Dag van:
Wat een avontuur was die autorit zeg…
Wie verzint dit.... sneeuw.....
En alsof de wekker niet al vroeg genoeg ging, besloot ik die ochtend ook nog uitgebreid te tutten......
Net even langer voor de spiegel, neem ik nou dat ene jasje of toch die andere.......?
Gevolg: we vertrokken iets later dan gepland.....
Dat moet je dus echt niet doen als je met Willem reist.....
Zijn humeur zakte onmiddellijk richting het nulpunt.....
Ongeveer dezelfde temperatuur als buiten, maar dan zonder een romantisch laagje sneeuw eroverheen.....
Een vroege vlucht heeft sowieso al zijn nadelen....het onmenselijke tijdstip, de halfopen ogen, het zoeken naar je goede kleur panty in het donker....maar deze keer kwam daar nog iets bij: onbereden wegen, vol met sneeuwresten.....
En daar word ik als bestuurster nou niet bepaald vrolijk van.....
Dus het werd een uiterst voorzichtig ritje, met beide handen stevig aan het stuur en mijn blik strak op het asfalt gericht...... of eigenlijk de sneeuw.....
En dan denk je nog: "Ach, er rijdt toch geen hond op de weg zo vroeg"....
Klopt ook.....
Behalve natuurlijk die ene held achter me, die met groot licht aan het knipperen slaat en tot aan mijn bumper kruipt omdat hij vindt dat ik te langzaam rijd.....
Nou beste man, rij er lekker langs als je durft, maar doe het wel voorzichtig.....
In de verte zie ik al een vluchtheuveltje opdoemen…
"Deze weg hebben we nog nooit gereden", beweert Willem opeens.....
Ik vind deze bewering best knap, want in het donker lijken alle bomen en huizen op elkaar.....
Maar goed, voor ik het weet, duikt het vliegveld op uit de mist.....kijk Willem, daar zijn we al.....
Ik had keurig een parkeerplek geboekt vlak bij de vertrekhal.....
Tenminste, dat dacht ik.....
"Nee Wampie", lijkt die slagboom te zeggen, "ik ga niet vanzelf voor je open".....
Blijkt dat die plekken alleen zijn voor wegbrengers en ophalers......
Lucky guys.....
Dus ik neem braaf P1 verderop.....
En ja hoor: slagboom open u.....
En eerlijk is eerlijk, het is maar twee minuutjes lopen.....
Ik vind alles best.
Ik ben allang blij dat we heel en op tijd zijn aangekomen.....
Blijkbaar zijn we niet de enigen met vroege
plannen, want de vertrekhal is al behoorlijk druk.....
plannen, want de vertrekhal is al behoorlijk druk.....
We droppen de koffers, gaan door de douane, waar ik natuurlijk weer extra gefouilleerd word.....
Mijn haaknaald mag daarentegen zonder problemen door de scan.....snap jij het? Snap ik het!........
Dan begint het onvermijdelijke Willem-ritueel:
Ik moet plassen....
Ik heb honger....
Dit keer aangevuld met:
Ik heb geen internet....
Nou, ik heb dat ook niet, dus het zal wel zo horen.....
Maar wat ik dan weer niet snap, is dat je wel gewoon contactloos kan betalen....
Het internet doet het niet, maar de pinpas wel....
Moderne magie....
We lopen taxfree door en scoren onze parfum, want die is toevallig voor allebei in de aanbieding....
Al merkt Willem op dat de aanbieding twee euro duurder is dan de vorige zomer....
Inflatie Willem....!!
Tja, je kunt ook overal over kniezen....
Punt twee van het ritueel wordt grondig afgewerkt: koffie en een warme panini.....
En vooruit, nog eentje....
Half zes ’s ochtends en er wordt een complete maaltijd door hem naar binnen gewerkt....
Waar laat hij het toch?
Dat zal hij snel genoeg weten, want even later zien we een man staan met een jasje dat Willem ook wel zou willen hebben.
"Lieve Willem", zeg ik droog, "daar heb jij er twee van nodig: één voor de voorkant en één voor de achterkant"....
En zo werd ook het jasje-hoofdstuk keurig afgerond.
De vlucht verloopt voorbeeldig....
Nou ja, op dat ene schreeuwkind na en de man naast mij die de helft van mijn stoel ook in gebruik neemt en werkelijk zonder overdrijven, de gehele vlucht hoest en naar zijn keel grijpt....
Enfin ik zit dus nu vol bacillen en mijn rug is krom getrokken.... maar ik heb wel één paasei kunnen haken tijdens de vlucht....
De deuren van het vliegtuig gaan open en daar zul je haar hebben.... de zon.....
Correctie.... de warme zon....
Nu heel snel de koffers ophalen, de taxichauffeur opsnorren, en maken dat we in de stad aan de zee komen....
En dat lukt, want zelfs in de stad durft de taxi de 100 km per uur te raken en ik zal je zeggen dat dat een kunst is in deze stad....
Wat een prachtig hotel.... naast ons koffietentje.....
Laat ik het zo zeggen.... we hebben eens een professioneel hotel met receptionistes in uniform....
En niet zoals ik meestal boek, een hotel met een conciërge waarvan de bilnaad boven de broek uitkomt en waar je zelf je sleutel moet omdraaien in de voordeur als je 's avonds laat terugkomt.....
Maar de kamer is nog niet schoon....
Twee uur kunnen we inchecken maar de koffers mogen we achterlaten....
Met genoegen natuurlijk.... wij zetten een paar stappen en gaan op naar de heerlijke first Coffee tent 10 stappen verder....
De eigenaar grijnst van oor tot oor als hij ons weer ziet aankomen....
Waardering voor hem, en daar houden Grieken van, en vertedering bij ons 'hij herkent ons nog steeds'....
Ik draai mijn stoel naar de zon, strip de mouwen van mijn wintervest op, en mij hoor je niet meer.....
Zon en ik
Zijn vrienden
Onlosmakelijk met elkaar
Verbonden
Zon
Jij bent
Mijn vitamine
Mijn kleur
Mijn medicijn
Mijn rust
Mijn ontspanning
Mijn geduld
Mijn hoofd omhoog
Mijn armen gestrekt
Mijn benen ontbloot
Mijn ziel
Mijn zaligheid
Mijn zwijgen en stilte
Mijn warmte
Mijn geur
Mijn wolkenloze Hemel
Is dit genieten of niet…?
Drie uur geleden nog tussen de sneeuwresten, verkleumd en met stijve vingers aan het stuur, en nu zitten we hier onder een warme zon, in een lucht die zo strak blauw is dat hij bijna nep lijkt.....
Ik denk dat het hier een graad of zevenentwintig is..... gevoelstemperatuur dan..... voor een Hollander.... want het is in werkelijkheid 17 graden..... maar dat is toch bijna onfatsoenlijk lekker......
Maar ja, de zon is net als een kat: als je hem nodig hebt, kruipt hij weg.....
Zodra hij achter het grote gebouw aan de overkant verdwijnt, wil ik alweer naar haar op zoek....
Dus is het hoog tijd voor terras nummer twee, mét zon.....
Dat hoort nu eenmaal bij onze vakantie: achter de zon aan verhuizen.....
Willem wil eigenlijk nog naar het terrasje bij
de muur van het Yehudi Hamam, het joodse badhuis....
de muur van het Yehudi Hamam, het joodse badhuis....
Maar ik zie ondertussen de zee.....
De zee.....!
Glinsterend, kabbelend, alsof iemand er een bak diamanten in heeft leeggeschud......
Tja, dan weet je het wel.....
De muur kan wachten, de zee niet......
Of ja, óók..... maar ik niet.....
Helaas zit onze stamkroeg aan zee dicht.....
Dat betekent dus dat we op zoek moeten naar een ander plekje voor vandaag.....
Maar eerlijk gezegd vind ik alles best, zolang ik de zee maar kan blijven zien.....
Dat is mijn enige voorwaarde.....
En natuurlijk wil ik ook nog even over de Modiano-markt lopen.....
Gewoon, voor het gevoel.....
De geur van vers fruit, de zilte lucht van vis, de chaos van kraampjes waar souvenirs en antiek door elkaar liggen.....
En daar zitten ze weer: de oude vrouwtjes met hun breipennen, rustig sokken te maken alsof de tijd hier nooit echt haast heeft.....
Vandaag proberen ze me te vangen.....
Terwijl ik vertederd sta te kijken en een foto maak, beginnen ze enthousiast met hun zelfgemaakte sokken te zwaaien.....
"Nee hoor", zeg ik in mijn beste Grieks-Duits-Engels, "ik maak ze zelf"....
Maar dat geloven ze natuurlijk niet.....
Gelukkig heb ik nog geen hotelkamer waar ik mijn zelfgemaakte wollen paaseieren heb achtergelaten.....
Ze zitten nog in mijn tas.....
Dus ik haal ze eruit en laat ze trots zien.....
De dametjes kijken, knikken, en ineens begrijpen ze dat ik geen makkelijke prooi ben maar een mede handwerkster.....
Hun verkoopplan verandert in een schaterbui, en eerlijk is eerlijk: die schaterlach vol herkenning was minstens zoveel waard als een paar sokken.....
Dan het hotel.......het Mandrino.....
En Willem… met zijn liftangst.
"Ik hoop toch wel dat we niet te hoog zitten", zegt hij voorzichtig.....
Euhhh, wil je het weten … we zitten op vogelhoogte.......
Zeg maar: hoog....
Iets met hoger kan eigenlijk niet.....
Achtste verdieping. Kamer 804.....
En ja hoor, Willem neemt de trap....
"Voor nu dan,” zegt hij hijgend stoer, "want er passen toch nu alleen koffers en jij in de lift"......
Misschien durft hij dus de volgende keer wel, als hij merkt dat die lift niet zo klein is.....?
Als hij mij gelooft dat de lift gewoon een beetje naar de zijkant doorloopt.....
En daar zit ik dan.....
Op het balkon van de achtste verdieping....
Dichter bij de zon ga ik deze dagen niet komen.....
Hoe heerlijk is dat...
Zo heerlijk dat je mij hier eigenlijk niet meer weg krijgt.....
Nou ja… misschien alleen omdat Willem zijn middagdutje doet.....
Nu heb ik het balkon én de zon helemaal voor mezelf.....
Chips en limonade bij first coffee....
Even een voorgerecht op de avond die volgen zal...
Wachten op Dimitris en Zoey....
We zien ze al van verre aankomen....
Een avond met vrienden dus....
Al zoveel jaar vrienden en niet kapot te krijgen en niet uit het oog te verliezen....
Och jee och jee, wat een weerzien....
Dimitris en Zoey....
We lopen maar Ladadika om te eten....
Eerste plein niks... dooie boel.... geen wonder na de carnaval van gisteren....
Tweede plein leven in de brouwerij.....
En het heerlijke van Griekse vrienden is dat ze ook precies weten wat we moeten bestellen ..
Dus binnen no time staan er de heerlijkste visgerechten en meer op tafel....
Steeds meer en meer en meer....
En de wijn voelt goed en de tzipouro voelt nog beter en voor we het weten zitten we in de meest persoonlijke en intieme gesprekken verwikkeld...
In Duits, in Engels, in vertaalapps want Zoey leert weliswaar andere talen, maar zulke gesprekken voert ze toch liefst in het Grieks.....
We zitten, we eten, we praten, we drinken tot ver na de laatste gasten zijn vertrokken...
Maar heej... dit is Griekenland.... je laat de zaak open tot de laatste gast is vertrokken....
En dat is dus ver over twaalven....
We wankelen naar ons hotel ....
Werkelijk geen idee hoe we er gekomen zijn....
Maar daar nemen Dimitris en Zoey een taxi en wij schuifelen ons hotel in...
Willem weet geloof ik allang niet meer dat hij met de lift naar boven gaat...
Wat een avond....
Wat een waanzinnig fantastische avond....
Wat een gesprekken.... wat een plezier.... wat een 'true the bones into the hearts'.....
