23 maart 2026

Dag van: 

Echt hoor, ik heb nog niet koud één voet uit bed of ik hoor al "wie is er morgen jarig"....

Was er niet ooit iemand die heeft gezegd dat mannen net grote kinderen zijn...?

Diegene had gelijk...!!!!

In de literatuur en folklore staat al dat vanaf de oudheid (bijv. Sophocles) zeg maar, er al spreekwoorden bestonden zoals "een oude man is tweemaal een kind".......

Er is dus eigenijk niets nieuws onder de zon maar je wordt gewoon weer even met je neus op de historische en hedendaagse feiten gedrukt....

Ofwel sommige dingen veranderen nooit....

En als het daar nou ook maar bij bleef...

Maar nee hoor.....al dagen, en vandaag wel tien keer, vraagt hij "wat krijg ik voor cadeautje".....

Én hij wil uit eten, én hij wil naar Duitsland, én hij wil de klok twaalf horen slaan,  én hij wil dat ik opblijf tot het middernacht zover is en hij van 66 naar 67 zal gaan....

Niet dat er iets veranderd (zucht) maar om het meteen te kunnen vieren.....

En dat met iemand die helemaal niks met

verjaardagen heeft...

Althans.... niet met mijn eigen....

Vandaag ontdekte ik trouwens dat dat een naam heeft; birthday blues.....

Birthday blues is een vorm van melancholie, stress of somberheid die mensen ervaren rond hun verjaardag......

In plaats van feest, zorgt de dag voor angst, eenzaamheid of twijfels over het leven, vaak door hoge verwachtingen of trauma.....

Het is geen officiële psychische aandoening, maar een veelvoorkomend fenomeen.....

Nou, ik ben al blij dat het geen psychische aandoening is....

Stel je voor dat je hier ook al voor in therapie zou moeten.....

En trouwens, zoals het hierboven beschreven staat voel ik het nou ook zo erg niet....

Geen stress, geen somber- of eenzaamheid.... misschien een klein trauma (ik viel vroeger altijd flauw op de lagere school als ik jarig was, vlak voor ik trakteren moest)....

Nee, ik ben gewoon niet zo van in het middelpunt staan.... en al helemaal niet van het stralend middelpunt te zijn....

Ik vind het maar gedoe zo'n verjaardag....

Nee,  wat dat betreft is Willem het complete tegenovergestelde....

Hoe meer middelpunt, hoogtepunt, aandacht, hoe beter....

En liefst heel vaak vieren....

Een dag met mij, een dag met familie, met z'n kinderen, met het koor, in de kerk/ op z'n werk en als hij de week daarna in een andere kerk preekt, dan daar ook nog graag een keer....

Iedereen zal weten dat hij jarig is....

In de winkel, tijdens het honden uitlaten,  bij de vuilcontainer, als de postbode komt.....

En dan ook graag veel kaarten en berichtjes op sociale media en in de app....

Ook alsjeblieft meteen al om middernacht....

Dat is Willem....!

Twice a kid....

En ik ben blij dat 24 maart (morgen dus) maar 1x per jaar voorkomt....

22 maart 2026

Dag

van:

Eerlijk is eerlijk, soms valt het niet mee om een blog vol te schrijven.....

Om wéér iets leuks, boeiends of ingewikkelds te vertellen....

En vanavond had ik dus dat gevoel van 'zucht, wat moet ik nu weer schrijven straks'....

Ik bedoel....de preek van Willem was boeiend en deed heel wat stof opwaaien....

Dat wel.....'onderzoek alles en behoud het goede'.....

Ofwel.... blijf nieuwsgierig de dingen ontdekken.... maar zijn we  in onze nieuwsgierigheid niet al te ver gegaan; AI, plastic soep, sociale media verslaving enz....

En zijn we vaak niet het goede uit het oog verloren; open haardje aan of kampvuurtje en een bordspelletje doen enz......

En natuurlijk waren de gesprekken na

afloop weer mooi....

De vrouw die vandaag 58 jaar getrouwd zou zijn, maar de 40 nog niet eens mocht halen omdat ze haar liefste levensmaatje moest loslaten aan die rot ziekte....

De man met wie ze zoveel nieuwsgierigheid deelde door de wereld rond te reizen en nieuwe culturen ontdekte....

Maar hem....'het goede' mocht ze niet behouden.....

Wel de mooie herinneringen....

Ik zou ook kunnen schrijven over onze lieve vriend Ben die vandaag al zes jaar uit ons midden is....

Gemist met pijn.... bewaard met liefde....

Het doet ook weer denken aan die rotte coronaperiode.....

En eigenijk als ik dan zo teruglees was er toch weer genoeg te doen, overdenken, beleven....

Ik, die zomaar in het zonnetje in slaap viel, Willem die voetballen ging kijken bij zijn Feyenoord- maatje....

Maar het fijnste moment was toch vanavond het samen kijken naar 'Podium Klassiek'...

Wat een heerlijk programma is dat toch....

Podium Klassiek heeft vooral muziek uit de wereld van de klassieke muziek, maar sluit zich niet af voor andere genres die deze wereld nog groter en interessanter kunnen maken......

(Over nieuwsgierigheid gesproken)....

Al 10 jaar lang biedt Podium Klassiek een podium voor topmusici uit binnen- en buitenland, jong talent en bijzondere verhalen.....!

Vandaag met FUSE, mezzosopraan Nina van Essen, klarinettist Ruud Somers en pianist Lilianne Vossen, zangeres Koosje, violist Emma van der Schalie en de gambisten Ricardo Rodríguez Miranda en Alex Baker. Huispianist is Cor Bakker...... natuurlijk Cor Bakker.....

Tjonge wat lag het niveau hoog vandaag....

Mezzosopraan Nina van Essen schittert op operapodia wereldwijd .....

Och wat een stem....

FUSE met vier blazers en pianist gedoken in de wereld van de jazz van Duke Ellington....

Stil blijven zitten lukte echt niet....

En dan die jonge klarinettist Ruud Somers..... 

Hij studeert momenteel nog aan het Conservatorium van Amsterdam.... speelde de sterren van de hemel als een volleerd artiest....

Al ben je natuurlijk nooit uitgeleerd als artiest...

Violiste Emma van der Schalie nam ons mee in haar drie lievelingsboeken met klassieke muziek in de hoofdrol....

Vooral het kinderboek 'Lotje Later' sprak me erg aan.... maar ja hoe kan het ook anders....

Kinderen en muziek....

Maar ja.... het mooiste was dat Cor Bakker samen met zangeres Koosje (je weet wel, de dochter van...... Ernst Daniel Smit), ons meenam in de liedjes van Cor Lemaire, de componist die in de jaren ’50 regelmatig met Annie M.G. Schmidt werkte......

Samen voerden ze de evergreen 'Ik zou je het liefst in een doosje willen doen' uit.....

En hoe.....!!!!!!

Pure verwennerij.....

Ik zou terugkijken als ik jullie was.....!

21 maart 2026

(Onze Jip)

Dag van:

Wereld Downsyndroom dag....

En als er iets niet onopgemerkt voorbij mag van, is deze Dag het wel.....

Wereld DownSyndroom dag 2026

Drie keer hoera voor extra

Niet één, niet twee, maar drie keer hallo,

een chromosoom dat zegt:

ik doe gezellig mee.

Extra knuffels,

extra schaterlach,

extra “ik doe het lekker tóch”.

Een chromosoom dat men “te veel” noemt,

blijkt ruimte voor zachtheid,

voor lachen zonder rem,

voor waarheid zonder omweg.

Puur als water uit de bron,

dicht bij wat wij vergaten.

Puur zonder filter,

eerlijk zonder plan,

recht uit het hart....BAM!

Heerlijk eigenwijs,

met humor die muren laat vallen

no nonsense,

alleen hart.

Ze zouden 'minder' zijn?

Wat een gek idee.

Want wie goed kijkt, ziet meteen:

sommige mensen krijgen

gewoon wat meer zon

mee.

Ze lijken enkel minder

voor wie alleen in cijfers meet,

maar wie voelt, ziet:

DOWNside UP

want hier is méér.

Maar ook de dag van de GROTE YESSSSSS....de lente is begonnen....!!!

Er zijn van die dagen waarop je ’s ochtends wakker wordt en meteen denkt: JA hoor, dit is ’m.....

Dit is zo’n dag.....

Vandaag was zo’n dag.....

De dag waarop de lente officieel, officieus, meteorologisch, astronomisch, kosmisch en volgens mijn humeur in elk geval keihard is begonnen......

Wanneer precies.....? 

Geen idee......echt niet......

Ja, vandaag dus....

Volgens de meteorologen begon de lente namelijk al op 1 maart.....

Blijkbaar hebben die mensen een kalender waar “gevoelstemperatuur” niet op staat.....

Volgens de astronomen begon de lente op 20 maart om exact 15:46 uur, wanneer de zon loodrecht boven de evenaar stond......

Hoe ze dat meten weet ik ook niet.... met een waterpas tegen de zon of zo.....?

Voor mij is het simpel..... want volgens wat ik namelijk ooit op de lagere school heb geleerd, wisselen de seizoenen gewoon netjes op de 21ste van maart, juni, september en december.....punt.....

Geen discussie.....de meester had altijd gelijk...... 

(Behalve dan toen hij zei dat breuken later nuttig zouden zijn.).....

Kortom: kies maar wat je wil., maar ik kies: vandaag......

En wat een weer.....

Zo’n zon die niet alleen schijnt maar ook meent wat hij doet.....

De computer stond al braaf aan, klaar om productief te zijn.....

Maar ja… ontspanning is ook werk.....

Mentale hygiëne......preventieve energie opdoen......

Dus zitten Willem en ik al snel buiten met koffie in het zonnetje......

Nou ja… buiten.....

Ik zit buiten.....

Willem zit al binnen een kwartier onder de parasol.....

Je weet maar nooit hè, dat verraderlijke lentezonnetje.....

Voor je het weet heb je een streepje op je wang en moet je factor 50 halen bij het kruidvat....

Zoals dat gaat met koffie in de zon, komen de gesprekken al snel op de grote thema’s van het leven.....

Zinvol leven.....betekenisvol bestaan...... Waarom we hier zijn...... die gesprekken dus....

Voor Willem betekent dat vooral dat er “iets na dit leven” moet zijn......

Voor mij betekent het dat er ook “meer dan hier en nu” is......

Na twintig minuten praten blijken we exact hetzelfde te bedoelen, maar met totaal andere woorden......

Conclusie: communicatie is ingewikkeld en koffie helpt soms niet genoeg......

Dan zegt Willem ineens iets waar ik stil van word:

“Sommige mensen komen zichzelf in de stilte tegen en moeten dan van zichzelf meteen tot actie overgaan.”

Ik probeer me dat voor te stellen.....

Want als ík mezelf in stilte tegenkom, ga ik juist zitten......of liggen.......of nog een koffie halen.....

Stilte is voor mij een wellness-arrangement zonder badjas......

Maar goed, mensen zijn verschillend..... Gelukkig maar, anders was het hier wel heel druk in mijn hoofd......

Na nog wat filosofisch rondbabbelen krijg ik plotseling een ingeving......

Zo’n lente-energie-impuls......

Ik laat de computer, de computer zijn....

Ik ga de tuin in.....

Ja, echt......

Heerlijk ontspannen tuinieren.....

Te beginnen met het onkruid.....

Dat had zich de hele winter gedragen als een soort groen Shrek monster..... 

Overal waar ruimte was, zat het......

Tussen de tegels is het voor mij een verloren zaak, daar heeft het onkruid inmiddels eigendomsrecht, en kan Willem later zijn goede daad verrichten.....maar in de border valt voor mij nog genoeg eer te behalen.....

Dus daar ga ik: tussen de salvia en de jasmijn, onder de appelboom en de hortensia, rond de prunus en de rozenstruiken......

Je kunt er maar druk mee zijn....

En dat was ik ook.....

Alles wat de winter niet heeft overleefd, spullen hè, geen planten, verdwijnt in grijze vuilniszakken samen met bergen gewied onkruid.....

En eerlijk is eerlijk: het ruimt heerlijk op..... Alsof je huis opruimt maar dan zonder dat je binnen hoeft te stofzuigen......

Maar ja… dan komt het gevaarlijkste moment.....

De tuin is leger.....

Dus moet er iets nieuws in.....

Niet naar het tuincentrum hoor, nee nee nee.....

We doen bescheiden.....

We gaan naar…de Action.....

Natuurlijk de Action......

Daar verdwijnen er vrolijke hangpotten in de kar, lampjes die waarschijnlijk zonne-energie verzamelen wanneer de maan vol is, en....vooruit dan.... die nep-narcissen ook..... Want echte narcissen moet je water geven en dat is een vorm van tijdrovende verantwoordelijkheid.....

Nu heb ik dat verantwoordelijkheidsgevoel well, maar de tijd ontbreekt.....

“Niet te gek maken,” zeg ik tegen mezelf terwijl ik nog een setje meeneem “voor de gezelligheid”.....

Bovendien heb ik een plan.....

Voor mijn verjaardag wil ik van Willem vraag een pergola.....

Een goede stevige.....

Niet zo'n halfgaar metalen niemendalletje, maar eentje die een storm overleeft en niet bij windkracht 4 besluit dat vrijheid ook belangrijk is.....

En natuurlijk Intratuin-bonnen, want tegen de tijd dat ik jarig ben, is de nachtvorst hopelijk vertrokken en kan alles wat nu nep is vervangen worden door dingen die wel dood kunnen gaan......

Na verloop van tijd bereik ik dat cruciale punt waarop ontspanning begint te voelen als werken......

Mijn rug maakt geluiden die niet in de handleiding staan.....

Mijn handen lijken op die van een archeoloog na een opgraving.....

Tijd om te stoppen.....

De lente duurt tenslotte drie maanden.....

We hoeven niet alles vandaag te doen.....(zeg ik tegen mezelf, terwijl ik weet dat ik morgen waarschijnlijk weer met tuinhandschoenen aan buiten sta na de kerk......)

Gereedschap opgeruimd.....

Laatste zonnestraaltjes op mijn gezicht... gratis vitamine D met een vleugje optimisme.....

Nog even dat heerlijke gevoel van: ik heb iets gedaan, maar net op tijd niet te veel.....

En zo eindigt mijn eerste echte lentedag.

Een dag van zon, koffie, filosofie, onkruid, plastic bloemen en grootse plannen voor een pergola die de apocalyps kan doorstaan.....

Kortom:een uitstekend begin van drie maanden waarin alles groeit — inclusief de rommel, de plannen en het goede humeur.....

20 maart 2026

Dag van:

Sommige dagen beginnen met licht.....

Met verwachting en een glimlach die al op je gezicht zit voordat je goed en wel wakker bent......

Vandaag was zo’n dag.....

Mijn jongste kleinkind, de hekkensluiter, is veertien geworden......

Een leeftijd die voelt als een nieuw hoofdstuk.....

Niet meer klein, nog niet groot......vol dromen, zachtheid en eigenheid......

Veertien vandaag.

Lichtje meer.

Groter hart.

Altijd helpend.

Altijd lief.

Sociaal wonder.

Eevee knuffel.

Pokémon power.

K-pop vibes.

Fietst dapper.

Wind tegen.

Haarlem — IJmuiden.

Dromen zacht.

Luna-wereld.

Sterren dichtbij.

Concert lichten.

Samen zingen.

Vriendinnen lachen.

Papa’s meisje.

Mama’s trots.

Broer… soms strijd.

Broer… ook lief.

Grote glimlach.

Warme ziel.

Puur geluk.

Blijf stralen.

Blijf dromen.

Blijf jij.

Gefeliciteerd oma's lieverd.....

Naar Haarlem was ik al geweest om het te

vieren.....

Vandaag zelf zou lastig zijn, zij immers in Euro Disney Parijs, ik gewoon aan het werk.... 

Maar toch voelde het als een feestdag......

Haar dag blijft mijn dag......

In een vrolijke stemming reed ik ’s ochtends naar school.....

Maar al snel merkte ik dat deze ochtend nog een andere betekenis had.....

Overal langs de weg zochten auto’s een parkeerplek..... tientallen, misschien wel honderden......

Mensen liepen en fietsten allemaal in dezelfde richting.....

Prachtig gekleed.....

Mannen en vrouwen in diepe kleuren of juist in stralend wit, lange gewaden die zacht bewogen in de ochtendlucht.....

Gezinnen....ouderen gearmd met jongeren.....kinderen ......zoveel kinderen..... met verwachtingsvolle gezichten.....

En overal glimlachen.....

Ze waren op weg naar de moskee voor het feestgebed......

Het is Suikerfeest.

Het ontroerde me.......zoveel verbondenheid, zoveel vreugde zo vroeg op de dag......

Ik genoot van het beeld, alsof ik even getuige mocht zijn van iets heel puurs.....

Dus kwam ik vrolijk aan op school.....

Dubbele feeststemming.....

Ik wenste ouders en kinderen via de schoolapp een “Eid Mubarak” en begon aan de dag......

Maar zoals zo vaak in het onderwijs, en zeker in het speciaal onderwijs, kan een dag anders lopen dan je verwacht of hoopt.....

Ik werk met kleuters die moeite hebben om zich efficiënt verstaanbaar te maken, niet alleen met woorden maar ook met gedrag.....

Negatieve aandacht is ook aandacht....

Hun ellende, frustratie, onmacht,  kunnen ze niet verwoorden....

Ze kunnen het wel laten zien....

Kinderen die zo graag goed en lief willen zijn, maar gevangen zitten in frustratie, angst of onmacht.....

Het is het mooiste werk dat er is.....

En tegelijk soms het zwaarste.....

Driftbuien, agressie, stoelen die door de klas vliegen, speelgoed dat door de lucht suist, het hoort erbij......

Elke dag ga je opnieuw de strijd aan.....

Niet tegen het kind, maar voor het kind..... Voor veiligheid.....

Voor vertrouwen.....

Voor een klein stapje vooruit.....

Soms voelt het als een gewonnen veldslag.... waar ik gisteren over schreef.... 

Alleen.... soms kan je nog zoveel veldslagen winnen maar de oorlog kan láng duren.....

En elke keer ga je er samen met de kleuter weer voor om een slag te winnen maar sommige dingen zitten zo diep dat er een 80 jarige oorlog voor nodig is om het op te kunnen lossen....

Een oorlog vol strijd om veiligheid en vertrouwen te winnen....

Keer op keer op keer weer.....

Ook vandaag....

Soms lijkt de overwinning nabij, soms moet je tien stappen terug....

Soms heb je ineens die ingeving van 'dit is het, dit helpt'.... soms moet je wel honderd dingen proberen en volhouden, en soms zit je met je handen in het haar een weet je het ook even niet meer.....

Zo'n dag werd het dus....

Vandaag werd zo’n dag waarop niets echt lukte......

Ondanks dat het rustiger was omdat veel kinderen Suikerfeest vierden.....

Ondanks alle pogingen.....

Een verloren strijd......

Aan het einde van de dag zit je dan in de auto met een zwaar gevoel.....

Je herhaalt alles in je hoofd....wat had ik anders kunnen doen......? 

Had ik eerder moeten ingrijpen.....? Geduldiger moeten zijn.....? 

Strenger..... of juist nóg zachter.....?

En ergens weet je: geduld is soms nog belangrijker dan liefde......maar het vraagt zoveel......

Thuis aangekomen vang ik nog net de laatste zon in de achtertuin.....

Ik zak weg in mijn stoel, helemaal links , waar nog een laatste restje zon is op dit tijdstip.....mijn plek.....

De plek waar mijn schouders vanzelf omlaag zakken......

Voor me het water.....

Woerden zwemmen voorbij.....

Mannetjes koeten en waterhoentjes patrouilleren alsof zij de wacht houden.....

De vrouwtjes zie je niet, zij zitten verscholen te broeden.....

Zoals elk jaar speur ik het riet af, hopend een glimp op te vangen.....maar ze blijven onzichtbaar......

Het pimpelmeesje laat zich wél zien..... Natuurlijk het mannetje.....

Ze hebben opnieuw een van onze vogelhuisjes gekozen om een gezinnetje te stichten......

Zo klein, zo bedrijvig, zo vol leven.....

En dan zie ik de prunus.....

Vorig jaar geplant, nu nog ielig, maar nu al in bloei.....

Alsof ze wil laten zien: ik ben er, ik doe mee dit jaar.....

Ook de appelboom opent voorzichtig zijn knoppen....

Lente......

Lieve, zachte lente.....

En langzaam voel ik hoe de zwaarte van de dag van me afglijdt.....

Zoals winter altijd overgaat in lente, zo zullen ook moeilijke periodes weer lichter worden....

Voor mij.....voor de kinderen....

Misschien duurt het lang.....

Misschien voelt het soms als een tachtigjarige oorlog.....

Maar met liefde, geduld en vertrouwen blijven we doorgaan.....

En wie weet…

Misschien komt er een dag....een zomer na de lente..... waarin de strijd niet meer nodig is.....

Waarin veiligheid vanzelfsprekend is geworden.....

Waarin vertrouwen groeit zoals bloesem aan een boom......

Een dag waarop alles eindelijk mag bloeien.....

19 maart 2026

Dag van:

Moe van twee dagen laat naar bed,  ben ik toch nog volop aan het nagenieten van de oh zo fantastische voorstelling van gisteren...

Als ik er op mijn werk over vertel, krijg ik weer kippenvel op m'n armen....

Eigenlijk leef ik best nog wel een beetje op een Shaffy wolk....

Maar tja, die wolk hangt wel boven de wereld van nu....

Boven de wereld van verkiezingsuitslagen....

En gatsie fVD wint fors....bah....!

Maar gelukkig....de lokale partijen winnen ook flink....

En juist uit die uitslagen hoor ik een uitdrukking die ik niet kende, maar vandaag wel voor altijd onthoudt....

Ik hoor namelijk dat de gemeenten Duiven, Westervoort, Zevenaar en Doesburg gaan fuseren....

Het zal één grote gemeente worden met 100.000 inwoners....

Het is al zo goed als rond en besloten, maar heel veel burgers willen helemaal niet 1 gemeente worden....

Dus slaan de lokale partijen de handen ineen om dit tegen te gaan....

En de burgers grijpen dit aan....

Er wordt massaal op de lokale partijen gestemd....

En nu komt de opmerking.....

We hebben de strijd gewonnen maar de oorlog verloren...

De uitdrukking verwijst naar een uitspraak die wordt toegeschreven aan Pyrrhus van Epirus ....

Dit wordt gebruikt om aan te geven dat iemand in een strijd iets kleins heeft gewonnen, maar iets veel belangrijkers heeft verloren.....

De term 'Pyrrhische overwinning' is vernoemd naar de Griekse koning Pyrrhus van Epirus....

He verhaal was nog niet af dus.....

Nee inderdaad.... het muisjes had nog een staartje......

Er is namelijk een landelijke partij binnen die gemeentes die ook fel tegen de fusie is....

Ze kwamen maar een paar zetels tekort om alles tegen te kunnen gaan....

Maar......als nu een partij zo groot wordt ineens, in dit geval de lokale partij, dan komen die stemmen ergens anders vandaan....

En ja hoor.....dat kwamen ze ook en wel van die landelijk bekende partij....

Die partij verloor een zetel en wel aan de lokale partij....

Met andere woorden, nu was er nog steeds 1 zetel tekort om de fusie tegen te kunnen gaan.....

De strijd van de lokale partijen was dan dus wel gewonnen maar de oorlog om de fusie tegen te gaan,  bleef verloren....

Ach, nou ja.... ik vond het gewoon een gave uitdrukking....

Zoiets als dat ik dagelijks de strijd met een leerling win..... namelijk haar rustig krijgen na enorme driftbuien, maar de oorlog nog steeds verlies..... namelijk het wegnemen van de oorzaak.... haar trauma....

En zo zullen er nog tal van voorbeelden te vinden zijn.....

18 maart 2026

Dag van:

Meest rare idiote dag sinds lange tijden....

Zo lief begonnen met een oudere leerling die een kleuter komt brengen, even blijft praten en dan zegt 'ik wou dat ik één dagje kon ruilen en dan bij jou weer in de klas zat"....

En vervolgens die andere leerling met 'maar ze is mijn liefste juf'.....

Een dag waarop het wel leek of alle kleuters peper bij het ontbijt hadden gehad, zo snel deden ze alles....

En toen Willem met zijn videoboodschap....

We hebben al bijna 2 of 3 jaar een klok aan

de muur hangen.... een oude klok..... Willem vond het symbolisch dat de klok niks meer deed....

'Het doet me eraan denken dat we wat vaker stil moeten staan bij het leven" zei hij telkens als mensen zeiden dat de klok kapot was....

Maar vandaag stofte Willem de muren en de bovenkant van deze klok.....

Hij verving in een andere klok de batterijen en......

Zomaar ineens uit het niets begon de oude kapotte klok te tikken.....

"Een boodschap" app ik Willem....

"Toeval" zegt Willem.....

Maar toen kwam de avond....

Ik vroeg naar huis omdat we nog moesten stemmen en dan op tijd bij de schouwburg in Cuijck moesten zijn....

Hebben ze notabene een verbindingsweg in het centrum compleet afgesloten....

File file file file waar je maar kon bedenken....

En dus niks niet op tijd thuis zijn....

Nee, dat kweekt goodwill bij onze stemmers in Arnhem om op lokale partijen te stemmen.... altijd raak met verschrikkelijke wegomleggingen in de stad....

Ikke geen lokale partij dus....

Het werd gehaast douchen, omkleden in de auto springen en naar het stemlokaal....

Er is geen kip....nou ja, op de kinderboerderij waar het stemlokaal zich bevindt natuurlijk wel, maar binnen in het stemlokaal niet....

Willem en ik zijn met de vrijwilligers, de enigen....

Dat schiet lekker op.....

En dan nu op naar Cuijck.....

Zing vecht huil bid lach werk en bewonder.... mijn lijfspreuk.....

Liedjes van Ramses Shaffy 'en zo'.....

En wat een ontzettend leuke schouwburg heeft Cuijck....

Zelfs de weg, er wandelend door het centrum naar toe, is al een feestje langs al die vrolijk verlichte kroegjes....

En de schouwburg......dat is al helemaal en belevenis, want het is ook een bibliotheek.....

Oh ja, en vandaag ook een stemlokaal.....

We hebben prachtige plaatsen....

Willem zit zelfs naast het mengpaneel met zijn geluids-en licht mensen.....

Maar geloof maar niet dat hij er (zoals bij dat wel van plan was), ook maar één keer op gelet heeft.... want vanaf seconde één wordt je gegrepen door wat er op het toneel gebeurt....

Alsof je bij ze in de huiskamer zit.....

Ik kan het ook eigenijk bijna in woorden niet uitleggen.....

Maar de ziel van Cor Bakker die zijn vingers uitvloeide over de toetsen van zijn piano....zooooooo mooi..... zo prachtig mooi..... 

De ziel van Maarten Heijmans die zich in timbre, klankkleur,  intonatie, woorden, vastklonk......

De ziel van Shaffy....

En het 'en zo'.......?????

De twee zijn in staat om zich in iedere artiest te verplaatsen.....

En steeds na wat Shaffy liedjes komt er een 'enzootje'....

Wat er op neer komt dat je je tranen droogt door de intensiteit waarmee het Shaffy lied ten gehore wordt gebracht.... om van die emotionaliteit vrijwel direct de tranen van het lachen over je wangen te hebben rollen....

Om Michael Jackson, om Kermit maar ook oh zo aandoenlijk lief, om een act van Maarten van Rozendaal, de maaltijd....

De verhalen die Cor en Maarten vertellen over het leven van Shaffy.....de triestheid, de liefde, de eenzaamheid, maar ook de anekdotes....

De nooit uitgebrachte liedjes die ze zongen...

Shaffy schreef er maar liefst 250 en toch kwamen er slechts 4 platen/ cd's uit.....

Ach ik kan het gewoon niet omschrijven....

Het was zo fantastisch mooi.... zo intens.... zo vanuit de ziel....een droom die uitkwam.....

En ik kan alleen maar zeggen, "als je de kans hebt, ga er dan heen en ga het zelf beleven" want het is echt adembenemend mooi...!!!!!

Écht......

26 maart 2026: 't Gasthoes, Horst

27 maart 2026: Ledeltheater, Oostburg

28 maart 2026: Leidse Schouwburg, Leiden

3 april 2026: Cultura Enzo, Nootdorp

7 april 2026: Theater de Vest, Alkmaar

8 april 2026: Rijswijkse Schouwburg, Rijswijk

2 mei 2026: Cultura Ede, Ede 

17 maart 2026

Dag van:

Pijntjes.... ja, ja.... het hoort bij ouder worden....

Na twee dagen noeste fysieke arbeid kan ik mijn pink amper nog gebruiken staat deze krom en als ik 'm beweeg is het onderdrukken van een klein gilletje lastig....

De muis van mijn hand brand en klopt maar...... voor de rest functioneer ik nog.... en stopt hier dus de klaagzang over lichamelijk ongemak welke je zo vaak al van ouderen hoort....

Er blijven nog genoeg subtiele veranderingen over tijdens het ouder worden....

Maar vandaag ontdekte ik ineens zo'n 'schokkende'......

Zo eentje die binnenkwam....

En nee, dat ging niet om de informatieverwerking die wat trager zou moeten verlopen, ook het multitasken en het complexe nieuwe dingen leren gaat me nog goed af....

En nee het 'tip-of-the-tongue'-verschijnsel zoals bij Willem.... je weet wat je wilt zeggen, maar komt niet op het woord...... is mij nog redelijk onbekend....

Sterker nog....ik moet immers ook die namen en dingen voor Willem erbij onthouden.....

Wat ik dan weer wel merk is dat ik negatieve informatie sneller loslaat en me meer focus op positieve gebeurtenissen en emoties.....

En och.... ik heb minder geduld voor drama, oppervlakkige sociale verplichtingen of mensen die onnodig energie kosten.....

Maar dat is niet waar ik op doel met iets schokkends.....

Ik herken nog steeds de muziek en trends

van jongeren al blijf ik gaten in spijkerbroeken behoorlijk onzinnig vinden.... maar hé wij gingen met onze spijkerbroeken in een bad met bleekwater zitten en borduurde er bloemetjes op....

En ja straattaal vind ik simpelweg een onbegrijpelijk en bespottelijk fenomeen.... maar dat vond ik schuttingtaal in onze tijd ook.....

Alsof er al niet genoeg woorden in de Van Dale staan.....

En ja.... ik betrap mezelf er vaker op dat ik terugdenk aan "vroeger" al vergelijk ik de huidige maatschappij niet met die van toen.....

Ook wij hadden onze migranten, ook wij kenden kinderlokkers, ook in onze tijd gebeurde dingen die niet door de beugel konden.....

De middelen van tegenwoordig zijn alleen beduidend anders (ik noem het niet 'verder')....

Waar ik vroeger de nieuwste technologie blindelings begreep, hoef ik nog steeds niet echt moeite te doen..... nou soms misschien een beetje want de snelle veranderingen hoeven wat mij betreft dan weer niet....

Trouwens ik moet voor twee onthouden..... ik leef samen met ene Willem weet je wel....

Óók voor avontuur ben ik nog steeds te porren al verkies ik wat reizen betreft tegenwoordig liever een dagvlucht dan zo'n veel te vroeg vertrek in de ochtend....

En ga ik liever ook niet meer met de auto...

Trein of vliegtuig bevallen me beter....

Dus nee dat was ook niet zo schokkend.....

Maar wel was ik me ineens zo voelbaar sterker bewust van de eindigheid van tijd..... 

Natuurlijk volg ik weer alle politieke praatjes nu er morgen de gemeenteraadsverkiezingen weer zijn....

En vanavond vallen me ineens al die jonge gezichten zo op....

Ga je daar op letten, dan zie je ineens overal die jonge gezichten....

Ga je erover nadenken dan zijn het niet alleen politici of gemeenteraadsleden maar ook artsen, notarissen, collega's, directeuren van scholen, bedrijven enz....

Allemaal zijn ze zo jong tegenwoordig....

Doe mij maar zo'n saaie oude grijze wijze muis achter een bureau vol paperassen....

Of zo'n grijze man/ vrouw in witte jas met een stethoscoop om de nek en het brilletje half op de neus....

Het gebeurt tijdens tv kijken nog zelden dat je zegt 'tjonge die is oud geworden zeg' of....'jemig die is oud'.....

Nee.... ik ben nu zelf die generatie over wie gezegd wordt 'zó die is oud geworden' of....'die heeft haar beste tijd wel gehad'....

Dat dus.....

Ik ben de generatie die nu het eerst van de kaart geveegd word.....

Er zit zo goed als geen generatie meer boven me, of ze zijn boven de 100 en dus een uitzondering....

En ik neem me voor die uitzondering te worden....

Zoiets van 'zó hé.... die is wel hééééél oud geworden, wat ziet ze er nog goed uit hè'....!!