Dag van:
Boek 83 voor mijn verzameling boeken over en in Parijs kan vandaag in de brievenbus...
Zo lang op gewacht, zo lang geprobeerd het te kunnen bemachtigen....
En nu is het er.....
Waarom ik het zo graag wilde hebben....?
Het begint met het boek waar iedereen wel van gehoord heeft, of het misschien wel in huis heeft 'haar naam was Sarah'....
Het meisje dat haar broertje verstopt in een kast als de Franse politie de familie en vele andere Joden uit de wijk tijdens een razzia komt halen....
Het meisje maakt de vreselijkste dingen mee maar weet het kamp te ontvluchten en gaat dan haar weg terug naar haar broertje.....
Ze wordt opgevangen in een familie waar ze langere tijd verbijft en opgroeit....
Maar de kast blijft haar trekken en op een dag gaat ze zonder iets te zeggen terug naar Parijs, maar rue Saintogne, naar het huis, naar de kast.....
En ja, ze vinden het broertje..... althans zijn skelet....
Een aangrijpend boek....
Willem en ik hebben het beide gelezen, de film gezien en hebben het huis in Parijs bezocht....
We waren stil.....
Willem bleef langere tijd staan met de deurklink in zijn hand....
Hier was het.....
Hier werden ook uit andere omliggende huizen de Joden hun huizen uitgedreven.....
Het boek over Sarah wijdt een paar pagina's over de plek waar ze tijdelijk verbleven.... het wielerstadion.....
Maar, heel frappant.... over dit gebeuren hoor je nog een Fransman..... en Parijs zwijgt in alle toonaarden....
Wellicht omdat ze zich ervoor schamen omdat niet de Nazi's de razzia uitvoerde maar hun eigen Frans gendarmerie dit deed.....
Willem en ik wilden er alles over weten....
De razzia van de Vélodrome d'Hiver, in het Frans ook bekend als de rafle du Vél d'Hiv, was een grootschalige razzia die plaatsvond op 16 en 17 juli 1942 in en rond Parijs....... Gearresteerde Joden werden in opdracht van de Duitse bezetter door de Franse politie overgebracht naar het wielerstadion Vélodrome d'Hiver......
De razzia was onderdeel van Opération Vent printanier ofwel"Operatie Lentewind"......
Maar van een lentebriesje, noch van een gezond wielerwedstrijd was enige sprake.....
8000 Mensen werden ernaartoe gebracht...
Er was eten noch drinken, noch toiletruimte en dat alles in de zinderende hitte van midden juli.....
Voor de ogen van velen werden zelfmoorden gepleegd door van de hoogste tribunes te springen....
Vluchtpogingen werden met de dood bekocht.....
Ziekte, stank, gehuil, geschreeuw vielen velen ten deel......
Het moet echt een hel geweest zijn....
Willem en ik wilden de plek, na het huis van Sarah, aan rue Saintogne, bezoeken....
De route die de Joden moesten afleggen was veel te lang.... wij namen de metro....
Maar in ons achterhoofd onthielden we maar al te goed dat de route, mét kleine kinderen, is gelopen....
De route naar het Vélodrome d'Hivers.....
Het wielerstadion.....
De hel van toen......
En wat denk je.....
Geen stadion te vinden..... alleen een ministerie van binnenlandse zaken.....
Geen monument maar wel.....een lullig amper zichtbaar gedenksteentje tussen onkruid en wat verdorde bloemetjes in een border.....
(Tegenwoordig hangt het tegen een saaie grijze muur voor het ministerie)....
We konden onze ogen niet geloven.....
Zo weinig als er over deze gebeurtenis is gesproken en verteld, zo weinig is er ook over geschreven....
Documenten zijn direct vernietigd....
Stel je voor dat dit bekend zou worden....
In 'haar naam is Sarah' is het eigenijk voor het eerst pas echt duidelijk geworden wat er gebeurd was toen.....
En dan was dat nog maar een roman en een submitter hoofdstuk....
De geschiedenis zwijgt als het graf en zo zwijgen ook haar geschiedenisboeken....
Behalve dan.....
Het boek dat ik nu heb....
'Ik schrijf u vanuit het Vel d'Hiv'.......
Brieven, kattenbelletjes, noodkreten die bewaard zijn gebleven, zijn in dit boek verzameld....
De doden kregen dan wel geen gezicht, want foto's zijn er niet, die zijn door 'beesten' die de razzia's uitvoerden vernietigd..... maar een verhaal kregen ze wel..... dankzij de briefjes die gevonden zijn en bewaard zijn gebleven....
Wat een boek......!
Dus tussen bladzijden over de Notre Dame.... een gezellige lunch met een collega die met zwangerschapsverlof is door, lees ik nu de brieven en lees het verhaal achter deze mensen....
Omdat het niet genoeg verteld kan blijven worden.....
