freddy Mercury te vroeg heengaan.....

Die laatste schoolweken zijn niet echt mijn weken....

Al dat laatste geregel.... jakkes....

Alles door elkaar,  alles snel snel nog even dit, nog even dat....

Korte lontjes, geïrriteerde sfeer...

Alles anders dan anders...

Een gesprek, een overdracht, een afscheid, een meedraai ochtend,  de musical, de opruiming,  de schoonmaak, nog even een laatste MDO, oudergesprek.... liefst online met die warmte,  en tja dan inderdaad natuurlijk die hitte....

Nee, het zijn mijn weken echt niet....

Het enige leuke is het aftellen....

Aftellen tot de vakantie....

En dan die laatste schooldag....

Dat gevoel als je de deur uitgaat en de school achter je laat voor zes weken....

Dat ritje naar huis ook....

Heerlijk....!!

Nog even doorbikkelen.....

En vooral ook er niet aan denken dat sinds gisteren de dagen alweer korter worden....

We hebben nog niet eens van de lange lichte avonden kunnen genieten....

Als ik daar bij stilsta kan ik er somber van worden....

Nee niet doen Wampie want je dag begon heerlijk gekluisterd aan de autoradio....

Hou dat gevoel naar vast.. Bismillah....!!

21 juni 2026

Dag van:

Sommige data dragen meer met zich mee dan alleen een cijfer op de kalender....

Vandaag is zo'n dag....

Vaderdag.....maar ook de sterfdag van mijn vader.....

En alsof dat nog niet genoeg betekenis geeft, is het óók de verjaardag van één van Willems beste vrienden, die er helaas ook niet meer is.....

Eén datum.....twee keer tweeërlei gevoelens.... 

Een dag waarop herinneringen zich vanzelf aandienen....

Mooie, warme herinneringen... met hier en daar een klein randje verdriet....

Maar het leven gaat ook gewoon door....

En dus vieren we vandaag óók Vaderdag voor Willem.....

Vier van de vijf dochters schuiven aan.....

Voor Willem zijn dat de echte cadeautjes....

Al zullen de tastbare presentjes daar volgens traditie niet voor onderdoen....

Want ieder jaar verschijnen ze weer op tafel.... 

Drop, bier, en natuurlijk... een fotomok met papa en dochter erop....

Inmiddels begint onze servieskast echter verdacht veel weg te krijgen van een familiealbum.....

Zodra ik de deur opentrek, kijken steeds meer dochters van Willem mij vriendelijk aan vanaf de plank.....

Misschien toch maar een nieuwe gezinsregel invoeren: Nieuwe fotomok erin... betekent fotomok van vorig jaar eruit.....

Tradities zijn mooi, maar ook een servieskast heeft zo zijn grenzen....

Het is warm....

Nee... bloedheet....

Sterker nog, we ontdekken dat het buiten uiteindelijk aangenamer is dan binnen....

Dus verhuist het complete gezelschap naar de vlonder, waar nog een zuchtje wind te vinden is....

De honden weten ondertussen van gekkigheid niet meer waar ze het zoeken....

Ik vul braaf twee zwembadjes met fris water, maar echt enthousiast worden ze er niet van....

Vooral arme Borre heeft het zwaar....

Blijkbaar zijn het niet alleen de koude dagen die zijn versleten gewrichten parten spelen....de hitte doet er vrolijk aan mee....

Morgen mogen we weer naar de dierenarts....

Dan bespreken we misschien wel het laatste redmiddel: anabole injecties....

Maar steeds vaker dwalen onze gesprekken af naar een veel moeilijker onderwerp....

Kwaliteit van leven....

En zoals dat bij Willem en mij wel vaker gaat, kijken we daar allebei nét iets anders tegenaan....

Niet omdat één van ons gelijk heeft, en de ander ongelijk....

Maar omdat liefde zich soms op verschillende manieren uit....

Willem vindt dat Borre zo lang mogelijk gewoon hond in zijn waarde moet kunnen blijven.....

Mee met de andere honden....

Wandelen zoals altijd....

Ik denk juist dat we hem misschien wat meer mogen ontzien....

Kleinere rondjes alleen met Borre....

Minder moeten....

Meer mogen....

Voor beide standpunten valt iets te zeggen....

En misschien maakt dat het juist zo ingewikkeld....

Want diep van binnen weten we allebei dat we langzaam richting afscheid bewegen....

Tenzij die injecties nog iets kunnen betekenen...

Maar zelfs daar denken we allebei weer nét iets anders over....

Kortom... een bron van zorg....

Van dilemma's ook....

En van liefde die zich soms in verschillende meningen laat zien....

Alsof de temperatuur buiten nog niet hoog genoeg is, loopt ook de temperatuur op in onze teamapp....

Ouders die hun kinderen vanwege de hitte liever thuishouden.... ze de taxirutten in hete busjes niet aan willen doen....

Collega's die zich zorgen maken over de bloedhete lokalen....

Schaduwdoeken die op het schoolplein zouden moeten komen, omdat de zon er inmiddels genadeloos op brandt....

De klimaatcrisis voelt ineens een stuk minder abstract als je met kinderen in een lokaal zit waar de warmte blijft hangen....

Gelukkig wordt morgen ons hitteprotocol onder de loep genomen....

Wordt ongetwijfeld vervolgd.....

En ik...?

Ach...

Ik gooi er nog maar eens een paar extra ijsblokjes in mijn limonade....

Soms is dat voor vandaag gewoon even de beste oplossing.....

20 juni 2026

Dag van:

Gisternacht zat ik nog tot ver na twaalven achter de laptop.....

Een PowerPoint voor Willems dienst moest af.....

Vanmorgen wachtte de volgende klus alweer: de laatste kleuterlessen voor ná de zomervakantie maken.....

En toen... oooooh, toen het eindelijk klaar was...

Ik pakte meteen mijn telefoon, belde mijn vriendinnetje en riep: "We gaan nú weg! Me-time.....! 

We gaan ijs eten bij Amalfi in Duitsland!".....

Nog geen kwartier later zaten we al in de auto.....

Slechts één plan, en verder geen schema.... Gewoon gáán....

Maar ja... als je al weken en weken alleen maar werkt, pijn hebt, niet hebt kunnen winkelen én eindelijk weer eens lucht krijgt... dan blijft het natuurlijk niet bij een ijsje.....

Dus werd het: een hebbedingetje hier, een leuke jurk daar, een gezellig terrasje tussendoor, schoenen bij de ene winkel, nog een luchtige zomerflodder bij de volgende... Ach ja... als je toch bezig bent...

En pas daarna...

Ja, pas dán reden we naar Amalfi....

Als de spreekwoordelijke kers op de taart.....

En kiezen tussen al die smaken....? 

Dat bleek natuurlijk onmogelijk.....

Dus werden het gewoon drie bollen.... Probleem opgelost....

Och... wat kan een mens daar toch van genieten.....

Dat eerste koude lepeltje dat langzaam door je oververhitte slokdarm glijdt...hemels....!

Meer dan tevreden, met volle tasjes én een nog voller gevoel, reden we weer naar huis....

Mijn rug liet me inmiddels luid en duidelijk weten dat ik iets té enthousiast was geweest.....

Kan me werkelijk niets schelen....

Ik was er weer even uit geweest....

Even geen verplichtingen....

Even alleen maar me- en vriendinnetje time....

Eenmaal thuis zorgde ik er natuurlijk netjes voor dat, voordat Willem thuiskwam, het televisiescherm weer zijn vertrouwde groene grasveldkleur had aangenomen....

Nederland moest immers voetballen....

Overal zaten stadions vol, pleinen stroomden vol met oranje supporters, cafés puilden uit en vanuit de tuinen van de diverse buren vulde de geur van de barbecue onze neusgaten....

Maar Willem en ik....?

Wij zaten heerlijk thuis..... binnen....

Met de ventilator die recht in onze snufferds stond te blazen....

En dat was misschien maar goed ook...

Want van deze wedstrijd kreeg je vanzelf oververhittingsverschijnselen....

1-0...

2-0...

3-0...

4-0...

Oeps... 4-1...

Maar vooruit... dan maken we er toch

gewoon 5-1 van...!

Willem was compleet buiten zinnen....

Zijn oerkreten deden de muren bijna trillen.... 

Geen enkel superlatief was groot genoeg om zijn enthousiasme te beschrijven....

En ik...?

Ik deed er nog maar een extra ijsklontje in mijn groene limonade...

Want iemand moest natuurlijk het hoofd koel houden.....

19 juni 2026

Dag van:

Ondertussen heb ik wel geleerd om je niet, of in ieder geval zo min mogelijk, te verzetten tegen ongemakken.....

Het wordt er immers niet minder van.....

En zelf word je er alleen maar chagrijnig van.....

Dan heb ik het natuurlijk over dat restje irritante rugpijn, of werkdruk, maar vandaag vooral over de hitte......

Klagen en zeuren helpt geen zier.....

Mij heb je er dus niet over gehoord vandaag...

Nou ja... heel even misschien.....

Vanmorgen tijdens de briefing vroegen we ons af waarom er voor de leerlingen nog steeds geen hitteprotocol op het schoolnetwerk stond.....

Landelijk was dat allang van kracht....

Het was zelfs uitgebreid op het journaal geweest.....

Maar bij ons op school bleef het oorverdovend stil....

Tot het einde van de dag....

Toen verscheen er een piepklein berichtje.... over zonnebrandcreme.....

Maar ach... ik zeg maar zo... ik zeg maar niks.....

Laat die zweetdruppels maar druppelen.....

Voordat je kleding echt doorweekt is, heeft de zon het alweer drooggestookt.....

Eerder naar huis zat er natuurlijk ook niet in....

De laatste weken voor de zomervakantie zijn altijd druk.....

Groepsindelingen moeten online, ouders moeten worden geïnformeerd – en hebben logischerwijs nog honderd vragen – en de overdrachten staan weer op het programma.....

Vandaag droegen wij drie van de 10 leerlingen die naar een andere klas gaan, over.....

En eigenlijk besefte ik me vanmiddag pas hoe bijzonder zo'n moment is.....

Je praat van een leerling dat ene jaar, soms zelfs twee jaar, in een klein half uur helemaal bij.....

Hoe het functioneert.....

Waar het in gegroeid is.....

Wat lastig was.....

Hoe de thuissituatie eruitziet....

De leerontwikkeling.....

De successen.....

De zorgen.....

Terwijl ik vertelde, dacht ik aan de ene kant: "Jeetje... wat hebben we ze eigenlijk veel geleerd en meegegeven".....

Maar tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat dit juist drie pittige leerlingen waren..... Kinderen die heel wat hebben meegemaakt..... 

Kinderen die veel van je vragen..... erg veel van je vragen....

Zeker ook juist de combinatie van deze drie bij elkaar....

En ineens zag ik weer hoeveel ontzettend veel energie daarin is gaan zitten....

Ja, ik weet heus wel dat ik soms zuchtend thuiskwam.....

Dat er momenten waren dat ik weleens met mijn handen in het haar zat.....

Dat mijn geduld meestal eindeloos was, maar soms ook heel hard moest werken om het te bewaren en soms had gewild dat ik er wat meer van had gehad....

Toch deed je het gewoon.....

Pas toen ik mezelf vanmiddag hoorde vertellen, en de gezichten van de nieuwe juffen zag – waarvan af en toe letterlijk de monden openvielen – drong het ineens tot me door dat het misschien helemaal niet zo gewoon was.....

Dat het eigenlijk best zwaar is geweest.....

Alleen voelde het niet voortdurend zo....

Misschien omdat ik deze doelgroep juist zo ontzettend graag heb.....

De uitdagingen, de kansen en heus ook regelmatig wel de oplossingen inzag....

Ach,  soms zie je pas achteraf hoeveel je hebt gedragen, omdat je tijdens het dragen vooral bezig was met de kinderen.....

Deze kinderen....

Juist deze kinderen....

De basis is gelegd.... nu mogen ze door....

18 juni 2026

Dag van:

Het schoolfeest vandaag... en dat na een rot nacht...

Willem met aanvallen van duizeligheid, pijn in zijn kaak van de getrokken kies en ik met rugpijn....

Wat een stumpers samen....

Maar het schoolplein ziet eruit als feest en dat beurt de mens weer op....

En de kinderen komen opgewonden en blij binnen....'feest vandaag'....

Ze zijn niet bij de ramen weg te slaan want daar staan de draaimolen en de stormbaan....

En bij het raam op de tafel van de juf ligt een grote zak spekkies....

Gelukkig mogen ze al snel naar buiten...

Wij zijn meteen de eerste ronde aan de beurt...

En waar juffen puffend van de hitte van de ene attractie maar de andere lopen, rennen en huppelen de kinderen alsof er van een hittegolf geen sprake is....

Datzelfde geldt voor de gymles die gewoon doorgaat....

Een zaal ingericht als een soort mini monkey town cq Ballorig.....

En hup weer is het rennen, klimmen, schommelen een klauteren geblazen....

En dat het zweet ze langs de toetjes loopt daar hebben ze geen weet van....

Op naar de super leuke natuurles van de mensen van het natuurcentrum....

Een wandeling door het BIO bos....

Onvermoeibaar beestjes zoeken en onder een vergrootglas bekijken....

Een 'zwembad' in een boom ontdekken....

Schors optillen en een pissebedden volkje ontdekken waarbij de juf griezelt....

Bladeren overtrekken, een memory met bekers waaronder echte eikels, kastanjes, dennenappels etc liggen....

En weer door....ronde 2 draaimolen en stormbaan.....

Nu durven ze alweer meer dan in de eerste ronde...

De klimwand van de stormbaan wordt uitgeprobeerd....

Kinderen kijken niet naar de thermometers en gaan gewoon spelen.....

Daarin verliezen ze zich helemaal en hebben helemaal niet door dat het warm is.....

Op naar de frietjes.... altijd feest natuurlijk...

En dan ook nog kiezen of je er mayo of ketchup bij wil, en welke snack....

Even tijd voor een filmpje ook....

Maar wat nou filmpje.... ze willen ronde 3, in de zinderende middaghitte....

Toch wordt er nu wel meer voor de draaimolen gekozen...

Zouden dat dan toch vermoeidheidsverschijnselen zijn....?

Bij ons juffen zijn ze meer dan zichtbaar....

De voetjes worden gevoeld...de oksels klotsen...de pijp raakt leeg

Mijn rug staat niet recht....het steekt en stuwt....

We kijken de wijzers van de klok naar het einde....

Maar wat hebben de kinderen genoten, en daar gaat het om....

Thuis wacht een was.... een Willem die kookt.... en mijn bed.....

Liggen is nu het enige dat mijn lijf wil.....

En dat er beneden op tv 11 manspersonen achter een bal aan rennen.... het zal....

Ik zie alleen nog rennende, genietende kleuters voor me waarbij ik meerdere malen dacht 'waar halen ze de energie vandaan'....

17 juni 2026

Dag van:

'Is er bij jullie ook storm op komst', hoor ik diverse collega's aan elkaar en aan mij vragen....

We hebben het er bijna allemaal over op het kleuterschoolplein....

Maar hoe ik de....must have voor leerkrachten....'weer en radar' of 'buienalarm' app ook bestudeer....geen zuchtje wind of storm te bekennen....

Dat kinderen druk worden bij een weersomslag is geen toeval of inbeelding, dat heeft heus wel een oorzaak....

Het komt door veranderingen in de luchtdruk en de luchtvochtigheid.....zélfs als er geen echte storm losbreekt, voelen kinderen de veranderende atmosfeer aan in hun zenuwstelsel, wat leidt tot extra energie, prikkelbaarheid en onrust.....

En die verandering komt er....

In de vorm van een hittegolf....

Jemig wat een korte lontjes overal...

'Ik loop het ene brandje na het andere te blussen' zucht een collega....

En zelfs ik doe iets wat ik normaliter nóóit doe, ik zet mijn gehoorapparaten een standje of zes zachter....

Tja, en kinderen zijn net spiegels; als leerkrachten of opvoeders onbewust de spanning van het weer overnemen en de kinderen dan bijvoorbeeld vaker corrigeren, reageren de kinderen daarop met nog meer drukte......

Want ja, wij weten dat de hitte eraan zit te komen.....

En zij voelen dat wij dat weten .....

Daarbij weten zij weer dat er voor de ene helft kleuters morgen een schoolreisje op de planning staat en voor de andere helft (mijn helft), een pleinfeest met stormbaan en draaimolen.... en dat voelen wij op onze beurt....

Het vicieuze rondje dus....

Wij weten, zij voelen- zij weten wij voelen....

En dan zo'n juf die ook nog eens vertelt dat

de zomervakantie eraan komt dat het zondag vaderdag is, dat ze naar andere klassen, met andere juffen en kinderen  gaan na de vakantie.... tja en dan krijg je dit dus....

Het lijkt soms wel op een oorlogsgebied op het plein....

In de klas is het al niet anders....

En de lontjes lijken steeds korter te worden...

Heb je ze nét allemaal op hun plek met en werkje of een boek.... hoppa, ontploft er weer eentje.... en doet de volgende vrolijk mee.....

Zelfs in de kring zijn ze niet rustig te krijgen met een filmpje of digibord spelletje....

Steeds is er wel wat...

Niet snel genoeg aan de beurt komen of twee verschillende plaatjes tijdens memory....

Geen leuk liedje....

Hij zit aan me juf....

Ik wil niet meedoen juf....

Zucht....

En ik zoek naar kansen,  ik zoek naar uitwegen , uitdagingen, oplossingen....

Tot ik op Bollo stuit....

Bollo, de mascotte beer van Landal Greenpark, die tal van avonturen filmpjes op YouTube heeft staan....

Ik kan 'm wel zoenen....

Ze zijn stil en kijken ademloos....

Bollo mijn held....

Een beer zonder kort lontje, zonder stress, met eindeloos geduld en vol avonturen....

Mijn gehoorapparaten kunnen weer op standje normaal, mijn mondhoeken voel ik weer een verdieping hoger gaan tot standje glimlach en mijn energielevel staat weer op groen....

Op naar morgen....