Dag van:
Reuma......
Het klinkt als één ziekte, maar het is een verzamelnaam voor meer dan tweehonderd aandoeningen aan gewrichten, spieren, pezen en botten......
Alleen dat aantal al maakt duidelijk hoe veelzijdig én ingrijpend het kan zijn.....
Voor veel mensen betekent reuma leven met chronische pijn, stijfheid en een vermoeidheid die verder gaat dan 'moe zijn'.....
Een uitputting die soms als hersenmist voelt.....
Daarbij komt iets wat misschien nog moeilijker te dragen is: de onvoorspelbaarheid.....
Je weet niet altijd hoe een dag zich ontvouwt.....
Plannen zijn voorlopig.....
Afspraken onder voorbehoud......
Misschien is dat wel wat buitenstaanders vaak onderschatten.....
Ik denk daaraan wanneer ik die ene reclame over leven met reuma zie......
Voor sommigen een spotje, voor mij ook herkenbare werkelijkheid..... van dichtbij....
Laat ik het verhaal van vandaag maar
beginnen....
beginnen....
Mijn vriendin en ik hadden plannen.....
Grote plannen.....
Een paar dagen Cochem, of Monschau, of allebei......
Maar het leven had zich al dagen tussendoor gedrongen: afspraken, kleinkinderen, bloedprikken, een reumatoloog, verplichtingen.....
Yes,.... vandaag dan toch in ieder geval een dagje samen uit....
Volendan.... Leerdam..... Harderwijk....?
Hahahaha, wij.kennen onszelf goed genoeg om te weten dat zoiets zomaar in Groningen kan eindigen......
Ik kwam vroeg bij haar aan, en zag het meteen.....
Een reuma aanval...... een heftige....
Zo één waar je niet tegenin plant.....
Maar mijn vriendin is iemand die zich niet snel gewonnen geeft.....
"We doen rustig aan" zei ze.....
"Straks zakt het wel".......
We wisten allebei dat dat waarschijnlijk niet zo was......
En toch blijft iemand met reuma vaak onderhandelen met grenzen.....
Nog even proberen.....
Nog even volhouden.....
Dat vind ik misschien wel het moedigste én het moeilijkste om van dichtbij te zien.....
En hoe zeer ze dan pijn heeft maar ook in gevecht blijft met haar onverzettelijkheid.... blijkt uit het feit dat ze (gedeeltelijk) toegeeft....
En dan kom je als vriendin met jezelf in conflict....
Blijf ik onverbiddelijk.... ?
Dan maak ik haar eigenijk klein.... alsof ze zelf die beslissing niet nemen kan....
Geef ik toe....?
Dan laat ik haar in haar waarde maar weet ook dat het hartstikke mis kan/zal gaan en nóg erger kan/zal worden.....
Onder protest kwamen we uit op een compromis.....
"Oké, laten we dan in de buurt blijven"..
Het tuincentrum.....?
Vrolijke kleuren maken blij.....
En eerlijk.....?
Het bleek een bestemming van jewelste.....
Bloemen, geuren, slenteren in langzaam tempo.....
Koffie in het restaurant.....
Niets moeten, een klein uitje in plaats van een groot avontuur.....
Maar soms is klein precies groot genoeg.....
Ik zag echter ook wanneer het op was.....
Dat moment waarop plezier omslaat in roofbouw.....
Dus gingen we naar huis.....
Ik hielp haar plantjes uitladen, zette haar in het zonnetje op haar terras, installeerde haar nieuw gekochte tafelfonteintje.....
"Zo", zei ik...... "Nu rust"......
En ik zag iets wat me raakte.....
Opluchting, ja....maar niet alleen dat.....
Ook die stille confrontatie met zichzelf, met een lichaam dat soms andere plannen heeft dan je hart.....
De pijn van opnieuw moeten toegeven aan grenzen die je liever niet erkent.....
Dat moment waarop overgave en verzet tegelijk aanwezig zijn.....
Misschien raakte juist dát me nog het meest.....
Alsof toegeven aan grenzen soms een vorm van vrijheid is, maar nooit zonder verlies....
Alsof toegeven aan grenzen soms ook een vorm van vrijheid is.....
En daarom schrijf ik dit verhaal van vandaag.....
Niet alleen omdat reuma veel vraagt van degene die het heeft; mentaal, lichamelijk, praktisch.....
Maar ook dat samenleven met reuma iets vraagt van de mensen eromheen.....
Niet veel groots.....
Vaak juist iets kleins.....
Geduld....
Meebewegen....
Niet betuttelen, niet opjagen....
Mee slenteren in het tempo van de ander....
Accepteren dat plannen soms veranderen zonder dat de dag mislukt....
Wij hadden onze oudere jaren misschien anders voorgesteld....
Maar eerlijk....?
Ik ben vooral dankbaar voor wat er wél is....
Voor het feit dát ze er is....
Want echte vriendschap bewijst zich niet in verre reizen die altijd doorgaan.....
Maar in iemand die zegt: laat Harderwijk, Leerdam of weet ik waar of wat maar zitten, we gaan bloemen kijken.....
En dat dat dan genoeg blijkt te zijn.....
