Dag van:
De meimaand dus… mijn maand....
Al voelt het dit jaar een beetje alsof mei zelf nog op snooze staat, terwijl de rest van de natuur al drie weken geleden uit bed is gerold.....
De vogeltjes.....?
Die hebben hun eitjes allang gelegd......
Sterker nog, ergens rond tweede paasdag paradeerden de eerste eendenkuikens al alsof ze een vroege zomershow liepen.....
En de bomen......?
Die zijn niet gewoon groen geworden… nee, die zijn geëxplodeerd......
Alsof iemand per ongeluk de 'maximale chlorofy'-knop heeft ingedrukt......
En dan die oude spreuken hè… die kunnen zo langzamerhand ook wel met pensioen.
'Een koude mei, een gouden mei'....
Nou, als dit goud is, dan smelt het in mijn handen.....
Het is hier gewoon zweten alsof de zomer alvast een proefrondje doet.....
'De zon in de meie, zet oude lieden aan het vrijen'.....
Eerlijk… volgens mij doen die dat inmiddels gewoon het hele jaar door.....
Mei heeft daar niks exclusiefs meer aan.....
'IJsheiligen hebben koude koppen'....
Ja hoor......11 tot 15 mei zogenaamd fris… geloof jij het......?
Ikke niet.....
En laten we het ook vooral niet testen, nu mijn tuin er net bij ligt alsof hij klaar ligt voor een fotoshoot in een tuinmagazine.
'Zwiert hier en daar in mei een bij, dan is de landheer ook weer blij'.....
Nou, laat die landman de vlag maar uithangen en meteen slingers en ballonnen ophangen, want hier lijkt het al op een bijenfestival.....
'Een natte mei geeft boter in de wei'......
Oké vooruit, een klein kuipje boter dan..... Want jawel: morgen en overmorgen krijgen we een béétje regen.....
En dan mijn collegavriendinnen:
"Wat doe jij nou binnen met dit laatste stralende dagje".......?!
Nou… euh… werken......
Ja echt......
Want ik dacht dus: 'Is de zon op z’n heetst, dan is dat voor je huid geen feest'......
(Hoe vind je die.....ieuwe spreuk, vers van de pers)
Mijn briljante plan: werken tot half drie en dán naar buiten......
Goed voor mijn toch al subtiel zongebruinde teint......
Alleen… mijn laptop dacht daar anders over......
Batterij leeg......
En ik.....?
Geen zin om als een halve acrobaat onder het bureau te duiken voor de oplader......
Die halsbrekende toeren bewaar ik wel voor straks......
Want ja hoor… nieuwe gordijnen......gisteren binnengekomen.....
Vandaag ophangen, met de moed der wanhoop én een vleugje optimisme.....
Maar eerst… even in de zon.....
Even dat vakantiegevoel vasthouden.....
Dat korte, heerlijke gevoel van: niks moet, alles mag.....
Nog één jaar en dan heb ik, als het goed is, levenslang vakantie.....
Maar ja… dat voelt denk ik toch anders.....
Een vakantie is een pauzeknop.....pensioen is een compleet nieuw hoofdstuk......
Geen tijdelijke ontsnapping, maar een permanente verandering..... nieuwe levensfase....
Wat ga ik dan doen.....?
Hoe ziet mijn dag eruit.....?
Wat wordt mijn doel.....?
De één zegt: "Pas maar op, je valt in een zwart gat".....
De ander: "Je gaat genieten, eindelijk ruimte voor nieuwe dingen"......!
En ik.....?
Ik denk gewoon: ik zie het wel.....
Tot nu toe heb ik uit elke fase van mijn leven uiteindelijk wel iets goeds gehaald, dus dit ook.....
Maar goed.....terug naar de realiteit: gordijnen.
Wat een avontuur.....
'Kant en klaar' blijkt namelijk een term te zijn die ergens zweeft tussen 'je hoeft niks meer te doen' en 'succes, je bent nu zelf coupeuse'......
Het is écht een begrip dat varieert op een schaal van 'volledig bereid' tot 'minimale voorbereiding'..... en hoe irritant is dat als je zelf al helemaal geen verstand van gordijnen hebt....
Zoomband, plooien, haken, runners… ik wist niet eens dat er zoveel beslissingen zaten in iets wat gewoon voor je raam moet hangen....
Eerste fout: te grote haken besteld.....
Gevolg: gordijnen die nu gezellig toch een klein eindje over de grond slepen......
Maar.....meevaller: touwtjes....!
Gewoon trekken en hoppakee, een plooi..... Niet perfect, niet volgens het boekje… maar boeiuuuuhhhh.
En dan de schat Willem......?
Die vindt die lange haken dus fantastisch.....
Ik vermoed omdat het minder gepriegel is, maar hij noemt het 'gaaf'.......
Prima, houden we erin.....
Eerste gordijn hang ik zelf op.......
Trots momentje.....
Ik kan nog wel wat met die atroserige handjes.....
Tweede? "Doe jij maar Willem".....
En eerlijk is eerlijk… het hangt.....
Recht.....
Niet rafelig en scheef.....
Niet half los aan de bovenkant.....
En het is blauw......
En Willem is he-le-maal weg van blauw......
Missie geslaagd......
Volgende taak: koffertjes pakken....
"Lief klein koffertje", zegt Willem.....
(Altijd positief beginnen, goed aangeleerd.)....
"Maar er kan niet veel in hè"…
Willem.!!!!!!.....we gaan één nachtje weg......
'Maar als je die rits openmaakt, kijk…dan is er nóg een vak'.......
"Oooh....dan kunnen mijn toiletspullen mee.....én een boek"......
Precies Willem.... lief klein verrassend handig koffertje.....!!.
En vergeet je trui niet, want morgen slaat het weer om......
En ja hoor… zelfs dát past er nog in.....
Oh help denkt Bengel....
Daar heb je weer zo'n ding dat aangeeft dat ik zonder je moet.....
Arme Bengel.... het is maar één nachtje dit keer....
En zo… is de dag weer voorbij.....
Morgen richting Enkhuizen....
Naar een leuk hotelletje..... naar onze kampeervrienden....
Onder het motto:
"Hebben we zon of hebben we regen,
met onze kampeervrienden kunnen we overal tegen".....
