Dag van:
Willem is van veel geschiedenis.....
Rugzakken vol geschiedenis....
Veel vriendinnen op wie hij natuurlijk allemaal innig verliefd was.....drie langdurige relaties van samenwonen waarvan met twee van de drie, 3+2= vijf dochters gekregen...... een batterij vol vrienden bekenden.... kennissen, collega's en dus..... duizenden herinneringen.... en hij houdt en hield van allen innig veel......
Willem houdt ook van Toon Hermans, Ernie gospelmuziek, voetbal, jazzmuziek, fantasy boeken heel veel andere boeken over mensen en hun gedachtengoed (inspiratie voor preken).....
En Willem houdt van fluiten....
Oh ja.... en van mij.....
Dat zeg ik.... rugzakken vol geschiedenis.... een hoofd vol herinneringen, dozen vol foto's, kaarten, briefjes, gedichten, kattenbelletjes enz.....
En Willem heeft een eigen kamer in dit huis....
Daar slaapt hij als het hoog sensitieve hem teveel wordt, daar schrijft en oefent hij zijn preken als er beneden teveel lawaai is, daar neemt hij zijn podcasts op.....
Maar vooral..... daar hangt, ligt, staat zijn hele geschiedenis, heden en toekomst in kasten aan muren, op tafeltjes.....
Een normaal mens zou dit een uitdragerij of kringloopwinkel noemen, voor Willem is het zijn leven.....
Ik noem het een verschrikkelijk zootje....
Met alle respect hoor, want ik ken Willem....
Een deel van zijn leven bevindt zich namelijk in zijn eeuwige heuptasje en het andere (grootste deel) dus in die kamer....
En alles is belangrijk voor hem.....
Zelfs de hoogslaper waar zijn jongste twee dochters in sliepen, want die staat er ook (inclusief dekens, dekbedden kussen, knuffels)....
Het is immers een weergave van Willems leven....
Loslaten en weer opnieuw beginnen....
Deeltjes meenemen en weer doorgaan....
Tot vandaag.....
Willem is er klaar mee.....
Hoe kan je toeven in een kamer vol dozen kratten, kasten, koffers, kisten enz.....?
Niet dus....
Al maanden.... zeg maar gerust jaren, roept hij al dat hij gaat opruimen....
En vandaag was die dag.....
Ik kan mijn ogen niet geloven als ik van school kom aanrijden en de berg rotzooi naast het huis zie liggen....
Meteen als ik binnenkom is het dan ook 'kom eens mee naar boven'......
Nou heb ik een dag gehad van heb ik jou daar, maar ach..... tegen deze blik op zijn gezicht zou niemand bestand zijn....
En werkelijk.....de metamorfose is overweldigend....
Sinds lange tijd stap ik weer in een bewoonbare kamer....
Niet één stap, maar ik kan er nu zelfs in rondlopen.....
Willem lijkt geland te zijn.... geland in een soort 'dit is wat het is'.....
Kern van leven.....
Dan komen we weer beneden....
"Oooh ja, kijk eens wat ik ook nog vond", zegt hij.....
Ik zit twee rugzakken op de stoel liggen....
Ze zijn leeg.....
Ik glimlach.....
Alsof dat het symbool van zijn opruimdaden ligt.....
Rugzakken vol verleden,
liefdes, stemmen, foto’s,
muziek die ooit bleef hangen
in een hoofd dat nooit vergat.
Een kamer.... archief van het hart,
dozen vol wat niet losgelaten kon worden,
sporen van wie er was,
wie er bleef,
wie er gemist werd.
Jarenlang beloofd: morgen, ooit, later
tot vandaag het moment werd
dat herinneringen plaatsmaakten
voor ademruimte.
En plots weer vloer onder de voeten,
licht door het raam,
stilte waar eerst alleen verleden stond.
Niet omdat alles weg is,
maar omdat er ruimte kwam
voor wat nog wil ontstaan
