Dag van:
Soms… gelukkig maar héél soms… heb je van die dagen waarop je denkt: mensenkinderen, kon ik maar vast met pensioen zijn.....
Niet omdat je je werk niet meer leuk vindt.... Integendeel.....maar omdat er van die dagen zijn waarop alles en iedereen tegelijk lijkt te roepen: “Ik moet nog”...!
En dus begin je maar weer ergens....
Een techniekcollega van de kerk uit de brand helpen....?
Natuurlijk....geen enkel probleem.....
Alleen moet er nog het nodige worden aangepast en daarvoor moet je je ook nog even helemaal in de huid van een ander kruipen.....
Denken zoals hij denkt, kijken zoals hij kijkt en ondertussen proberen te bedenken wat hij nodig heeft....
En sorry, er is ook nog iemand overleden, kan dat er ook nog even tussen...?
Een feestje dan maar....?
Ook nooit verkeerd, maar gisteren was er al eentje en morgen staat er alweer een feestje op het programma....
Alleen… dat feestje is niet bepaald om de hoek.....
sMijnsheerenland.... waar ligt dat in hemelsnaam....?
En dan moet er ook nog een felicitatiekaart mét inhoud in enveloppe worden gekocht.... Dus hup, ook maar even tussendoor op pad....
De dienst van Willem voor volgende week moet nog worden voorbereid....
En ergens tussen al die bedrijven door staat er een evaluatie te knipperen die héél dringend af moet.....
Want doordat de ondersteuningsuren voor één van de kinderen zijn gestopt omdat de evaluatie niet op tijd was, voelt zo’n stukje administratie ineens een stuk minder onschuldig.....
Achter iedere regel op papier zit tenslotte gewoon een kind dat die ondersteuning nodig heeft.....
En alsof dat nog niet genoeg is, komt er vanuit Griekenland ook nog verdriet binnenwaaien....
Eén van onze oudste Griekse vrienden, Stefanos, is uit het pand gezet dat hij huurde.....
De eigenaar heeft ineens bedacht dat hij zelf iets met het pand wil gaan doen....
En blijkbaar kan dat daar zomaar..... Huurdersbescherming zoals wij die kennen, is er niet.....
Gevolg: Stefanos heeft zijn restaurant niet meer.....
En hij is diep, diep bedroefd....
Grieken kunnen hun emoties soms voluit beleven.....
Geen klein beetje verdriet, geen ach, we zien wel.....
Nee....het verdriet mag er zijn en het zit overal.....
En dus sturen wij berichtjes.....
Steeds weer een hart onder de riem, een beetje moed, een beetje hoop....
Gewoon om hem, op afstand, een beetje overeind te houden.....
Want soms kun je iemand niet helpen met een oplossing....
Dan kun je alleen maar zeggen: “We zijn er een denken aan je”....
En ondertussen ligt hier thuis de was nog vrolijk te wachten....
Die had ik in de vakantie allemaal nog kunnen doen.....
Toen had ik immers tijd....
Maar ja… in de vakantie had ik ook tijd voor álles wat ik tijdens het schooljaar niet kan doen....
En nu is die tijd er dus niet meer....
Willem wil ook nog tanken in Duitsland s avonds...
En tot overmaat van ramp appt de dominee uit Drachten dat de PowerPoint voor de dienst van volgend week, echt nu af moet zijn want hij vertrekt naar Frankrijk naar zijn broer....
En dan ineens komt er een heel eenvoudige vraag in me op.
Niet over een evaluatie...
Niet over een kerkdienst...
Niet over Griekenland...
Niet over een feestje...
Niet over de was...
Ook niet over benzine en Drachten....
Maar gewoon:
What about mý weekend.....?
Want wanneer je voortdurend bezig bent met zorgen, regelen, helpen, aanpassen, voorbereiden, ondersteunen en achter de feiten aanrennen, kan het zomaar gebeuren dat je vergeet dat jij óók ergens tussen al die mensen en verplichtingen staat....
Dat jij ook een mens bent....
Iemand die misschien gewoon even helemaal niets hoeft....
Oftewel, What about my weekend....??
