24 april 2026

Dag van:

Nee echt hè… soms is het maar goed dat je in je vakantie gewoon thuisblijft.....

Altijd vond ik vakanties in het buitenland mateloos inspirerend; Griekse dorpjes, Parijse straatgeluiden, terrasjes waar je cappuccino nog dramatischer smaakt dan hij is......

Maar nu ontdek ik dat thuisblijven minstens zo avontuurlijk kan zijn.....

Want thuis zie je ineens dingen waar je normaal overheen leeft.

Laat ik beginnen met te zeggen: ik geniet.....

En hoe.....!

Dank aan alle goede weergoden, ik ben inmiddels zo bruin alsof ik drie weken op een Grieks eiland olijven heb geplukt.....

Dat watertje voor mijn neus… zó rustgevend.....

Hoewel de dagelijks slinkende hoeveelheid baby-eendjes, om redenen die moeder natuur niet nader toelicht, wel een wat grimmige realitycheck geeft......

Leven in balans, zullen we maar zeggen.....

De tuin staat intussen in een soort feeststemming......

Alles groeit, bloeit, uitbundig en gezellig..... Elke ochtend met Willem op het boventerras koffie drinken zonder Griekse vrienden die zich in je gesprek mengen of Parijse sirenes die elk romantisch moment wegblazen, gewoon pure “ons-samen-tijd”.... 

Oké… en daarna gaat Willem gewoon weer aan het werk, dat dan weer wel.....

Zo ontspannen ben ik zelfs dat ik vandaag dacht dat het donderdag was, om vervolgens van de kalender te horen dat vrijdag al gearriveerd was......

Dat soort vakantieverwarring waar je normaal voor naar elk buitenland dan ook gaat.....

Maar.......

Toen kwam het volgende....

Want thuisvakantie betekent blijkbaar ook dat je tijd krijgt om existentiële vragen te stellen over…bijvoorbeeld je eigen tuin.....

Ik ben al jaren bezig met mijn groene paradijs.....

Appelboom op één met ster......

Vlijtige Liesjes, lobelia, salvia, mijn vaste cast.....

Maar al jaren had ik één romantische droom: een blauwe regen......

Zo’n sierlijke, lichtblauwe waterval van bloemen langs de voordeur.....

Vier of vijf jaar geleden kocht ik er eentje.....

Geplant, verzorgd, vertroe.teld, aangesproken...

Hij groeide. Jaar na jaar na jaar......

Maar bloemen.....?

Ho maar......

Vandaag was ik eigenlijk vastbesloten dat ondankbare ding eruit te trekken....

Maar ja… er zat weer jong fris blad aan.

Maar op tijd dacht ik: laat ik me eens inlezen......

En toen brak mijn klomp.....

Blauwe regen bloeit in de eerste jaren vaak helemaal niet....

Niet omdat hij lui is.....

Maar omdat hij een soort van ambitie heeft....

Blijkbaar begint zo’n plant in de natuur onderin een bos in de schaduw, en besteedt hij al zijn energie aan omhoog klimmen richting zonlicht....

Ja sorry blauwe regen… hier sta je tegen een bakstenen muur......

Pas als de blauwe regen “volwassen” is stopt dat klimmen en maakt hij bloemhout.....

En dan..... BAM.... bloemen.....

Maar dat kan 5 tot 15 jaar duren.....

Pardon....?

VIJFTIEN jaar naar een groene liaan kijken zonder één trosje....?

Maar wacht.....het werd nog beter.

Als hij géén bloemen heeft, is dat eigenlijk een compliment.....

Dan heeft hij het te goed.....

Te veel voeding, te veel water, te veel luxe.....

Een verwende prins dus.....

Want..... en dit staat letterlijk ergens geschreven..... blauwe regens bloeien alleen van ellende.....

Ik las het drie keer.....

Van ellende.....

Dus terwijl ik mijn uiterste best doe om al mijn planten liefde, water en voeding te geven, blijkt deze aristocraat alleen onder stress te presteren.....

Geen water in de zomer.....

Geen voeding....

Een beetje lijden....

Dan pas bloeit hij.....

Ik stond echt in de tuin te denken:

Heb ik weer.....een SM plantje gekocht.....?

En ineens kreeg die gedachte een psychologische diepgangetje....

Want… mensen blijken soms ook na ellende op te bloeien.....

Posttraumatische groei noemen ze dat.....PTG.....

Een bewezen fenomeen....

En toen viel alles op zijn plek.....

Ik heb dus geen probleemplant.....

Ik heb een PTG-plantje....

Een therapeutisch behoeftige blauwe regen....

Geen tuinliefhebber, maar een levenscoach heeft hij nodig.....

Dus voorlopig blijft hij staan....

En ik ga hem minder verwennen.....

Sterker nog…

Ik overweeg hem binnenkort licht emotioneel te verwaarlozen....

Voor de bloei.....

23 april 2026

Dag van:

Zeer geïnteresseerd zit ik vanavond te kijken naar het item ..... bij Eva Jinek dat ondanks de verlenging van het staakt-het-vuren tussen Iran en de Verenigde Staten  het onrustig blijft in het Midden-Oosten.....

De Amerikanen hebben inmiddels tientallen schepen tegengehouden in de Straat van Hormuz en Teheran kaapte gisteren nog twee vrachtschepen......

En de druk loopt aan alle kanten op, dus hoe nu verder.....?

Op de een of andere manier kan ik nu zulk nieuws wel weer hebben....

Midden Oosten journalist en specialist Bouzerda is aan het woord....

Maar mijn gedachten zijn al heel ergens anders dan bij het gesprek op tv....

Abdou Bouzerda..... ik ken die naam....

Ik zie een jonge knul voor me....

Een ambitieuze post puber met twee,  wauw ook oh zo ambitieuze, zussen en een jonger broertje.... een nakomertje..... met Down Syndroom....

Het zal toch niet.....????

Een groot gezin in een klein huisje in de wijk waar ik toen zelf ook nog woonde....

Ik kwam er jaarlijks op huisbezoek en ik kwam ze regelmatig tegen op het winkelcentrum....

Altijd tijd voor een praatje.....

Altijd wat bij te praten....

Een warm en liefdevol gezin....

En het leukste misschien wel de opmerking ooit van de best al op leeftijd zijnde moeder,  "noem hem maar Appie hoor want zijn eigen naam is lastiger en hij is toch in Nederland geboren".....

Oooooh en nóg mooier de opmerking "Jouw God houdt van jou maar Allah houdt ook heel veel van jou".....

Och ik zie Appie nog steeds op de schommel zitten....

11 Jaar, al behoorlijk behaard en met naar elkaar toegroeiende wenkbrauwen......

Het was ten tijde van de EK of WK voetbal....

En Ap schommelde en schommelde maar terwijl hij luid blij en schaterlachend zong 'Nederland oh Nederland wij worden kampioen'.....en weer opnieuw en opnieuw en opnieuw, want meer woorden van het lied kende hij niet....

Wat ons betreft prima want dat was het tenslotte waar het om draaide tijdens zo'n EK/WK.......dat we kampioen werden....

Nog steeds hebben oud collega's en ik het over Appie (eigenlijk Abdeslem).....

De altijd goedlachse en vrolijke Appie....

Maar het zal toch niet dat.....????

Nou dat zou het dus wel....

Deze Abdou Bouzerda is de grote broer van de beroemde Appie......

Of is het toch andersom....????

Dat Appie het broertje is van de bekende Abdou.....??

En de zussen, zijn allebei ook al goed terecht gekomen....

Even een heerlijke warme herinnering dus deze avond....

En nee, over de verlenging van het 'staakt-het-vuren', niks meer meegekregen....

Herinneringen maken sowieso het leven, zeker dat van nu, draagbaarder door terug te denken aan fijne momenten.....

Herinneringen geven me zo'n heerlijke verbinding met momenten, mensen en gevoelens die je een warm en veilig gevoel geven in een tijd vol onveiligheid zoals dat waar ze het op de TV over hadden.......

Terugdenken aan fijne gebeurtenissen is veel fijner wanneer het niet zo goed gaat......

Zo zijn herinneringen, zeker zo eentje als aan Appie, voor mij op zo'n moment een soort mentaal toevluchtsoord waar ik altijd terecht kan.....

22 april 2026

Dag van:

Zulke dingen beginnen altijd heel onschuldig.....

"Zin in lunchen met z’n allen?"........

En hoppa, daar gaat weer een dag.....

Wij zijn namelijk die meiden die ooit met z’n vieren een klas overleefden waarvan zelfs doorgewinterde onderwijsinspecteurs spontaan gingen zweten.....

Een klas waarvan je dacht: als we dit overleven, kunnen we alles aan......

En blijkbaar schept gedeeld pedagogisch trauma een band voor het leven.....

Nu heb ik dit jaar trouwens een nóg intensievere groep, maar goed, dat is weer een andere therapiesessie.....

En we werken helaas ook niet meer samen al is de klas van dit jaar ook weer gezegend met een super team.....

Sommige mensen zeggen: je moet werk en privé scheiden.....

Goed voor je mentale gezondheid.....

Minder stress, beter voor tussen de oren....

Ja hoor....

Want anders zit je dus binnen zes minuten na de eerste cappuccino gewoon weer over leerlingvolgsystemen, ouders met meningen en mysterieuze roosterproblemen te praten....

Dus inderdaad… in theorie moet je werk en privé gescheiden houden....

In praktijk lunchen wij gewoon gezellig door....

Onze vierde musketier kon helaas niet.... Kinderen met schoolvakantie, geen stand-by echtgenoot (want tragisch genoeg niet werkzaam in het onderwijs en dus gewoon… aan het werk).....

We misten haar....

Maar alsof het universum dacht: 'hier, troostprijs', kwamen we weer een andere collega’s tegen.....

Het leek even alsof werkelijk iedereen in Bogota, Suriname, New York of Italië zat,  waar ik eerlijk gezegd óók best had willen zitten, maar er bleken toch nog thuisblijvers.....

Maar ja bij de gedachte bleef het niet....en toen gebeurde het.....

Vanavond werd de zomervakantie geboekt....

Jawel....na een week kamperen met onze kampeervrienden gaan we tien dagen naar Kos....

Maart alsof dat zomaar even geregeld was......????.

Laat me lachen....

Ik heb vanavond meer vergelijkingssites gezien dan een gemiddelde reisagent in hoogseizoen.....

Cheap Tickets. Skyscanner. Tix.... Rechtstreeks, omwegen, andere vliegvelden..... 

Vluchten met tussenstops waarvan je bijna in Mongolië uitkwam....

En serieus, soms scheelde het vier- tot vijfhonderd euro per ticket.....voor exact dezelfde vlucht......!!!!

Pakketreizen.....? 

Direct weggeklikt....

Schandalig duur....

Hoewel… stiekem vind ik het altijd wel lekker makkelijk....

Maar nee, dit keer weer losse tickets en los hotel, want ons hotel zit niet eens in pakketreizen....

Logisch ook....

Niet iedereen zoekt een verblijf waar de vloeren kraken, het beddengoed handgewassen op het binnenplaatsje hangt en het personeel zo oud is dat ze om kwart voor negen al onder de wol liggen....

Daar krijg je dus gewoon een sleutel mee omdat er geen 24-uurs receptie is....

Wij vinden dat charme....

Anderen noemen het waarschijnlijk 'code rood'......

En voor een afzakkertje....? 

Kos-stad heeft kroegen die 24/7 open zijn..... Daar heb je geen hotelbar voor nodig.....

Ontbijt....? 

Zes passen om de hoek bij Fikos....

Waar Lusjan iedere ochtend vraagt hoe je geslapen hebt, Antonis omeletten bakt voor Willem alsof hij familie is, en, hopelijk,  Dimitrios er weer staat, die we vorig jaar door zijn chemokuren zo misten....

Dan het straatje omhoog, bochtje om, verder omhoog naar Ioanna voor middagkoffie of verse watermeloensap onder de bougainvillea....

Daarna naar beneden langs de zee....

Dineren bij Stefanos....

En ik ben eerlijk…bij deze gedachten ben ik mentaal al weg....

Maar lieve hemel, wat was dat boeken weer een gedoe....

Vakantie begint tegenwoordig met overleven vóór je vertrekt.....

Voorpret....????

21 april 2026

Dag van:

Britt

zeventien

oertijd-droom

reptielenhart

schubbenlief

dinoziel

dierenstudent

managementmind

eigen pad

zeker weten

geldgek

lege zak

snelle dromen

racelust

rijbewijs-roep

vrijheidsdrang

lachbui

komisch goud

puur jezelf

altijd echt

liefde groeit

serieus randje

couveusekracht

wilskern

Schotse start

sterk geworden

Lieve oma's Britt

Blijf altijd jezelf

Gefeliciteerd lieve Britt

Tja 4 maanden achter elkaar een kleinkind jarig....

Dat hebben die kids van mij goed gepland....

Goed verdeeld bedoel ik dan....

We begonnen met Michael in februari, dan Luna in maart, nu Britt in april en we sluiten de rij met in mei Isa.....

Respectievelijk,  16, 14, 17 en straks 22 jaar....

Wat een heerlijk lange tijd al oma en wat volop genoten en genieten van die vier compleet verschillende unieke persoontjes....

Eigenijk zou je ook oma van je eigen kinderen hebben moeten kunnen zijn....

Gewoon genieten, kijken,  spelen, zonder opvoeden, zonder verantwoordelijkheden,  zonder alles wat je nu niet hoeft bij je kleinkinderen waardoor het genieten zo veel intenser is....

Ja, tuurlijk heb ik ook van mijn eigen kinderen genoten.... en ik doe het nog steeds....

Al die mijlpalen van eerste tandje, eerste woordje, eerste stapje, eerste schooldag, eerste keer zelf ouders worden, enz enz....

Maar toch is het anders.....

Ik geniet ook zo van al die frisse nieuwe dingen van nu....

Het gamen van Michael, de K pop van Luna,  de reptielen van Britt en de patisserie kunsten van Isa.....

Hun weer andere kijk op de wereld dan mijn generatie en de generatie van mijn eigen kinderen....

En toch hè, zitten daar ook de overlappingen....

Gewoonten, overtuigingen, familieverhalen, trauma's en onverwerkte emoties worden vaak onbewust doorgegeven van de ene generatie op de volgende......

En hoewel generaties verschillend zijn, kunnen ze tegelijkertijd ingrijpende historische gebeurtenissen meemaken, zoals oorlogen, crises of pandemieën.....

Dit creëert een gedeelde context, ook al ervaren ze deze op verschillende leeftijden..... in een andere tijd....

Terwijl oudere generaties waarden en ervaringen overdragen, beïnvloeden jongere generaties ons ouders en ouderen met nieuwe technologieën, flexibiliteit en veranderende maatschappelijke normen.....

(Waar ik als oudere can natuurlijk wel weer wat van vind)....

Op de werkvloer overlappen generaties (bijv. Babyboomers, Gen X, Millennials) doordat ze moeten samenwerken.....

En dit leidt dan weer tot een mix van waarden zoals loyaliteit/ervaring (oud) en behoefte aan zingeving/flexibiliteit (jong).....

Hoewel de technologie en de omgeving veranderen, blijven in de kern menselijke ervaringen door de eeuwen heen eigenijk vrijwel identiek.....

We doorlopen allemaal dezelfde levensfasen, alleen de "decorstukken" van de tijd zijn anders.....

De tienerjaren waarin je je afzet tegen je ouders om te ontdekken wie je zelf bent... we deden het immers alle drie; ik,  mijn kinderen en mijn kleinkinderen nu weer....

Het vinden van liefde, vriendschap en een plek waar je bij hoort......

Oma schreef brieven, haar kinderen belden urenlang met vaste lijn, de jeugd van nu DM't......

Maar de onderliggende behoefte aan nabijheid (zie mij, hoor mij) is precies hetzelfde.....

Van de radio naar de lineaire TV naar TikTok, YouTube..... en streamdiensten....

De behoefte om te ontsnappen aan de dagelijkse sleur blijft gelijk......

Elke generatie heeft haar eigen "uniform" om ergens bij te horen.....

Of het nu vetkuiven, wijde pijpen, gebleekte en geborduurde spijkerbroeken,  aussies of oversized hoodies zijn; de drang naar identiteit door uiterlijk is universeel.....

Nu dus die verschrikkelijke gaten in spijkerbroeken.... maar daarentegen wel weer oergezond schoeisel in de vorm van sneakers....

Elke generatie groeit op met het gevoel dat de wereld op een kantelpunt staat.....

De angst voor de Koude Oorlog, de economische crises en de klimaatcrisis of een derde wereldoorlog nu.....

De angst voor de toekomst is een gedeelde menselijke ervaring......

En dan natuurlijk....oh heerlijk....in de tijd van de oude Grieken klaagden ouderen dat 'de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft'......

Dit is een vast onderdeel van het ouder worden en van elke generatie......

Het mooie is dat generaties vaak denken dat ze mijlenver uit elkaar liggen, terwijl ze
eigenlijk naar elkaars spiegelbeeld in een andere tijd kijken......

Een grootouder die vroeger tegen de gevestigde orde rebelleerde, verschilt in de kern niet van een klimaatactivist van nu.....

Ach, zo kan ik nog wel even doorgaan....

Hebben we nu een blog of vlog, vroeger heette dat dagboek.....

Hebben we nu Facebook, vroeger heette dat poeziealbum en weer later vriendenboekje....

En ook pesten was er vroeger al, maar is met de tijd meegegroeid met onze technologie en maatschappelijke structuren....

De middelen en 24/7 mogelijkheid zorgen alleen voor nog weer andere gevolgen...

Was er vroeger nog een veilige plek....door de smartphone dringt het pesten nu door tot in de slaapkamer......

Ging het vroeger weer over.... nu is het onuitwisbaar....foto's en berichten blijven vaak jarenlang online staan.....

Gebeurde het vroeger in kleine kring.... nu is er een veel groter bereik.....een pesterij kan binnen enkele minuten door honderden mensen worden gezien.....

Ik denk alleen dat de impact voor degene die gepest wordt,  nog precies hetzelfde is....

Angst, vernedering en einde zelfvertrouwen....

Hoe komt het dan toch, dat elke generatie

weer zegt 'vroeger was alles beter'....?

Ik denk dat het te maken heeft met verlies van controle....

De wereld verandert continu.....

Voor oudere generaties voelt de nieuwe wereld vaak onvoorspelbaar en complex..... 'Vroeger' voelt veilig omdat we de afloop al kennen; het is voorspelbaar......

Toch heb ik soms het idee dat het steeds grilliger en onvoorspelbaarder wordt....

20 april 2026

Dag van:

Na het weekend de echte dag één van de vakantie.....

Of zoals ik het nu noem: Het Gat....

Zo’n gapend zwart gat waarin je normaal gesproken productiviteit, structuur en enig gevoel van controle verdwijnen… en waar je zelf een beetje achteraan kukelt.....

Gisteren dacht ik nog: ik ben hier de baas....

Ik stond “aan”....

Opruimen., beetje schoonmaken, dingen regelen......

Ik was praktisch een huishoudelijke tornado.....

Vandaag…

Vandaag ben ik een natte vaatdoek met existentiële vragen.....

Ik dacht: hoe zit dat dan met weekenden....?

Dan ben ik toch ook vrij.....?

Maar nee.....

Weekend = nepvrij.

Vakantie = je moet ontspannen en wel NU....

En blijkbaar kan mijn brein daar niet tegen....

Ik loop de tuin in....

Sta daar, kijk naar een plant, die plant kijkt terug, we doen allebei niks.

Nou ja... die plant groeit tenminste nog....

Ik ga koffie drinken met Willem....

Dat eindigt in onenigheidje waarvan niemand meer weet waar die over ging,... behalve dat ik daarna nóg een koffie zet…

…en die vervolgens niet opdrink.....

Dan denk ik: IK GA IETS NUTTIGS DOEN.....

Nieuwe gordijnen....!

Want de huidige zijn… laten we zeggen… “creatief gemonteerd”.....

Zoom verknipt, haakjes overleden.....

Ze hangen er eigenlijk alleen nog uit loyaliteit.....

Dus: op naar Jysk....

Met maten....en.....zelfvertrouwen.....

En nul kennis van gordijnen.....

Ik kies binnen tien minuten iets....

Ik voel me krachtig.... zoiets van 'kijk mij dit is zelf doen en me nuttig maken'....

Totdat ik vraag of ze ook haken hebben, liefst metalen.....

Tot de medewerker vraagt:

“Wilt u enkele of dubbele plooien"....?

Pardon....?

PLOOIEN.....?!

Ik kwam voor kant-en-klaar, kijk hier staat het.....niet voor een opleiding textieltechniek......

Zij:

“Ja mevrouw, maar u moet natuurlijk wel zelf de plooien maken".....

Ik: ERROR. SYSTEM FAILURE.....

En dan begint ze over berekeningen.....

2x breedte.....

1.5x breedte.....

Haakjes, bandjes.....1 ertussen, 2 ertussen....klinkt allemaal voor mij als hogere wiskunde.....

Ik ben hier niet op voorbereid.....

Ik wilde gewoon iets ophangen en trots zijn....

“Wij kunnen het ook voor u maken"....

Ja NATUURLIJK kunnen jullie dat.....

Voor een bedrag waarvoor ik ook een klein vakantiehuisje had kunnen kopen.....(Oké, niet overdrijven....een leuke koepeltent dan)....

“Ik denk er even over na"....

(= ik ga nu vluchten)....

Door naar Kwantum ernaast....

Want misschien is “kant-en-klaar” daar wél wat het betekent.....

Nee hoor.....

Het betekent daar exact hetzelfde:

Succes ermee, mevrouw.....

Ik bel wanhopig mijn dochter.....

“Mam, dat is niet moeilijk hoor, je doet gewoon een baan extra".....

EEN BAAN EXTRA....?!

Dat klinkt alsof ik ineens een tweede baan moet nemen om gordijnen te begrijpen laat staan te betalen.....

Ik bel Willem.....

Hij is aan het repeteren met zijn ensemble maar op weg naar huis....

Ik: “Ik snap gordijnen niet meer"....

Hij: “Kom maar naar huis".....

Goed idee.....

Ik ben mentaal al ingestort tussen de plooi en zoombanden.....

Maar… we geven niet op.....

Het kan namelijk nog gekker....

’s Avonds naar de Gamma....

Daar staat:

“Raamdecoratie kant en klaar en op maat"....

DIT IS HET..... dit moet het zijn....!!

Nee dus.....

“Raamdecoratie” betekent daar:

lamellen.....luxaflex..... op maat geknipt waar u bij staat....

Alles behalve gordijnen.....

Dus nu zit ik hier....

Zonder nieuwe gordijnen.....

Met een hoofd vol plooien.....euh rimpels....

En een vakantiegevoel dat ik al niet had, maar dat ik nu ergens onderweg al helemaal ben kwijtgeraakt voor ik eraan begonnen kon.....

Maar morgen…

Morgen is landingsdag twee....

En Britt, de tweede kleindochter is jarig....

En de zon gaat schijnen....

Dus of ik nou wil of niet:

ik ga vrolijk zijn.....

Met of zonder gordijnen......

(maar als iemand nog weet hoe die dingen werken… laat het vooral weten)....

19 april 2026

Dag van:

Zondag… 'zó’ndag' waarop je ineens ontdekt dat het huishouden eigenlijk best… leuk is.....

Ja echt.....leuk.....!

En dat ik het ook wel gemist heb.... Vraag me niet hoe het komt, maar ergens tussen de eerste kop koffie en het ontwijken van de wasmand begon er iets te borrelen......

Een soort huishoudelijke dadendrang..... Gevaarlijk spul.....

En mijn lieve hemel… wat is er veel blijven liggen de afgelopen maanden dat ik gewerkt heb......

Het is alsof alles stiekem heeft staan wachten tot ik even niet keek, om zich vervolgens collectief te vermenigvuldigen.....

Nee hoor, Willem doet echt zijn best.....

Echt waar....!

Maar ja… met alleen stofzuigen en af en toe een doekje over de tafel kom je er natuurlijk niet.....

Het huis fluistert dan zachtjes: "Leuk geprobeerd… maar nee".....

Sinds twee weken hebben we hulp.....

Ja echt.....ik herhaal: hulp......

Eens in de twee weken, op woensdag......

Ik voel me er nog steeds een beetje chic door......

Ik weet heus wel dat er twee dagen later alweer stof ligt, sterker nog, soms dezelfde avond al, maar toch… het idee alleen al geeft rust......

En ze begon meteen goed: het toilet beneden en de hal.....

Want, zei ze, de entree is de eerste blikvanger......

Nou, daar had ze geen woord teveel aan gezegd.....

Je komt nu binnen alsof je een modelwoning binnenstapt.....

Ik verwacht elk moment dat er iemand "Welkom bij deze bezichtiging".......roept.

En het toilet… mensen, het toilet.....!

Ineens ruimte.....!

Geen bankje meer met leesvoer dat varieert van half vergane tijdschriften tot mysterieuze boekjes waarvan niemand weet waar ze vandaan komen......

Het is bijna jammer om er gebruik van te maken.....

Maar goed… nu heb ik vakantie.....
En ik ga voorlopig nergens heen.....

Dus ja… dan gebeurt het.....

Ik ga opruimen.....

Eerst de kleding, winter eruit, zomer erin.....

Klinkt simpel, is het niet......

Bij mij betekent dat: uren twijfelen.....

'Doe ik dit weg'....?

'Maar misschien… ooit… als'....

'Maar stel dat ik ineens weer'….

Ja hoor, klassiek gevalletje: ik-heb-dit-al-tien-jaar-maar-het-kan-nog-van-pas-komen-syndroom.....

Maar geloof me… er ontstaat een bult kleding van hier tot Tokio......of welk land dan ook waar het Leger des Heils het uiteindelijk heen stuurt......

Ik pas dingen.....

Ik oordeel.....

Ik twijfel.....

Ik schrik soms zelfs.....

Wat ik vorig jaar nog leuk vond, vind ik nu… nou ja… laten we het vriendelijk houden: discutabel.....

En ja hoor… dit is het moment: ik ga écht kleding wegdoen die ik al tien jaar heb.....

Dit is historisch.....

Na een uur of drie, vier ziet mijn kant er weer netjes uit.....

Overzicht! Rust! Ruimte!......

Ik voel me bijna een ander mens.....

Maar ja… dan heb je Willems kant nog.....

Dus hup, door.....!

T-shirts met vlekken die er nooit meer uitgaan, weg ermee.

Die Parijs T-shirts uit het eerste jaar dat we naar Parijs gingen… ook weg.....

(Oké, met een klein moment van stilte en nostalgie.).....

Alles netjes op kleur sorteren… en serieus: het ziet er gewoon weer uit als een heuse walk-in closet. En dat was je ook ooit eens voor bedoeld.....

En dan… ja hoor… dan heb ik de geest.....

Meer opruimen.....!!

Alle mandjes door.....

En geloof me: wij hebben mandjes.....veel mandjes.

Mandjes met badkamer spullen, EHBO, nagellak, crèmepjes, haarspeldjes, kattensnacks (heel belangrijk, volgens de katten), puzzelboekjes, voorraad tandenstokers, tandpasta, snoepjes, veiligheidsspelden… en dingen waarvan niemand meer weet waarom we ze ooit bewaard hebben.....

Tussendoor nog even koken....

Alsof dat er ook nog bij hoort....

En weer verder....

Weg met krulspelden die al jaren geen krul meer gezien hebben....

Halflege potjes crème, weg ermee.....

Paracetamol over datum, bedankt voor bewezen diensten.....

Geurkaarsen die ik boven toch nooit aansteek, doei.....

Oh, en laat ik ook nog even een wasje draaien.....

Omdat het kan.....

Ik ben om acht uur vanmorgen begonnen....

En om half negen 's avonds… is de pijp leeg....

Alles is opgeruimd....

Nou ja…alleen opgeruimd dan, want schoonmaken moet nog....

Maar weet je...?

Ik heb vakantie....

Dus morgen…morgen is er weer een dag....

18 april 2026

Dag van 

Kwart voor negen....

En het is muisstil buiten....

Geen auto, geen fietsbel, geen haastige voetstappen....

Zelfs de vogels lijken even overleg te hebben gehad: doen we vandaag rustig aan...?

Ik ben al een uurtje wakker en lig te luisteren naar… eigenlijk niks....

Het soort stilte dat je normaal alleen op een zondagochtend cadeau krijgt....

Maar het is geen zondag....

Nee, dit is vakantie....

Vakantie die zachtjes door de straat ademt en alles in een soort sluimerstand zet....

Bengel is daar minder gevoelig voor....

Die heeft een totaal andere interpretatie van rust: perfect moment om te bedelen....

Ze zit naast me en tikt subtiel, nou ja, subtiel voor een kat, tegen mijn arm......snoepstaafje.....nú graag.......

Buiten dobberen drie ganzen een beetje besluiteloos rond, alsof ze zich afvragen of ze iets gemist hebben.....

Twee duiven zitten te tortelen op het bruggetje waar twee jongens anders altijd met een hoop bravoure overheen racen, maar vandaag fietsen ze er zowaar stilletjes, onder de indruk van wat ze niet horen,  overheen......

Het is alsof de hele wereld even op sloffen loopt....

Kwart voor negen....

Mijn eerste echte vakantiegevoel....

Bengel duikt uiteindelijk haar katteniglo in.... 

Ik kijk haar na en denk: groot gelijk, meid....

En dus draai ik me ook nog een keer om....

Eigenlijk had ik dat nog een keer of vier moeten doen....

Want ja… het moge dan vakantie zijn… maar juist daarom wacht er juist dat ene onaangenaam klusje.....

De belastingaangifte....

En kijk, deze twee oudjes, die op latere leeftijd elkaar gevonden hebben, hebben één belangrijke levensles heel snel onder de knie gekregen: je moet het vooral leuk hebben samen.....

Niet te veel gedoe, niet te veel gekibbel.....

Af en toe een meningsverschilletje of onenigheidje, vooruit, maar vooral lachen, genieten, samen zijn.....

Behalve…

Juist ja....bij de belastingaangifte....

Dat is het enige moment in het jaar waarop we serieus overwegen of een snelle echtscheiding niet gewoon praktischer zou zijn....

Dan voelt het alsof het nóóit meer goed komt tussen ons....

En vandaag… is die dag....

We drinken onze koffie alsof het een gifbeker is....

Zo’n laatste, plechtige slok voordat het onheil begint....

We zetten ons schrap voor een paar uur rampspoed en narigheid....

Voor gevloek, gezucht, zuchten-met-ogen-dicht en zinnen die beginnen met “maar dat heb ik toch nét gezegd"....?

En dan begin ik....

Ja, want ik ben degene die de aangifte invult.....

Willem heeft er,  naar eigen zeggen,  geen verstand van, maar dat weerhoudt hem er absoluut niet van om het hoogste woord te voeren en overal commentaar op te hebben....

Ik log in....

Koppelcode....

QR-code....

(Nog steeds geen Amerikaanse spion tegengekomen trouwens, wat een tegenvaller.)..

En ja hoor, ik zit erin....

“Nou, voeg mij maar toe,” zegt Willem monter, alsof we samen een gezellig spelletje gaan doen....

Samen aangifte doen op één formulier.....wel zo gezellig....

Tenminste… dat denk je op dat moment nog....

De Belastingdienst heeft al van alles voor ons ingevuld.....

“Makkelijker kunnen we het niet maken,” zeggen ze dan....

Nou, dat klopt, want wat zij al hebben ingevuld, daar kunnen wij in ieder geval geen ruzie over maken.....

Dat scheelt alvast een openingsronde.....

Maar dan…

Stel je het formulier voor als een slakkenkolonie....

En stel je voor dat op iedere slak vanaf nu een flinke scheut zout wordt gegooid....

Zo voelt het.....

Bij elke vraag heeft Willem ineens diepgaande interesse in zijn eigen onwetendheid.....

En ik… ik leg het natuurlijk weer niet goed uit....

Ik zou trouwens wel eens iemand willen ontmoeten die zonder haperen, stotteren of innerlijke paniek haar man perfect kan uitleggen hoe belastingaangifte werkt....

Ik typ braaf onze vierentwintig goede doelen in en raak hopeloos verstrikt in RSIN-nummers en andere mysterieuze codes....

Bij Willems lijfrenteberekeningen breekt het zweet me uit....

Maar hé — een glimlach verschijnt als ik zie dat de representatiekosten weer aftrekbaar zijn, want dat is lang geleden.....

Langzaam, tergend langzaam, werken we ons door het formulier heen....

En dan… het moment.....

De knop....

‘Bereken bijbetaling / teruggave’....

Ik durf er bijna niet op te klikken....

Echt......alsof er een soort fiscale donderwolk uit mijn scherm kan springen....

Maar dan toch....

Klik.....

En weet je wat nou zo heerlijk is....?

Dat je jezelf van tevoren allerlei rampscenario’s hebt aangepraat…

En dat het dan ineens… meevalt......

Ja, we moeten bijbetalen....

Natuurlijk moeten we dat....

Maar… het is lang niet zo erg als we hadden gedacht....

Sterker nog, we hadden het bedrag ongeveer verdrievoudigd in ons hoofd zitten....

En weet je wat nóg heerlijker is...?

Dat die echtscheidingsgedachten van een paar uur eerder…gewoon verdwijnen....

Als sneeuw voor de zon....

We kijken elkaar aan....

Zuchten en lachen.

Belastingaangifte… pfffft.

Je zal je vakantie er maar mee beginnen....

Maar ach…we zijn er weer doorheen....

En we zijn nog steeds getrouwd....

Dat is ook wat waard....