Dag van:
De dag die gewoon begon…
Sommige dagen kondigen zichzelf aan...
Je weet dat het een bijzondere dag gaat worden; een verjaardag, een bruiloft, een feestdag, een afscheid misschien.....
Je staat anders op, kijkt anders op de klok en ergens in je hoofd weet je: vandaag blijft me bij.....
En dan zijn er dagen die daar helemaal niets van weten...... die heel gewoon lijken te beginnen....
11 september 2001 was zo'n dag....
Een doodgewone dinsdag...
Mensen stonden op, zetten koffie, haastten zich naar hun werk.....
Kinderen gingen naar school....
Er werden boterhammen gesmeerd, auto's gestart, treinen en bussen gehaald.....
Iemand mopperde omdat hij te laat was.... Iemand vergat zijn sleutels....
Er werd gelachen om iets volkomen onbelangrijks.....
En aan de andere kant van de wereld begon voor duizenden mensen ook zo'n gewone werkdag.... in New York.....
Niemand wist dat de geschiedenis al onderweg was....
En misschien is dát wel wat me, vijfentwintig jaar later, nog het meest bezighoudt....
Niet eens alleen de beelden die we allemaal kennen....
Maar juist de beelden die we nooit hebben gezien....
De man die die ochtend zijn vrouw een kus gaf en zei dat hij vanavond thuis zou zijn....
Het kind dat nog even terugliep omdat zijn gymtas vergeten was....
De vrouw die in een kantoor naar haar computer keek en zich waarschijnlijk ergerde aan een vergadering die te lang zou duren terwijl ze dat jurkje nog wilde halen bij de Primark....
De collega die iemand een kop koffie aanbood....
Het telefoontje dat nog net werd gepleegd....
Het laatste gewone moment....
Want achteraf weten we wat er daarna gebeurde....
Maar zij niet....
En misschien is dat het meest aangrijpende aan herinneringen aan 11 september: wij kennen het einde van een verhaal waarvan de mensen zelf nog midden in de eerste bladzijde zaten.....
Vijfentwintig jaar.....een kwart eeuw.... en een complete generatie die het niet eens het meegemaakt....
Het klinkt bijna als een geschiedenisles....
Maar voor wie het bewust heeft meegemaakt, voelt het helemaal niet als geschiedenis....
Het zit ergens in een geluid....
In een nieuwsbericht....
In een vliegtuig dat laag overvliegt....
In iemand die zegt: “Weet je nog waar je was"....?
En merkwaardig genoeg herinneren veel mensen zich dat nog precies.....
Niet omdat we toen wisten dat we naar geschiedenis keken....
Maar omdat we die ochtend nog gewoon dachten dat het een gewone dag was.....
Voor ons hier in Nederland was het al middag....14.46 uur....
De school ging bijna uit...
Pas in de auto op de radio hoorde ik van het nieuws....
Nieuws dat ik pas bevatte toen ik eenmaal thuis direct de tv aanzette op mijn zo gewone werkdag....
Ik denk dat dát misschien de beste manier is om 11 september te blijven herinneren....
Niet alleen met de torens....
Niet alleen met rook, sirenes en vliegtuigen...
Maar met de gewone mensen die die ochtend gewoon opstonden....
Mensen met een:
Een naam...
Een stem...
Een gezin...
Een partner...
Een stoel aan de keukentafel die die avond leeg bleef...
En misschien moeten we daarom, vijfentwintig jaar later, niet alleen stilstaan bij wat er die dag gebeurde....
Maar ook bij wat er die dag niet meer gebeurde....
De koffie die nooit werd opgedronken....
De vergadering die nooit werd afgemaakt....
De kinderen die nooit meer hun vader of moeder thuishoren komen....
De avond die nooit kwam....
En misschien vind ik dat een veel stillere, maar misschien ook veel menselijkere manier om deze dag te herdenken....
En manier die dichterbij staat...
Want 11 september was niet alleen de dag waarop de wereld veranderde....
Het was voor heel veel mensen vooral de dag waarop hun gewone leven ophield gewoon te zijn....
En dag die jou en mij had kunnen overkomen....
En daarom blijft die dinsdag, vijfentwintig jaar later, nog altijd een beetje tussen gisteren en vandaag hangen....
Een gewone dag…die achteraf nooit gewoon bleek te zijn....
Voor mij was het vandaag bepaald geen gewone dag...
Op school speelt momenteel zoveel hectiek, dat je hoofd soms overuren maakt...
Het is een continuüm van denken in oplossingen...
Oplossingen voor situaties, voor leerlingen, voor collega’s… vooral dus voor anderen....
Na er een leerling bij gekregen te hebben, hebben we inmiddels ook één van onze vaste zorgondersteuners afgestaan.....
We zullen nu zelf de flexwerkers in onze klas gaan verwelkomen....
Ook mijn duopartner wordt op donderdag uitgeroosterd voor een andere taak, waardoor er ook een flexleerkracht voor zal verschijnen.....
En laat ik het zo zeggen…we hebben nu eenmaal niet de meest eenvoudige klas.
Het is een klas die vraagt om duidelijkheid, voorspelbaarheid, geduld, humor, een lange adem en af en toe misschien een klein wondertje.....
Gelukkig hebben we een stabiel en geweldig klassenteam.....
Mensen die elkaar kennen, elkaar aanvullen en vooral ook weten hoe ze elkaar moeten opvangen als het even nodig is.....
Maar toch…
Het vergt wat van je.....
En eerlijk is eerlijk: we zagen best tegen deze dag op.....
Hadden we onszelf niet iets te gemakkelijk weggecijferd door steeds anderen te hulp te schieten.....?
Hebben we eigenlijk wel genoeg aan ónze leerlingen gedacht....?
Waren we niet een ietsepietsie te voorbarig geweest...?
En zo begonnen we als klassenteam aan de dag....
Met toch wat lood in onze schoenen....
Want je kunt dan wel heel dapper zeggen dat het allemaal wel goed komt… ergens in je achterhoofd zit toch dat kleine stemmetje dat zegt:
“Ja hoor… dat zullen we nog wel eens zien”....
Maar soms werkt het leven verrassend...
Soms geldt zelfs: hoe harder je ergens tegenop ziet, hoe groter de kans dat het je uiteindelijk meevalt....
En vandaag was zo’n dag...
Want ineens kwam daar, bijna alsof ze rechtstreeks uit de hemel was gevallen, een flexleerkracht onze klas binnen waarvan we na nog geen half uur allemaal hetzelfde dachten:....onze dag kan niet meer stuk...
Dezelfde stijl, dezelfde visie, dezelfde humor, dezelfde aanpak, hetzelfde soort mens....
Zo iemand waarbij je niet hoeft uit te leggen waarom je iets doet, omdat diegene het gewoon begrijpt en net zo is.....
En het mooiste....?
Zelfs onze moeilijkste leerling was vandaag de rust zelve.....
Alsof die leerling ook dacht: “Oh… deze mevrouw snapt het....
Dan kan ik vandaag ook gewoon even meewerken”....
We hebben gelachen..... och wat hebben we gelachen vandaag....
We hebben goede gesprekken gevoerd...
We hebben ervaringen en visies gedeeld...
We hebben tips en tops over en weer geslingerd...
En ergens tussen al die gesprekken, leerlingen, oplossingen en onverwachte wendingen door, gebeurde er iets wat je niet kunt organiseren....
Er ontstond gewoon iets....een klik, een gevoel van: dit klopt....
En toen ik aan het einde van de dag terugkeek naar die ochtend, moest ik toch wel even glimlachen....
Want daar stonden we vanmorgen...
Met onze twijfels, met onze vragen...
Met dat beetje lood in onze schoenen...
En daar gingen we vanmiddag naar huis....met een opgelucht hoofd, en een warm gevoel...
En vooral met het besef dat we misschien soms iets minder bang mogen zijn om anderen te helpen....
Wie goed doet, onverwacht goed ontmoet...
Omdat je nooit helemaal weet wie er vervolgens jouw kant op komt om jóu weer een beetje te helpen....
De dag die zo zwart begon kreeg uiteindelijk een prachtige, onverwachte gouden rand....
En hoe mooi was het dat mijn zoon, schoondochter en ik elkaar videobelde vanavond....
En ons gesprek er op kwam dat mijn zoon weer eens was opgelicht op marktplaats maar ook nog eens bij een
computergroothandel waar hij iets besteld had....
computergroothandel waar hij iets besteld had....
Een zielige doende schooljongen die bij mijn zoon aan de deur kwam en vertelde dat hij altijd pech had met computers en mijn zoon die hem natuurlijk direct te hulp schoot door zijn eigen videokaart goedkoop en ver onder de prijs aan hem te verkopen...
Maar nog geen paar uur later te horen krijgt dat de hem, door een groothandel gegarandeerd beloofde nieuwe videokaart, tóch uitverkocht was en niet verstuurd zou worden maar hij hem wel voor de dubbele prijs kon kopen....
"Mam, zegt mijn zoon, dat was misschien wel erg en ik was er verdrietig om, maar het ergste moest nog komen"....
En zo vertelt hij me dat hij gebeld werd door vrienden die hem vertelde dat hij toch eens op marktplaats moest kijken want dat die schooljongen die zogenaamd altijd pech had, de videokaart van mijn zoon nu voor het dubbele bedrag dat hij ervoor betaald had, op marktplaats had gezet....
En de letterlijke woorden van mijn zoon waren "Mam jij leerde me altijd dat wie goed doet, goed ontmoet.... en nu ben ik 2x op een dag bedonderd, ik geloof er niet meer in"....
Tja, ik heb nu eenmaal een kind die te goed is voor deze wereld....
Dat heeft hem al vaker de kop gekost....
En dan kun je denken dat opvoeden erop zit als je kinderen ouder zijn en zelf gezinnen hebben, maar je bent nooit uit- opgevoed...
En ik denk aan mijn dag vandaag....
En hoop zo vurig dat juist hij zijn geloof in het citaat 'wie goed doet, goed ontmoet', niet kwijt zal raken....
Dus ik vertel hem dat hij als het om handel en financiën gaat niemand dan maar meer moet vertrouwen, maar dat 'goed doet' in kleinere dingen zit....
Het werd een mooi gesprek....
Ik kon misschien niet dat teleurgestelde rot gevoel van hem afnemen maar ik kon hem misschien wel de hoop op het goede kleine terug geven....
Want het bestaat écht.... zelfs op een dag dat je de twin towers herdenkt en het goede zo ver weg lijkt....
