25 juni 2026

Dag van: 

Een jarige dochter....

Veertig jaar.

Jouw verhaal.

Disneydromen.

Magie maken.

Creatief hart.

Eindeloze ideeën.

Nooit opgeven.

Altijd verder.

Soms donker.

Toch opstaan.

Steeds sterker.

Steeds jij.

Zorgzame mama.

Twee prachtige dochters.

Samen met Olaf sterk

Creativiteit leeft.

Generaties verder.

Anderen helpen.

Jezelf vergeten.

Altijd geven.

Zelden vragen.

Mooie jurken.

Sprankelende glimlach.

Disneykostuums.

Ware kunstwerken.

Oog voor leerlingen.

Hart voor mensen.

Moeilijke jaren.

Ooroperaties doorstaan.

Niet gebroken.

Wel gegroeid.

Vrijheid nodig.

Ruimte voelen.

Je eigen weg.

Je eigen tempo.

En ik...

Ik bewonder.

Ik vertrouw.

Ik geniet.

Want boven alles...

Ben jij.

Mijn dochter.

Mijn trots.

Veertig kaarsjes.

Ontelbaar veel liefde.

Gefeliciteerd, lieverd.

Ik hou van je. 

Veertig jaar moederschap...

Je moet er niet te lang bij stilstaan hoor... veertig jaar moederschap al....

Dat is zo'n getal dat zich stiekem naast je op de bank zet en zachtjes fluistert: je wordt oud.....

En eerlijk is eerlijk, volgens mijn schoonzoon klopt dat ook nog.....

Althans, dat zegt hij.....

En schoonzoons horen dat natuurlijk te zeggen; dat staat ergens in een ongeschreven wet van de schoonmoederhumor.....

Maar vandaag... vandaag klonk het niet eens plagend, eerder een beetje oprecht bezorgd.....

Misschien kwam dat doordat ik na een dag werken in de hitte, met een restje spitpijn in mijn rug, mezelf ook eventjes oud voelde.....

Morgen blijft de klas dicht.....

Code rood op de Veluwe....

Zo warm dat de banden van de auto's haast aan het asfalt lijken te kleven....

En trouwens... wat plakt er eigenlijk níét....?

Mijn jurk plakt aan mijn billen.....

De communicatiekaart die ik altijd draag, zoekt voortdurend mijn armen op..... Kinderhandjes zijn veranderd in kleine plakmonsters dankzij gesmolten ijsjes en zoete zomerresten.....

Nee, het is geen geklaag.....

Het is simpelweg de realiteit....

Van al dat gejammer om me heen word ik trouwens een beetje moe....

"Wat is het heet..."

"Niet uit te houden in de klas..."

"Ik smelt weg..."

En dan denk ik stiekem: over drie weken stap je zonder morren in een vliegtuig naar Italië, Spanje, Portugal of Griekenland, waar de thermometer lachend boven de veertig graden uitkomt.....

Dán is het ineens anders.....

"Ja maar, daar hebben ze siësta".....

"Daar is een zwembad"...

"Daar waait een zeebriesje"......

Ach jongens...

Warm is warm.....

Veertig graden blijft veertig graden, met of zonder siësta.....

Zet hier een opblaasbadje in de tuin, hou je polsen onder een kraan en we zijn ook al een heel eind.....

Toch ben ik morgen best blij met een dag thuiswerken....

Eigen zweet in eigen huis....

Tussen het schoolwerk door kan ik misschien eindelijk die volle wasmand aanvallen.....

Want eerlijk is eerlijk: dit weer heeft ook voordelen.....

Een was droogt tegenwoordig sneller dan een kop koffie afkoelt.....

Binnen een uur kan de volgende lading alweer aan de lijn.....

Gratis zonnewarmte....

Geen droger nodig.....

Weer een paar euro bespaard.....

Dus mijn advies....?

Ga je niet ergeren.....

En probeer daarom ook vooral geen ventilator meer te kopen....

Ik verzeker je: ze zijn verdwenen.....

Opgelost.....

Verdwenen in een collectieve Nederlandse hittegolfpaniek.....

Niet bij de Action....

Niet bij de Gamma....

Niet bij de Praxis....

Niet bij de Mediamarkt....

Ze zijn op....

Hartstikke op....

Ze staan nu ergens in woonkamers hun uiterste best te doen om een zeebriesje na te bootsen, terwijl hun eigenaren dromen van verre vakanties in warme landen en tegelijkertijd klagen over de warmte hier.....

En ik....?

Ik kijk naar die veertig jaar moederschap achter me.....

Naar een dochter die haar eigen magie maakt....
Die bleef opstaan, ook als het donker was.... Die prachtige dochters grootbrengt, samen met Olaf sterk in het leven staat en haar creativiteit doorgeeft aan een volgende generatie....

Dan voel ik me misschien eventjes oud....

Maar vooral rijk....

Want veertig jaar moeder zijn telt niet in rimpels of kaarsjes....

Het telt in verhalen....

En wat een prachtig verhaal is het geworden....

24 juni 2026

Dag van:

Dag van... de tropische overlevingskunst in het speciaal onderwijs....

Ze bezig houden... dát is vandaag eigenlijk het enige doel....

Dus gaan we met Snuf het konijn op reis....

"Met het vliegtuig naar Londen," opper ik...  Eén van de leerlingen gaat daar immers regelmatig naartoe omdat er familie woont....

"Néé," krijg ik direct te horen. "met de trein... door de tunnel... Paddington Station".....

Oké... 10 punten voor jou....

"Istanbul dan? Met het vliegtuig?"......

"Nee... met de auto"....

Sta ik dan... de enige milieuvervuiler van de klas die met het vliegtuig naar Griekenland ga straks....

Dan maar waterballonnen....?

Maar ach... een leerling met autisme en natte kleren dat is 'no go '.....geen succes dus..... Dan moet er droge kleding aan.....

Nee, geen goed idee.

Een teiltje water dan maar.....

Het zijn tenslotte ook de schoonmaakweken.... 

Het speelgoed, rijkelijk voorzien van opgedroogde snottebellen en speeksel, kan wel een jaarlijkse opfrisbeurt gebruiken.....

Maar hup... een teiltje over de grond.... Waterballet gegarandeerd....

Misschien een boekje voorlezen....?

Na acht bladzijden is de concentratie compleet verdampt.....

Dan het kofferspel.

"Ik ga op reis en in mijn koffer zitten vijf spullen....

Ik haal er één uit... welke ontbreekt.....?

Precies op dat moment gaat de deur open..... Een collega komt binnen voor een overdracht.....

En weg is de concentratie weer.....

Dan maar drinkpauze....

Normaal krijg je de siroop met geen mogelijkheid op.....

Vandaag drinken ze alsof ze een marathon hebben gelopen......

Buitenspelen dan....?

Na tien minuten klinkt het al:

"Juf... heet".....

Dan maar weer vrij spelen....

Ondertussen probeer ik tussen alle bedrijven door een plan van aanpak af te ronden dat vóór de vakantie nog af moet.... Teamsgesprekken te plannen..... 

O ja... en er moet ook nog een MDO tussendoor.....

Zou het door de warmte komen....?

Wij doen in ieder geval alles om het hoofd koel te houden....

Ramen open....

Zonnescherm naar beneden....

Ramen weer dicht....

Lichten uit....

Bovenlichten open....

Toch maar weer dicht....

De deur open, met een lage kast ervoor zodat de weglopers niet spontaan op avontuur de zon achterna gaan....

En ondertussen houden we het "intelligente" klimaatsysteem nauwlettend in de gaten....

Temperatuur in de klas: 26 graden....

Een ijsje dan maar....

De kinderen lijken er nauwelijks van af te koelen....

En als zij uiteindelijk de warme reis naar huis maken, wachten er voor deze juffen nog twee oudergesprekken.. .

Ik kan me werkelijk geen droog moment herinneren vandaag....

De zweetdruppels liepen onafgebroken over werkelijk elk deel van mijn lijf....

Maar...

We hebben weer een tropendag overleefd....

Morgen doen we het gewoon nog een keer... gewoon met een paar graden meer.....

23 juni 2026

Dag van:

Vandaag hoefde ik gewoon helemaal niks....

En dat is even wennen...!!!

 Gewoon dingen doen voor jezelf of je gezin...

Donderdag mijn dochter die 40 wordt, dus gezellig cadeautjes inpakken....

Er eindelijk weer even voor Willem zijn die al een week kampt met kiespijn na een getrokken kies, en vandaag toch maar de tandarts een extra bezoekje gaat brengen....

En er nog meer extra voor hem zijn omdat hij met Borre naar de dierenarts gaat.....

Uitslag; waarschijnlijk door de vele prednison die hij slikt nu een neurologische aandoening....

Volgens Bart kunnen we laten uitzoeken wat voor aandoening middels een scan....

En nou hoorden we onlangs op het journaal daar de regering ook iets wilde doen aan de uitmelk praktijken van dierenartsen die torenhoge bedragen rekenen voor onnodige behandelingen of onderzoeken...

Nou, zo'n dierenarts is Bart dus niet....

"Niet meer doen zei hij, Borre is echt niet meer beter te maken"....

Willem bleef er wonderbaarlijk rustig onder....

Deze zekerheid was blijkbaar wat hij nodig had....

Wel kreeg Borre een spierversterkende injectie...

Niet zeker of die aanslaat, en over drie weken nog één...

Maar als die twee wél aanslaan heeft Borre nog zeker een half jaar erbij.....

Dan toch weer even een moment aan school denken....

Door de hitte komen kinderen niet op school de komende dagen en willen ouders het oudergesprek online...

Liefst in de ochtend....

Het rooster dus maar omgooien en morgen online uitnodigingen de laptop ingooien....

Meteen ook door naar het afscheid van een collega....

De meest toegewijde collega die ik ken....

Ik heb het nooit zo op afscheid nemen....

Afsluiten van een periode.... loslaten van een gezellige kletspraatjes op het schoolplein en haar oprechte betrokkenheid....

Maar wat had haar klassenteam het leuk georganiseerd....!

En wat was het een gezellig samenzijn....

Ach en ze woont hartstikke in de buurt dus het moet raar lopen als ik haar niet weer eens tegenkom....

En anders volgend jaar gewoon tijd voor veel kopjes koffie....

Raar idee dat ik volgend jaar zelf aan de beurt ben....

Maar echt hoor.... ik meld me twee weken van te voren ziek....

Voor mij geen gedoe.....

Ik zwaai wel vanuit de verte....

22 juni 2026

Dag van:

Bohemian Rhapsody op weg naar school...

Zes minuten lang heerlijke muziek....

Hoe kan mijn dag nog stuk....?

Niet dus....!

Sowieso een leuk item op omroep Gelderland altijd 's ochtends...

Liedjes met een plaats delict...

Een delict wordt verteld en dan maar raden welk lied daarbij hoort....

Wordt het niet geraden dan is het een cold case en dan komt het, met alle cold cases van het jaar, terug rond de winterse feestdagen...

Maar vandaag bleef het natuurlijk geen cold case....

Mama I killed the man....scaramouche, scaramouche.....Bismillah.....

Iets voor half acht als ik ongeveer bij het grote winkelcentrum rij, komt de uitleg van het delict van die dag....

En vlak voor ik bij mijn werk ben, de oplossing....

Maar zelf had ik de oplossing al toen ik op de brug reed....

Jammer dat ik niet kan bellen naar de omroep....

Maar tja regels zijn regels en om nou zelf in een delict te raken omdat ik bel terwijl ik rij, daar heb ik weinig zin in....

Een hele troost dat ik kan mee galmen als ze na de bekendmaking van de dagwinnaar, het liedje draaien....

Ik blijf er zelfs even voor in de auto zitten....

Zonde zonde dat zulke stemmen als die van Freddy Mercury te vroeg heengaan.....

Die laatste schoolweken zijn niet echt mijn weken....

Al dat laatste geregel.... jakkes....

Alles door elkaar,  alles snel snel nog even dit, nog even dat....

Korte lontjes, geïrriteerde sfeer...

Alles anders dan anders...

Een gesprek, een overdracht, een afscheid, een meedraai ochtend,  de musical, de opruiming,  de schoonmaak, nog even een laatste MDO, oudergesprek.... liefst online met die warmte,  en tja dan inderdaad natuurlijk die hitte....

Nee, het zijn mijn weken echt niet....

Het enige leuke is het aftellen....

Aftellen tot de vakantie....

En dan die laatste schooldag....

Dat gevoel als je de deur uitgaat en de school achter je laat voor zes weken....

Dat ritje naar huis ook....

Heerlijk....!!

Nog even doorbikkelen.....

En vooral ook er niet aan denken dat sinds gisteren de dagen alweer korter worden....

We hebben nog niet eens van de lange lichte avonden kunnen genieten....

Als ik daar bij stilsta kan ik er somber van worden....

Nee niet doen Wampie want je dag begon heerlijk gekluisterd aan de autoradio....

Hou dat gevoel naar vast.. Bismillah....!!

21 juni 2026

Dag van:

Sommige data dragen meer met zich mee dan alleen een cijfer op de kalender....

Vandaag is zo'n dag....

Vaderdag.....maar ook de sterfdag van mijn vader.....

En alsof dat nog niet genoeg betekenis geeft, is het óók de verjaardag van één van Willems beste vrienden, die er helaas ook niet meer is.....

Eén datum.....twee keer tweeërlei gevoelens.... 

Een dag waarop herinneringen zich vanzelf aandienen....

Mooie, warme herinneringen... met hier en daar een klein randje verdriet....

Maar het leven gaat ook gewoon door....

En dus vieren we vandaag óók Vaderdag voor Willem.....

Vier van de vijf dochters schuiven aan.....

Voor Willem zijn dat de echte cadeautjes....

Al zullen de tastbare presentjes daar volgens traditie niet voor onderdoen....

Want ieder jaar verschijnen ze weer op tafel.... 

Drop, bier, en natuurlijk... een fotomok met papa en dochter erop....

Inmiddels begint onze servieskast echter verdacht veel weg te krijgen van een familiealbum.....

Zodra ik de deur opentrek, kijken steeds meer dochters van Willem mij vriendelijk aan vanaf de plank.....

Misschien toch maar een nieuwe gezinsregel invoeren: Nieuwe fotomok erin... betekent fotomok van vorig jaar eruit.....

Tradities zijn mooi, maar ook een servieskast heeft zo zijn grenzen....

Het is warm....

Nee... bloedheet....

Sterker nog, we ontdekken dat het buiten uiteindelijk aangenamer is dan binnen....

Dus verhuist het complete gezelschap naar de vlonder, waar nog een zuchtje wind te vinden is....

De honden weten ondertussen van gekkigheid niet meer waar ze het zoeken....

Ik vul braaf twee zwembadjes met fris water, maar echt enthousiast worden ze er niet van....

Vooral arme Borre heeft het zwaar....

Blijkbaar zijn het niet alleen de koude dagen die zijn versleten gewrichten parten spelen....de hitte doet er vrolijk aan mee....

Morgen mogen we weer naar de dierenarts....

Dan bespreken we misschien wel het laatste redmiddel: anabole injecties....

Maar steeds vaker dwalen onze gesprekken af naar een veel moeilijker onderwerp....

Kwaliteit van leven....

En zoals dat bij Willem en mij wel vaker gaat, kijken we daar allebei nét iets anders tegenaan....

Niet omdat één van ons gelijk heeft, en de ander ongelijk....

Maar omdat liefde zich soms op verschillende manieren uit....

Willem vindt dat Borre zo lang mogelijk gewoon hond in zijn waarde moet kunnen blijven.....

Mee met de andere honden....

Wandelen zoals altijd....

Ik denk juist dat we hem misschien wat meer mogen ontzien....

Kleinere rondjes alleen met Borre....

Minder moeten....

Meer mogen....

Voor beide standpunten valt iets te zeggen....

En misschien maakt dat het juist zo ingewikkeld....

Want diep van binnen weten we allebei dat we langzaam richting afscheid bewegen....

Tenzij die injecties nog iets kunnen betekenen...

Maar zelfs daar denken we allebei weer nét iets anders over....

Kortom... een bron van zorg....

Van dilemma's ook....

En van liefde die zich soms in verschillende meningen laat zien....

Alsof de temperatuur buiten nog niet hoog genoeg is, loopt ook de temperatuur op in onze teamapp....

Ouders die hun kinderen vanwege de hitte liever thuishouden.... ze de taxirutten in hete busjes niet aan willen doen....

Collega's die zich zorgen maken over de bloedhete lokalen....

Schaduwdoeken die op het schoolplein zouden moeten komen, omdat de zon er inmiddels genadeloos op brandt....

De klimaatcrisis voelt ineens een stuk minder abstract als je met kinderen in een lokaal zit waar de warmte blijft hangen....

Gelukkig wordt morgen ons hitteprotocol onder de loep genomen....

Wordt ongetwijfeld vervolgd.....

En ik...?

Ach...

Ik gooi er nog maar eens een paar extra ijsblokjes in mijn limonade....

Soms is dat voor vandaag gewoon even de beste oplossing.....

20 juni 2026

Dag van:

Gisternacht zat ik nog tot ver na twaalven achter de laptop.....

Een PowerPoint voor Willems dienst moest af.....

Vanmorgen wachtte de volgende klus alweer: de laatste kleuterlessen voor ná de zomervakantie maken.....

En toen... oooooh, toen het eindelijk klaar was...

Ik pakte meteen mijn telefoon, belde mijn vriendinnetje en riep: "We gaan nú weg! Me-time.....! 

We gaan ijs eten bij Amalfi in Duitsland!".....

Nog geen kwartier later zaten we al in de auto.....

Slechts één plan, en verder geen schema.... Gewoon gáán....

Maar ja... als je al weken en weken alleen maar werkt, pijn hebt, niet hebt kunnen winkelen én eindelijk weer eens lucht krijgt... dan blijft het natuurlijk niet bij een ijsje.....

Dus werd het: een hebbedingetje hier, een leuke jurk daar, een gezellig terrasje tussendoor, schoenen bij de ene winkel, nog een luchtige zomerflodder bij de volgende... Ach ja... als je toch bezig bent...

En pas daarna...

Ja, pas dán reden we naar Amalfi....

Als de spreekwoordelijke kers op de taart.....

En kiezen tussen al die smaken....? 

Dat bleek natuurlijk onmogelijk.....

Dus werden het gewoon drie bollen.... Probleem opgelost....

Och... wat kan een mens daar toch van genieten.....

Dat eerste koude lepeltje dat langzaam door je oververhitte slokdarm glijdt...hemels....!

Meer dan tevreden, met volle tasjes én een nog voller gevoel, reden we weer naar huis....

Mijn rug liet me inmiddels luid en duidelijk weten dat ik iets té enthousiast was geweest.....

Kan me werkelijk niets schelen....

Ik was er weer even uit geweest....

Even geen verplichtingen....

Even alleen maar me- en vriendinnetje time....

Eenmaal thuis zorgde ik er natuurlijk netjes voor dat, voordat Willem thuiskwam, het televisiescherm weer zijn vertrouwde groene grasveldkleur had aangenomen....

Nederland moest immers voetballen....

Overal zaten stadions vol, pleinen stroomden vol met oranje supporters, cafés puilden uit en vanuit de tuinen van de diverse buren vulde de geur van de barbecue onze neusgaten....

Maar Willem en ik....?

Wij zaten heerlijk thuis..... binnen....

Met de ventilator die recht in onze snufferds stond te blazen....

En dat was misschien maar goed ook...

Want van deze wedstrijd kreeg je vanzelf oververhittingsverschijnselen....

1-0...

2-0...

3-0...

4-0...

Oeps... 4-1...

Maar vooruit... dan maken we er toch

gewoon 5-1 van...!

Willem was compleet buiten zinnen....

Zijn oerkreten deden de muren bijna trillen.... 

Geen enkel superlatief was groot genoeg om zijn enthousiasme te beschrijven....

En ik...?

Ik deed er nog maar een extra ijsklontje in mijn groene limonade...

Want iemand moest natuurlijk het hoofd koel houden.....

19 juni 2026

Dag van:

Ondertussen heb ik wel geleerd om je niet, of in ieder geval zo min mogelijk, te verzetten tegen ongemakken.....

Het wordt er immers niet minder van.....

En zelf word je er alleen maar chagrijnig van.....

Dan heb ik het natuurlijk over dat restje irritante rugpijn, of werkdruk, maar vandaag vooral over de hitte......

Klagen en zeuren helpt geen zier.....

Mij heb je er dus niet over gehoord vandaag...

Nou ja... heel even misschien.....

Vanmorgen tijdens de briefing vroegen we ons af waarom er voor de leerlingen nog steeds geen hitteprotocol op het schoolnetwerk stond.....

Landelijk was dat allang van kracht....

Het was zelfs uitgebreid op het journaal geweest.....

Maar bij ons op school bleef het oorverdovend stil....

Tot het einde van de dag....

Toen verscheen er een piepklein berichtje.... over zonnebrandcreme.....

Maar ach... ik zeg maar zo... ik zeg maar niks.....

Laat die zweetdruppels maar druppelen.....

Voordat je kleding echt doorweekt is, heeft de zon het alweer drooggestookt.....

Eerder naar huis zat er natuurlijk ook niet in....

De laatste weken voor de zomervakantie zijn altijd druk.....

Groepsindelingen moeten online, ouders moeten worden geïnformeerd – en hebben logischerwijs nog honderd vragen – en de overdrachten staan weer op het programma.....

Vandaag droegen wij drie van de 10 leerlingen die naar een andere klas gaan, over.....

En eigenlijk besefte ik me vanmiddag pas hoe bijzonder zo'n moment is.....

Je praat van een leerling dat ene jaar, soms zelfs twee jaar, in een klein half uur helemaal bij.....

Hoe het functioneert.....

Waar het in gegroeid is.....

Wat lastig was.....

Hoe de thuissituatie eruitziet....

De leerontwikkeling.....

De successen.....

De zorgen.....

Terwijl ik vertelde, dacht ik aan de ene kant: "Jeetje... wat hebben we ze eigenlijk veel geleerd en meegegeven".....

Maar tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat dit juist drie pittige leerlingen waren..... Kinderen die heel wat hebben meegemaakt..... 

Kinderen die veel van je vragen..... erg veel van je vragen....

Zeker ook juist de combinatie van deze drie bij elkaar....

En ineens zag ik weer hoeveel ontzettend veel energie daarin is gaan zitten....

Ja, ik weet heus wel dat ik soms zuchtend thuiskwam.....

Dat er momenten waren dat ik weleens met mijn handen in het haar zat.....

Dat mijn geduld meestal eindeloos was, maar soms ook heel hard moest werken om het te bewaren en soms had gewild dat ik er wat meer van had gehad....

Toch deed je het gewoon.....

Pas toen ik mezelf vanmiddag hoorde vertellen, en de gezichten van de nieuwe juffen zag – waarvan af en toe letterlijk de monden openvielen – drong het ineens tot me door dat het misschien helemaal niet zo gewoon was.....

Dat het eigenlijk best zwaar is geweest.....

Alleen voelde het niet voortdurend zo....

Misschien omdat ik deze doelgroep juist zo ontzettend graag heb.....

De uitdagingen, de kansen en heus ook regelmatig wel de oplossingen inzag....

Ach,  soms zie je pas achteraf hoeveel je hebt gedragen, omdat je tijdens het dragen vooral bezig was met de kinderen.....

Deze kinderen....

Juist deze kinderen....

De basis is gelegd.... nu mogen ze door....