Dag van:
En toen was er weer een oorlog.....
Alsof het nooit opraakt.....
Alsof de wereld een onuitputtelijke voorraad lonten en lucifers heeft.....
Jongens met macht, jongens met knoppen, jongens met grote woorden..... en jongens met of zonder tulbanden om hun hoofd....
En wij maar hopen dat het dit keer meevalt.....
Ik hoorde het vannacht al.....
Tussen twee slaapjes door deed ik even mijn oortje in......
Even luisteren.....even weten of er 's nachts in de wereld ook nog wat gebeurd.....
Had ik het maar niet gedaan......
Niet omdat het dan niet waar zou zijn geweest als ik wakker werd.....
De wereld verandert niet door je ogen dicht te doen......
Maar omdat je daarna zo moeilijk weer inslaapt, met de gedachte dat er op datzelfde moment mensen vechten met wapens in plaats van met woorden......
Dat er huizen instorten......
Dat kinderen wakker schrikken van explosies......
Dat moeders hun adem inhouden......
Dat vaders doen alsof ze niet bang zijn......
En ik denk aan Iran.....
Aan een land dat al zo lang leeft onder de schaduw van een regime waarin één man, de Ayatollah –de Hoogste Leider– uiteindelijk alles bepaalt.....
Een theocratische republiek, noemen ze het.....
De wetten van de sharia gelden er als hoogste norm.....
Vrouwen die verplicht een hoofddoek dragen, niet naar school mogen, not samen met vriendinnen mogen shoppen.....
Een moraalpolitie die controleert of iedereen zich wel aan de regels houdt.....
Mensen die protesteren en hard worden aangepakt......
Jongeren die vrijheid willen, maar gevangen zitten in regels die niet de hunne voelen.....
Misschien hopen velen daar nu dat dit het begin van bevrijding is.....
Dat verandering soms alleen door een breuk kan komen.....
Dat het regime wankelt als het onder druk staat.....
Ik weet het niet.....
Ik weet alleen dat ik die Iraanse jongeren hun vrijheid gun.....
Dat al die demonstraties, al die moedige stemmen, al die duizenden doden niet voor niets mogen zijn geweest......
Maar dan is daar de andere kant.....
De ruzie die al jaren suddert tussen Israël en Iran.....
Israël vreest het nucleaire programma van Iran – de mogelijkheid van een wapen dat hele steden in één klap kan verwoesten.....
In de zomer van 2025 escaleerde het. Israëlische aanvallen op Iraanse nucleaire installaties......
Iran dat terugschiet met raketten en drones.....
Actie, reactie, vergelding, nog meer vergelding......
En daar stond hij weer op.....Donald Trump.....
Hij die het Congres formeel op de hoogte bracht van de aanvallen, sprekend over vitale nationale belangen en collectieve zelfverdediging van bondgenoot Israël......
Over het elimineren van dreiging.....
Over veiligheid......
Over noodzaak.....
Ik begrijp heus wel dat het om nucleaire angst gaat......
Ik weet ook dat Amerika meer vrijheden kent dan Iran.....
Maar ergens schuurt het......
Als leiders zich presenteren als beschermers van vrijheid, terwijl ze thuis ook systemen optuigen die streng controleren, die bepaalde groepen harder raken dan anderen......
Als macht zich verpakt als heldendom.....
Als oorlogstaal klinkt als rechtvaardigheid......
Meneer richtte notabene zelf ICE, en laat die mensen van ICE niet veel anders doen dan de politie die one de Ayatolla staan.... elimineren....
En ik vraag me dan ook serieus af: zouden we werkelijk vergeten zijn wat oorlog betekent.....?
Al die schrijnende verhalen van onschuldige slachtoffers......
Al die monumenten met 'opdat wij niet vergeten'......
Al die herdenkingen waarin we plechtig beloven: nooit meer.....
Wegen die woorden dan lichter dan de roep om vergelding......?
Is de roep om oorlog echt luider geworden dan de roep om vrede....?
Ja, misschien ben ik naïef.....
Misschien geloof ik te hardnekkig dat woorden sterker kunnen zijn dan wapens.....
Dat diplomatie geen zwakte is, maar moed.....
Dat echte kracht zit in terughoudendheid, niet in explosies......
Ik voel mee met die Iraanse jongeren die verlangen naar vrijheid.....
Ik voel mee met Israëlische families die bang zijn voor een nucleaire dreiging.....
Ik voel mee met Amerikaanse soldaten die uitgezonden worden onder het mom van veiligheid.....
En bovenal voel ik mee met al die gewone mensen....overal.....die simpelweg willen leven, werken, liefhebben, kinderen grootbrengen.......zonder sirenes....
Och, had het toch anders gekund.....
Had er niet één leider kunnen zijn die zegt: tot hier en niet verder.....?
Die zijn trots inslikt.....
Die zijn gelijk even laat rusten.....
Die de moed heeft om te kiezen voor gesprekken in plaats van granaten....?
Misschien begint vrede niet bij hen, maar bij ons.....
Bij het blijven benoemen van menselijkheid.....
Bij het weigeren om oorlog een normaal middel te vinden......
Bij het hardop blijven zeggen dat vrijheid niet uit bommen groeit, maar uit rechtvaardigheid, uit luisteren, uit ruimte voor verschil.....
En dus blijf ik hopen.....
Strijdbaar in mijn verlangen naar vrede....
Liefdevol in mijn blik op al die mensen die nu wakker liggen onder een andere hemel.....
Dat er ooit weer een nacht komt
waarin het enige dat door de lucht vliegt
een wens is.....
Of een vogel.... zoals die van oost naar west Berlijn....
