2 juli 2026

Dag van:

Ondertussen zit er dus al een half jaar van dit jaar op hè.....

Het ging zo snel dat je niet eens door had dat het al zover was.... 

Als de kerstvakantie voorbij is zeg ik altijd "wacht maar, voor je het weet staat de zomervakantie voor je deur "....

En het is echt waar....

Pfffrrrt zoef weg tijd.....

En datzelfde heb ik dan ook weer als de zomervakantie voorbij is....

"Wacht maar, voor je het weet komt de stoomboot uit Spanje weer aan"....

Hoe meer tijd je achter de rug hebt, hoe sneller de tijd vooruit gaat....

En dan kijk ik naar die krioelende kleuters in mijn klas, op het plein....

Zo heerlijk nog álle tijd voor zich....

En toch denk ik dat er veel ouders vandaag zuchten "wat vliegt de tijd"....

Ikzelf ook hoor....

Vandaag is namelijk meedraai ochtend....

Tien van mijn leerlingen die de kleuterperiode achter zich laten en kennis gaan maken in de aanvangsgroepen.....

Dag babytijd, dag peutertijd, dag kleutertijd,  op naar de aanvangsklas.....

Kijk ze daar nou gaan.... hand in hand met hun vriendjes....

Knokkeltjes toch wel wat wit van het stevig vasthouden, want oh wat is het spannend....

Nieuwe klas, nieuwe juffen, nieuwe klasgenootjes, ander plein....

Maar vast ook meer uitdaging en verruiming van kennis, verbreding van de ervaringswereld....

En oh jee....ze spelen minder en gaan 'echt' leren.....

Ze leren lezen, schrijven en rekenen.....

Ze moeten ook langer stilzitten.....

Een tijdperk afsluiten is altijd weer moeilijk en confronterend.....

Ineens zijn ze alweer groter.....

En ook ik loop met ze mee.....

Met weemoed.....

Ook ik sluit weer een periode af....

Zo gehecht aan dit stelletje raddraaiers....

Loslaten zal nooit mijn favoriete bezigheid worden....

Zo deel uitgemaakt van hun leventjes, hun thuissituatie, hun wel en wee, hun verdrietjes en hun plezier....hun ondeugendheid en angstjes,  hun pieken en dalen ook....

Ze zo zelfredzaam zien worden en weerbaarder....

Maar ook zo zichzelf met al hun talenten mogen ontdekken en beperkingen leren accepteren....

Och wat hoop ik dat dit mag blijven...

Ze zich niet al meteen in een systeem moeten passen....

Maar mogen blijven ontdekken....

Ze komen trots terug....

'Kijk ons nu al 'groot' zijn....

En even zo trots kijk ik naar hen....

'Och wat zijn jullie gegroeid en groot geworden.... kanjers'.....

1 juli 2026

Dag van:

Iets met de Grote Trouwdagcrisis van 1 Juli of....de dag van de Nationale Geheugenuitval.....

Ooooooooh gut...

Mijn telefoon gaat....

"Gefeliciteerd, schat"....

Pardon....?

Ik schiet overeind alsof de Belastingdienst persoonlijk aan de lijn hangt....

"Eh... waarvoor precies".....?

Aan de andere kant begint Willem onbedaarlijk te lachen....

Dat is meestal geen goed teken.....

Mensen lachen namelijk óf als ze heel gelukkig zijn, óf als jij iets monumentaals bent vergeten.....

Ik grijp in paniek naar mijn agenda....

Vandaag....

1 juli....

1 juli........

Lieve help....

ONZE TROUWDAG.... !!!!

Gewoon vergeten....

Zeg maar volledig vergeten....

Onverbloemd.... en betrapt....

Alsof vier jaar huwelijk administratief

onder dezelfde categorie valt als een verlopen hoofdprijs van de vriendenloterij.....

Ik dacht altijd dat trouwdagen vergeten een typisch mannelijk talent was.....

Zo'n genetische afwijking die ergens tussen richtinggevoel en het correct ophangen van een handdoek zit.....

Maar nee hoor....

Vrouwen kunnen dat dus ook....

Al moet ik eerlijk zeggen dat er verzachtende omstandigheden zijn....

Mijn hoofd zit namelijk al maanden vastgeplakt aan 31 juli.....

Eigenijk een beetje de échte dag.....

De dag waarop we twintig jaar geleden daadwerkelijk iets kregen.....

Twintig jaar...!

En laten we eerlijk zijn: zolang heeft Willem het nog nooit met of bij een vrouw uitgehouden.....

Dat verdient op zichzelf al een koninklijke onderscheiding.....

En het is bovendien niet alsof ik slecht ben met data.....

13 september 2005: de dag dat we elkaar ontmoetten....

26 oktober: de dag dat we, veertien jaar later, gingen samenwonen....

De datum van het samenlevingscontract....

De dag waarop Willem mij in Barcelona ten huwelijk vroeg....

Allemaal paraat....

Waarschijnlijk zelfs geback-upt in de cloud van mijn brein of hart....

Maar onze trouwdag....?

Foetsie....

Verdwenen....

Opgeslokt door het zwarte gat dat ook verantwoordelijk is voor verdwenen sokken en vergeten wachtwoorden....

Willem daarentegen wist het wél...

Uiteraard.....

Want het universum houdt van ironie....

Uit schuldgevoel kom ik thuis met het ultieme vredesoffer: een cadeautje uit de wereld- en de kaaswinkel....

Want waarmee maak je een man nu werkelijk gelukkig...?

Niet met diamanten....

Niet met romantische gedichten.....

Maar met een paar serieuze stukken kaas van een echte kaasboer en wat symbolische hebbedingetjes.....

Tot mijn grote tevredenheid blijkt dat Willem helemaal niets voor mij heeft gehaald....

Kijk.....dat noemen we in de topsport een gelijkspel....

En dan nóg iets....

Vervolgens zou hij 's avonds met een vriendin van het koor naar de kroeg gaan, terwijl ik thuis achterbleef als de vergeten echtgenote uit een negentiende-eeuwse roman....

Maar nee.....hij belt af.....

Toch geen zin, en liever thuis....

Daarmee komt de stand officieel op 1-0 voor mij....

Misschien zelfs wel 2-0....

Want ik had óók nog een herinnering op sociale media geplaatst....

En zelfs dát heeft mijn geliefde, sociale-media-verslaafde echtgenoot niet eens gedaan....

Een prestatie van formaat....

Maar goed.

Uiteindelijk houden we, ondanks collectieve geheugenproblemen, kaasdiplomatie en een liefdescompetitie die niemand officieel bijhoudt, nog steeds ontzettend veel van elkaar.....

Dus laat ik die wedstrijdstand maar los....

En kies ik opnieuw.

Elke dag weer.

Voor jou.

Voor ons.

Voor samen verder.

Met een volmondig:

JA.

#4jaar #1juli2022

30 juni 2026

Dag van:

Deceptie, teleurstelling, verdriet, boosheid, ongeloof... hebben we nog meer termen voor de westrijd Nederland Marokko....?

Tuurlijk gunnen we het onze Marokkaanse medelanders maar wat hadden we graag deze wedstrijd zelf gewonnen...

Wat ik alleen niet snap is dat we op de eerste wedstrijd na, zo goed gespeeld hebben...

Gewonnen hebben met ruime voorsprong...

De hemel in zijn geprezen.... er met vol lof en beloftes over gesproken werd....

En dan nu ineens de coach en het elftal na één verloren wedstrijd verguisd en afgeslacht worden....

Mensenkinderen wat een kritiek...

En inderdaad, dit was geen beste wedstrijd en drie gemiste strafschoppen is wel een beetje teveel, maar toch.....

Nee, we zijn niet door....

En steeds schrijf ik we, maar vanaf vandaag is dat we er wel af en lees en hoor ik alleen nog maar 'ze'.....

Alsof we er geen deel met van (willen) uitmaken....

Wel mee gloreren op winst maar niet op verlies... 

Wel de vreugde delen maar niet het verdriet...

Terwijl als je dat laatste deelt het juist minder zeer doet....

Ineens moet ook de bondscoach aftreden.... en vindt iedereen ook dat de aanvoerder zijn beste tijd gehad heeft....

Maar gelukkig ben ik een voetballeek en heb ik er natuurlijk te weinig verstand van om er iets zinnigs over te kunnen zeggen....

Van de verzekering nog niks gehoord, maar

de deur zit weer in de sponning...

Nou geloof ik nooit de hier maar 1 inbreker binnen durft te komen met onze 4 Duitse Herders,  maar het voelt toch veiliger dan dat gapende gat....

En vandaag bezoek van iemand die Willem van het koor kent....

Zij kan profeteren.....

Tot op dat moment nog abacadabra voor ons, maar na het eten is het ons duidelijk....

Het belangrijkste verschil zit in de bron en het doel van de boodschap.....

Waar een helderziende persoonlijke, energetische waarnemingen doet over iemands verleden, heden of toekomst, brengt iemand die profeteert een goddelijke boodschap over om mensen te bemoedigen, vermanen of de weg te wijzen.....

Kort samengevat.... er is meer tussen hemel en aarde....

29 juni 2026

Dag van:

Ochtendkring: " Juf mijn pop was jarig en er was taart met slagroom en chocola en heel veel snoep en mijn zussen waren er en cadeautjes en ballonnen en ze mocht alles wat ze wilde en ik viel van de trap".....

Relaas in een weekendnotendop.....

"Juf ik zwem in een zwembad, was glijbaan,  mama lippenstift, ijsje ook, papa heeft snor, ga ik nagels lakken ook tenen mama pakt mijn kin"......

Weekendverhaal en zoek maar uit wat zaterdag of zondag gebeurde.... 

Fruitpauze: "L kom je fruit maar pakken"...

L pakt drinken en een banaan.....

"Ik wil een bord "...

Juf: pakt bord....

"Ik wil een roze bord"...

Juf pakt een roze bord"...

D: "ik wil dat roze bord"....

Juf, helaas andere keer....

D: ik wil nu dat roze bord"....

Juf: kijk een frozen prinsessen bord, die is ook mooi....

D druipt af...

L: "ik wil een appel "....

Juf: je hebt een banaan gekozen....

L: "maar ik wil een appel"....

Juf: dan doen we de appel bij brood eten...

L: ik wil NU een appel".....

Stoelen om, tafel om,  geschreeuw, gekrijs.....

Assistente: "je hebt nog 5 minuten dan gaan we opruimen"....

L: tiert en raast....

De banaan verdwijnt in het mandje schillen....

L:"ik wil een banaan"....

Juf: dat kan nu niet meer, maar straks heb je een appel....

L:" maar ik wil een banaan".....

Ik bespaar jullie de afloop....

Einde ochtend:

I:"ik wil naar gym "....

Juf: we hebben om half 2 gym dus nog eventjes wachten....

I:"ik wil nu maar gym"....

Juf: nu hebben andere kindjes gym....

I:" maar ik wil gym"....

Juf: kom we gaan lekker naar buiten...

D: "ik wil ook maar gym.....

Juf: straks, we gaan nu naar buiten.....

D: "maar ik wil drinken......... adempauze..... en ik wil nadenken....

Juf: dan mag je nog even nadenken en hier is drinken....

D:"maar ik wil naar buiten"....

En zo ging het de dag door.....

De warmte was nog zeker niet uit de school...

Wellicht dat het daaraan lag... het was te warm nog.....

Maar 's avonds lees ik in de kleuterteam groeps app een bericht dat een van mijn collega's stuurt....

"Temperatuur op school keldert door slaapactie directeur"....

Een directeur van een middelbare school in Roermond heeft vannacht in het schoolgebouw geslapen zodat het de hele nacht door kon luchten. Afgelopen week was het te warm voor de leerlingen om hun toetsen te kunnen maken, daarom besloot de directeur samen met twee collega's om in actie te komen.

Hij bleef slapen in school terwijl alle ramen tegen elkaar open stonden wat zo de temperatuur in de school deed dalen...

En ik denk maar één ding.... als de temperatuur morgen niet is gedaald en ik heb nog zo'n dag als vandaag, dan blijf ik in school slapen.....

28 juni 2026

Dag van:

Iets met stormschade...

Of nou ja... ietsje méér stormschade, zeg maar...

Volgens de weersvoorspellingsapp zou het ééécht allemaal netjes aan ons voorbijtrekken.....

Ja heus, ons zouden de storm en het zware onweer bespaard blijven....

En eerlijk....? 

In eerste instantie tier je dan de boel bij elkaar, want wij snakken ondertussen ook wel naar een beetje verkoeling....

Ik had zelfs, bij gebrek aan ons eigen portie regen en onweer, de plantjes nog maar eens gesproeid.....

De tuinkussens lagen ook gewoon nog lekker in de stoelen.....

Waarom zou je die binnenhalen als er toch niets komt...?

Dus hup, de torenventilator weer aan en proberen te slapen.....

Niet al te laat, want Willem moest de volgende ochtend voorgaan in de kerk.....

Een belangrijke dienst, met een bijzondere gastspreker....

Gelukkig vielen we snel in slaap....

En het is maar goed dat Willem de kamer binnen kwam stormen, want anders had ik waarschijnlijk overal doorheen geslapen.... Zodra ik mijn ogen opende, zag ik één groot lichtspektakel....

Geen flits en dan tellen tot de volgende....

Nee, de hele hemel stond onafgebroken in de stroboscoopstand.....

Flitsen, donder, en een Willem die roept: "Deuren dicht! Deuren dicht".....!

Mijn stoere held zet zonder aarzelen twee stappen het terras op, de gietende regen in, onder een voortdurend oplichtende hemel.... Hij grijpt de deur en zet die stevig op de haak....

Vervolgens draait hij zich om om beneden alles te controleren....

En dan...

KLAAAAAAP! BOEEEEEM....!

De balkondeur vliegt weer open.....

Niet gewoon open....

Nee hoor, de complete deur vliegt eruit....

BAM! KNAL.....! 

Tegen de muur.

"Willem!" gil ik, "de deur"....!!

"Die héb ik dichtgetrokken!" roept hij terug....

"Jaaa... nee... die ligt er weer uit"....!!

Vol ongeloof rent hij terug de kamer in, mompelend over haakjes die vastzitten en deuren die onmogelijk zomaar kunnen verdwijnen.....

Maar dan ziet hij het zelf....

Een afwisselend donkere en oogverblindend verlichte lucht.....

Wapperende gordijnen.....

Een gapend gat waar ooit een deur zat....

Maar... geen deur....

Samen stappen we vervolgens, met gevaar voor eigen leven en een indrukwekkende hoeveelheid onweer boven ons hoofd, het dakterras op....

En ja hoor...

Daar staat de deur....

Kaarsrecht tegen de muur.....

Alsof iemand hem daar zorgvuldig heeft neergezet....

Of erger nog: erin heeft gebeeldhouwd.....

En luister... het is bijna niet te geloven...

Het glas is nog heel....

De deur is simpelweg volledig uit de sponning getrokken....

Kan dat nog gemaakt worden...?

Met die vraag trekken we opnieuw de gordijnen dicht en besluiten we de ochtend maar af te wachten....

Maar eerst: de kerk....

Wat een geweldige dienst werd het.....

Met een gastspreker..... Otwin van Dijk....

Op zijn achttiende kwam hij door een ongeval in een rolstoel terecht.....

Maar er figuurlijk bij gaan zitten....? 

Geen moment....

Wethouder, Tweede Kamerlid, de rollende burgemeester en tegenwoordig voorzitter van een ziekenhuisbestuur....

Iemand die werkelijk iets met zijn leven heeft gedaan.....

En wat kan die man vertellen....

Hij verbond alle rollen en facetten uit het verhaal waarin Jezus de lamme laat lopen met het leven van vandaag....

Indrukwekkend, inspirerend en ontroerend tegelijk....

En Willem en hij... die hebben iets samen.... Dat voel je gewoon....

Hij met zijn verhaal, Willem met zijn spoken words....

Een unieke combinatie die elkaar prachtig aanvult.....

Eenmaal thuis begon de zoektocht naar een oplossing voor onze inmiddels beroemde deur....

Ik appte een lieve collega-zorgondersteuner die laatst ongeveer hetzelfde avontuur had beleefd met een schuurdeur, om te vragen wie haar had geholpen....

Willem belde onze altijd drukbezette klusjesman, die vast geen tijd had, maar je weet maar nooit....

Ondertussen maakten we ook maar meteen melding bij de verzekering....

En nu is het afwachten.

Maar ja...

Dan denk je dat je alles wel gehad hebt....

Niet in huizen le Comte Lindeman dus....

Daar klinkt plots een geluid...

En geluid dat je niet hoort te horen....

Onze vaatwasser besloot ook maar eens de handdoek in de ring te gooien.....

Op een bijzonder creatieve manier zelfs.... Zonder dat iemand hem had aangezet, begon hij ineens water af te voeren....

Water dat er niet eens in zat.

Enfin....

Einde vaatwasser....

Maar goed... positief blijven hè....

Met dit warme weer is met de hand afwassen eigenlijk ook best gezellig....

Toch...?

...

Zucht....!

27 juni 2026

Dag van: 

Wat heb je eigenlijk te melden op een tweede hittegolfdag....?

Nou... eerlijk gezegd niet zo veel....

Je hangt wat voor de ventilator, probeert vooral zo min mogelijk te bewegen en zelfs je gedachten raken oververhit en slaan compleet op tilt.....

Gelukkig zorgde dat kleine windje ervoor dat deze uitzonderlijk hete dag nét iets draaglijker werd.....

De honden hadden het in ieder geval goed

bekeken.....

Die wringen zich in allerlei onmogelijke bochten om maar in hun zwembadje te kunnen liggen....

Bochten die wij allang niet meer voor elkaar krijgen... of misschien ook niet meer wíllen proberen....

En toen deed ik nog een geweldige ontdekking....

Een beetje laat misschien, maar beter laat dan nooit: de koelzakjes van HelloFresh...!

Die zitten gewoon in de voedseldozen en blijken perfect in je nek te passen....

Ik kan je vertellen: dat voelt werkelijk hemels op zo'n bloedhete dag....

Verder hebben we vandaag ook nog eens zo'n driehonderd euro bespaard door het concert van André Rieu lekker thuis op televisie te bekijken....

En eerlijk is eerlijk: we realiseerden ons direct dat als we al een goedkoop kaartje voor achter op het Vrijthof hadden weten te bemachtigen, we waarschijnlijk geen bliksem hadden gezien....

Vanuit de luie stoel, met een ventilator op standje turbo en een koel drankje binnen handbereik, hebben we minstens zo hard genoten....

En dat was het eigenlijk wel.

Geen grootse avonturen....

Geen spectaculaire gebeurtenissen....

Alleen een dag waarop mens en dier probeerden niet te smelten....

Maar het belangrijkste nieuws van vandaag...?

We hebben wéér een hittegolfdag overleefd.... 

En morgen zien we wel weer verder.....

26 juni 2026

Dag van:

Oké, oké... ik geef het toe: het ís heet....

Mijn hoofd voelt als een grote wattenbol, ik ben voortdurend slaperig en van binnen lijk ik meer op een oververhitte snelkookpan dan op een mens.....

Om mijn temperatuur te meten kan ik volgens mij beter een koortsthermometer gebruiken dan zo'n brave buitenthermometer.....

En dat opmaken vanochtend...? 

Volstrekt zinloos....

Mijn mascara en eyeliner hebben inmiddels de uitstraling van een druipkaars na een lange avond.....

Ik weet ineens ook weer precies waarom ik zo'n hekel heb aan de sauna: ik leef er nu al dagen in, maar dan zonder badjas en rustgevende muziek.....

Wist je trouwens dat je tijdens een hittegolf, zelfs als je rustig aan doet, je zomaar twee tot vier liter extra vocht per dag kunt verliezen....? 

Heel indrukwekkend allemaal, alleen voel ik me veel te loom om een drinkfles op te pakken, laat staan om hem ook nog eens te vullen.....

Dorst hebben kost tegenwoordig al energie....

Gelukkig kan ik nog wel slapen....

Zowel vannacht, na de voetbalwedstrijd en de bijbehorende overwinning, als vanmiddag.....

Mijn lichaam zal het nodig hebben, want terwijl ik lig te dutten, blijkt het achter de schermen overuren te draaien....

Ik leerde vandaag dat je bloedvaten in de huid zich verwijden om overtollige warmte kwijt te raken.....

Daardoor daalt de bloeddruk — voor iemand met een wat te enthousiaste bloeddruk als ik eigenlijk nog een onverwacht voordeel.....

Maar het hart moet vervolgens harder werken om al dat bloed richting de huid te pompen.....

Geen wonder dat ik moe ben.....

Ach, dat slaap ik er wel weer bij....

En dan die goedbedoelde tips.

"Draag de juiste kleding".....

Ja natuurlijk......wat denken ze dan.....? 

Dat ik normaal gesproken mijn skipak, wollen trui en snowboots aantrek zodra de zon schijnt....?

"Zet alles tegen elkaar open zodra het buiten koeler is dan binnen".....

Och, och, och... daarvoor heb je wel een zuchtje wind nodig, lieve mensen van het RIVM......

Als de lucht besluit om compleet stil te staan, valt er weinig door te luchten of te tochten....

"Vermijd zware inspanning"....

Beste advies van allemaal.....

Op dit moment voelt één voet voor de andere zetten al als een olympische prestatie.....

Dus wat valt er nog te vermijden....?

Maar goed, de dag kwam ik verder wel door.....

Eigenlijk hebben we meer medelijden met onze huisdieren.....

En tegen de avond, wanneer ik de planten in de tuin wat verkoeling geef, zie ik dat ook het andere leven onder deze warmte gebukt gaat.....

Toch levert het een prachtig schouwspel op.....

Uit de geraniums springt als ik ze sproei,  plotseling een kikker.....

Een witte vlinder stijgt op uit de witte azalea, alsof hij er altijd al onderdeel van was.....

En vanuit de druivenstruik schiet een oranje vlinder omhoog, op zoek naar een drogere plek....

Het verborgen leven laat zich even zien....

En terwijl de dag langzaam... heel langzaam afkoelt, besef ik dat niet alleen wij mensen puffen en steunen.....

Alles wat leeft zoekt schaduw, water en een beetje verlichting....

Morgen doen we het gewoon weer.....

Maar eerst nog even slapen.....

Dat kan ik gelukkig nog uitstekend.....