Dag van:
De laatste eerste schooldag, daar gaan we dan…
Blijkbaar doe ik dat tegenwoordig zó rustig en stilletjes dat Willem, die nog steeds beneden op een matrasje tussen zijn drie honden ligt omdat hij anders nog te angstig is om te slapen, niet eens wakker van me wordt....
Laat ’m maar lekker slapen.
Het lijkt bijna alsof ik naar buiten sluip, maar niets is minder waar, want de deur komt best wel bars in het slot....
Ik trek de ramen van de portieren droog, stap in en ga met een verrassend blij gemoed richting school....
Op de radio klinkt het nieuws over een gekantelde touringcar vol Duitse scholieren...
Je zult als ouder maar thuis zitten en dat nieuws krijgen…
Dan voelt zo’n gewone maandagochtend ineens toch weer heel anders...
Na zes weken hoor ik vervolgens als vanouds ‘Plaat Delict’, waarin je moet raden welk moordverhaal er in een liedje verstopt zit...
Heerlijk...
Alleen jammer dat ik te vroeg op school ben om de oplossing nog te horen...
Mijn laatste eerste schooldag...
Maar eerlijk gezegd… daar ben ik op dat moment totaal niet mee bezig...
Ik loop de school binnen en niets, werkelijk niets, doet eraan denken dat dit de laatste keer is dat ik na een zomervakantie weer zo’n eerste schooldag binnenstap...
Mijn hoofd zit alweer bij de dingen die nog moeten gebeuren voordat de kinderen binnenkomen...
Want een eerste schooldag is natuurlijk gewoon een eerste schooldag...
Chaos...!!
Kinderen die gebracht worden, kinderen die niet kunnen praten, kinderen die alleen maar huilen en niemand precies weet waar ze eigenlijk horen...
“Ken jij dit kind”...?
“Weet jij wie dit is”...?
“Volgens mij hoort hij bij"…
En ondertussen proberen we met z’n allen de puzzelstukjes weer op de juiste plek te leggen...
Maar uiteindelijk zit iedereen waar hij hoort....ook mijn leerlingen...
Op twee na, die vandaag nog niet starten, zijn ze er allemaal...
De meesten nieuwsgierig, ondernemend en klaar om de wereld opnieuw te ontdekken...
En eentje…
Eentje heeft het ontzettend moeilijk...
Hij blijft tegen me aan schuilen en huilt...
Niet hard, niet luid, maar juist zo zachtjes en intens dat je het bijna niet hoort...
Echt, écht héél verdrietig dus...
Gelukkig behoort troosten al jaren tot mijn betere kwaliteiten...
Dus ik kriebel zachtjes door zijn haar, strijk de tranen van zijn wangen en blijf gewoon rustig bij hem...
En na een half uurtje gebeurt het...
Heel voorzichtig gaan zijn oogjes open en kijkt hij om zich heen...
Alsof hij denkt: oké… misschien valt het hier toch wel mee...
Gelukt...!
We zijn weer begonnen...
En dan begint voor mij misschien wel het leukste onderdeel van het vak: observeren...
Gezichtjes, blikken, houdingen, maniertjes...
Al die verschillende karaktertjes die zich in zo’n groepje kleuters verzamelen...
De één kijkt vragend...
De ander ondeugend...
Een derde onderzoekend...
Weer een ander nieuwsgierig, baldadig, zacht of juist uitbundig lachend...
Ik kan er uren naar kijken...
En steeds ontdek je dan weer iets nieuws...
Na al die jaren ervaring ontstaan er natuurlijk ook vanzelf allerlei aannames...
“Ahhh… jij bent er zo eentje".....!!
Soms volkomen terecht...
Soms misschien een klein beetje voorbarig...
Maar ach… meestal kom ik er vanzelf achter...
De kring verloopt boven verwachting...
Want ondanks sommige berichten van thuis en opmerkingen van vorige leerkrachten, blijken deze kleuters best in staat om een behoorlijke tijd stil te zitten...
Kijk, dat zijn nog eens meevallers op een eerste schooldag...
Ook de handvaardigheid verloopt gezellig...
Hoewel… met waterverf kliederen is natuurlijk sowieso feest...
En helemaal wanneer iemand besluit een compleet bakje water over zijn aquarelwerk heen te kieperen...
Kunst...moderne vochtige kunst dan...
Buitenspelen is natuurlijk het absolute hoogtepunt...
Glijden, de zandbak uitgraven, fietsen, klimmen...
Of gewoon ergens staan en stilletjes kijken naar alle drukte op zo’n plein...
En dan krijg je van die gesprekken...
Een jongetje uit een andere klas staat op een nogal wankel bankje om bij onze klas naar binnen te kunnen kijken...
“Ben jij een pinguïn”...?
“Ja,” antwoord ik, ik ben een pinguïn, en wat ben jij"...?
“Ik ben een leeuw”....
Even een korte stilte...
“Maar eigenlijk ben ik een dino....een T-rex”...
Dat verklaart een hoop....
“Ik kan jou opeten”...
Zijn mond gaat wijd open...
“Hap”..!
“Pfffft,” zeg ik stoer. .....echt niet...ik ben veel te koud voor jou....ik woon op de Zuidpool en jij in de warme jungle”...
Hij denkt daar even over na...
En dan komt het antwoord...
“Ja, maar het is daar heel warm, en daarom lusten we wel een koud ijsje”...
Kijk, daar sta je dan als juf...
Steek die maar in je zak...
Dit schooljaar kent dus duidelijk weer een aantal specifieke wijsneusjes...
En voor ik goed en wel bekomen ben, komt de volgende alweer...
“Ben jij er ook weer?”
“Jazeker,” antwoord ik...ik kan jou toch niet missen.”
“Ik jou ook niet hoor”....
Smeltmomentje.....
Van die kleine zinnetjes waar je als leerkracht nog uren op kunt teren...
Maar dan gebeurt het...
Ik ben net even binnen om wat werkjes uit te zoeken...
De therapeut zit ook in de klas bij één van mijn leerlingen...
En dan hoor ik een benepen stemmetje.
“Ik geloof dat dit niet goed is"…
Ik kijk op...
En zie het kleine mannetje hevig schokken....
Nee, dit is inderdaad niet goed...
Binnen een fractie van een seconde ben ik overeind...
Ik vlieg naar de deur, roep versterking, gris de tas met de zuurstoffles en de saturatiemeter van zijn plek en ben alweer bij mijn leerling...
De schoolverpleging wordt gebeld...
Niet veel later komt de verpleegkundige binnen...
De eerste zuurstof wordt toegediend...
Het schokken, de tonisch-clonische aanval, neemt langzaam af....
We kijken op de klok...
Medicatie....?
Wel of niet....?
De verpleging besluit van niet...
En dan, een minuut of wat later…komt ons kleine krullenbolletje weer bij...
We halen opgelucht adem en leggen hem voorzichtig in een bedje, waar hij kan bijkomen totdat hij wordt opgehaald...
De therapeut staat nog te bibberen...
En wij als klassenteam kijken elkaar aan...
Geen woorden nodig....
“Dat hebben we weer mooi gered samen”...
Teamwork....!!
En zo gaat de eerste schooldag verder...
Alsof er niets gebeurd is...
We sluiten de dag af met gym...
En ook daar zijn de verschillen tussen de kinderen prachtig om te zien...
De branieschopper die zich ineens overal probeert te verstoppen en zelfs bewegingsangst vertoond.....
En de stille, teruggetrokken leerling die tijdens de gymles ineens helemaal loskomt...
Je kunt kinderen niet in één hokje stoppen...
Ze blijven je verrassen...
Iedere dag opnieuw...
En dan zijn ze ineens alweer naar huis...
De school wordt rustiger...
Maar mijn dag nog lang niet...
Om de haverklap komt er een collega langs...
“Hoe was jullie eerste dag”...?
“Hoe ging het”...?
“Wat vond jij hiervan”...?
“Wat zou jij doen”...
“Kun je me even vertellen hoe jij daar tegenaan kijkt”....?
Raad, advies, informatie, een praatje, nog een praatje...
En voor ik het weet loopt de klok alweer tegen vijven...
“Je zou op tijd naar huis gaan”, herinnert mijn assistente me fijntjes aan mijn goede voornemens...
Ja, dat was inderdaad de bedoeling...
Maar…
Altijd weer die 'maar'.....
Deze keer pak ik toch mijn spullen...
Ik ga naar huis...
De laatste eerste schooldag zit erop...
En pas onderweg dringt het misschien écht een beetje tot me door...
Dit was hem...
Dit was mijn laatste eerste schooldag...
Volgend jaar zal de school weer vollopen...
Kinderen zullen weer huilen...
Andere kinderen zullen weer lachen...
Er zullen weer juffen zoeken naar kinderen waarvan niemand precies weet bij welke klas ze horen...
Er zullen weer verfpotjes omvallen...
Er zullen weer wijsneusjes zijn die je met één zin volledig van je stuk brengen...
Er zullen weer kleine handjes zijn die je vasthouden...
En misschien zullen er weer momenten zijn waarop je als team samen moet handelen, zonder na te denken, omdat je weet wat je moet doen...
Volgend jaar zullen al die dingen die zo'n eerste schooldag gebeuren zich in mijn gedachten afspelen...
En ik vraag me af wat ik dan zal denken....
Zal ik denken:
“Ha, fijn… dat hoef ik niet meer, daar ben ik mooi vanaf”....
Of zal ik toch iets van heimwee voelen....?
Misschien wel allebei.
Want afscheid nemen van iets waar je jarenlang met hart en ziel hebt gewerkt, is natuurlijk niet hetzelfde als ergens klaar mee zijn...
Je kunt verlangen naar rust en tóch heimwee krijgen...
Je kunt uitkijken naar een nieuw leven en tóch terugverlangen naar een kleuterhandje in de jouwe...
Maar vandaag…
Vandaag was ik er nog...
Vandaag waren er weer kinderen...
Weer blikken...
Weer tranen...
Weer verf...
Weer verhalen...
Weer een pinguïn op de Zuidpool tegenover een T-rex uit de jungle...
Weer teamwork...
Weer die kleine momenten waarop je hart even smelt...
En daarom was het misschien wel een heel gewone eerste schooldag
Maar tegelijkertijd…was het mijn laatste...
En dát maakt hem, achteraf bekeken, toch een beetje bijzonder...
