maandag 6 juli 2026

6 juli 2026


Dag van:
Daar gaan we dan de laatste schoolweek in....
Zal ik volgend jaar de laatste schoolweek ook nog meemaken nu ik mei 2027 met pensioen mag...?
We gaan het zien...
En anders is dit de laatste schoolweek van mijn werkzaan leven....

Het is alweer warm als we een uurtje op gang zijn....
De kinderen zijn moe.... we hebben nog een verjaardag voor de boeg... en de juffen beginnen met de opruiming....
Sommige kinderen zijn daar gevoelig voor....
Vooral voor het gebrek aan extra aandacht....
Eentje schreeuwt dat ook al de halve ochtend uit....
Och arm kind.... en juffen zijn aan het einde van het schooljaar lang niet zo geduldig meer als de andere maanden van het jaar....
Maar oh juffen..... geprikkeld reageren op zoiets betekent alleen maar meer kolen op het vuur gooien.....
Hebben wij nou een time out nodig of die leerling....?
Beide eigenijk wel.... maar juffen kunnen moeilijk de rest van de klas achterlaten dus houden we het maar op de leerling....
Het geeft even rust.... en vooral tijd om de anderen lekker aan het werk te zetten....

Zo keert de rust langzaam terug en kan de dame in kwestie terug komen....
Zucht....

Met buiten spelen begint het echter opnieuw....
Het geduld moet nu echt uit de tenen komen....
Ik neem me voor om het potje geduld komend schooljaar toch wat meer over het jaar te verdelen....
Heb ik tenminste al één goed voornemen....

Ondertussen is trouwens wel de magazijnkast opgeruimd en heeft de assistente alle inboedel van stickers met lokaalnummer voorzien zodat we die met een gerust hart vrijdag in de gangen kunnen zetten....
Bijkomstigheid: mijn rug protesteert....
En de school is wel paracetamol rijk maar geen ibuprofen....

Enfin ook aan zulke dagen komt altijd gelukkig weer een eind....
En ik vind zelfs nog de moed om hem goed af te sluiten met de nodige knuffels en high fives.....


Nu snel naar huis want we gaan naar Hellendoorn...
Wat een prachtige rit over de Holterberg....
De Holterberg is een heuvel en natuurgebied in Overijssel, dat deel uitmaakt van Nationaal Park De Sallandse Heuvelrug.....
Ik kwam er vroeger tijdens het jaarlijks uitje van de zondagsschool....
En dat gevoel krijg ik weer helemaal terug als we er rijden....
Het gebied is ontstaan tijdens de ijstijden en staat bekend om de grote golvende heidevelden, bossen en panoramische uitzichten.....

Dan komen we na de mooie rit in Hellendoorn aan....
Nee, niet het pretpark maar bij goede vrienden....
Vrienden met een heerlijke enorme tuin, en comfortabele luxe buitenzithoek met haard, heerlijke hapjes en goede gesprekken....
Voorbereidende pensioengesprekken ook....
Zodat ik vooral volgend jaar niet voor onverwachte verrassingen kom te staan....
Gesprekken die ook altijd weer vragen en dieperliggend vragen oproepen zodat de kern al snel geraakt wordt.....
Of gewoon even geen gesprek maar een gemakkelijke stilte....
Het geluid van de groene specht en de bosuil.....

Een walnoot die zo nu en dan uit de boom valt en nét Willems hoofd niet raakt....
Twee honden met ogen die smeken om een aai of een knuffel...... of was het nou toch dat plakje droge worst....?

Het is al 12 uur als we ons plekje in de tuin verwisselen voor de autostoel om de terugreis te aanvaarden....
Met.... een opgeladen batterij om de rest van de week door te komen....
Het was fijn... en voelde weer zó goed....!
Met dank aan de enorme gastvrijheid en vriendschap....


zondag 5 juli 2026

5 juli 2026


Dag van:
Je ogen open en het eerste waar je aan denkt, 'zijn onze vrienden in Griekenland veilig'......?
Gelukkig meteen een telefoontje uit Chalkidiki "alles gut, mein haus ist noch da"......
Gelukkig, bij Dimitris alles oké.....
Nu Evangelos en Elona nog.....
Maar ook daar was de brand op tijd onder controle....
Ze hoefden niet geëvacueerd te worden....
Er wordt nog steeds geblust, dat wel.....
En ze willen ook graag naar Kos komen maar hebben net een week na ons vakantie....
Hoe jammer is dat....!

Vandaag maar weer eens een

vriendinnendagje....
Laten we gaan hodgepodgen oppert Annet....
Tuurlijk meid, doen we...
Maar laten we dan ook van tanken in Duitsland... én laten we een binnenroute nemen....
En zo geschiedde....
We rijden via Lobith, de grens over...
Lobith is een Nederlandse grensplaats in de regio de Liemers, maar wordt ook vaak tot de bredere Achterhoek gerekend......
Het dorp staat bekend als het punt waar de Rijn Nederland binnenstroomt.....
Dat hebben we ook netjes allemaal op school geleerd nietwaar....
In de 18e eeuw is de loop van de rivier echter veranderd.....
Hierdoor kwam Lobith aan een rivierstrang te liggen, die bekend staat als de Oude Rijn..... 
Ter hoogte van Lobith is daardoor een natuurgebied ontstaan dat door Staatsbosbeheer wordt beheerd: de Geuzenwaard....
Wauw, wat een bezienswaardigheid is dát....!!!
Overal mensen met verrekijkers, cameras, uitgedost met van die kaki natuur bodywarmers....
De Geuzenwaard is niet heel groot en daarom ook goed geschikt voor als je wat minder de tijd hebt.....
De rondwandeling op de kaart is ongeveer 3 km.....
Maar wij hebben nog minder dan minder tijd want wij willen na het tanken immers ook nog naar Dinxperlo.....

Het tanken wordt een deceptie...
Voor goedkoop tanken hoef je de grens niet meer over....
De prijzen zijn gelijk aan de onze....
Zeit 1 juli fraulein....(sinds 1 juli dus)....
Ach ja, we hebben in ieder geval een mooi ritje gehad....
En nu op naar Hodgepodge in Dinxperlo....
Het ultieme kringloop, ambachts winkelen...
En Dinxperlo is daarbij nog een ontzettend gemoedelijk dorpje....
Het heeft ook een uniek karaktertrekje want het is een zogenaamd 'tweelingdorp'....
Dinxperlo en het Duitse Suderwick....
De grensstraat (Heelweg/Hellweg) scheidt de twee landen....
En dat is een vreemde gewaarwording want je komt op de Hellweg aanrijden en moet dan linksaf, waar het ineens Heelweg heet....
Het hoekhuis waar we langs rijden heeft dus de tuin in Duitsland maar de voordeur in Nederland....


Heerlijk hodgepodgen....
Slenteren tussen de paadjes vol schappen die vol staan met wat je ook maar kan bedenken...
Van creatieve uitspattingen tot autoonderdelen...
Van muf stinkende kleding tot porseleinen poppen....
Van grootverpakkingen koffiepads over datum tot kinderspeelgoed...
De wereld aan boeken, sieraden, beeldjes, geboorteborden van Koninginnedag Wilhelmina en serviesgoed... 
Bedenk het maar, het is er....
Annet slaagt met twee groen fluwelen lampjes en ik met een short voor Willem (nieuw in de verpakking) en voor mezelf een flodder dat ik uitstekend in Kos kan dragen...
Zo'n ding dat je het idee geeft dat je niks aan hebt....
We hebben het omgedoopt tot de frivole flodder.....

En dan de avond maar vullen met afscheidscadeautjes voor mijn klassenteam die van de week binnenkwamen....
Allemaal van die karweitjes die bij zo'n laatste schoolweek horen....
Persoonlijk woordje.... persoonlijk cadeautje....

Maar de dag is pas echt compleet als ik de

prachtige foto van mijn kinderen krijg die momenteel met z'n allen in eurodisney verblijven....
Wat ben ik trots op ze....!!



zaterdag 4 juli 2026

4 juli 2026


Dag van:
Voor de laatste keer dit schooljaar gooi ik mijn laptop open om de lessen voor komende week, de laatste schoolweek van dit jaar, voor te bereiden.....
Alle lessen staan in het teken van die laatste schoolweek....
Ik kan het nog maar amper beseffen dat dit echt de laatste schoolweek zal zijn van dit schooljaar....
Hoe hard hebben we als klassenteam niet gewerkt....
De adrenaline zit nog in elke vessel van ons lichaam....

Dan zegt Willem "kom we gaan een voorproefje op de vakantie nemen... laten we gaan eten bij het Griekse restaurant Anemos....
Tja, dat zeg je natuurlijk niet tegen dovemansoren.... want ik heb mijn gehoorapparaten in hihi....
Hij reserveert een tafel voor twee waar we om zes uur terecht kunnen....

En dus staan we stipt om zes uur voor de deur...

Het is er gezellig druk en meteen worden we welkom geheten door de eigenaresse en haar zoon....
En al drink ik niet vaak alcohol buiten vakanties om, de Griekse zoete wijn smaakt weer heerlijk....
Smakend naar een écht voorproefje....

De eigenaresse komt gezellig een praatje maken...
Ze ziet er altijd vrolijk een vriendelijk uit maar we zien ook haar vermoeidheid....
"Nog tien dagen" vertelt ze, en dan gaan ze naar Griekenland.... 
Naar Thessaloniki weten wij, want daar komt de familie vandaan...
Heerlijk mooi het leven vierend Saloniki waar we onze vrienden hebben wonen en waar we, als ik met pensioen ben toch graag een maand of wat per jaar een appartementje willen huren.....
Toe maar hoor ik jullie denken, maar een appartement daar huren is goedkoper dan hier in Nederland een kampeerplek voor één week....

'Heerlijk zeg' ik tegen haar, 'hoe lang gaan jullie'?.....
Ze gaan vier weken....
Maar het is niet echt vakantie alleen want ze zullen bruiloften gaan vieren en verschillende doopdiensten waarvan zij er bij eentje de peettante zal zijn....
Ze is al een paar keer op en neer gevlogen want ze wil dat alles voor juist díé dienst  piekfijn in orde is.....
Dan komt ons eten en laat ze ons rustg alleen....
Na het eten komt natuurlijk de traditionele Griekse yogurt, frappè en als afzakkertje de twee glaasjes ouzo van de zaak.....
We wensen de familie een superfijne tijd en nemen afscheid met de woorden dat we elkaar over zes weken weer zullen zien om elkaars Griekse vakantieverhalen uit te wisselen....


We zitten nog niet koud thuis in onze stoelen met de tv (natuurlijk) op de voetbalwedstrijd (Paraguay- Frankrijk) of de telefoon blijft maar overgaan....
Wie is dat nou op dit tijdstip...???
Het blijkt Griekenland te zijn...
Wat een grappig toeval dat onze vrienden Evangelos en Elona uit Thessaloniki nu bellen en berichtjes sturen....
Maar al gauw zien we dat het helemaal niet zo grappig is.....
In een halve ring om Thessaloniki heen woedt een vreselijke brand....
Onze vrienden moeten wakker blijven omdat er misschien wel evacuatie gevaar bestaat....
Het hart zit in m'n keel.....
En bij Dimitris dan, die nu voor

seizoenarbeid in Chalkidiki zit ... ?
Is zijn huis veilig....?
Ik probeer de nieuwsberichten te vinden maar de NOS heeft nog geen melding....
De Griekse media wel.... maar mijn Grieks is lang niet toereikend om het te volgen....
Vreselijke beelden.... net zoals die van de branden in Frankrijk en Spanje....
Ik zie op de Griekse tv helikopters overvliegen die ladingen water uitstorten over de rand van de stad....
Als dat vuur de binnenstad in komt zou dat een ramp betekenen.....
Maar och al die buitenwijken die ook tot Thessaloniki behoren, de haven.... wat een vlammenzee....

Van Dimitris nog geen bericht....
En volgens Evangelos moet het gewoon goed komen.... als God het wil voegt hij daaraan toe....

Ja jemig.... denkt hij nou echt dat God die brand aangestoken heeft en wacht tot hij die wil doven als de lol eraf is....?
Soms hè..... pfffft.... laat maar....
Één ding is zeker.... dit wordt een zwarte nacht voor Thessaloniki.... en onze gedachten zijn bij hen....







vrijdag 3 juli 2026

3 juli 2026


Dag van
 Het zijn echt de laatste loodjes hoor....
"Nog één week", hoor je ons op school tegen elkaar zeggen...
En soms ook is iedereen zo druk met die laatste dingen dat er in het voorbijgaan niet eens meer iets wordt gezegd, gewoon omdat het hoofd te vol zit, het verstand op nul staat een de blik op oneindig...
En de fysiek zwaarste klus moet nog komen...de klas moet namelijk leeg voor de grote zomerschoonmaak...
Álles moet de klas uit.... alle kleine spullen in dozen, tafels en stoelen gestapeld, kasten leeg op de gang....
En toch:.....
Op de lesmateriaal themaonderwijs pagina op Facebook, waar ik drukke bezoeker van ben, staat vandaag de vraag: 
Wat is altijd jouw lastigste klus op school voordat de zomervakantie begint?
Nou en dan komt er een rits antwoorden...
- alle einde jaars administratie..
- weer van lokaal veranderen..
- de klas leegruimen..
- de onverwachte zaken en dingen die er tussendoor komen.. soms is rustig afsluiten hoe je het ook hebt voorbereid er niet bij..
- afscheidscadeautjes maken veel werk..
- analyses en de overdracht schrijven...
- groeidocumenten evalueren pfff, dat document echt drama..
- plannen evalueren en klaarzetten voor volgend jaar..
- de warme overdracht..
- wel zes keer zie ik 'rapporten schrijven' staan
En ook leuke dingen natuurlijk zoals 'blijven lachen' of 'opstaan'.....
Allemaal herkenbare dingen ook voor mij....
Maar het enige en eerste waaraan ik zelf denk en wat ik ook antwoord is "afscheid van de leerlingen nemen"..
Dat is elk jaar weer iets waar ik tegenop zie....

En misschien valt dat dit keer nog wel erger tegen dan andere jaren....
Komend schooljaar is immers mijn laatste werkzame jaar....
En het afscheid van leerlingen valt altijd weer zwaar maar je ziet ze toch nog regelmatig in de hal of door de gangen lopen...
Sommigen komen, op weg van de bus naar de klas,  ook uit zichzelf nog even langs bij hun oude juf....
Maar na komend schooljaar zal ik ze echt niet meer zien....
Niet meer "oooh wat groei je hard' of "jeetje wat ben je groot"....
Niet meer  "juf ik ben nu al schoolverlater hoor" of "juf ik ben groter dan jij gegroeid" en dan met de ruggen tegen elkaar gaan staan...
Volgend schoojaar zal het afscheid van de kinderen dus nog een graadje dieper gaan....
Nog maar even niet aan denken....
Eerst dit afscheid volgende week maar weer zien door te komen....
En die laatste week dus....

donderdag 2 juli 2026

2 juli 2026


Dag van:
Ondertussen zit er dus al een half jaar van dit jaar op hè.....
Het ging zo snel dat je niet eens door had dat het al zover was.... 
Als de kerstvakantie voorbij is zeg ik altijd "wacht maar, voor je het weet staat de zomervakantie voor je deur "....
En het is echt waar....
Pfffrrrt zoef weg tijd.....
En datzelfde heb ik dan ook weer als de zomervakantie voorbij is....
"Wacht maar, voor je het weet komt de stoomboot uit Spanje weer aan"....
Hoe meer tijd je achter de rug hebt, hoe sneller de tijd vooruit gaat....

En dan kijk ik naar die krioelende kleuters in mijn klas, op het plein....
Zo heerlijk nog álle tijd voor zich....

En toch denk ik dat er veel ouders vandaag zuchten "wat vliegt de tijd"....
Ikzelf ook hoor....
Vandaag is namelijk meedraai ochtend....
Tien van mijn leerlingen die de kleuterperiode achter zich laten en kennis gaan maken in de aanvangsgroepen.....
Dag babytijd, dag peutertijd, dag kleutertijd,  op naar de aanvangsklas.....
Kijk ze daar nou gaan.... hand in hand met hun vriendjes....
Knokkeltjes toch wel wat wit van het stevig vasthouden, want oh wat is het spannend....
Nieuwe klas, nieuwe juffen, nieuwe klasgenootjes, ander plein....
Maar vast ook meer uitdaging en verruiming van kennis, verbreding van de ervaringswereld....
En oh jee....ze spelen minder en gaan 'echt' leren.....
Ze leren lezen, schrijven en rekenen.....
Ze moeten ook langer stilzitten.....
Een tijdperk afsluiten is altijd weer moeilijk en confronterend.....
Ineens zijn ze alweer groter.....

En ook ik loop met ze mee.....

Met weemoed.....
Ook ik sluit weer een periode af....
Zo gehecht aan dit stelletje raddraaiers....
Loslaten zal nooit mijn favoriete bezigheid worden....
Zo deel uitgemaakt van hun leventjes, hun thuissituatie, hun wel en wee, hun verdrietjes en hun plezier....hun ondeugendheid en angstjes,  hun pieken en dalen ook....
Ze zo zelfredzaam zien worden en weerbaarder....
Maar ook zo zichzelf met al hun talenten mogen ontdekken en beperkingen leren accepteren....
Och wat hoop ik dat dit mag blijven...
Ze zich niet al meteen in een systeem moeten passen....
Maar mogen blijven ontdekken....


Ze komen trots terug....
'Kijk ons nu al 'groot' zijn....
En even zo trots kijk ik naar hen....
'Och wat zijn jullie gegroeid en groot geworden.... kanjers'.....


woensdag 1 juli 2026

1 juli 2026


Dag van:
Iets met de Grote Trouwdagcrisis van 1 Juli of....de dag van de Nationale Geheugenuitval.....

Ooooooooh gut...
Mijn telefoon gaat....
"Gefeliciteerd, schat"....
Pardon....?
Ik schiet overeind alsof de Belastingdienst persoonlijk aan de lijn hangt....
"Eh... waarvoor precies".....?
Aan de andere kant begint Willem onbedaarlijk te lachen....
Dat is meestal geen goed teken.....
Mensen lachen namelijk óf als ze heel gelukkig zijn, óf als jij iets monumentaals bent vergeten.....
Ik grijp in paniek naar mijn agenda....
Vandaag....
1 juli....
1 juli........
Lieve help....
ONZE TROUWDAG.... !!!!
Gewoon vergeten....
Zeg maar volledig vergeten....
Onverbloemd.... en betrapt....

Alsof vier jaar huwelijk administratief

onder dezelfde categorie valt als een verlopen hoofdprijs van de vriendenloterij.....
Ik dacht altijd dat trouwdagen vergeten een typisch mannelijk talent was.....
Zo'n genetische afwijking die ergens tussen richtinggevoel en het correct ophangen van een handdoek zit.....
Maar nee hoor....
Vrouwen kunnen dat dus ook....
Al moet ik eerlijk zeggen dat er verzachtende omstandigheden zijn....
Mijn hoofd zit namelijk al maanden vastgeplakt aan 31 juli.....
Eigenijk een beetje de échte dag.....
De dag waarop we twintig jaar geleden daadwerkelijk iets kregen.....
Twintig jaar...!
En laten we eerlijk zijn: zolang heeft Willem het nog nooit met of bij een vrouw uitgehouden.....
Dat verdient op zichzelf al een koninklijke onderscheiding.....
En het is bovendien niet alsof ik slecht ben met data.....
13 september 2005: de dag dat we elkaar ontmoetten....
26 oktober: de dag dat we, veertien jaar later, gingen samenwonen....
De datum van het samenlevingscontract....
De dag waarop Willem mij in Barcelona ten huwelijk vroeg....
Allemaal paraat....
Waarschijnlijk zelfs geback-upt in de cloud van mijn brein of hart....
Maar onze trouwdag....?
Foetsie....
Verdwenen....
Opgeslokt door het zwarte gat dat ook verantwoordelijk is voor verdwenen sokken en vergeten wachtwoorden....
Willem daarentegen wist het wél...
Uiteraard.....
Want het universum houdt van ironie....


Uit schuldgevoel kom ik thuis met het ultieme vredesoffer: een cadeautje uit de wereld- en de kaaswinkel....
Want waarmee maak je een man nu werkelijk gelukkig...?
Niet met diamanten....
Niet met romantische gedichten.....
Maar met een paar serieuze stukken kaas van een echte kaasboer en wat symbolische hebbedingetjes.....

Tot mijn grote tevredenheid blijkt dat Willem helemaal niets voor mij heeft gehaald....
Kijk.....dat noemen we in de topsport een gelijkspel....
En dan nóg iets....
Vervolgens zou hij 's avonds met een vriendin van het koor naar de kroeg gaan, terwijl ik thuis achterbleef als de vergeten echtgenote uit een negentiende-eeuwse roman....
Maar nee.....hij belt af.....
Toch geen zin, en liever thuis....
Daarmee komt de stand officieel op 1-0 voor mij....
Misschien zelfs wel 2-0....
Want ik had óók nog een herinnering op sociale media geplaatst....
En zelfs dát heeft mijn geliefde, sociale-media-verslaafde echtgenoot niet eens gedaan....
Een prestatie van formaat....

Maar goed.
Uiteindelijk houden we, ondanks collectieve geheugenproblemen, kaasdiplomatie en een liefdescompetitie die niemand officieel bijhoudt, nog steeds ontzettend veel van elkaar.....
Dus laat ik die wedstrijdstand maar los....
En kies ik opnieuw.

Elke dag weer.
Voor jou.
Voor ons.
Voor samen verder.
Met een volmondig:
JA.
#4jaar #1juli2022

dinsdag 30 juni 2026

30 juni 2026


Dag van:
Deceptie, teleurstelling, verdriet, boosheid, ongeloof... hebben we nog meer termen voor de westrijd Nederland Marokko....?
Tuurlijk gunnen we het onze Marokkaanse medelanders maar wat hadden we graag deze wedstrijd zelf gewonnen...
Wat ik alleen niet snap is dat we op de eerste wedstrijd na, zo goed gespeeld hebben...
Gewonnen hebben met ruime voorsprong...
De hemel in zijn geprezen.... er met vol lof en beloftes over gesproken werd....
En dan nu ineens de coach en het elftal na één verloren wedstrijd verguisd en afgeslacht worden....
Mensenkinderen wat een kritiek...
En inderdaad, dit was geen beste wedstrijd en drie gemiste strafschoppen is wel een beetje teveel, maar toch.....
Nee, we zijn niet door....
En steeds schrijf ik we, maar vanaf vandaag is dat we er wel af en lees en hoor ik alleen nog maar 'ze'.....
Alsof we er geen deel met van (willen) uitmaken....
Wel mee gloreren op winst maar niet op verlies... 
Wel de vreugde delen maar niet het verdriet...
Terwijl als je dat laatste deelt het juist minder zeer doet....
Ineens moet ook de bondscoach aftreden.... en vindt iedereen ook dat de aanvoerder zijn beste tijd gehad heeft....
Maar gelukkig ben ik een voetballeek en heb ik er natuurlijk te weinig verstand van om er iets zinnigs over te kunnen zeggen....

Van de verzekering nog niks gehoord, maar

de deur zit weer in de sponning...
Nou geloof ik nooit de hier maar 1 inbreker binnen durft te komen met onze 4 Duitse Herders,  maar het voelt toch veiliger dan dat gapende gat....

En vandaag bezoek van iemand die Willem van het koor kent....
Zij kan profeteren.....
Tot op dat moment nog abacadabra voor ons, maar na het eten is het ons duidelijk....
Het belangrijkste verschil zit in de bron en het doel van de boodschap.....
Waar een helderziende persoonlijke, energetische waarnemingen doet over iemands verleden, heden of toekomst, brengt iemand die profeteert een goddelijke boodschap over om mensen te bemoedigen, vermanen of de weg te wijzen.....
Kort samengevat.... er is meer tussen hemel en aarde....