Dag van:
Ouder worden. .....ik begin er ondertussen een beetje een sik van te krijgen...
En dat is best lastig, want verder vind ik ouder worden eigenlijk helemaal niet zo verkeerd.....
Je wordt wijzer, makkelijker, milder.....
Je leert dat je niet overal iets van hoeft te vinden, dat niet iedere strijd de moeite waard is en dat je sommige dingen beter gewoon langs je rug kunt laten glijden.....
Je haalt je schouders op, denkt er het jouwe van en gaat over tot de orde van de dag....
Heerlijk, dat relativeringsvermogen.....
Dat je inmiddels weet dat je een heleboel dingen weet, maar dat je tegelijkertijd steeds beter begrijpt hoeveel je nog níét weet..... maar je toch niet hoeft te bewijzen....
Dat je niet meer overal bovenop hoeft te springen en dat de wereld echt niet vergaat als iets anders loopt dan je had bedacht....
Nee, dat ouder worden heeft best zo zijn voordelen....
Maar dat lijf van mij, hè…
Dat begint zo langzamerhand een eigen lichamelijk leven te leiden.....
En ik heb daar géén toestemming voor gegeven....
Vandaag stond er een bezoekje aan de optometrist op het programma...
Een ongelooflijk vriendelijke en deskundige man, laat ik dat vooropstellen, daar lag het ook allemaal echt absoluut niet aan.... Integendeel.....
Maar soms krijg je van een heel aardige man toch nieuws waar je bepaald niet vrolijk van wordt.....
De laatste tijd zag ik wat waziger....
En 's avonds kregen lantaarnpalen van die vreemde kringen om zich heen.....
Maar mijn kinderen in Haarlem rijden en s avonds we terug, dat de ik al niet meer...
Nu ben ik niet iemand die bij ieder pijntje meteen de dokter belt.....
Ik ben eerder van het type: even aankijken, nog eens aankijken en als het écht niet anders kan, vooruit dan maar.....
Ik loop niet bepaald warm voor doktersbezoekjes en alles wat daar zo gezellig bij komt kijken.....
Alleen, áls Ik dan bel, dan bel Ik niet voor niks....
En wazig zien is toch iets waarbij zelfs mijn talent om dingen te relativeren het even aflegt tegen mijn gezonde verstand.....
Vooral omdat het hard achteruit ging...
Dus besloot ik dat het misschien toch verstandig was om er eens naar te laten kijken....
De arts verwees me door naar een optometrist....
Naar de oogarts gaan kon ook, maar daar was de wachttijd ongeveer tien maanden.... Tien maanden....tegen die tijd had ik waarschijnlijk de lantaarnpalen al persoonlijk leren kennen, inclusief hun lichtkringen..... en sterretjes boven m'n hoofd.....
Bij de optometrist kon ik gelukkig eerder terecht....
En zo zat ik daar vandaag....
Een oogscan, allerlei onderzoeken... nog meer onderzoeken want, och jee allemaal tegenstrijdigheden in dat zicht van mij... en vervolgens de mededeling dat er sprake is van ja staar en....van maculaproblematiek....
Nooooooooit van gehoord....
Er zit vochtophoping tussen de laagjes van mijn netvlies....onder het netvlies terechtkomen, waardoor het netvlies een beetje omhoog komt....
Intraretinaal vocht noemen ze dat....
Het vocht lekt meestal uit kleine, beschadigde of abnormale bloedvaatjes in het oog...
Dat is dus niet zomaar iets wat je even wegknippert....
In mijn geval gaat één en ander sneller achteruit en daarom moet ik al binnen nu en 2 weken geopereerd worden....
En er moet verder onderzoek komen bij de oogarts in Rijnstate in Elst.....
Daar gaan ze bekijken welke behandeling daarna precies nodig is....
Zoals het er nu naar uitziet, moet ik een behandeling ondergaan rekening houdend met intravitreale injecties: injecties in het oog, mogelijk gedurende de rest van mijn leven.....
Prikken.... in je oog....!!!!
De rest van mijn leven...!
Alsof ik daar nou zo'n zin in heb....
Ik moet het allemaal nog laten bezinken, maar ik merk dat ik er behoorlijk van geschrokken ben.....
Natuurlijk ben ik blij dat ik gegaan ben en dat er iets ontdekt is....
Natuurlijk is het goed dat er iets aan gedaan kan worden.....
En natuurlijk besef ik dat het veel erger had kunnen zijn als ik gewoon was blijven rondlopen met mijn wazige zicht.....
Maar dat neemt niet weg dat ik hier helemaal niet op zit te wachten....
Injecties in je oog.....alleen al als ik het opschrijf, voel ik mijn tenen krommen.....
Ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar dit is toch een ander verhaal dan een prikje in je arm.....
En dan de wetenschap dat het misschien niet bij één keer blijft, maar dat het een terugkerend onderdeel van mijn leven gaat worden.....
Ik moet er werkelijk niet aan denken....
En dan nóg staar, dus ook dat moet nog verder bekeken worden.....
Er is voorlopig nog genoeg uit te zoeken....
Ik ben dus nog niet klaar met het medische circus.....
En laat ik nou net iemand zijn die het liefst zo weinig mogelijk met dat circus te maken heeft.....
Ik heb wel wat beters te doen....!
Ik heb nog een schooljaar af te maken, ik wil straks genieten van mijn pensioen, ik wil lezen, schrijven, haken, breien, op pad gaan, herinneringen maken en vooral heel veel leuke dingen doen....
Ik heb nog helemaal geen tijd om me bezig te houden met laagjes van mijn netvlies, vochtophopingen en injecties die ergens in mijn agenda moeten worden ingepland....
Ik wil gewoon ouder worden zoals ik me dat had voorgesteld....
Met wat meer wijsheid, wat minder haast, een beetje meer schijt aan wat anderen ervan vinden en vooral de vrijheid om mijn eigen gang te gaan.....
Ik wil kunnen zeggen: laat maar waaien, morgen zien we wel weer.....
Ik wil genieten van de kleine dingen, me minder druk maken om de grote dingen en steeds beter begrijpen wat er werkelijk toe doet.....
Dus waarom moet dat ouder worden nou gepaard gaan met een gebruiksaanwijzing die ieder jaar dikker wordt.....?
Waarom komen er steeds meer kleine lettertjes bij, terwijl mijn ogen juist minder goed gaan functioneren.....?
Dat is toch een merkwaardige vorm van humor van Moeder Natuur.....
Je wordt milder, maar je gewrichten worden strammer.....
Je wordt wijzer, maar je ogen krijgen kuren....
Je leert relativeren, maar je oren werken tegen...
En net als je denkt dat je het leven inmiddels aardig onder de knie hebt (oké die verkalken ook), komt er weer een specialist met een verhaal waar je eerst een nachtje over moet slapen....
Nou ja, als dat laatste tenminste lukt....
Want ik weet ook wel dat ik niet moet zeuren....
En dat er mensen zijn die veel ernstiger ziek zijn.....
Ik weet dat ik dankbaar mag zijn dat ik op tijd aan de bel heb getrokken en dat er behandelingen bestaan.....
En ik ben die vriendelijke optometrist dankbaar dat hij zo zorgvuldig door bleef zoeken en me niet met een schouderophalen naar huis heeft gestuurd.....
Maar dankbaarheid en balen kunnen best naast elkaar bestaan, vind ik.....
Ik mag blij zijn dat er iets aan gedaan kan worden én tegelijkertijd verschrikkelijk opzien tegen wat me te wachten staat.....
Ik mag best even schrikken.....
Ik hoef niet onmiddellijk de verstandige, relativerende vrouw uit te hangen die overal wel weer een positieve draai aan weet te geven.....
Vandaag baal ik gewoon....
Vandaag vind ik ouder worden even helemaal niet leuk....
Morgen kijk ik er misschien weer anders tegenaan....
Dan haal ik mijn schouders op, maak ik een grapje over mijn eigen lijf en bedenk ik dat ik me er maar doorheen moet slaan.....
Dat heb ik tenslotte al vaker gedaan.....
Maar vandaag moet ik eerst maar eens wennen aan het idee dat mijn ogen, die ik altijd als vanzelfsprekend heb beschouwd, ineens zoveel aandacht opeisen....
En dus eindig ik deze dag met een diepe zucht....
Ouder worden is prachtig, écht waar, maar lieve help, Moeder Natuur…
Had je die lichamelijke ongemakken nou niet gewoon in een apart pakketje kunnen stoppen....?
Eentje dat je alleen hoeft af te nemen als je daar zelf zin in hebt....?
Want ik heb dit pakketje helemaal niet besteld.....
En toch is het vandaag bezorgd.....
