10 november 2026

Dag van:

Novembergrijs... en mijn humeur doet gezellig mee.....

Wat een mist vanmorgen...!

Laaghangende wolken, zo laag dat het lijkt alsof ze ergens onderweg de weg zijn kwijtgeraakt.....

De wereld ziet er meteen anders uit....

Grauw, kil, koud en vooral ontzettend somber....

Alsof iemand een grijze deken over alles heen heeft gelegd en voorlopig niet van plan is die er weer af te halen....

En gek genoeg doet dat weer iets met je, althans, met mij...

Je zou toch denken: lekker warm binnen, de beesten om me heen, een kop koffie binnen handbereik en mijn haakwerk op schoot... Wat wil een mens nog meer...

Een beetje gezelligheid, een beetje huiselijkheid, alle ingrediënten voor een prima dag zijn aanwezig.....

Maar nee hoor....

Mijn humeur besluit gewoon gezellig met het weer mee te veranderen....

En dat betekent dat er vandaag weinig van terechtkomt....

Niks wil lukken....

Ik zit hier maar een beetje thuis....

November is sowieso al niet mijn favoriete maand, maar vandaag vind ik het helemaal een stomme maand....

Wat een somberheid en wat een gedoe allemaal....

En als ik dan ook nog eens naar de wereld kijk, denk ik helemaal: wat een zooitje is het eigenlijk....

Het helpt natuurlijk niet dat ik inmiddels zes dagen thuiszit....

Zes dagen waarin mijn wereldje behoorlijk klein is geworden....

Wat er buiten allemaal gebeurt, krijg ik voornamelijk via appjes mee.....

Drie keer vals alarm op school...

En hoewel het uiteindelijk gelukkig loos alarm bleek te zijn, geeft het me toch een vervelend gevoel....

Vooral omdat ik er niet was....

Niet om mijn klassenteam te steunen, niet om even mee te denken, niet om samen de schouders eronder te zetten....

Je kunt dan wel thuiszitten omdat het moet, maar met je hoofd ben je toch nog regelmatig op school....

Je mist je mensen, je mist je groep., je mist het gevoel dat je ergens bij hoort en dat je nodig bent....

En dan kijk ik naar buiten....

In de appelboom is het ook al niet veel beter.... 

Waar ik normaal gesproken graag even de vogeltjes observeer, is het vandaag opvallend stil....

Amper een vogeltje te bekennen....

Ze zullen zich wel ergens diep in de bomen hebben verstopt....

Misschien zijn ze net als ik een beetje de weg kwijt in deze mist....

Ondertussen prikken de oogdruppels in mijn oog, is het koud in huis en blijkt ook het journaal op televisie niet bepaald een bron van vrolijkheid.....

De wereld lijkt steeds ingewikkelder te worden en ik word er vandaag niet bepaald optimistischer van....

En zo kom ik maar niet uit mijn dip...

Zelfs de prachtige bos bloemen die ik van mijn teamleider en het managementteam heb gekregen, en het ontzettend lieve kaartje van mijn collega's, weten mijn stemming maar nauwelijks op te krikken....

En dat terwijl ik echt wel zie hoeveel aandacht en warmte daarin zit....

Het raakt me, absoluut., alleen lukt het me vandaag niet om dat gevoel om te zetten in een beetje vrolijkheid....

Misschien is dat ook wel hoe het werkt....

Je kunt omringd zijn door lieve mensen, mooie bloemen op tafel hebben staan en alle reden hebben om dankbaar te zijn, maar dat betekent niet dat je je automatisch ook goed voelt....

Soms zit je gewoon even niet lekker in je vel....

Zes dagen thuiszitten is best lang...

Zeker als je gewend bent om iedere dag bezig te zijn, omringd door kinderen, collega's, geluiden, kleine en grote gebeurtenissen....

En als je dan ook nog eens verplicht tot rust moet komen, terwijl je hoofd nog volop meedraait, valt dat niet altijd mee...

En dan helpt zo'n mistige novemberdag natuurlijk ook niet....

Misschien klaart het morgen op....

Misschien breekt de zon door en komen de vogeltjes weer tevoorschijn...

Misschien lukt het me dan om mijn haakwerk weer met wat meer enthousiasme op te pakken en de wereld iets minder zwartgallig te bekijken....

Voor vandaag geef ik mezelf maar even toestemming om een beetje te sikkeneuren...

Niet iedere dag hoeft gezellig te zijn....

Niet iedere dag hoef je dankbaar, positief en opgewekt door het leven te huppelen....

Soms mag je gewoon vinden dat november een stomme maand is, dat het weer nergens op lijkt en dat je humeur ver beneden het nulpunt zit....

Morgen weer een dag...

En wie weet, als de mist optrekt, trekt mijn humeur gewoon een beetje met haar mee...

Tot die tijd blijf ik maar lekker binnen...

Met mijn bloemen, mijn haakwerk en mijn gedachten....

Want soms heb je van die dagen...

En vandaag is er overduidelijk zo eentje. 

9 november 2026

Dag van:

Het is november, en dat betekent dat er in huize Wampie weer een belangrijke traditie van start is gegaan.....

Het Sinterklaasjournaal....!

Natuurlijk zit ik weer op mijn vertrouwde plekje, alsof er niets veranderd is sinds mijn kinderjaren, voor de televisie. ....

De spanning, de geheimzinnigheid, de Pieten, de pakjes en vooral de jaarlijkse vraag of alles dit keer wel goed gaat komen....

Want laten we eerlijk zijn: bij het Sinterklaasjournaal is er ieder jaar wel iets aan de hand....

Een pakje kwijt, een boot die niet wil varen, een Hoofdpiet die iets over het hoofd heeft gezien of een Sinterklaas die plotseling in een ingewikkelde situatie verzeild raakt.....

Maar dit jaar is er iets bijzonders aan de hand.....

Iets wat ik in al die jaren nog niet heb meegemaakt....

Onze vertrouwde televisiesinterklaas, Stefan de Walle, heeft na vijftien jaar zijn staf en mijter aan de wilgen gehangen.....

En nu zitten we met een levensgroot probleem: wie wordt zijn opvolger.....?

Nou ja een probleem voor de NOS maar een vraag van wereldformaat voor ons...

Wie gaat straks op het paard zitten....? 

Wie zwaait vanaf de kade....? 

Wie spreekt de Pieten toe en wie krijgt de eer om jaarlijks miljoenen kinderen én volwassenen aan de buis gekluisterd te houden....?

Ik vind het nogal wat...!

Want normaal gesproken is Sinterklaas gewoon Sinterklaas....

Hij komt aan, hij zwaait, hij heeft een staf en een baard en daarmee is de zaak geregeld....

Maar nu moeten we dus afwachten wie de nieuwe man wordt....

Terwijl de naam van Sint al lang en breed bekend was bij eerdere wisselingen, is het namelijk dit keer een zeer goed bewaard geheim in de redactiekamers in Hilversum....

Een heuse opvolgingskwestie in Sinterklaasland.....

Ik had niet gedacht dat ik op mijn leeftijd nog zo'n spannende personeelswisseling zou meemaken.....

En terwijl ik daar zo zit te kijken, begin ik ineens te rekenen....

Hoeveel Sinterklazen heb ik eigenlijk al meegemaakt...vier...vijf... (het blijken er, na mijn internet zoektocht 7 te zijn)...

Van de ene televisie-Sinterklaas naar de andere....

Ieder met zijn eigen uitstraling, stem en manier van doen.... en de eerste jaren écht niet in de gaten dat het verschillende Klazen waren...

En dan realiseer ik me dat ik eigenlijk al heel wat wisselingen heb meegemaakt....

Neem nou ons koningshuis.....

Ik heb drie vorsten meegemaakt, twee koninginnen en een koning. Juliana, Beatrix en Willem-Alexander.....

Drie verschillende tijdperken, drie verschillende persoonlijkheden en drie keer een nieuwe invulling van het koningschap.....

Ik weet nog hoe vanzelfsprekend koningin Juliana bij mijn jeugd hoorde....

Later kwam Beatrix, met haar keurige kapsel, haar kordate uitstraling en haar toch wat afstandelijke voorkomen.....

En inmiddels hebben we alweer heel wat jaren Willem-Alexander....

Drie vorsten dus.....

Dat klinkt ineens behoorlijk historisch....

Maar als we het toch over wisselingen hebben, laten we Den Haag dan ook maar eens bekijken....

Hoeveel minister-presidenten heb ik eigenlijk voorbij zien komen....? 

En hoeveel kabinetten....?

Ik ben de tel inmiddels een beetje kwijt....

Van De Quay, Marijnen, Cals en Zijlstra tot Den Uyl, Van Agt, Lubbers, Kok, Balkenende, Rutte en Schoof naar nu Jetten....

En daar komen de kabinetten nog bij..... Kabinetten die aantreden met grote plannen, vol goede moed aan de slag gaan en soms alweer verdwijnen voordat je goed en wel weet wie er allemaal in zitten....

Er worden regeerakkoorden geschreven, ministers benoemd, plannen gepresenteerd en beloften gedaan....

En als we een beetje gewend zijn aan de nieuwe namen, mogen we alweer opnieuw beginnen.....

Soms vraag ik me af of er in Den Haag eigenlijk nog wel iemand is die zich herinnert wat de vorige regering ook alweer van plan was.....

Het lijkt soms net het Sinterklaasjournaal.... Ook daar is ieder jaar wel iets zoekgeraakt en moet er opnieuw naar een oplossing worden gezocht.....

En dan hebben we het onderwijs nog niet eens gehad...!

Want als er één plek is waar ik de nodige veranderingen heb meegemaakt, dan is het daar wel.....

Ik werk inmiddels al heel wat jaren in het onderwijs en heb de ene vernieuwing na de andere voorbij zien komen....

Andere onderwijsstijlen, nieuwe methodes, pedagogische stromingen, didactische inzichten en allerlei manieren waarop we kinderen zouden moeten begeleiden.....

Iedere keer was er wel weer iets nieuws.... Een andere visie, een nieuwe aanpak, een andere methode die het allemaal beter zou maken.....

We hebben geleerd om anders te kijken naar kinderen, anders te observeren, anders te registreren en anders te begeleiden....

Er kwamen nieuwe begrippen, nieuwe afkortingen, nieuwe formulieren en nieuwe systemen.....

Soms had je het gevoel dat je eerst een cursus moest volgen om te begrijpen hoe je de volgende cursus moest gaan volgen.....

En net als je ergens een beetje vertrouwd mee was geraakt, kwam er alweer een nieuwe stroming voorbij.....

Dan moest het zus, dan weer zo....

Het ene jaar was de ene methode helemaal geweldig en een paar jaar later bleek er toch weer een betere te zijn....

En uiteindelijk kom je soms verrassend dicht bij waar je ooit begon....

Bij het kind....!!

Bij kijken, luisteren, aansluiten, vertrouwen geven en ontdekken wat een kind nodig heeft....

Bij spelen, proberen, vallen en weer opstaan....

Bij dat kleine succesmoment waarop een kind ineens iets kan wat gisteren nog niet lukte....

Misschien is dat wel het wonderlijke van,  en zeker de constante in, het onderwijs.....

En terwijl ik al die veranderingen de revue laat passeren, realiseer ik me dat er nog iemand is die al die tijd heeft meegedraaid....

Ikzelf....!

Want ondertussen zijn we ook gewoon ouder geworden.....

Zonder dat je het dagelijks in de gaten hebt, schuift de tijd voorbij....

Je begint ergens als jong mens, vol plannen en verwachtingen....

Je maakt van alles mee, bouwt een leven op, krijgt kinderen, kleinkinderen, ziet mensen komen en gaan en ondertussen verandert de wereld om je heen.....

De mensen die vroeger vanzelfsprekend bij je leven hoorden, zijn soms verdwenen..... Andere mensen zijn ervoor in de plaats gekomen.....

Dingen die ooit heel gewoon waren, zijn inmiddels geschiedenis geworden....

En dan zit je op een avond naar het Sinterklaasjournaal te kijken en besef je ineens hoeveel tijd er eigenlijk verstreken is...

Drie vorsten, een hele stoet minister-presidenten, tientallen kabinetten, zeven Sinterklazen, en een onderwijsloopbaan waarin de ene vernieuwing over de andere heen is buit gebuiteld.....

Als je het zo op een rijtje zet, zou je bijna denken dat je zelf een wandelend geschiedenisboek bent geworden...

Toch ben ik nog steeds nieuwsgierig....

Ik kijk nog steeds graag om me heen, verbaas me over ontwikkelingen, heb een mening maar geen oordeel, en vraag me regelmatig af waarom dingen gaan zoals ze gaan....

Soms met enthousiasme, soms met verbazing en soms met een flinke dosis scepsi of zorgen...

Misschien hoort dat ook wel bij ouder worden....

Je hebt inmiddels genoeg meegemaakt om te weten dat niet alles wat nieuw is automatisch beter is.....

Maar je hebt gelukkig ook nog voldoende nieuwsgierigheid om niet alles wat nieuw is bij voorbaat af te wijzen.....

En in november zit ik natuurlijk gewoon weer klaar voor het Sinterklaasjournaal....

Al is het dan nog maar de vraag wie er op het paard zit....

Want na al die jaren waarin ik dacht dat ik inmiddels alles wel zo'n beetje had gezien, blijkt zelfs Sinterklaas ineens aan vervanging toe...

De wereld verandert, de kabinetten wisselen, de methodes vernieuwen, de vorsten worden opgevolgd en de Sinterklazen gaan met pensioen....

Tja,  de tijd staat niet stil....

Alhoewel...

Ik hoop toch echt dat ze bij de NTR een beetje opschieten met die nieuwe Sinterklaas.....

Want ik heb dan wel drie vorsten zien komen en gaan, een halve politieke geschiedenis meegemaakt en talloze onderwijsvernieuwingen overleefd,.maar nog een heel Sinterklaasjournaal zonder te weten wie de nieuwe Sinterklaas wordt, dat vind ik toch wel heel veel gevraagd....

Kom maar op met mijn achtste Sint.... m

8 november 2026

Dag van:

Een beetje onbeschaamd uitslapen zit er voorlopig niet meer in.....

Althans, niet zolang ik aan mijn oogdruppelschema vastzit....

De eerste week na zo’n operatie moet je immers vier keer per dag druppelen, en om dat een beetje netjes over de dag te verdelen, betekent dat vooral één ding: vroeg uit de veren...!

Niks geen heerlijk omdraaien, nog even de dekens over je hoofd trekken of doen alsof de wereld best nog een uurtje zonder je kan.... 

Nee hoor, de dag roept.... druppelsgewijs...

Willem staat alweer paraat met zijn pipetje en flesje, en zo word ik op deze zondag keurig in de ochtenddruppels gezet....

Willem heeft zijn taak inmiddels bloedserieus opgevat, geen druppel zal aan zijn aandacht ontsnappen....

Het is zondag en dus Willems werkdag, daarom word ik zelfs in colbert van druppels voorzien....

Hij mag vandaag namelijk preken in een ziekenhuis, en dat zijn toch altijd weer bijzondere diensten...

Al moet ik eerlijk zeggen dat ik, wanneer ik zijn gezicht zo bekijk, me afvraag of hij zelf niet beter een bedje in dat ziekenhuis kan reserveren....

Hij ziet eruit alsof de nacht bepaald geen onverdeeld succes is geweest....

Daarbij klinkt er bij iedere beweging een stevig gekreun vanwege zijn pijnlijke knie.....

Die knie heeft hij onlangs overbelast in De Kuip....

Ze zaten daar namelijk helemaal boven in de nok en moesten dus een indrukwekkend aantal trappen beklimmen....

Twee keer zelfs want op leeftijd zijnde heren moeten ook passen in de pauze....

Tja, Feyenoord steunen vraagt soms offers, blijkbaar ook lichamelijke....

Als hij zijn nette pak straks verruilt voor een pyjama, zal hij in het ziekenhuis in ieder geval niet uit de toon vallen....

Sterker nog, misschien kan hij meteen even blijven voor een muniscus scan....

Maar goed, eerst maar eens aan het werk....

Dat vroege wakker worden komt trouwens ook goed uit, want om twaalf uur staat Mila, onze poezenoppas van de zomervakantie, op de stoep.....

Ze is inmiddels weer bij haar vriend in Marokko geweest en had gisteren al geappt dat ze een kleinigheidje voor ons had meegenomen, en dat wilde ze vandaag graag persoonlijk komen overhandigen....

We wachten nog even op Willem, maar zodra hij er is, mag het cadeautje worden uitgepakt....

En wat een verrassing....!

Er komen twee prachtige houten beeldjes tevoorschijn: een poesje en een hond.... 

Maar niet zomaar van hout, ze zijn gemaakt van thuja burl, een bijzondere houtsoort van de thuja, een conifeer die groeit in het Atlasgebergte in Marokko....

Het hout staat bekend om zijn warme, roodbruine kleur, de prachtige grillige vlamtekeningen en de mooie natuurlijke glans....

Het wordt onder andere gebruikt voor luxe houtsnijwerk en bijzondere sierobjecten, en  dat is te zien ook...

Wauw, wat prachtig...! 

Een heel bijzonder cadeautje en bovendien eentje met een mooi verhaal....

We kletsen gezellig bij en Mila vertelt ondertussen dolgelukkig dat haar vriend na maar liefst zes aanvraagpogingen eindelijk toestemming heeft gekregen om zelf naar Nederland te komen....

In januari is het zover en mag hij drie maanden blijven....

Wat een opluchting en wat een blijdschap.... Zes pogingen… Je moet er toch niet aan denken....

Ik denk ondertussen dat ambassades soms behoorlijk in de weg kunnen staan van iets wat eigenlijk heel eenvoudig zou moeten zijn: twee mensen die graag bij elkaar willen zijn.....

Na een tijdje voetbal kijken, wordt het tijd om op pad te gaan.....

We hebben afgesproken met een deel van onze vriendenkliek om het nieuwe appartement van Marleen te bewonderen....

En alleen de aankomst is al een feestje...

Een bijzonder heus soort 'appartementenoprit' leidt naar de voordeur.....

Een voortuin is er eigenlijk niet, maar daarvoor in de plaats is er een ontzettend gezellig voorportaal gecreëerd....

Er staat al een tafel, er zijn leuke beelden en gezellige bakken met violen.....

Nou, als je zo’n entree hebt, heb je eigenlijk helemaal geen tuin meer nodig....

Binnen is het al net zo leuk....

Alles is speels en ruim opgezet, met een slim gebruik van de beschikbare ruimte....

Luxe in het klein, zou ik zeggen.....

Alles heeft zijn plekje en nergens voelt het benauwd.

Het heeft meteen iets huiselijks.....

Je voelt gewoon dat dit een fijn plekje is om thuis te komen.....

En dat Marleen nog niet precies weet waar ze de vuilniszakken heeft opgeborgen, ach, dat nemen we maar voor lief, dat hoort bij verhuizen, zullen we maar zeggen....

Maar dan komt het hoogtepunt van de middag....

Tot groot leedvermaak van Jennie en mij besluiten Marleen en Willem samen even een deurdranger te bevestigen....

Nou, dat hadden ze beter niet kunnen doen....

Twee mensen met vier linkerhanden, een flinke dosis goede bedoelingen en vooral een ernstig gebrek aan geduld....

Ze staan elkaar voortdurend in de weg, kijken naar hetzelfde schroefje, knopje,  priegeldingetje, draaien aan de verkeerde kant en hebben allebei zo hun eigen idee over hoe het moet.....

Wij kijken toe en genieten....

Want soms hoef je helemaal niets te zeggen om je uitstekend te vermaken....

Of het uiteindelijk helemaal volgens de gebruiksaanwijzing is gegaan, laat ik maar even in het midden, maar het appartement, Marleen en haar twee katten hadden zich geen leuker nieuw thuis met dranger op de deur (ja het is met luid gejuich, uiteindelijk gelukt), kunnen wensen.

En dan is het tijd om te eten....

Op het menu staat Kippiepan....

Voor wie het niet kent: een elektrische hapjespan die je kunt huren of bestellen, gevuld met allerlei lekkers; kipballetjes, satéstokjes, kipkluifjes, spareribs… een soort warm buffet in een pan....

Je hoeft eigenlijk alleen maar de stekker erin te steken, de pan op de juiste stand te zetten, een beetje water toe te voegen en na ongeveer twintig tot dertig minuten kun je aan tafel....

Een fluitje van een cent, zou je zeggen....

Normaliter wel, ja....

Maar zet Marleen en Willem bij elkaar en je beleeft pas écht avonturen....

De pan wil namelijk maar niet warm worden....

Moet de knop nou naar links of naar rechts...?

Welke kant moet je opdraaien...?

Zit er wel genoeg water in....?

Is de pan misschien kapot...?

Hoort dat lampje niet rood te worden...?

Er wordt gekeken, gevoeld, gedraaid en overlegd.....

De aluminium schaal wordt er zelfs even uitgehaald om te controleren of het water warm wordt.....

Nee hoor, nog steeds niet.

Misschien moeten we het geheel dan toch maar in het oventje opwarmen....

Maar wacht eens even…

Eurekae....de stekker....!

Zit die wel goed in de pan....?

Nou, nee dus.....die zit helemaal los....

Tja…

Wordt het nu warm...?

Helaas....

Hoe is het mogelijk...

Er wordt weer gevoeld, gedraaid, gekeken,  overlegd....

Kijk nou,  het verlengsnoer... en de contactdoos... nog een stekker...

Die zal toch niet....

Ja hoor.... die zal wel...

Ook los dus....

Na deze indrukwekkende technische

zoektocht gebeurt dan eindelijk het wonder..... 

Het water wordt warm, de kip wordt warm en de Kippiepan doet waarvoor hij bedoeld is....

En dan kunnen we eindelijk eten....

En lekker was het....! 

We hebben heerlijk gesmuld, met goede gesprekken, veel gelach en de nodige gezelligheid in een super had nieuw appartement, waarin de herinneringen aan het het oude huis gewoon zijn meegenomen...

En eerlijk is eerlijk: uiteindelijk maakt het helemaal niet uit hoeveel technische obstakels je onderweg tegenkomt, het gaat om het samenzijn....

En dat was meer dan geslaagd....

En dan… de laatste druppel...

Je zou na zo’n gezellige dag denken dat je lekker op tijd naar bed kunt, een beetje uitrusten en zo, de oogjes dicht en morgen weer een nieuwe dag....

Maar nee hoor....

Daar staat Willem alweer....

Met zijn flesje, zijn pipetje, en zijn druppelschema.....

We moeten nog even wachten, want anders kloppen de tijden niet....

Dus daar zitten we dan....

Ik wacht geduldig op mijn laatste portie oogdruppels van de dag en Willem houdt de tijd nauwlettend in de gaten....

Zucht…

Een zondag met een ziekenhuispreek, een bijzonder cadeautje uit Marokko, een nieuw thuis voor Marleen, vier linkerhanden, een Kippiepan die weigert dienst te doen en een man die zijn druppeltaak bloedserieus neemt....

Eigenlijk best een mooie dag....

Al zou ik morgen toch wel heel graag een keertje onbeschaamd willen uitslapen, maar ik vrees dat Willem met zijn pipetje daar heel anders over denkt… 

7 november 2026

Dag van:

Een nieuwe wereld in een ander kleurtje…

Eindelijk kan ik een beetje uitleggen hoe dat nou eigenlijk is, kijken door zo'n nieuwe lens in je oog....

Je kent vast wel zo'n fotobewerkingsprogramma waarmee je een foto scherper kunt maken, de sfeer kunt aanpassen, warmte kunt toevoegen, het contrast kunt veranderen en het licht net even anders kunt instellen.....

Nou, zoiets dus....!

Mijn oude lens kun je vergelijken met een foto waarop een warm sfeervol filter zit.....een beetje zacht, wat gelig misschien, maar vooral met een warme, gezellige sfeer..... 

Mijn nieuwe lens daarentegen lijkt alle filters eraf te hebben gehaald....

Alles is helder, redelijk scherp al en duidelijk, maar ook een blauw, koel, zeg maar bijna kil.....

En soms vind ik dat helemaal niet zo prettig....

Dan knijp ik mijn goede oog even dicht en beland ik weer in de warme wereld van mijn slechte oog.....ook al zie ik daar alles een stuk waziger mee.....

Gek eigenlijk, hè, dat je bewust kiest voor minder scherpte omdat de wereld er dan net wat gezelliger uitziet....

En wat misschien nog wel het vreemdste is: het oog waarmee ik nu zo graag even terugkijk naar die warme wereld, was eergisteren nog mijn goede oog....

Een middagje oude vrienden....

Vandaag krijgt Willem bezoek van twee goede, oude vrienden.....

Ze hebben een mooie traditie, want om de paar maanden zoeken ze elkaar op en zijn ze om beurten bij elkaar te gast.....

Dit keer zijn ze voor de tweede keer achter elkaar bij ons.....

De tweede keer omdat Willem mij moet druppelen en we daardoor wat minder flexibel zijn.....

Normaal gesproken ben ik bij deze middagen niet aanwezig, maar vandaag dus wel....

En wat is dat toch een fijne vriendengroep....

Willem de dominee, Bianca de politieagente een Dannis de schooldirecteur....

Alles kan besproken worden.....

Geen onderwerp is te ingewikkeld, te persoonlijk of te zwaar......

Er wordt serieus gesproken, de diepte ingegaan en er is ruimte voor ieders verhaal...

Hem onderwerp is te gek.... 

Gelukkig wordt er tussendoor ook ontzettend veel gelachen.....een mooie combinatie....

Ik zit er heerlijk bij, luister mee en ben ondertussen aan het haken.....

De kerstelf is inmiddels af en ik ben begonnen aan een rendier.....

En daarbij let ik van druppel naar druppel hihi.....

Zo heeft iedereen zijn eigen bezigheid....

En natuurlijk geniet ik ook van de vogeltjes in de boom....

Die zie ik nu ineens een stuk helderder en scherper....

Dat is toch wel een cadeautje hoor, al die kleine dingen die je opeens weer, als is het waar blauwig een kil,  beter kunt waarnemen.....

Erwtensoep met een vleugje nostalgie...

Ondertussen wordt er natuurlijk ook gegeten....

En niet zomaar iets...

Ik heb een flinke pan ouderwetse erwtensoep gemaakt, precies zoals de oma's dat vroeger deden, met lekker veel gesneden uitjes, spekkies en rookworst.....

Geen ingewikkelde culinaire toestanden, maar gewoon stevige, ouderwetse snert.....

En daarbij zelfgemaakte kaasboter op roggenbrood....

Iedereen laat het zich goed smaken, en dat is toch ook een compliment, want er gaat niets boven een pan soep die niet alleen de maag vult, maar ook herinneringen oproept.....

En dan… de nieuwe buurtjes....

Alsof de dag nog niet genoeg verrassingen heeft gebracht, krijgen we bericht van onze nieuwe buren....

Ze staan ergens in Nederland met pech langs een donkere weg, zonder straatverlichting.... De ANWB is gebeld, maar die heeft het blijkbaar ontzettend druk....

Ze moeten nog zeker een paar uur wachten....

En dat terwijl ze ook een baby'tje van twee maanden bij zich hebben....

Ik begrijp werkelijk niet dat zo'n situatie niet wat meer prioriteit krijgt.....

Daar sta je dan, in het donker en in de kou, met zo'n klein hummeltje erbij....

We vinden het ontzettend vervelend voor ze.... 

Het liefst zouden we ze gewoon ophalen, maar ja… ik zit nog midden in mijn oogavontuur en Willem heeft inmiddels een paar speciaalbiertjes achter de kiezen.....

Dat wordt dus geen reddingsactie met de auto....

Maar blijkbaar is dat ook niet nodig....

De hulpvraag is of wij misschien op Otis de hond willen passen....

De hond uitlaten, eten geven en hem een beetje gezelschap houden.....

Nou, daar hoeven we niet lang over na te denken.....

Natuurlijk willen we dat...

Otis is een ontzettend leuke, jonge hond....altijd enthousiast, altijd in voor een dolletje en duidelijk niet van plan om een rustig avondje op de bank te promoten....

Dus terwijl de baasjes ergens langs een donkere weg wachten op hulp, zorgt Willem ervoor dat Otis in ieder geval een fijne avond heeft....

En zo loopt dag twee na de operatie alweer ten einde...

De druppels zitten allemaal op hun tijd in het juiste oog....

Daar wordt inmiddels een bijzonder nauwkeurige administratie op nagehouden....

Ik heb namelijk een prachtig druppelschema gemaakt....

Alles keurig overzichtelijk, zodat er geen enkele druppel verloren gaat in de dagelijkse hectiek....

Willem is inmiddels behoorlijk bedreven in het druppelen en ik begin langzaam maar zeker weer wat zelfverzekerder en meer mijn eigen gang te gaan.....

Een nieuwe lens, een andere kleur van de wereld, oude vrienden aan tafel, een pan ouderwetse erwtensoep, een haakwerkje dat groeit en een hond die aandacht vergt....

Eigenlijk is het weer gewoon een heel gewone dag....

Maar dan wel eentje waarin ik weer een beetje meer van de wereld mag zien....

Soms in koel blauw, soms met een warme filter....

En ach… zolang ik de vogeltjes maar kan zien, de erwtensoep kan proeven en de mensen om me heen kan blijven herkennen, kom ik voorlopig een heel eind....

Dag twee 'after' zit erop....op naar dag drie....

 

6 november 2026

Dag van:

Hoe zal de wereld er nu uitzien....?

Dat is natuurlijk dé grote vraag na een staaroperatie.....

Iedereen heeft het er altijd over: dat je ineens zoveel meer kunt zien, dat de wereld helderder wordt en de kleuren weer prachtig tot hun recht komen....

Vol verwachting doe ik 's morgens mijn gordijnen open, en wat zie ik.... 

Nou, eerlijk gezegd niet direct een wereld vol schitterende kleuren, er lijkt eerder een blauw filter overheen gelegd....

Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd bedenk ik me, want er zit nog een flinke laag antibioticazalf op mijn oog....

Die mag ik er inmiddels voorzichtig een beetje afhalen....

Met een wattenschijfje maak ik mijn oog heel behoedzaam schoon, met in mijn scheiding de zo vaak uitgesproken woorden van Willem "niet in je ogen wrijven"....

Maar om nou te zeggen dat de wereld ineens een stuk helderder is geworden....

Nee, nog niet echt....

Het is beter dan het was, maar het is nog niet helemaal wat ik ervan verwacht had.....

Ach, de dag is nog jong, met ieder uur zal het vast een beetje beter worden.....

Verder voelt het of ik al het zand uit de zandbak van ons kleuterplein in mijn oog heb, en voel ik wat druk achter mijn oogbol..

Napijn van de injectie....

.

Beneden zit Willem al klaar voor de eerste druppelbeurt.....

Hij heeft de gebruiksaanwijzing inmiddels minutieus bestudeerd.....

Hij maakt zich alleen nog een beetje zorgen over hoe hij al die druppels en tijdstippen moet gaan bijhouden, maar gelukkig heeft hij daar mij weer voor.....

Ik zal straks wel even een schemaatje maken.....

Heel voorzichtig opent Willem een pipetje.... Nog voorzichtiger trekt hij mijn onderste ooglid naar beneden en laat één druppeltje in mijn oog vallen....

Nu vijf minuten wachten voordat het volgende druppeltje, uit een flesje erin mag....

Willem neemt zijn nieuwe taak bijzonder serieus.....

De oogdruppelverzorger is aangesteld en lijkt voorlopig niet van plan eenn functie elders te ambiëren.....

En dan begint het grote nietsdoen....want je kunt niet veel op zo'n dag....

Niet tillen, niet bukken, niet rekken en niet strekken.....

Gelukkig heb ik eergisteren de was al gedaan en is de wasmand leeg, de huishoudelijke taken heeft Willem op zich genomen..... Hoewel, dat deed hij voorheen eigenlijk ook al, omdat ik de hele dag werk.....

Op mijn lauweren rusten is niet echt mijn ding en dus probeer ik een sudoku op te lossen in het Max Magazine, maar sudoku's en ik zijn bepaald geen gelukkige combinatie.....

Ik begrijp werkelijk niet waar de logica zit. Drie cijfertjes heb ik goed, denk ik, maar waar de rest moet komen.....?

Gelukkig hoef ik me niet lang te vervelen....

Willem heeft vanavond namelijk een optreden in het crematorium in Dieren, ter gelegenheid van het Feest van het Licht, ook wel Allerzielen genoemd.....

En daarvoor moet natuurlijk gerepeteerd worden....

Hij installeert zich achter zijn bureau, verzamelt al zijn fluiten, zet de geluidsinstallatie aan en begint te spelen.....

Ik krijg anderhalf uur lang een privéconcert, en ik zal je zeggen: dat is bepaald geen straf....

Wat ik misschien wel kan en mag doen, is de vogeltjes buiten van wat eten voorzien.....

Ik zie dat de kleine silo's met pinda's alweer aardig leeg zijn....

Maar ja, de pinda's liggen I de ondersteuner plank in de kast en daarvoor moet ik bukken.....

Zou ik dan toch voorzichtig door mijn knieën mogen zakken...?

Ik besluit dat het wel moet kunnen en vul de silo's.....

De vogeltjes laten niet lang op zich wachten....

En dan word ik toch wel heel nieuwsgierig..... 

Wat ziet mijn niet-geopereerde oog eigenlijk nog in vergelijking met het oog dat net behandeld is....?

Ik houd mijn hand voor mijn geopereerde oog.....

Héé, wat ik met mijn betere oog zie, blijkt toch minder scherp dan wat mijn geopereerde oog inmiddels waarneemt.....

Dan houd ik mijn hand voor mijn 'eens'  slechte oog....

En ineens zie ik andere kleuren....!

Ja, er zit nog steeds een blauw filter over de wereld, als dat tenminste een filter is...

Misschien zie ik wel de ware kleuren van de wereld zoals ze bedoelt zijn..

En toch.....de lucht is blauwer, de blaadjes zijn groener.....

Het beeld lijkt scherper.....

En au wat is die zon scherp....

Ze hebben gelijk gehad...je ziet na zo'n operatie inderdaad helderder en scherper....

Ik wil niet zeggen dat ik er al ben, maar er is duidelijk verbetering, en dat geeft de burger moed....

Inmiddels is Willem vertrokken naar zijn optreden......

Ik warm ondertussen mijn zuurkoolschotel op.....

Zuurkool behorend bij mijn lijstje  lievelingseten, en dat ik eigenlijk alleen eet als Willem niet thuis is, want laat zuurkool nou net het vreselijkste gerecht zijn dat je hem kunt voorschotelen.....

Ieder zijn voorkeuren, zullen we maar zeggen.....

Na het eten zet ik de televisie aan.

En dan bedenk ik me ineens: zou ik de ondertiteling inmiddels kunnen lezen.....?

Ik probeer het.....en ja hoor....ik kan de ondertiteling volgen zonder mijn bril op te zetten.....

Alweer een verbetering....!

Het is allemaal nog niet optimaal, maar er moet natuurlijk ook nog een tweede oog geopereerd worden.....

En nu word ik toch wel heel nieuwsgierig naar het uiteindelijke resultaat.....

Ik pak mijn haaknaald erbij en probeer wat te haken.....

Dat lukt, al moet ik er toch nog even een extra lamp bij zetten.....

De steekjes van het kerstelfje waar ik mee bezig ben, zijn behoorlijk klein en priegelig, en die zie ik nog niet helemaal zoals ik zou willen....

Maar goed, ook dat komt vast nog....

En dan is er nog één ding dat ik graag wil proberen....

Ruim vierentwintig uur na de operatie mag ik weer voorzichtig douchen....

Maar zou ik ook in bad mogen, dan loop ik namelijk misschien nog wel minder risico dat er water over mijn hoofd en in mijn ogen komt.....

En mijn haren wil ik natuurlijk ook graag wassen....

Als ik mijn hoofd maar heel voorzichtig achterover houd, moet dat toch kunnen....?

Ik ga het proberen....

Ik heb werkelijk nog nooit zo voorzichtig in bad gezeten.....

Iedere beweging wordt zorgvuldig overwogen en mijn hoofd houd ik in een positie die waarschijnlijk nog het meest wegheeft van een ingewikkelde yogaoefening.....

Maar het lukt...

En zo komt er een einde aan mijn eerste dag na de operatie....

Een dag waarop ik niet veel mocht, weinig heb gedaan en vooral heel voorzichtig moest zijn.....

Maar het was toch een verhelderende dag. ..

Niet alleen omdat de wereld langzaam wat scherper en kleurrijker wordt, maar ook omdat ik steeds een beetje meer vertrouwen krijg in wat er nog gaat komen....

Het zandkorrelgevoel is verdwenen,  de drukpijn is veel minder, het blauwe filter is er nog, maar de wereld begint alweer kleur te bekennen...

En dat is toch een mooi begin...

5 november 2026

Dag van:

Wonderbaarlijk genoeg heb ik goed geslapen...

Misschien ook wel moe van alle spanning vooraf die er toch tussendoor best wel was...

Heel vreemd on 's morgens voor de spiegel te staan en je ochtendritueel niet te kunnen afmaken...

Geen dagcrème, geen make up zijn de strenge regels...

Deodorant mag wel, parfum is uit den boze...

Wat kan een mens dan blij worden dat zij een wolkje deo onder de oksels mag spuiten...

Dan moeten de sieraden af...

Ja duh... maar mijn trouwring blijft nog even om hoor.... daar kan ik niet zo lang afstand van doen....

En dan is het afwachten tot we kunnen gaan...

Afwachten of ik straks nog kan schrijven in mijn blog...

Afwachten of ik ook zal zeggen "ooooh dat viel mee "...

Ondertussen beantwoord ik de tientallen appjes met 'sterkte' en 'zet 'm op' of 'ik denk aan je'...

Toch een fijn gevoel om mee te nemen...

En toen was het zover....

Met een buik vol zenuwen stap ik naast Willem in de auto.....

Op naar het ziekenhuis in Elst, naar de polikliniek....

Inchecken bij de zuil en dan begint de volgende fase van deze dag.....

Wachten in wachtruimte 30...

Wachten....

Wachten....

Want je kunt natuurlijk wel een afspraak hebben om kwart over twee, maar in een ziekenhuis loopt het allemaal net even anders....

Er is altijd wel iets dat uitloopt, en dus word ik om drie uur eindelijk opgehaald....

Inmiddels heb ik mijn nagels zowat in het vel van de vingers van mijn andere hand staan.....

Zenuwachtig....nou, reken maar...!

Mijn gevoel en ratio draaien elkaar afwisselend, overuren....

Mijn ratio stelt mijn gevoel gerust en vervolgens gooit mijn gevoel dat allemaal weer in de war waardoor ik opnieuw kan beginnen....

Ik kom in een kamer met vijf grote groene stoelen.....

Van die stoelen met een afstandsbediening waarmee je jezelf in werkelijk alle mogelijke bochten kunt laten wringen....

Het lijkt bijna een attractie in een pretpark, maar dan eentje waar je vrijwillig liever niet in wilt zitten..... en die afstandsbediening is alleen te gebruiken door de verpleegkundigen....

In deze kamer krijg ik de eerste verdovingsdruppels toegediend en word je wel tien let gevraagd naar welk oog geopereerd gaat worden, wat je

geboortedatum is een of je claustrofobisch of allergisch bent....

Naast mij liggen vier oudere heren in dezelfde soort stoelen.....

Ook zij wachten geduldig tot de verdoving zijn werk doet.....

Ook zij hebben hun gedachten....

Op een gegeven moment hoor ik één van die mannetjes, met zijn ogen nog dicht, ineens zeggen:

"Ik voel me hier zo… zo alleen en eenzaam"....

Ach, wat zou ik nu gewoon even een arm om hem heen slaan en zeggen dat het allemaal goed komt, en dat we allemaal overuren zijn....

Maar ja, dat gaat lastig als je zelf met je ogen dicht moet blijven liggen, met een watje onder je ooglid, wachtend tot de verdoving is ingewerkt.....

Dus lig ik daar maar.....en wacht.....

De andere mannen zijn eerst aan de beurt..... Ik blijf achter in de rij en de minuten lijken steeds langer te worden.....

De verpleegkundigen hebben inmiddels wel door dat ik behoorlijk nerveus ben en ze proberen me gerust te stellen en stellen....

Dan komt eindelijk het sein.... een telefoontje....ik ben aan de beurt.

Nog één laatste verdovingsdruppel en dan hoor ik: "U wordt zo gehaald, mevrouw"....

Het is zover....

Een operatiezuster, helemaal ingepakt met mutsje en mondkapje, komt me ophalen en brengt me naar de operatiekamer.....

Daar zit de oogarts al klaar.....

Er wordt wat gepraat, maar uitgebreide uitleg is er niet echt meer bij....

Weer worden dezelfde vragen gesteld als ik de vorige kamer en dan krijg ik een blauwe doek over me heen en daaroverheen nog een doek met een opening erin.....

En dan klinkt het: "We gaan beginnen".....

De oogarts vertelt nog wat over wat hij tijdens de eerste afspraak al heeft verteld.... Dat het netvlies niet helemaal in orde is en dat er met de macula ook het nodige aan de hand is....

En dan begint hij echt...

Bij het eerste sneetje trek ik mijn hoofd instinctief naar achteren.....

Die voel ik namelijk wel degelijk....

"Is de verdoving nog niet helemaal ingewerkt", hoor ik de arts eerder in zichzelf mompelen dan dat hij het mij vraagt...

Ik denk ondertussen: ja, vast wel, maar volgens mij is het toch niet helemaal voldoende.... daar gebeurt me bij de tandarts ook als ik verdoofd moet worden....

Er moet meestal iets bij....

Er wordt dus nog wat spul bij gedruppelt.....

En daarna kan de operatie verder....

Op het moment dat hij bij de lens aankomt, hoor ik hem tegen de ok verpleegsters zeggen: "zieje dat, dat was wel noodzakelijk"....

Ik had het fijn gevonden als hij het ook tegen mij had gehad...

De lens blijkt er niet zomaar uit te willen....moet 'gebroken' worden en de stukjes worden vervolgens weggezogen....

En ik moet eerlijk zeggen: alle geluiden die ik ondertussen hoor, zijn aangenamer dan die bij de tandarts.....

Het stoort me eigenlijk nauwelijks.....

Af en toe hoor ik een zoemend geluid, voel ik wat trillingen en klinkt er een soort zacht 'pok, pok, pok' wanneer de stukjes worden verwijderd....

Dag niet er nog waar glad gemaakt worden begrijp ik....

Maar wat dat is krijg ik niet mee....

Ondertussen zie ik een heel bijzonder kleurenspel.....

Oranje, rood, fel licht en vier zwarte bolletjes waarop ik me moet concentreren.... Het is bijna alsof ik naar een abstract kunstwerk lig te kijken.....

En telkens schiet dezelfde gedachte door mijn hoofd: zou ik nu ergens achter in mijn oog kijken.....?

Het is een allemaal wonderlijke gewaarwording.....

Je ligt daar, je ziet van alles gebeuren, maar je hebt eigenlijk geen idee wat er precies allemaal gebeurt.....

"Gaat het nog mevrouw", vraagt de arts...

En ik antwoord dat ik zover zover je zoiets zeggen kan, ik het met verwondering van achter mijn ogen allemaal bekijk....

Dan is de oude lens eruit en wordt de nieuwe lens geplaatst.....

Ook niet zonder problemen want het netvlies is niet helemaal goed, er zit een vlies overheen, de uitstulping van de macula zit in de weg en daardoor heeft de oogarts wat moeite om de nieuwe lens op zijn plek te krijgen.....

Uiteindelijk lukt het....

Maar dan gebeurt er nog iets waar ik bepaald niet op zit te wachten....

'Au', roep ik....

Blijkt dat ik toch nog een injectie in mijn oogbol krijg in verband met de macula.....

"Ja", zegt de oogarts, "maar dat doen we bij uw andere oog over twee weken niet hoor.... dit doe ik alleen voor dit oog"....

O, gelukkig.....maar ondertussen denk ik wel: had me dat nou even van tevoren verteld.....

Een klein waarschuwinkje was toch wel prettig geweest.....

En dan zit de operatie erop....

Nog even héél goed spoelen, antibiotics zalf erin en erom en dan word naar de rustkamer gebracht.....

En ik kan eigenlijk niet beschrijven hoe ontzettend blij ik ben wanneer ik daar Willem zie staan.... 

Ze hebben hem opgehaald terwijl dat eigenijk niet is toegestaan....

Ik ben echter de laatste die die dag geopereerd wordt en de kamer is verder helemaal leeg.....

Daarbij hebben ze ook wel gemerkt hoe verschrikkelijk nerveus ik was.....

Ik zou Willem en die verpleegkundigen op dat moment het liefst om de hals hebben willen vliegen.....

Wat is het dan fijn om een vertrouwd en zo geliefd gezicht te zien na deze ervaring....

Iemand die er gewoon is, die niet met je oog bezig is, niet met je lens of je netvlies, maar gewoon met mij....

We krijgen nog een nagesprek waarin wordt verteld wat ik de komende tijd allemaal wel en niet mag doen.....

Daarna kunnen we naar de apotheek beneden in de polikliniek lopen....

Voorzichtig, want dat rechteroog verkeert in mist en diepte zie ik even niet....

Willem haalt de medicijnen en de verdere benodigdheden op een luistert zorgvuldig naar de druppeluitleg....

En ik....?

Ik loop daar nog een beetje verdwaasd rond.....

Er is in een relatief korte tijd ontzettend veel gebeurd....

Ik ben geopereerd, mijn oude lens is verwijderd, er zit een nieuwe lens in en ik heb ook nog een injectie in mijn oogbol gekregen....en dat moet allemaal nog even landen.

Ik ben vooral blij dat het achter de rug is.... Maar ook behoorlijk onder de indruk van alles wat me zojuist is overkomen.....

Zonder enige keus jezelf overgeven....

De eerste horde is genomen....

En wat ben ik blij dat Willem er was....

Willem is minstens zo blij als ik dat alles achter de rug is.....

Sterker nog, hij geeft eerlijk toe dat ook hij behoorlijk nerveus en gespannen is geweest..... 

Vooral dat moment waarop hij mij alleen zag worden meegenomen.....

Hij moest achterblijven en kon alleen maar afwachten wat er achter die deuren allemaal gebeurde.....

En nu ik weer naast hem sta, lijkt ook bij hem de spanning er een beetje af te vallen....

Alhoewel… helemaal ontspannen is hij nog niet, Willem heeft namelijk direct een nieuwe functie aangenomen: die van persoonlijke veiligheidscoördinator.....

"Ho voorzichtig" "Niet bukken" "Niet wrijven" "Laat dat maar, ik doe het wel".....

Ik geloof dat ik voorlopig weinig zelfstandig mag ondernemen.....

Bij thuiskomst wordt de stofzuiger direct ter hand genomen, geen stof, geen hondenharen nu....er wordt gekookt en ondertussen houdt Willem nauwlettend in de gaten of ik me wel aan alle voorschriften houd....

Liefdevol bezorgd, zullen we maar zeggen.... En ik laat het me voor één keer allemaal maar aanleunen.....

Even later sta ik bij de deur om een frisse neus te halen.....

Gewoon even naar buiten kijken, even ademhalen.....

En ineens overvalt me het besef in wat voor rollercoaster ik de afgelopen weken eigenlijk terechtgekomen ben.....

Het begon allemaal met een verzoekje aan de huisarts, de vraag om een verwijzing..... Binnen vier weken volgden een bezoek aan de optometrist, een afspraak bij de oogarts en uiteindelijk nu de operatie.

Vier weken....!

En over twee weken de tweede operatie....

En tot die tijd had ik eigenlijk helemaal niet in de gaten gehad dat ik zó slecht zag.....

Ik zag toch....?

Hoe kun je zo onoplettend zijn op jezelf....? Blijkbaar kun je je ongemerkt aanpassen aan steeds minder zicht.....

Je vult dingen zelf aan, je went aan wat niet meer goed gaat en ondertussen denk je dat het allemaal nog prima functioneert.....

Totdat iemand je vertelt dat het toch echt flink anders zit.....

En nu, nu de operatie achter de rug is, begint het langzaam allemaal een beetje te landen..... 

De angst, de spanning, de overgave aan iets waar je zelf geen enkele controle over hebt..... 

En dat laatste is misschien nog wel het moeilijkste, want ik ben niet zo van het overgeven.....

Ik ben meer van het zelf doen, zelf regelen en vooral niet afhankelijk zijn van anderen......

Maar deze keer had ik weinig te kiezen....

Je ligt daar, geeft je over aan de handen van anderen en ondergaat iets waarvan je vooraf eigenlijk niet precies weet wat je allemaal te wachten staat.....

De geluiden, de handelingen, de risico's en tegenslagen tijdens de operatie....

En dan ineens besef je hoe kwetsbaar je eigenlijk bent.....

Maar er is nog iets anders dat me bezighoudt.....

Iets wat misschien nog wel veel groter is dan de hele operatie.....

Wat houd ik ontzettend veel van mijn kinderen, mijn kleinkinderen en Willem....!

Mijn kleindochter die me wel drie keer een berichtje stuurde.....

Mijn kinderen die via de Oma Bikkels-ogen-app zo betrokken en bezorgd waren.....

Al die berichtjes.....

Het zijn misschien kleine dingen, maar op zo'n moment voelen ze ontzettend groot.....

En dan Willem, die in de rustkamer op me stond te wachten....

Dat moment waarop je elkaar weer ziet en je eigenlijk niets meer hoeft te zeggen....

Je hoeft niet flink te doen, niet stoer te zijn en niet te vertellen dat het allemaal wel meevalt.....

Je bent, gewoon ontzettend blij dat hij er staat.....

Dat gevoel van: wij horen bij elkaar.....

Ik heb je nodig, wat ben ik blij dat we dit samen doen....

En dat raakt me....

Want hoe vaak heb ik niet gedacht dat ik alles zelf wel kon....? 

Dat ik mijn eigen boontjes wilde doppen en vooral niet afhankelijk moest worden....

Maar vandaag hoefde dat even niet.....

Vandaag mocht ik kwetsbaar zijn.....

Mocht ik me laten helpen.....

Mocht ik genieten van de bezorgdheid van Willem en de liefdevolle aandacht van mijn kinderen en kleinkinderen (en al die anderen)....

En misschien is dat wel een van de bijzonderste lessen van deze hele rollercoaster.....

Dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.....

Dat loslaten niet hetzelfde is als opgeven....

En dat je soms pas echt voelt hoeveel mensen er om je heen staan wanneer je zelf even niet op eigen benen kunt staan.....

Ik ging naar het ziekenhuis vanwege mijn ogen, maar thuis, bij de voordeur, met een frisse neus en een hoofd vol gedachten, zag ik ineens iets anders heel helder.....

Hoeveel liefde ik om me heen heb.....

En dat is misschien wel het mooiste zicht van allemaal....