donderdag 16 april 2026

16 april 2026


Dag van:
Het had erger gekund....
Of eigenijk..... het had niet leuker gekund....
Wakker worden nog vóór de wekker gaat, beneden komen nog vóór de beestenboel wakker is en dan lekker vroeg naar school zodat je nog even wat extra's kunt doen, maar......
Dan een moeder gans tegenkomen die met haar kroost op haar gemakje de weg oversteekt en je dat behoorlijk wat oponthoud kost.....
Maar je dat helemaal niet erg vindt want hoe leuk is dát.....!!!!

Nog nagenietend rijd ik naar school waar een dag vol voorbereidingen op me wacht voor het lenteschoolfeest van morgen én natuurlijk alle dingen waar je aan moet denken als je morgen twee en een halve week meivakantie krijgt.....

En weet je wat ik altijd weer zo verrassend vind.....?
Dat ouders, externe instanties en Joost mag weten wie nog meer allemaal, je dan nóg nét even willen spreken.....
Gewoon bij het besef dat je straks niet te bereiken bent maar een ander leven leidt dan het schoolse leven dat om hun kinderen of cliënten draait....
Alsof ze voelen dat je straks even uit het schoolse leven stapt...... maar zij niet uit de kinderen....

Nee....dan de kinderen....

Je kunt het ze elke schooldag, met of zonder behulp van een liedje,  picto of gebaar, vragen....
Hoeveel keer gaan we naar school....?
Welke dag is het morgen.....?
Welke dag was het gisteren....?
Hoeveel keer maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag ben je straks vrij....?
Weet een speciale kleuter veel.....
Welnee..... zij leven bij het moment....
Of ze kijken eens op de dagritme planning....
En als het donker is gaan ze gewoon slapen,...
Wordt het weer licht dan worden ze wakker....
Geen gedoe van overmorgens, eergisterens of hoeveel 2.5 weken vakantie is.....
Ze gaan gewoon weer naar school als het taxibusje ze komt halen..... en pakken de draad dan weer op alsof ze nooit weg geweest zijn....
Nou ja...... behalve dan dat ze weer aan de schools regels moeten wennen, maar daar zitten ze zo weer in.....

Enfin, ik beantwoord wel weer vragen, overleg over opvoedingsdilemma's, geef tips, of hoor zorgen aan.....

Leg de laatste hand aan de dans challenge kaartjes,  want er moet op het lentefeest, naast alle activiteiten en eettentjes of ijscokarren, geld in het laadje komen voor schoolreisjes en schoolkampen.....
Wij bedachten dat een filmpje maken waar onze kleuters op vrolijke muziek dansen, en waar ouders vóór moeten betalen vóór ze het filmpje te zien krijgen, wel een leuk idee was in plaats van een 'marathon' lopen....

En de kleuters.....??
Die vinden alles best.....
Nog 1 nachtje slapen en dan is het feest kunnen ze nog nét begrijpen....
Maar dat de juffen daarom gestrest rondlopen om de laatste hand aan de filmpjes te leggen, de school nog moeten versieren,  morgen kilo's aardbeien in plakjes moeten snijden en nóg honderd wafels moeten uitpakken,  hun kraam nog moeten versieren, de prijslijsten nog moeten ophangen, de grabbelton nog moeten

afwerken,  moeten bedenken hoe ze er morgen uitzien op het lentefeest.... dus welke kleding ze zullen dragen..... er tegenop zien dat ze hun auto's niet op het terrein mogen parkeren maar honderden meters verder op het bospad, nee.... daar snappen kleuters niks van....

En dat is dan weer zo'n moment dat ik vind dat ik nog veel van mijn leerlingen kan leren....
Want leven in het moment betekent met volledige aandacht aanwezig zijn bij wat je nu doet, zonder te piekeren over gisteren of zorgen over morgen.....
Dus gewoon nu lekker spelen in de zon in de zandbak en vragen of je naar de wc mag omdat je op dat moment moet plassen.... eten omdat je buik knort, of je schoenen van je af gooit omdat er zand in zit.... en nu je jas uit gooit omdat het warm is....
En niet denken aan misschien wel de regen voor morgen.....
Dát verlaagt stress en verhoogt het levensgeluk.....

Tijd is misschien wel een illusie en wie weet vindt het leven wel uitsluitend plaats in het huidige moment......
Niets op deze wereld kan je immers écht voorbereiden op wat er te gebeuren staat al plan je alles nog zo zorgvuldig of bereid je van alles voor....
Het leven staat misschien nu even op z’n kop en tijd die toch al niet altijd zo vanzelfsprekend was wordt nu helemaal even schaars, alleen ach,  verzetten heeft toch weinig zin....
Daarom vertrouw ik er maar op dat ik altijd op tijd ben in mijn eigen leven.....













woensdag 15 april 2026

15 april 2026


Dag van:
Tijdens een scène aan het eind van het toneelstuk, iets met koningen en ridders, glipte het zwaard uit de hand van een acteur.....
Het heft raakte daarbij het hoofd van de vrouw op de eerste rij......
Ik denk: 'het zal je maar je gebeuren'.....

Een man uit het Gelderse Lichtenvoorde die zestig slangen in huis heeft, moet op last van de rechter zijn huurhuis verlaten.....
Mijn vraag: 'alleen die man"......????????

Een 15-jarige tiener uit Duitsland is opgepakt na een joyride met een lijnbus.....
De jongen bracht zijn 14-jarige vriendin met de bus naar school, vele tientallen kilometers verderop.....
Mijn opmerking: 'dan moet je al wel veel van haar houden'......

Een verhuisbedrijf uit Zoetermeer zegt een groot deel van de inboedel van klanten uit Wassenaar kwijt te zijn.....
De klanten, Henk Ridderbos en zijn vrouw, besloten het bedrijf na maanden wachten voor de rechter te slepen......
Mijn idee: 'volgende keer boedelbakkie huren'....???.

In Kenia zijn twee mannen aangeklaagd voor de smokkel van meer dan 2000 levende mieren.....
De insecten zaten verstopt in kleine buisjes en verpakt in zakdoekjes.....
Ik vermoed: 'snotkokers'.....

Een geldautomaat in het centrum van

Rotterdam heeft dinsdag door een storing muntgeld uitgestrooid......
Maar voorbijgangers sloegen niet massaal hun slag......
Meerdere mensen meldden het probleem bij handhavers, die het geld veiligstelden....
Tja: 'het bestaat nog'....

Onderzoekers hebben voor het eerst een permanente breuk binnen een chimpanseegroep gedocumenteerd.....
Het gaat om de grootste groep van deze Afrikaanse mensapen ter wereld..... Chimpansees staan er juist om bekend dat ze binnen hun eigen sociale gemeenschap hechte banden onderhouden.....
Euh: Trump mutaties.....?????

Een jongetje dat vijf keer 112 had gebeld zonder dat er sprake was van een noodsituatie, is samen met zijn moeder zijn excuses gaan aanbieden op het politiebureau van Ridderkerk.....
De politie zegt "alleen maar lof" te hebben voor het feit dat hij zijn fout inziet.....
Huh: lof voor iets dat gewoon opvoeding heet....?????


Een Britse vrouw die binnen enkele dagen afzonderlijk seks had met beide broers van een eeneiige tweeling, weet niet wie de vader van haar kind is.....
Ook een rechter kon het vaderschap niet vaststellen.....
Verbazing: probeer eens een huisarts...!!

Zomaar wat opmerkelijke nieuwsberichtjes tussen de wereldellende van vandaag....

Plus het bericht dat mijn leerlingen in de

poep en pies fase zitten en deze oude juf van bijna 66 'Ome Willem' uit de oude doos tovert en blijkt dat 'lust je ook een broodje poep' eeuwigheidswaarde blijkt te hebben....
Bah ome Willem....bah juf Wampie.....

(Wist je trouwens dat de vier juffen - van nog lang geen 66- zich bij het zien van het filmpje,  weer eventjes helemaal jong voelden).....

dinsdag 14 april 2026

14 april 2026


Dag van:
Ach… je kan het zo mooi omschrijven.....
Woorden vinden die warm voelen, die recht doen aan alles wat het betekent.....
Maar de werkelijke kern… die laat zich nauwelijks vangen....
Oma zijn is geen rol die je speelt.....
Het is iets wat je wordt....
Iets wat groeit, stilletjes, ergens diep in je hart......
Het is onvoorwaardelijke liefde.....
Een veilige haven zijn, zonder oordeel....
Een plek waar een kind altijd mag landen, hoe groot het ook wordt.....
Het is een band voor het leven....
Verweven in kleine momenten, blikken, grapjes en gesprekken....
De vertrouwenspersoon zijn, zonder dat het zwaar voelt....
Waarden doorgeven, zonder dat het voelt als opvoeden.....
En misschien is dat wel het mooiste:
dat je de wereld opnieuw ziet.....door hun ogen.....
Frisser, zachter, verwonderd.....
Een unieke mix van liefde, trots… en een vleugje nostalgie....

En toch…kan ik soms ook balen....

Een werkende oma zijn....
Wetende dat het einde in zicht is, nog even en dan pensioen, maar ook wetende dat de tijd ondertussen gewoon doorgaat.....
De kleine kleinkinderen zijn inmiddels groot geworden.....
Heb ik iets gemist....?
Misschien.....
Maar eigenlijk… geloof ik dat niet....
Of je nu het eerste stapje op het moment zelf ziet, of een paar dagen later…
Voor een oma blijft het dat eerste stapje....
De trots is er niet minder om....geen sikkepit....
En ja, we leven in dit opzicht gelukkig in een tijd van WhatsApp en videobellen....
Niet bij elk afzwemmoment aanwezig,
maar die trotse snoetjes op het scherm… diploma in de hand…onbetaalbaar.....
Niet bij elke afscheidsmusical van groep 8,
maar deze oma kende bijna alle liedjes uit haar hoofd....
Want deze oma was ook juf....
Deze oma hielp met huiswerk,
vaak nét iets liever dan die strenge papa of mama....
Deze oma maakte leesboekjes, en Yurls met liedjes, filmpjes en oefeningen,
zodat leren ook spelen werd....
En ja… af en toe naar de speeltuin,
een ijsje halen, logeren bij oma, uit eten, bootje varen bij oma, Sinterklaas vieren met een Piet die in haar bed lag te slapen of het afgedreven cadeautjes bootje bij oma in de sloot....

Niet vaak....
Maar juist daarom zo bijzonder....
Quality time....
Geen kleinkind voelde zich minder geliefd....
En deze oma voelde zich er niets minder oma door....
Vier harten…alle vier verweven met het mijne....

Eerst ben je moeder....
Met alles wat daarbij hoort: genieten, zorgen, schuldgevoel....
En dan… word je oma....
En ineens voelt alles dubbel....
Dubbel genieten, dubbel zorgen, dubbel voelen....
Want je voelt het eerst via je kind…
en daarna nóg een keer, via je kleinkind....
Je ziet de stress van je eigen kind....
Je voelt het verdriet van je kleinkind....
En soms… kun je alleen maar toekijken....
Dat is misschien wel het moeilijkste....
De liefde maakt ook de angst groter....
Veel groter....
De wereld…de snelheid…de hardheid soms…


En dan ineens… wordt die angst werkelijkheid.....

De telefoon gaat....
Mijn zoon....
“Mam… Luna is aangereden op de fiets"…
En op dat moment voel je het al....
Eerst zijn schrik....
En meteen daarna… die van haar....
Alles waar je bang voor was....
Ineens is het er....
Schaafplekken.... diepe sneden....in shock....
En toch… fietst ze door naar school, want oh die juf Engels kan zo kwaad worden....
Wat een kind.....
Maar het uur daarna belt ze dan toch... huilend.... zo geschrokken....
En ze halen haar op en bezoeken de dokter want de knie blijft maar opzwellen.....

Ik vraag meteen: “Kan ik haar bellen”....?
Natuurlijk.....want praten helpt....
Altijd liet ik mijn eigen kinderen ook oma bellen om hun verhaal kwijt te kunnen....

En daar zit ze dan 14 jaar oud....

Een wit snoetje....
Met kleine Luffy, hun kitten van acht weken, stevig tegen zich aan....
Haar knie dik....
Handjes in het verband....
En ik… kilometers verderop....
Haarlem – Arnhem....
Maar eigenijk toch ook zo dichtbij....
Ik voel haar dwars door alles heen....
Het verhaal komt in stukjes, losse flarden....
“Ik lag onder de fiets, oma… en er waren heel veel mensen"….
Dat… dat is wat haar het meest raakt....
De machteloosheid....
Tja voor iemand als Luna die altijd alles zelf wil doen en in de hand wil houden, is dat misschien nog wel de grootste schrik....
En dan… dat sippe gezichtje.
“Kan ik donderdag wel naar dat concert"…?
Ik bel haar nog een keer....
En nog een keer....
Met oma-kusjes....
Met oma-advies....
“Blijf je knie bewegen, hoor"….
“Goed schoonhouden je wonden want straatvuil en zo"…..
Kleine dingen, maar zo groot.....
En ergens…terwijl de dag verder gaat…voel ik het....
Was het eerst als moeder, toen als oma.....dan nu als mezelf....
Die stille angst die zich om mijn hart legt....
Voor straks.... en volgende keer....als ze weer op die fiets stapt....
Ik duw het weg, maar het is er....
Want dat…dat is misschien wel een diepere kern van oma zijn.....
Liefde…zo groot…dat het soms voelbaar pijn doet......

maandag 13 april 2026

13 april 2026


Dag van:
Nog vóór mijn koffie koud is, begint het al.....
“Juf, ik heb niet geslapen vannacht…”
En terwijl ik vriendelijk knik, denk ik: Kind, je moest eens weten hoeveel juffen er níét geslapen hebben…
Maar wat ik zeg is natuurlijk:
“Ach joh, wat vervelend.....! 
Heb je gedroomd.....? 
Huilde de baby.....? 
Kom anders nog even lekker op de kussens liggen".......
Nog geen twee minuten later:
“Juf, ik ben naar Dierenpark Amersfoort geweest"......
En hup, daar schiet mijn hoofd terug in de tijd......
Mijn eigen kinderen, kleine handjes, ijsjes die smelten, en die dierentuin in Amersfoort… mijn favoriet......
Maar ik blijf professioneel:
“Wat leuk......! 
Deden de apen gek.....? 
Had de giraffe nog steeds zo’n lange nek....? Wil je foto’s laten zien"......?
Dan:
“Juuuuuf, mijn tas lekt"....!
Nee hè… niet nu al… het is nog geen half negen…
Maar ik glimlach:
“Volgens mij is het je beker die lekt, lieverd..... 
Kom, we halen je tas even leeg en leggen ’m te drogen".....
En dan… het onvermijdelijke drama:
“Juf, ik kan de poppetjes niet vinden!!!” (in surround sound en op standje sirene)......
Waar-Zijn-Die-Dingen-Nou-Weer......??
Maar hardop:
“Kom, we gaan samen zoeken......
Waar had je ze voor het laatst"....?

En ondertussen… speelt het echte leven zich af in de klas.....
Het stille kind dat je bijna vergeet.....

De vader die nog even meldt dat zoonlief vorige week gevallen is en of je daar iets van weet....
De leerling die je aankijkt met een blik van: Succes juf, die tas pak ik echt niet uit......
Het kind dat al vijf minuten vastzit in de mouw van zijn jas.....
Een broodtrommel-explosie op de grond.....
Een leerling die denkt dat tafels om op te liggen zijn......
En natuurlijk… twee puzzels die liefdevol tot één grote chaos worden samengevoegd......
Heb ik al genoemd dat er iemand een potlood staat te eten.....?
Of dat iemand de kraan op standje tsunami zet, maar dan op hetzelfde moment een therapeut van de schoenenpoli komt om even steunzooltjes te passen bij een leerling......?
En oh ja.....de telefoon, die gaat ook nog twee keer......
Mijn maandagochtend.....
En de dag moet nog beginnen......

Maar… (en dit is het mooie)… dan gebeuren er toch ook weer die leuke dingen.....
We leren de letter S.....
En ineens lig ik, ja echt, als juf te 'slapen' terwijl de klas fluistert:
“ssssssssst…”
Om vervolgens wakker gerateld te worden door de 'RRRRRRRRRR'.... wekker.....
En daarna de ontbijtgeluiden:
'mmmmmmm'…
Dan mag het andersom en mogen de kinderen slapen en ratelt de juf ze wakker....


En dan die kleine handjes die fanatiek ssssssstickers plakken......
Een hele S vol.....
En nóg een.....
Zo maken we een S ssssssslinger.....
Tot iemand verzucht:
“Juf… nou ken ik die S wel… SSSSStop maar”.......
En dan weet je: dit is waarom......

Zelfs als je daarna tijdens de gymles een kind én een luchtkussen moet 'reinigen' van brood en fruit restanten omdat het iets te fanatiek gegymd heeft…
Zelfs als je dag eindigt met telefoontjes, gesprekken, lesaanpassingen want Kleuterflits heeft er even 6 lessen bij bedacht, onverwachte planningen, een Veilig Thuis,  een teamleider, een psycholoog, en uiteindelijk… een file.....
En je er ook nog achter komt dat er thuis niemand voor je gekookt heeft want Willem is weer eens uit eten.... met een koorlid dit keer.....


Dan nog.....
Want ergens tussen de chaos, het gespetter, de tranen, de ssssst’s en de rrrrr’s, het braaksel, zit precies dat ene moment waarop je denkt:
Ja.....dit blijft toch het leukste beroep dat er is.....
Maar eerlijk.....?
Eén zo’n dag als vandaag per week is eigenlijk ook wel genoeg......

zondag 12 april 2026

12 april 2026


Dag van:
Beider onze hoofden zitten vol…
Die van Annet, mijn hartsvriendin, en die van mij…
Dus ja "eropuit gaan" is eigenlijk geen vraag, maar een dringend advies van ons eigen brein....
En zoals altijd nemen we dat advies bloedserieus....
Natuurlijk gaan we eropuit.....en wel zo snel mogelijk.....
Waarheen…?
Tja, dat is bij ons meer een soort loterij dan een plan......

Eerst maar eens zorgen dat de tank vol is.....
Dat doen we natuurlijk in Duitsland want ja, tradities moet je in ere houden.....
Maar dan… plot twist....
In plaats van na het tanken braaf rechtsaf te slaan zoals altijd, denken we: 'Zullen we eens rebels doen?'.......
Dus we gaan links......
Gewoon.....omdat het kan......

En daar gaan we… op goed geluk....

De auto als kompas, wij als enthousiaste passagiers van ons eigen avontuur....
Tot onze verrassing rijden we ineens door een véél gezelliger stukje Duitsland dan dat eerste stuk....
Want laten we eerlijk zijn: de sfeer in sommige delen van Nedersaksen… tja… laten we zeggen dat het niet spontaan voelt alsof er ergens een feestje gaande is....
Maar nu....het wordt steeds leuker.....en wij dus ook....

En zo komen we uit bij de beroemde (of nou ja… beroemd bij insiders) Col du St. Jean.... oftewel de Sint Jansberg (maar dat klinkt toch een stuk minder Tour de France-waardig) .....
Het ligt bij Milsbeek, vlak bij de Duitse grens....
Geen Alpen....
Geen haarspeldbochten.... of eigenlijk wel volgens de Nederlandse verkeersborden, maar wat weet Nederland nou van Franse haarspelden.....
Maar wél genoeg om wielrenners te laten denken dat ze in de Tour rijden....
En geloof me… we hebben er véél gezien, écht....
Waar de wegen bijna verlaten waren qua auto’s .....zelfs de tankstations hadden alle ruimte....was het hier alsof er een wielerwedstrijd zonder startnummer bezig was.....
Amateurs, gezinnen, semi-profs, noem het maar, het fietste er....
Iedereen hijgend omhoog....
En wij.....?
Wij bewonderen het… 
Best leuk om die heuvels te beklimmen.... in de auto dan hè......


Kijk, daar hebben we de volgende....Col du Bisselt (De kuitenbijter)....
Alsof Jean nog niet genoeg was....
Bisselt, ook wel bekend als de 'Muur van Beek'....
Steil.....serieus steil......
Zo’n klim waarvan je denkt: 'Waarom doet iemand  dit zichzelf voor de lol aan'......?
Maar goed, wederom: wij deden gezellig mee… in de auto.....
Minimale inspanning en maximale beleving.....

Vanaf daar laten we het stuur (figuurlijk dan hè) volledig aan de auto over.....

"Waarheen wil jij vandaag"....?
En blijkbaar dacht de auto:
"Laat ik ze eens verrassen"....
Oefelte.....
Ja, Oefelte of all places......
Had ik ook niet op mijn bingokaart staan.....

Dan door naar Cuijk.....
En wat een verschil tussen dag en nacht....!
’s Avonds vind ik het echt een stuk gezelliger..... van toen we naar die schouwburg gingen....
Overdag is het prachtig hoor, aan de Maas, oude straatjes, echt sfeervol, maar… je ruikt nog nét een vleugje teveel van het nachtleven als je daar rondloopt.....
Een soort mix van: 'Hier was het gister nét iets té gezellig' en 'Misschien hadden we  beter een andere straat kunnen kiezen voor mijn koffie en Annets appelgebak'.....
Ach ja… hoort erbij.....de jeugd verkent haar nachtlevenslustige grenzen....


Maar dan…Grave....
Historisch pareltje: Grave....
We komen aan in Grave en zijn meteen verkocht.....
Wat een charmant vestingstadje....!
Oude panden, straatjes die zo uit de 15e eeuw lijken te komen…
Je verwacht bijna dat er elk moment iemand in een middeleeuws kostuum langsloopt....
"Hier gaan we nog een keer naar terug hoor", roept Annet enthousiast.....
En eerlijk.....?
Ze heeft helemaal gelijk.....

We twijfelen nog: wordt het nu 's-Hertogenbosch, Oss, of misschien Venlo.....?
Maar nee.....
De auto heeft andere plannen.....
Oosterhout.....
"Dat leuke restaurantje aan de Maas, waar we boten kunnen kijken", zegt Annet....
Maar ja… zoals dat gaat…van het één komt het ander....

Want zo raak je weer aan de praat over dat

het nog best fris is aan het water.... Annet nog geen zogenaamde 'tussen-jas' heeft.... en dat het winkelcentrum al weer zo veranderd is sinds de twee maanden geleden dat ik er was.....
En dus rijdt de auto richting winkelcentrum....

Het winkelcentrum is veranderd....
En het resultaat van deze spontane wending:
Annet scoort een jas....
Annet scoort óók nog een truitje .....
Wij drinken een heerlijke smoothie op een terras....
Ik scoor… onderbroeken en een joggingbroek voor Willem....
Iedereen blij....
Prioriteiten op orde.....


En zo eindigt onze dag zoals hij begon:
zonder plan… maar precies zoals het moest zijn....
Wat een heerlijk dagje sightseeing, verdwalen en gewoon maar gaan....
Onze hoofden zijn weer leeg....
De resetknop is ingedrukt....
We kunnen er weer tegenaan....
(…tot de volgende 'we moeten er écht even uit'-dag zich aandient uiteraard)













zaterdag 11 april 2026

11 april 2026


Dag van:
Ik bouw de liefde om mij heen
Met hele kleine dingen
Zo is mijn tuintje niet perfect
Maar ik hoor de vogels zingen 

Het is er overal schots en scheef
Geen tegeltje ligt er recht
Maar de kleuren van de bloemen
Die zijn toch oh zo écht

Geraniums en Afrikaan
En de hortensia
Vergeet me niet en madelief
En ook de salvia

De bijtjes en de hommels
Zoemend te kust en keur
Want oh wat houden ze toch veel
Van al die bloemengeur

De vogelhuisjes zijn bewoond
Door mussen en door mezen
Ze leggen er hun eitjes in
Ze hebben niets te vrezen

Zo vliegen ze hier af en aan 
Met rupsjes in hun snavel
Of ze pikken hier de zaadjes
En kruimels van de tafel

Een paar weekjes dan later
Wat later nog misschien
Dan laten ze vol trots
Hun gezinnetje eind'lijk zien

Zo gaat dat met de vogeltjes
En de eendjes op het water
Want ook daar zwemt al 't jonge kroost
Met hun vrolijke gesnater

De honden op de vlonder
Genieten van het buiten
Ze blaffen naar een medehond
Want zij kunnen niet fluiten

De poezen zijn weer opperblij
Ze brommen en ze spinnen
Ze poepen lekker in het zand
En niet op die bak binnen

En kijk nou toch die appelboom
Zo prachtig in het roze
De bomen zijn ook niet meer kaal
Het zijn weer groene bossen 

De rozenstruik krijgt knoppen
En de olijf, olijf
Mijn hele lieve tuintje
Is volop in bedrijf

De rozenboog die is nog leeg 
Maar dat zal niet lang meer duren
Dan moeten we jasmijn en druif
Weer in goede banen sturen 

Straks komen weer de kinderen
De grote en de kleine
Komt de visite volop langs
En blijft de zon weer schijnen

Willem, ik, we zitten saam
Aan de koffie of de thee 
Kijken genietend om ons heen
De liefde is tevree

Want het zijn die kleine dingen
Die het hart zo kunnen raken
Die hele kleine dingetjes
Die je zo gelukkig maken.....