18 maart 2026

Dag van:

Meest rare idiote dag sinds lange tijden....

Zo lief begonnen met een oudere leerling die een kleuter komt brengen, even blijft praten en dan zegt 'ik wou dat ik één dagje kon ruilen en dan bij jou weer in de klas zat"....

En vervolgens die andere leerling met 'maar ze is mijn liefste juf'.....

Een dag waarop het wel leek of alle kleuters peper bij het ontbijt hadden gehad, zo snel deden ze alles....

En toen Willem met zijn videoboodschap....

We hebben al bijna 2 of 3 jaar een klok aan

de muur hangen.... een oude klok..... Willem vond het symbolisch dat de klok niks meer deed....

'Het doet me eraan denken dat we wat vaker stil moeten staan bij het leven" zei hij telkens als mensen zeiden dat de klok kapot was....

Maar vandaag stofte Willem de muren en de bovenkant van deze klok.....

Hij verving in een andere klok de batterijen en......

Zomaar ineens uit het niets begon de oude kapotte klok te tikken.....

"Een boodschap" app ik Willem....

"Toeval" zegt Willem.....

Maar toen kwam de avond....

Ik vroeg naar huis omdat we nog moesten stemmen en dan op tijd bij de schouwburg in Cuijck moesten zijn....

Hebben ze notabene een verbindingsweg in het centrum compleet afgesloten....

File file file file waar je maar kon bedenken....

En dus niks niet op tijd thuis zijn....

Nee, dat kweekt goodwill bij onze stemmers in Arnhem om op lokale partijen te stemmen.... altijd raak met verschrikkelijke wegomleggingen in de stad....

Ikke geen lokale partij dus....

Het werd gehaast douchen, omkleden in de auto springen en naar het stemlokaal....

Er is geen kip....nou ja, op de kinderboerderij waar het stemlokaal zich bevindt natuurlijk wel, maar binnen in het stemlokaal niet....

Willem en ik zijn met de vrijwilligers, de enigen....

Dat schiet lekker op.....

En dan nu op naar Cuijck.....

Zing vecht huil bid lach werk en bewonder.... mijn lijfspreuk.....

Liedjes van Ramses Shaffy 'en zo'.....

En wat een ontzettend leuke schouwburg heeft Cuijck....

Zelfs de weg, er wandelend door het centrum naar toe, is al een feestje langs al die vrolijk verlichte kroegjes....

En de schouwburg......dat is al helemaal en belevenis, want het is ook een bibliotheek.....

Oh ja, en vandaag ook een stemlokaal.....

We hebben prachtige plaatsen....

Willem zit zelfs naast het mengpaneel met zijn geluids-en licht mensen.....

Maar geloof maar niet dat hij er (zoals bij dat wel van plan was), ook maar één keer op gelet heeft.... want vanaf seconde één wordt je gegrepen door wat er op het toneel gebeurt....

Alsof je bij ze in de huiskamer zit.....

Ik kan het ook eigenijk bijna in woorden niet uitleggen.....

Maar de ziel van Cor Bakker die zijn vingers uitvloeide over de toetsen van zijn piano....zooooooo mooi..... zo prachtig mooi..... 

De ziel van Maarten Heijmans die zich in timbre, klankkleur,  intonatie, woorden, vastklonk......

De ziel van Shaffy....

En het 'en zo'.......?????

De twee zijn in staat om zich in iedere artiest te verplaatsen.....

En steeds na wat Shaffy liedjes komt er een 'enzootje'....

Wat er op neer komt dat je je tranen droogt door de intensiteit waarmee het Shaffy lied ten gehore wordt gebracht.... om van die emotionaliteit vrijwel direct de tranen van het lachen over je wangen te hebben rollen....

Om Michael Jackson, om Kermit maar ook oh zo aandoenlijk lief, om een act van Maarten van Rozendaal, de maaltijd....

De verhalen die Cor en Maarten vertellen over het leven van Shaffy.....de triestheid, de liefde, de eenzaamheid, maar ook de anekdotes....

De nooit uitgebrachte liedjes die ze zongen...

Shaffy schreef er maar liefst 250 en toch kwamen er slechts 4 platen/ cd's uit.....

Ach ik kan het gewoon niet omschrijven....

Het was zo fantastisch mooi.... zo intens.... zo vanuit de ziel....een droom die uitkwam.....

En ik kan alleen maar zeggen, "als je de kans hebt, ga er dan heen en ga het zelf beleven" want het is echt adembenemend mooi...!!!!!

Écht......

26 maart 2026: 't Gasthoes, Horst

27 maart 2026: Ledeltheater, Oostburg

28 maart 2026: Leidse Schouwburg, Leiden

3 april 2026: Cultura Enzo, Nootdorp

7 april 2026: Theater de Vest, Alkmaar

8 april 2026: Rijswijkse Schouwburg, Rijswijk

2 mei 2026: Cultura Ede, Ede 

17 maart 2026

Dag van:

Pijntjes.... ja, ja.... het hoort bij ouder worden....

Na twee dagen noeste fysieke arbeid kan ik mijn pink amper nog gebruiken staat deze krom en als ik 'm beweeg is het onderdrukken van een klein gilletje lastig....

De muis van mijn hand brand en klopt maar...... voor de rest functioneer ik nog.... en stopt hier dus de klaagzang over lichamelijk ongemak welke je zo vaak al van ouderen hoort....

Er blijven nog genoeg subtiele veranderingen over tijdens het ouder worden....

Maar vandaag ontdekte ik ineens zo'n 'schokkende'......

Zo eentje die binnenkwam....

En nee, dat ging niet om de informatieverwerking die wat trager zou moeten verlopen, ook het multitasken en het complexe nieuwe dingen leren gaat me nog goed af....

En nee het 'tip-of-the-tongue'-verschijnsel zoals bij Willem.... je weet wat je wilt zeggen, maar komt niet op het woord...... is mij nog redelijk onbekend....

Sterker nog....ik moet immers ook die namen en dingen voor Willem erbij onthouden.....

Wat ik dan weer wel merk is dat ik negatieve informatie sneller loslaat en me meer focus op positieve gebeurtenissen en emoties.....

En och.... ik heb minder geduld voor drama, oppervlakkige sociale verplichtingen of mensen die onnodig energie kosten.....

Maar dat is niet waar ik op doel met iets schokkends.....

Ik herken nog steeds de muziek en trends

van jongeren al blijf ik gaten in spijkerbroeken behoorlijk onzinnig vinden.... maar hé wij gingen met onze spijkerbroeken in een bad met bleekwater zitten en borduurde er bloemetjes op....

En ja straattaal vind ik simpelweg een onbegrijpelijk en bespottelijk fenomeen.... maar dat vond ik schuttingtaal in onze tijd ook.....

Alsof er al niet genoeg woorden in de Van Dale staan.....

En ja.... ik betrap mezelf er vaker op dat ik terugdenk aan "vroeger" al vergelijk ik de huidige maatschappij niet met die van toen.....

Ook wij hadden onze migranten, ook wij kenden kinderlokkers, ook in onze tijd gebeurde dingen die niet door de beugel konden.....

De middelen van tegenwoordig zijn alleen beduidend anders (ik noem het niet 'verder')....

Waar ik vroeger de nieuwste technologie blindelings begreep, hoef ik nog steeds niet echt moeite te doen..... nou soms misschien een beetje want de snelle veranderingen hoeven wat mij betreft dan weer niet....

Trouwens ik moet voor twee onthouden..... ik leef samen met ene Willem weet je wel....

Óók voor avontuur ben ik nog steeds te porren al verkies ik wat reizen betreft tegenwoordig liever een dagvlucht dan zo'n veel te vroeg vertrek in de ochtend....

En ga ik liever ook niet meer met de auto...

Trein of vliegtuig bevallen me beter....

Dus nee dat was ook niet zo schokkend.....

Maar wel was ik me ineens zo voelbaar sterker bewust van de eindigheid van tijd..... 

Natuurlijk volg ik weer alle politieke praatjes nu er morgen de gemeenteraadsverkiezingen weer zijn....

En vanavond vallen me ineens al die jonge gezichten zo op....

Ga je daar op letten, dan zie je ineens overal die jonge gezichten....

Ga je erover nadenken dan zijn het niet alleen politici of gemeenteraadsleden maar ook artsen, notarissen, collega's, directeuren van scholen, bedrijven enz....

Allemaal zijn ze zo jong tegenwoordig....

Doe mij maar zo'n saaie oude grijze wijze muis achter een bureau vol paperassen....

Of zo'n grijze man/ vrouw in witte jas met een stethoscoop om de nek en het brilletje half op de neus....

Het gebeurt tijdens tv kijken nog zelden dat je zegt 'tjonge die is oud geworden zeg' of....'jemig die is oud'.....

Nee.... ik ben nu zelf die generatie over wie gezegd wordt 'zó die is oud geworden' of....'die heeft haar beste tijd wel gehad'....

Dat dus.....

Ik ben de generatie die nu het eerst van de kaart geveegd word.....

Er zit zo goed als geen generatie meer boven me, of ze zijn boven de 100 en dus een uitzondering....

En ik neem me voor die uitzondering te worden....

Zoiets van 'zó hé.... die is wel hééééél oud geworden, wat ziet ze er nog goed uit hè'....!!

16 maart 2026

Dag van:

Zo’n dag waarop je agenda leeg is maar je ziel alvast preventief onder een dekentje kruipt......

Het begon allemaal in de grote gymzaal.... altijd een goed teken.....

Niets “inspirerender, professioneler een vol ontwikkeling” als een ruimte die ruikt naar zweet, rubber en jeugdtrauma’s van het apenkooien.....

Eigen bureaustoel mee naar binnen rollen..... Niet uit luxe, maar uit pure zelfbescherming, want uren op een klapstoel zitten met doorzitplekken uit het prehistorisch tijdperk gebruik..... nee dank je......

Wij zijn docenten, geen archeologische vondsten......

Onderwerp 1: Verzuim (of: Hoe zeg je dat je ziek bent zonder te zeggen dat je ziek bent)....

Goed nieuws......!

We hoorden dat we niet verplicht zijn een reden te geven als we ons afmelden......

En ook niet hoe lang we denken afwezig te zijn....

Fantastisch.....!

Vrijheid.....!

Autonomie/ eigen regie......

Vertrouwen......

Nou ja, tot slide 3 dan.....!

Daar stond, in corporate lettertype, dat vanaf dag 1 “de dialoog” begint met je teamleider.....

De dialoog.....

Dat woord dat klinkt als thee en begrip, maar voelt als een kruisverhoor met een glimlach......

“Wanneer denk je dat je er weer bent?”

“Wat heb je nodig om weer snel terug te komen?”

Ja, eh… een nieuw lichaam misschien....? 

Een week slaap.....?

Een vervangend skelet.....? I

Eindelijk uitzieken....?

Begrijpelijk hoor.....het verzuim is hoog en invalkrachten zijn zeldzamer dan een werkende kopieermachine op maandagochtend.....

Maar twee van zulke slides… dat is toch gewoon emotionele intervaltraining.....

Maar genoeg nu.....we lopen uit.....

En toen: taart..... én fruit....

Want niets verzacht existentiële onderwijsstress zoals koffie met 'iets'.....

Ik ga voor de Zespri's..... voor mij geen taart....

Onderdeel 2: Kernwaarden.....

Het volgende blok werd geleid door iemand met een stem die mijn zenuwstelsel deed denken aan piepende remmen.....

Maar dat lag vast aan mij......vast.....!?

We gingen de kernwaarden van de school inhoud en betekenis geven....

Expertise

Bevlogenheid

Vindingrijkheid

Het indelen van groepen gebeurde… op astrologische wijze....

Mensen met dezelfde geboortemaand moesten elkaar vinden.....

Wij van mei, vindingrijk als we zijn,  stonden binnen drie seconden bij elkaar..... 

Oké, tien dan....

Maar er waren teveel collega’s een maar zes groepen, dus maanden werden samengevoegd.....

En zo gebeurde het dat de Mei-stieren ineens moesten samenwerken met de Oktober-schorpioenen......

Ik weet niet wie dit astrologisch experiment had bedacht, maar het voelde als een realityshow:

Boze Stier vs. Passief-Agressieve Schorpioen: Wie overleeft de kernzin.....?

We moesten een zin formuleren waaruit bleek hoe deskundig, bevlogen en vindingrijk we zijn.

Klinkt simpel.....is het niet.....

Zoveel personeel, zoveel meningen....

Na drie rondes, langs expertise,

bevlogenheid en vindingrijkheid,  ontstond een soort alles-omvattende superzin....

Maart of ik het nou net alle zinnen eens was...????

“Hebben van kennis en vaardigheden…”

Kennis en vaardigheden.....?

Nee. Ervaring! Zweet! Overleven! Improvisatie met ducttape en paperclips....!

Maar goed.....democratie hè.....

Nee, even serieus.... zelf ik ben na 35 naar niet als kennis en vaardigheden.... die ontwikkel je namelijk in al je jaren werken.... zelfs tot de laatste dag....

Lunch: het stiltemoment voor de Storm.... met heerlijk eten

De ochtend was “rijk gevuld”.....

Dat is studiedagtaal voor: je bent nu al moe maar het is pas twaalf uur......

Middag: Groeibewust Kleuteronderwijs.....

De middag zou theoretisch een praktisch zijn......

Dat werd…solo praktisch.....

We gingen alle ontwikkelingsmaterialen uitzoeken.....

Oude spullen weg.....

Rest controleren.....

Basissets maken.....

Stickeren.....

Inventariseren.....

Verdelen.....

Kortom: onderwijseditie van IKEA zonder Zweedse gehaktballetjes.....

En vooral zware dozen tillen....

Mijn handen protesteerden luid.....

Mijn gewrichten stuurden formele klachtenbrieven.....

Maar we gingen door.....want je weet wel....professionals......

Plot twist: Het Magazijn

Alsof dat nog niet genoeg was…

“Zullen we meteen ook het hele magazijn opruimen".......?

Niet gepland.....

Tja,  noodzakelijk dan weer wel, want die dan meteen alles goed....

Dus wel gedaan.....

Een deel van het team was inmiddels ergens verdwenen....waarschijnlijk opgegaan in de kernwaarden.....dus wij sjouwden ons met en kleine groep een ongeluk.

Maar hé… ook deze klus werd geklaard.....

We zijn tenslotte vindingrijk.....

De Nasleep

Toen ik naar huis reed, kon ik mijn handen nauwelijks om het stuur krijgen....

Mijn rechtervoet zocht het gaspedaal alsof het een verborgen schat was.....

Morgen......?

Morgen doe ik helemaal niets.....

Geen expertise.....

Geen bevlogenheid.....

Geen vindingrijkheid.....

Alleen bank.....

Dekentje.....

En koffie.....

Want zelfs superhelden hebben een herstelmodus.... en willen niet direct de nieuwe verzuimprocedure uitproberen.....

15 maart 2026

Dag van:

Ik heb het uit....de nieuwe roman van Adriaan van Dis....

En het is voor het eerst dat ik niet in één ruk, in één dag zeg maar, een boek van hem uit lees.....

En wat is dat toch vraag ik me steeds af de afgelopen weken sinds het boek naast me op het nachtkastje ligt....

Het boek toont inderdaad een zeer intieme, en voor velen wellicht verrassende, kant van de schrijver..... is dat het dan....?

Van Dis schrijft voor het eerst openhartig over zijn relatie met Ellen Jens, met wie hij 38 jaar lang een "gekliefde liefde" deelde.... een relatie die hij deelde met een andere man.....dé man, die hij steevast 'de ander' noemt in zijn boek......

Het boek beschrijft de laatste levensfase en het sterven van deze geliefde in een hospice..... 

Het laat een kwetsbaarheid zien en een soort "vrolijke boosheid" of is het berusting..... 

Dit kwamen we niet altijd in zijn eerdere werk zo expliciet tegen als in dit boek......

Is het de spiegel....de confrontatie dat de ander iets deed wat ik mezelf ten strengste verbiedt, mijn grenzen overschrijdt, of juist oude wonden open scheurt....???

Had ik mijn eigenwaarde onbewust juist gekoppeld aan de goedkeuring van deze schrijver omdat ik hem zo hoog heb zitten, waardoor nu de teleurstelling in die mens zeer doet....

Maar eigenijk vraag ik me dan meer af of het wel teleurstelling is....

Want Adriaan van Dis blijf ik een geweldig schrijver vinden en een lief worstelend mens.... maar toch.....

Of is het toch dat stukje medelijden dat ik nu voor de wettelijk echtgenoot van die minnares van van Dis voel.... want al gun ik Adriaan van Dis heel veel liefde én geluk omdat hij het zo verdient, toch is er ook die verliezer....

Of is het geen verliezen...????

Wellicht zijn het dus ook de duizend vragen die ik nu heb naar aanleiding van dit boek....

Vragen over de man die maar de helft van het gehele geluk vond....

De man die het toeliet om zijn vrouw te delen....

En uit het boek lijkt het zo te zijn alsof 'de ander' maar 1/4 kreeg en Adriaan 3/4.....

Vragen aan de vrouw, wat haar bewoog om niet van haar wettelijk echtgenoot Wim T Schippers te scheiden en er niet over wilde praten, ook niet tegen van Dis....

Maar dat antwoord zal ik nooit krijgen want het boek gaat immers over haar dood....

Een bizar bijzonder boek dus....

Niet in één keer uitgelezen maar wel telkens weer aan de zinnen blijven kleven....

Dan nu weer verder in het boek Notre Dame de ziel van Parijs....

Eerst een deel van de brand, barstens boeiend en mooi beschreven, en dan begint de geschiedenis....

Dat er eigenijk al een kathedraal stond op dat mooie Ille de la City maar dat die grondig gerenoveerd werd.... in opdracht van Sully.....

En ik ontdek dat er wat betreft financiering van zo'n renovatie niet veel veranderd is.....

Nou ja.... zo goed als dan....

Want betaald nu de bevolking (arm en rijk), zo werd dat toen ook gedaan,  alleen de armen van toen met iets meer tegenzin maar met angst dat ze in de hel zouden komen als ze niet meebetaalden.....

Betaalde nu de regering mee, een erezaak voor Macron zelfs, zo betaalde de koning maar bar weinig mee toen.....

Hij had andere doelen besteld.... zichzelf voornamelijk.... en een cathedraal in Chartres....

Maar de kerk zelf financierde vorstelijk....

En dat is maar goed ook want ik herinner me dat toen mijn vriendin en ik in Rome liepen, we niet goed werden van al die pracht en praal aan goud, kunstwerken, kunstschatten en noem maar op....

En werkelijk op zo goed als op elke hoek van de straat en kerk.....de één nog mooier en protseriger dan de ander....

Maar het ergste vond ik wel dat moment dat we toen het plein van het Vaticaan over liepen, en we aan de andere kant een deur van een'woninkje' op een kiertje open zagen gaan waar je nog nét het gezicht van een non met grijze hoofddoek kon zien, die twee bordjes eten naar buiten schoof waar wel tien bedelaars/zwervers op af kwamen.....

Tegenover al dat goud aan de andere kant van het plein en deurtje met twee schotels voer.... alsof ze honden en katten te eten gaven.....

Dat beeld zijn we nooit vergeten, en we hebben het er nog regelmatig over.....

Soms kan ik dat ook denken als ik het boek van de Notre Dame lees.....

Overal lezen 'gij zult niet oordelen", maar ondertussen wel een guillotine vlak voor de grote kathedraal plaatsen..... want de koning heerste voor zijn gevoel misschien toch wel liefst zelf over zijn Rijk.....

En ook dat is denk ik tegenwoordig soms nog steeds het geval.....

En verder was er die keuzestress....

Ga ik in de tuin lekker aan de gang nu de zon schijnt óf....... ga ik de schuur voor de zoveelste keer opruimen omdat Willem morgen naar de stort gaat met de spullen, die nu écht weg kunnen, uit zijn werkkamer nu hij die zo netjes heeft opgeruimd.....

Mijn hart zegt tuin, mijn verstand zegt schuur....

En waarom moet ik dan altijd zo akelig verstandig zijn op zo'n moment....

De schuur dus maar weer in....

Een soort van wachtruimte van wat eigenijk weg kan maar waar je nog niet aan toe bent, tot je zover bent......

En dan blijven er natuurlijk ook nog dingen staan....

Sommige spullen permanent; tuinkussens, tuinstoelen, wol, Willems verkleedspullen voor zijn optredens, koffers, spelletjes....

Sommige spullen van 'nog even wachten dan, je weet maar nooit'; de tent, de campingspullen, dat theetafeltje van een oudtante, handwerkprojecten half af, handwerkprojecten nog aan te beginnen maar er al vijf jaar liggen,  de 'ach zonde om weg te gooien' spullen.....

En sommige spullen die gelukkig gewoon weg kunnen....

In de container, naar de stort....

Twee prachtige stapels...

Dag fiets.... mijn evenwichtsstoornis dwingt me afstand van je te doen....

Maar neeeeee, niet die fietstas met oranje tulpjes waar ik zo blij mee was.....

Die leg ik wel bij de spullen van 'nog niet aan toe'......

Elf tassen container dump,  een stapel van anderhalf bij één meter voor de stort binnen en een twee keer zo groot stapel Willem spullen buiten....

Zere handen, zere spieren, maar klus geklaard.....

En Willem is van Drachten terug naar huis aan het rijden....

Eindje ver weg gepreekt zullen we maar zeggen.....

  

14 maart 2026

Dag van:

Er staat een plantje op de vensterbank in mijn keuken....

Lichtgroene blaadjes en regelmatig roze hartvormige hangende bloempjes.... een begonia Lucerna....

Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid dit plantje....

En nou is versnaperingen misschien wel een vreemd woord als het gaat om het in leven houden van een plantje....

Maar in dit geval is het een plantje met een verhaal.....

Ooit gekregen van twee ontzettend lieve zeer oude mensen uit de kerk....

Ik zie ze nooit meer.....

En ook dat heeft een verhaal....

Wim, de man in het verhaal werd ziek...

Hij knapte wel weer op, maar niet voldoende om nog kwiek als hij ervoor was, van alles te doen en te ondernemen....

Alie, de vrouw in het verhaal kon haar Wim ook niet alleen verzorgen....

Besloten werd dat ze naar een verzorgingshuis moesten....

En toen kwam daar dat vreselijke nieuws....

Wim was welkom maar Alie niet....de twee moesten uit elkaar....

Alle haren van familie, vrienden, en ons stonden recht overeind...

Wim en Alie uit elkaar,  dát nóóit.....!!!!

Hoe kan je twee zulke lieve, aan elkaar verknochte mensen na 60 jaar huwelijk uit elkaar halen....

Er werd gezocht naar een verzorgingshuis waar ze samen konden blijven....

Gezocht, gezocht en gezocht.....

En er werd er één gevonden..... maar....

Ver weg van de vertrouwde plek waar ze al die jaren hadden gewoond, geleefd, gevierd, gestreden.....

Ze konden naar Drenthe.....

Één geluk was er....

Ze zouden dichter bij hun dochter komen te wonen.....

En daar gingen Wim en Alie.....

We gaven ze een mooi kaarsenhoudertje mee en eentje hielden we zelf....

Elke keer als nu de ronde tafelmaaltijd was zou Willem bellen en zouden beide kaarsjes in het houdertje worden aangestoken.... net zolang als de maaltijd duurde....

Zo bleef toch die verbinding met hun plekje Duiven, met hun kerk, met hun vrienden en bekenden.....

En eens in paar maanden belde Alie met updates over hun leven daar....

Positief bleven ze, ondanks het genius naast het vertrouwde....

Maar ze hadden elkaar... nog steeds elkaar...

Het plantje in mijn vensterbank komt van hen....

Maar het is niet zomaar een plantje....

Het is een stek van de plant die ze ooit van haar moeder kregen toen ze na hun trouwen in hun eigen huis gingen wonen....

En haar moeder had het weer gekregen toen zij in het huis kwamen wonen na hun trouwen....

Het plantje is dus minstens 75 jaar oud.....

En och lieve help.... soms ziet het er niet uit.... en dan ineens bloeit het weer op een zit vol hartjes.....

Soms geef ik het teveel water, soms te weinig....

Geen idee wat ik nou precies moet doen maar..... het plantje blijft in leven....

Vandaag is Willem naar de begrafenis....

Wim is niet meer.....

Heel rustig en vredig inslapen in zijn leunstoel naast Alie......

Alie is niet alleen maar verdrietig.....

Ze is vooral dankbaar....

Dankbaar dat Wim zo lang bij haar was....

Dankbaar dat hij zo rustig mocht inslapen....

En natuurlijk zit het verdriet er....

En wie weet zal het niet lang duren voor we nu ook Alie moeten missen....

Alie zonder haar Wim.... het kan bijna niet....

Vorige week zaterdag belde ze ons zelf....

En op de één of andere manier voelden we gewoon dat ze met het nieuws kwam....

Ze belde immers nooit zo vroeg op de dag....

We zaten buiten.... aan de ochtend koffie....

En het was zelfs alsof de natuur om ons heen, samen met ons, even helemaal stil viel....

Gek misschien, want dood komt altijd onverwacht natuurlijk, maar bij sommige mensen is het net alsof ze nooit dood zullen gaan.... mogen gaan....

Omdat ze er altijd zullen zijn.....

Willem is erheen.....

Ik kan niet mee in verband met de honden en een wond aan Borres poot die door de prednison niet wil dichten....

En 94 jarige vriend van Wim is wel mee....

Willem haalt hem op....

Vanmorgen om acht uur all belde hij waar Willem bleef, terwijl Willem toch tot drie maal toe duidelijk gezegd had dat hij er om tien uur zou zijn....

Willem moet fluiten....

Twee liederen.... één improvisatie en een lied uit het liedboek "ga met mij Heer".....

En ik zal het kaarsje hier branden om één uur.....

Twee bloemen heeft Willem mee om in de rieten mand, waarin Wim ligt, te steken....

Maar ik zal het kaarsje zetten naast de plant....

Dag lieve Wim......

Je stoel leeg.

Je handen stil.

Altijd hier

Nu daar.

Niet meer.

Onwerkelijk stil.

Onvoorstelbaar weg.

Zoveel jaar samen.

Nooit alleen.

Dankbaar hart.

Verdriet ernaast.

Zo rustig.

Naast haar.

Je mocht gaan.

Zij bleef.

Het plantje hier.

Van jullie.

Oud leven.

Nieuwe blaadjes.

Ik zorg.

Zoals zij.

Zon en water

Herinnering voedend.

Soms zwak.

Toch bloei.

Kleine hartjes.

Voor altijd.

Een kaars.

Twee vlammen.

Jij daar.

Bij jouw Hem. 

Dank je.

Voor alles.

13 maart 2026

Dag van: 

Het was vrijdag de 13e, nou tjongejonge....... daar merkte eigenlijk niemand iets van......

De dag begon rustig.....

De wekker ging gewoon op tijd af, de koffie smaakte precies zoals altijd en buiten scheen geen voorjaarszonnetje tussen de wolken door, maar regende het flink, zoals we dat gewend zijn....... 

Op straat fietsten wel mensen naar hun werk, en een hond trok zijn baasje vrolijk mee richting het park, ergens verderop sloeg een deur dicht, niet eens ergerlijk hard, maar gewoon normaal.....

Geen kip op de weg..... en ik was zelfs bij sommige verkeerslichten de enige die voor rood stond....

Op school vergat niemand zijn wachtwoord, viel er geen computer uit en was de printer wonder boven wonder niet eens chagrijnig..... 

Hier en daar zoals normaal ook, af en toe een kleuter die buitensporig van zich liet horen.....

Een gapende flexwerker die halverwege de kring op haar kruk zat te knikkebollen omdat de Ramadan toch wel veel vergt..... zeker nu het op z'n einde loopt....

Tijdens de lunch werden er zonder protest boterhammen gegeten, een paar flauwe grapjes gemaakt en ik had paaskoekjes meegebracht die er gretig in gingen......

’s Middags viel er een klein buitje, zo eentje waar je jas een beetje van glanst maar niet echt nat wordt.....

Nou ja, uiteindelijk wel, maar buitenspelen deden we toch niet omdat we gym hadden....

De bussen kwam op tijd, de hall was binnen no time leeg.....

Er werd vergaderd, materialen verzameld.... overdrachten geschreven....

En zelfs de man die het alarm in de gangen controlleerde, viel niet van zijn ladder....

Geen files op de terugweg.....

Gee  boodschappen hoeven doen....

Willem die vond dat ik nog best vroeg thuis was ondanks de vergadering....

Na het eten heerlijk in bad....... 

Niets spannends, niets vreemds, niets dat je later zou navertellen......

En nu het tijd is om naar bed te gaan, waait er een zacht windje door de open balkondeur...... 

In de verte blaft een hond één keer en daarna is het weer stil......

Vrijdag de 13e is voorbij.

En er is, tot ieders grote opluchting, of misschien lichte teleurstelling, werkelijk helemaal niks spannends gebeurd......

Je zou bijna denken dat bijgeloof toch echt onzin is.....

12 maart 2026

Dag van:

Willem is van veel geschiedenis.....

Rugzakken vol geschiedenis....

Veel vriendinnen op wie hij natuurlijk allemaal innig verliefd was.....drie langdurige relaties van samenwonen waarvan met twee van de drie,  3+2= vijf dochters gekregen...... een batterij vol vrienden bekenden.... kennissen, collega's en dus..... duizenden herinneringen.... en hij houdt en hield van allen innig veel......

Willem houdt ook van Toon Hermans, Ernie gospelmuziek, voetbal, jazzmuziek,  fantasy boeken heel veel andere boeken over mensen en hun gedachtengoed (inspiratie voor preken).....

En Willem houdt van fluiten....

Oh ja.... en van mij.....

Dat zeg ik.... rugzakken vol geschiedenis.... een hoofd vol herinneringen, dozen vol foto's, kaarten, briefjes, gedichten, kattenbelletjes enz.....

En Willem heeft een eigen kamer in dit huis....

Daar slaapt hij als het hoog sensitieve hem teveel wordt,  daar schrijft en oefent hij zijn preken als er beneden teveel lawaai is, daar neemt hij zijn podcasts op.....

Maar vooral..... daar hangt, ligt, staat zijn hele geschiedenis, heden en toekomst in kasten  aan muren, op tafeltjes.....

Een normaal mens zou dit een uitdragerij of kringloopwinkel noemen,  voor Willem is het zijn leven.....

Ik noem het een verschrikkelijk zootje....

Met alle respect hoor,  want ik ken Willem....

Een deel van zijn leven bevindt zich namelijk in zijn eeuwige heuptasje en het andere (grootste deel) dus in die kamer....

En alles is belangrijk voor hem.....

Zelfs de hoogslaper waar zijn jongste twee dochters in sliepen, want die staat er ook (inclusief dekens, dekbedden kussen, knuffels)....

Het is immers een weergave van Willems leven....

Loslaten en weer opnieuw beginnen....

Deeltjes meenemen en weer doorgaan....

Tot vandaag.....

Willem is er klaar mee.....

Hoe kan je toeven in een kamer vol dozen kratten, kasten, koffers, kisten enz.....?

Niet dus....

Al maanden.... zeg maar gerust jaren, roept hij al dat hij gaat opruimen....

En vandaag was die dag.....

Ik kan mijn ogen niet geloven als ik van school kom aanrijden en de berg rotzooi naast het huis zie liggen....

Meteen als ik binnenkom is het dan ook 'kom eens mee naar boven'......

Nou heb ik een dag gehad van heb ik jou daar, maar ach..... tegen deze blik op zijn gezicht zou niemand bestand zijn....

En werkelijk.....de metamorfose is overweldigend....

Sinds lange tijd stap ik weer in een bewoonbare kamer....

Niet één stap, maar ik kan er nu zelfs in rondlopen.....

Willem lijkt geland te zijn.... geland in een soort 'dit is wat het is'.....

Kern van leven.....

Dan komen we weer beneden....

 "Oooh ja, kijk eens wat ik ook nog vond", zegt hij.....

Ik zit twee rugzakken op de stoel liggen....

Ze zijn leeg.....

Ik glimlach.....

Alsof dat het symbool van zijn opruimdaden ligt.....

Rugzakken vol verleden,

liefdes, stemmen, foto’s,

muziek die ooit bleef hangen

in een hoofd dat nooit vergat.

Een kamer.... archief van het hart,

dozen vol wat niet losgelaten kon worden,

sporen van wie er was,

wie er bleef,

wie er gemist werd.

Jarenlang beloofd: morgen, ooit, later 

tot vandaag het moment werd

dat herinneringen plaatsmaakten

voor ademruimte.

En plots weer vloer onder de voeten,

licht door het raam,

stilte waar eerst alleen verleden stond.

Niet omdat alles weg is,

maar omdat er ruimte kwam

voor wat nog wil ontstaan