Dag van:
Ik ben trots op jou.
Op wie je bent.
Op alles wat in je leeft.
Jouw inzichten
Jouw kennis
En kijk op deze troosteloze wereld
Jouw input
Kan de wereld mooier maken.
Begin klein.
Heel klein.
Bij mensen die je vertrouwt.
Bij mensen die je begrijpen.
Bij mensen bij wie je niet hoeft te vechten
om gezien te worden.
Waar je niets hoeft te bewijzen.
Waar je mag lachen.
Waar je mag twijfelen.
Waar je gewoon jezelf mag zijn.
Want juist daar
begint jouw kracht.
Niet in wat de wereld van je afneemt
maar in wat jij jezelf durft te geven.
Geloof in jezelf.
Stap voor stap.
Op jouw manier.
En vergeet nooit:
Je hoeft niet iemand anders te worden
om de wereld iets te geven.
Jij bent al genoeg.
Jij bent het waard.
En ik ben zo ongelooflijk trots op jou
Gefeliciteerd lieve Robbert
Gevierd hadden we het al....
Vorige week was het feestje, want zoonlief zit op de Gamescom beurs in Köln...
Gamescom in Keulen is de grootste gamesbeurs ter wereld, en vindt jaarlijks in augustus plaats in de Koelnmesse....
Van de traditionele openingsshow vol wereldpremières had ik al beelden gekregen....
Maar tja als moeder let me dan vooral op het enthousiasme dat je zoon uitstraalt...
Wat is hij daar in zijn element ook al betekent het hard werken voor hem...
Reviews, artikelen, verslagen voor websites en tijdschriften moeten er gevuld worden....
Over nieuwe games, hardware en trailers....
Maar desondanks geniet hij volop....
En vooral de ontmoeting game-ontwikkelaar Jason Slama was een hoogtepunt....
Hij is namelijk een bekend gezicht binnen de community en was onder andere de Game Director voor Gwent: The Witcher Card Game en werd later aangesteld als de Game Director voor de volgende grote hoofdgame in het universum, The Witcher....
Geloof maar dat Robbert hem exclusief de vragen stelde die hem op de lippen brandde....
Niet naar Haarlem dus en mooi in de gelegenheid om er vandaag een 'bestie-dag" van te maken....
Op naar Annet en meteen was al vrij duidelijk dat we weer eens naar Kevelaer wilde...
Kevelaer is een bedevaartsplaats....
En al hebben we misschien weinig met bedevaart, de sfeer is er altijd goed...!
Het Kapelplein is het hart en het religieuze centrum van het bedevaartsoord Kevelaer.....
Mensen van over de hele wereld maken hier een pelgrimstocht.....
Ze zoeken troost, bidden en steken kaarsen aan.....
Anderen genieten gewoon van een pauze in het hectische leven van alledag ....
Daarnaast genieten wij ook vooral van het klokkengeluid van al die kerkklokken....
Van de mensen die meedoen aan de pelgrimstochten, van het gezang en de muziek....
Je hebt er de grote basiliek, de genade kapel, de kaarsen kapel, de Sint Antoniuskerk, en wel 17 verschillende fonteinen....
Je kunt er zelfs de grote of de kleine kruistocht lopen....
Maar.... wij komen in de eerste plaats om de sfeer en natuurlijk onze kledingwinkel Laru....
Het is echt nog nooit voorgekomen dat we daar niet kunnen slagen...
Dus parkeren we de auto bij het station, steken de overweg over en nog geen vijftig stappen verder lopen we Laru in waar we vriendelijk begroet worden....
Daar zijn de Hollandse vriendinnen weer...!
Och al die heerlijke kleuren en hippe vormen kleding....
We passen en passen en passen en slagen...
Natuurlijk slagen we...!!
Dan is het tijd voor koffie...
Maar mensenkinderen wat is het vandaag druk in Kevelaer....
Een stoet van een paar honderd fietsende mannen en jongens....
Ze lopen met de fiets aan de hand al zingend richting het plein....
En het is dat het plein zo groot is want anders had er echt niks meer bij gekund....
Eindelijk vinden we nog één plekje op het terras van een conditorei.....
En wat is het vanaf daar, onder het genot van een flinke kop cappuccino, genieten en kijken geblazen naar al die uniformen en vaandels van schutterijverengingen, de fietsers, de kruistocht wandelaars...
Gezichten van hoop en vrees....
Muziek optredens, koorzang, het gebed....
En het bevalt zelfs zo goed dat we van het ene naar het andere terras hobbelen...
Hadden we de ene kant van het plein gehad dan nu de andere kant van het plein....
Niet zomaar hoor... welnee....
We weten immers dat daar de ijssalon huist...
Niet zomaar eentje maar eentje met zelfgemaakt Italiaans ijs....
Het enige nadeel van deze ijssalon is dat je onmogelijk een keuze kan maken...
Uiteindelijk staan er dan toch een amarene beker voor Annet en walnoten coupe voor mijn voor mijn neus op het tafeltje....
Van die coupes en bekers waarvan je denkt 'die krijg ik nooit op, ik mag wel parkeergeld gaan bijbetalen'....
Enfin, we zitten een half uurtje en dan neem ik toch dat laatste hapje....
En dat is net op tijd want na een heerlijke zonnige dag en 23 graden op de thermometer, vallen nu de eerste kleine druppeltjes uit de lucht...
Het stelt niet veel voor... en ze verdampen nog vóór ze je huid raken, maar het zullen er meer worden geeft de app aan....
Op naar de auto dus maar...
Bij Willem thuis zitten ook vrienden van vroeger....
Ik ken ze goed maar deel niet de geschiedenis die Willem met ze heeft...
Ik opper Annet dus 'zullen we ergens een schnitzel gaan eten.... bij dat schnitzel restaurant in Elten bijvoorbeeld'....
We zijn al een aardig eindje onderweg als Annet ineens verteld dat er ook een schnitzel restaurant vlakbij huis, in Elden is gekomen...
Nog beter....!
En via wat verdwalen en wat omwegen, want Arnhem is immers overal wegen aan het repareren of in brede fietspaden aan het veranderen, komen we aan....
Bistro Het Hoefijzer....
We worden ontzettend leuk welkom geheten met de woorden "wat gezellig dat jullie er zijn"....
We kunnen heerlijk in de overdekte buitentuin gaan zitten...
En dan komt de jonge eigenaar om de bestelling op te nemen....
Wat een ontzettend bekend gezicht denk ik nog....
Maar een oud leerling kan het niet zijn....
Dat haar.... die ogen.... zijn manier van doen...
Ik pieker me suf terwijl hij de bestelling voor de drankjes ophaalt....
En dan weet ik het....!
Deze jongeman heb ik nog als baby vastgehouden.....
En zijn zusje daarna ook weer....
Of vergis ik me....?
De drankjes staan op tafel en dan waag ik het erop....
"Heet jij Stan "? vraag ik....
En hij knikt en zegt met een vrolijke lach "Ja dat ben ik".....
"Heet jouw moeder dan J......"?
En ook dat klopt....
Maar Stan begint ook te lachen....
"Ben jij dan van die vier Duitse Herders"....?
(Ze hebben thuis zelf een oud Duitse herder)...
Ik knik, maar dan komt het.....
"Maar die ik bedoel is toch veel ouder en heeft wijde soepjurken aan en jij bent zo euh.... zo hip"....
Annet en ik gieren het uit....
En ik vertel hem dat ik toch echt Wampie, de collega van zijn moeder ben een bijna met pensioen ga....
"Jij bent wel eens bij ons thuis geweest toch" zegt hij....?
En dat klopt.... meerdere keren zelfs....
En de eerste keer was dus de kraamvisite met nog wat collega's om hém te komen bewonderen....
En dan herinner ik me dat mijn collega die ik vanaf het eerste begin op school ken .... zo'n 30 jaar al dus.... me verteld heeft dat haar zoon nu in de horeca werkt...
Maar pfffft dat hij als 23 jarige zijn eigen zaak heeft, dát wist ik dus niet.... dat had ze er even niet bij verteld....
Maar Stan spaarde dus vanaf zijn achtste jaar voor zijn eigen horecazaak.....
Het geld dat hij met koffie verkopen op de camping verdiende, spaarde hij op voor de horecazaak die hij later wilde kopen.....
Hij wist het écht zeker dat dat was wat hij later wilde....
En later is nu, want op zijn 23e runt hij Bistro Het Hoefijzer.....
Eigenaar Stan doet zelf de bediening met af en toe wat weekendhulpen... maar mama J belt hij ook wel eens om mee te helpen vertelt hij trots....
Hij stuurt maar liefst twee koks aan....
Ik ben gecharmeerd van het kleine leuke menu....
Het doet me denken aan de vele vakanties die Stan, zijn zusje en ouders altijd in Oostenrijk vieren...
Vooral in de winter skiën missen ze nooit, en dan liefst in de voorjaarsvakantie nog een keer. ..
Vandaar ook de lederhose die hij draagt, de menu keuze, en de inrichting van Het Hoefijzer....
Het eten was overigens héérlijk...
En dát samen met de herontmoeting met de 'gegroeide' Stan en het vrolijke app contact dat ik natuurlijk meteen met J even snel maakte, maakt het een super gezellige avond....
Wat heeft het leven toch soms een heerlijke verrassingen voor een mens in petto...
Een op een bord geserveerd cadeautje noem ik het maar....
