14 februari 2026

Dag van:

Ik merkte dat het de afgelopen week, of misschien zelfs al langer, voelde alsof ik een beetje op de automatische piloot had geleefd....... 

Sinds al het papierwerk voor school en het regel- en planwerk eindelijk achter de rug waren, zakte er iets in mij weg......

Alsof mijn hoofd besloot dat het wel genoeg was geweest en de stekker er gewoon even uit trok......

Ik voelde me ziek, moe,  en ook niet helemaal mezelf......

En tegenhouden of doorwerken hielp niet.... eraan toegeven was de enige optie.....

Mijn denken leek uitgeschakeld, alsof er een knop was omgezet zonder dat ik het doorhad......

Ik liet de dagen maar komen zoals ze kwamen......

Dingen liet ik over aan anderen, beslissingen ook......

Wat er op me afkwam, liet ik binnen zonder er echt bij stil te staan.......

Ik reageerde wel zoals er van me verwacht werd, knikte, stemde in, en legde me neer bij keuzes die anderen maakten......

Het ging allemaal wel, maar het voelde alsof ik er zelf niet echt bij was......

Alsof ik alleen maar meespeelde maar geen rol had, slechts toeschouwer was in plaats van het spel zelf te sturen en te regisseren......

Is dat nou hoe de automatische piloot werkt......? 

Dat je beweegt, reageert en doorgaat, maar zonder dat je werkelijk aan het roer staat.....?

En toen was het vandaag......

Nadat ik met Willem zijn nieuwe bril had

opgehaald.... één die er overigens precies zo uitzag als de vorige, alleen was die beschadigd geraakt en gelukkig verzekerd..... gebeurde er iets geks.......

Alsof er ergens diep in mijn hoofd een oude geiser stond, waarvan de waakvlam plotseling met een vonk tot leven kwam...... Ineens dacht ik: hé, wacht eens even… je gaat zondagnacht op reis......

Willem weet niet hoe dat werkt....en er moet nog van alles gebeuren.......

Het was alsof ik, na dagenlang passagier te zijn geweest, ineens weer de kapitein werd die het roer stevig in eigen handen nam......

Online inchecken.......

De tickets in de Samsung Wallet zetten......

Een taxi regelen voor naar het hotel op het vliegveld in Thessaloniki.....

En toen: oh jee, er moeten nog cadeautjes mee voor de Grieken......

Wat is het eigenlijk voor weer in Thessaloniki......? 

Wat moet ik in hemelsnaam inpakken.....? Lentekleren, iets warms, allebei misschien, voor de frisse of nog koude avonden.....? 

En mijn haar… mijn haar moet nog geknipt.....

Ooooooo en de katten, ik moet nog zorgen dat iemand voor de katten zorgt.....

Alles leek tegelijk te binnen te schieten, alles op het laatste moment......

Maar toch voelde het anders dan de dagen daarvoor......

Niet verlamd of afwezig, maar juist wakker geschud...... 

Alsof de mist in mijn hoofd optrok en ik weer beetje bij beetje zelf begon na te denken, zelf begon te navigeren......

Misschien nog steeds een beetje chaotisch, misschien op het nippertje..... maar wel weer met mijn eigen handen aan het roer......

En dat alleen al voelde als een klein begin van terugkomen......

We zijn dus ingecheckt....

De taxi is geregeld.....

Ik heb actuele filmpjes bekeken van Thessaloniki waarop de één zonder jas liep en de ander in een winterjas....

De ervaring leert dat de Grieken nu dikke jassen dragen en de toeristen in korte mouwen lopen.....

Maar 's avonds had toch iedereen iets warms aan....

Duidelijker kan het niet....

Ik heb heerlijk naar Griekse muziek geluisterd om toch maar een beetje in de stemming te komen,  en heb zelfs een broodje met ei durven eten,  dat er ook in bleef.....

Het zou toch zonde zijn als ik straks niet van al die heerlijke Griekse lekkernijen kan genieten....

Morgen word ik ook geknipt en haal ik de cadeautjes.....

Lang leve mijn vriendinnetje die er altijd is als je haar nodig hebt....

En van mijn andere vriendinnetje mocht ik een andere keer op haar verjaardag komen zodat ik zelfs vroeg naar bed kan en er weer uit kom als waarschijnlijk bij haar het feestje nét is afgelopen.....

Het leven komt weer een beetje binnen bij me.....

Nog niet helemaal en ik moet ervoor zorgen dat de vlam niet van schrik weer in waakstand gaat,  maar ik kom weer een beetje bij.....

Net als Willem, die dat weer anders doet dan ik...... maar hele dagen in zijn stoel zittend en mini dutjes van hooguit tien minuten doende, ook meer rust vond.....

En zo even achterom kijkend zijn we ook eigenlijk wel beestachtig veel aan het werk en bezig geweest.....

Och ja, ik had zelfs inspiratie voor een Valentijnsgedicht....

Late liefde

Rustig begin

Geen haast

Geen maskers

Geleefde jaren

Eigen paden

Die elkaar kruisen

Volle rugzakken

Begripvolle harten

Die mee dragen

Niet zoeken

Maar vinden

In elkaars voelen

Niet hoeven worden

Geen wringen in bochten

Maar mogen zijn

Weten wie je bent

Durven te blijven

Zoals je bent

Twee levens

Vele richtingen

Één horizon

Ruimte geven

Ruimte krijgen

Ademen naast elkaar

Geen strijd

Alleen groei

Schouder aan schouder

Late liefde

Diep geworteld

Innig en sterk

En.... het is wat het is....❤️

13 februari 2026

Dag van:

Vrijdag de dertiende..... 

Ik hoop toch vurig dat het voor mijn ouders een geluksdag was want ik werd geboren....

Maar voor menigeen is het dus die ongeluksdag gebleven....

En mensenkinderen wat een oorsprongen kent dat....

Religieus omdat er 13 mensen, Jezus en zijn 12 discipelen,  aan het laatste avondmaal zaten en vrijdag de kruisiging was....

Of gewoon gezien de geschiedenis omdat de Tempeliers op vrijdag 13 oktober werden gearresteerd....

Mythologisch gezien gaat het om een diner met 12 goden waar de listige god Loki als 13e ongenodigde gast verscheen en voor onheil zorgde.....

En iets moderner zorgde het boek Friday the thirteenth wel voor het bijgeloof....

Ik denk dat we er gezien de Olympische Spelen vandaag wel een reden aan toe kunnen voegen....

Kunstschaatsen is eigenlijk wel het populairste onderdeel van de Olympische spelen.... wist ik ook niet, maar dat schijnt zo te zijn....

Van deze sport zijn namelijk als eerste álle kaarten binnen een paar minuten verkocht....

Je zou nu maar Milaan kunnen gaan en voor ieder onderdeel nog wel ergens een ticket voor kunnen krijgen behalve voor het kunstschaatsen want voor die tribunes zijn al ver voor de opening van de Spelen alle stoelen bezet....

En vandaag was de finale voor de heren....

Een finale met drie grote favorieten....

De vraag was alleen nog wie van de drie op welke plaats van het erepodium zou plaatsnemen....

Werd het brons, zilver of goud....?

Nou vergeet dat maar....

Vrijdag de dertiende....!!!!!!

Alledrie gingen ze tijdens hun finalekur na een sprong, ik weet nu dat dat Axel heet, onderuit....

Niet één keer, niet twee keer, maar wel drie keer.....

En drie totaal onbekenden...nou ja, min of meer onbekend dan.... kwamen op het erepodium terecht....

Gek eigenijk dat het voor hen dus een geluksdag werd.....

Voor mij trouwens ook....

Want hoezeer ik ook gehoopt en gegokt had op deze vrijdag de dertiende vandaag, maar gisteravond is dan eindelijk de baby van één van de vier van onze 'gezellige meidenkring' geboren....

Luuk de nieuwe wereldburger....

Eindelijk kan ik de naam en datum op het geboortetegeltje borduren,  eindelijk krijgen de gehaakte lege motorboots slofjes voetjes om te verwarmen,  en nog vier knopen naaien en dan is ook het gebreide vestje klaar om gedragen te worden....

En verder deed ik gewoon weer niks..... helemaal niks....

Behalve de darmen in mij dan, want daar zat me weer een muziek in....

12 februari 2026

Dag van:

Een dag thuis dus.....

Zo’n dag van heerlijk niks..... en gewoon kunnen uitzieken.....

Geen schoolgedoe, geen rinkelende telefoons, of piepende laptop op je bureau...... 

Gewoon de sta-opstoel in standje achterover, dekentje erbij, kop thee in de hand......

Maar ja… “niks” bestaat natuurlijk niet......

In je hoofd staat de school gewoon aan, ook als jij dat officieel niet bent.......

Dus ’s morgens toch nog even wat geregeld.... Berichtjes hier, telefoontje daar, nog eens checken of alles liep zoals het moest.....

Stand-by gebleven, voor het geval er ergens een probleem zou opduiken.....

Je kent het wel: je zit thuis, maar in gedachten sta je nog gewoon op de werkvloer......

Pas tegen de middag begon het gevoel te komen dat het écht een dagje thuis was.....

En toen gebeurde er iets zeldzaams: de televisie ging niet alleen aan voor een snelle Olympische nieuwsflits, maar bleef ook eens op die zender staan......

De Olympische Spelen......

Niet even kijken wie er gewonnen had, maar het ook echt volgen......

Voorbeschouwingen, herhalingen, commentaar, het hele pakket.....

Een soort nationale spanning die langzaam opbouwde, alsof heel Nederland tegelijk thuis zat en zijn adem inhield......

Pas tegen de avond kwam “ons” Nederland pas echt in actie......

De spanning steeg.....

Je weet hoe dat gaat: ineens zit je rechterop in die comfortabele stoel, alsof je persoonlijk invloed hebt op de race.....

Handen om de leuning geklemd......

Alsof jij, als je maar hard genoeg meekijkt en schreeuwt, die laatste meters kunt doorduwen......

Maar eerlijk… wat is topsport eigenlijk een vreemd, bijna wreed systeem.....

Vier jaar lang trainen.....

Vier jaar vroeg opstaan, spierpijn, blessures, opofferingen, gemiste verjaardagen, gemiste vakanties, gemiste etentjes......

Vier jaar leven met één doel: dat ene moment......

Dat ene startschot......

Die ene sprong......

Die ene bocht......

En dan moet alles precies goed, zeg maar perfect vallen.....

Het lijf moet meewerken, het ijs of de sneeuw moet goed zijn, de vorm moet kloppen, het hoofd moet rustig blijven......

Alles......!

En dan kan het verschil tussen eeuwige roem en een vergeten plek op de uitslagenlijst… een tiende van een seconde zijn.......

Eén honderdste zelfs.....!!!!

Dat is minder tijd dan een oogknipper..... Minder dan de tijd die het kost om te bedenken of je nog een slok koffie of thee wilt nemen......

En daarin zit het verschil tussen een volksheld worden of met een brok in je keel naar huis vliegen......

Ik vind het pure frustratie.......

En toch… toch zit je te juichen alsof je er zelf een medaille bij krijgt.....

Je voelt de opluchting als iemand het wél haalt.....

Die ontploffing van blijdschap, die armen in de lucht, dat ongeloof op zo’n gezicht.....

Het is prachtig.....echt prachtig......

Maar die andere kant… die koppies vol teleurstelling.....

Die betraande ogen......

De woede.....

Het verdriet.....

Die sporter die net naast het podium staat, met misschien toch voor het oog van de camera een glimlach die nét niet echt is.....

Je ziet het denken achter die blik: vier jaar… vier jaar voor dit......

En dan de gedachte dat er weer vier jaar voorbij moeten voordat er een nieuwe kans is.....

Vier jaar waarin je ouder wordt, waarin anderen sneller worden, sterker, beter.....

Vier jaar waarin een blessure, een verkeerde beslissing of gewoon pech alles kan veranderen......

Of nog erger: weten dat dit je laatste kans was......

Dat de volgende Spelen niet meer voor jou zijn......

Dat er nieuwe sterren opstaan, jonger, frisser, sneller......

En dat jouw moment… gewoon voorbij is.....

Nee.....geef mij maar mijn sta-opstoel in standje achterover......

Met een kop thee, een dekentje en de afstandsbediening......

Dan leef ik wel mee vanaf de zijkant.....

Juichen met de winnaars, slikken bij het verlies, en vooral heel blij zijn dat ík niet op dat ijs of in die sneeuw hoef te staan met vier jaar hoop op mijn schouders......

11 februari 2026

Dag van:

Zestien jaar

Nieuwe levels

Eigen tempo

Controller in de hand

Ogen op het scherm

Werelden verkennen

Grote dromen

Snelle vingers

Slim hoofd

Soms eigenwijs

Typisch puber

Maar altijd jij

Liefste kleinzoon

Waardevol hart

Uniek persoon

Als je wilt

Kun je alles

Dat weten wij

Trots op jou

Elke dag

Level zestien

Gefeliciteerd lieve Michael, zaterdag komt oma het vieren in Haarlem.....

Tenminste dat zijn wel mijn plannen....

Maar na toch maar weer een dag werken en oudergesprekken zegt dit lijf 'bekijk jij het even lekker, ik ben wel klaar met al die ibuprofennen, paracetamolletjes en diarreeremmers'....

En dus kom ik thuis en dachten mijn darmen in dat lijf 'als het van onder geremd wordt, dan gooien we het er van boven wel uit'.....

Dus...waaaaaar is die emmer....?

Ik denk dat het nu klaar is....

Ik pers er tussen overgeven 1 en overgeven 2 nog één paar oudergesprekverslagen uit in de wetenschap dat ik anders straks een hele bult verslagen heb om uit te typen maar dan is het op....

Écht op......

Ik wil heus wel, want oh er is nog een kleuter verjaardag en een carnavalsfeest en oooh al die ouders die over hun kind Willem praten......maar ik kan niet meer....

En wil ik nog een leuke verjaardag en vakantie hebben dan is rust en uitzieken nu mijn enige doel......

Daar heb ik dan welgeteld nog vier dagen voor...

Morgen zie ik wel hoe ik die gesprekken afzeg en naar een andere datum verplaats.... maar nóg twee dagen werken voelt als roofbouw.....

Op is op...... en dat ben ik.....

Hier in bed staat weer de emmer tussen mijn sloffen en de kat....

Op is op....

Tijd om bij te tanken....

Tijd om van zombie weer mens te worden in een lijf zonder oplap en overeind blijf middeltjes.....

Zoals ik vanavond een vriendin appte...."Laat ik nou eens één keer verstandig zijn"....

10 februari 2026

Dag van:

Gestolen momentjes..... het zijn vaak van die korte, vaak intieme of ontspannende momentjes te midden van een drukke planning, verplichtingen of hectiek......

Het zijn momenten van rust, genot of verbinding die je eigenlijk zo'n beetje "steelt" van de tijd die eigenlijk voor werk, huishouden of zorgtaken bestemd was. 

Even ontsnappen, luxe, klein geluk.......

Ik vind het op het moment van die dagen die ik de dagen van de gestolen momentjes noem....

Dat zijn meestal ook de drukste dagen....

Dagen van vlak voor het einde van een seizoen of een project, drukke werkperiode enz....

Van die dagen dat je eigenijk geen tijd hebt om even te genieten van vrije tijd of kleine geniet en geluks momentjes....

Maar ook geen tijd hebt om even die normale dingetjes te doen als je was opvouwen, benzine tanken in goedkoop Duitsland en dergelijke....

Je doet al zoveel, er gebeurt al zoveel en toch kun je in die gestolen momentjes ook nog nét iets meer dan je dacht....

Op school is het mega druk, vooral met zo'n vakantie in zicht....

De verslagen of zogeheten tussenevaluaties, die op een reguliere school 'rapporten' heten, moeten de deur uit....

De gesprekken met ouders over die vorderingen moeten worden gevoerd....

Het project Kleuterflits voor ná de vakantie moet afgerond...

En dan heb je nog,  ja sorry voor de liefhebbers, die verschikkelijk carnaval om de week voor de vakantie mee af te sluiten....

Thuis is het één grote bende en één grote ziekenboeg....

Want dacht ik van de buikgriep af te zijn, vandaag ging hij fijn even opnieuw aan de gang.... en Willem deed vrolijk mee, al was het dan zonder de overgeef buien erbij....

Zo zijn er nog de verjaardagen want jemig die meimaand daar wordt wat in verwekt om in februari tot leven te komen....

Al die zwangeren maar liefst in februari, rond dezelfde datum ook nog eens,  uitgeteld....

Heb ik het al gehad over het reisje naar Griekenland....?

Kleren, toiletspullen, koffers parkeerplaats, taxi's, hotel etc....

Nou kijk.... dat soort dingen dus gebeuren in mijn gestolen momentjes....

Haken, breien, borduren voor baby's op komst,  gedichtjes voor jarige kleinkinderen, cadeautjes voor vriendinnen,  een feestje....

Eigenijk kan het niet, maar je doet het toch....

En op dat moment dat je je even iets beter dan ziek voelt, draai de toch nog maar een wasje en vouwt de vorige was op....

Elke keer grijpt mijn hand naar mijn mobiel om me ziek te melden, maar dan komt die gedachte van 'ach het kan nog nét'..... misschien hou ik het wel vol.....

En zelfs vanmorgen toen (alweer die) hoofdpijn me kwelde, m'n darmen opspeelde, had ik zoiets van 'ik kan nog best even met mijn vriendinnetje naar Duitsland voor een kop thee,  wat boodschappen en benzine..... we hebben elkaar al te lang niet gezien en gesproken....

Het bleef bij thee en de benzine want dat nare misselijke gevoel ging maar niet over....

Thuis onder een fleece dekentje in je stoel, eventjes niks, verrast worden door je

dochter die een opkikkertje komt brengen in de vorm van een mandje hyacinten (ooooh wat ruikt het lekker nu in huis), haar nieuwe te blitse sportautootje met open dak (ja nu even niet met die regen), komt laten zien.... en je dan weer ietsje beter voelen....

Mooi zo, gestolen momentje om de wasmand te verlossen van zijn laatste wasje....

En dan toch maar weer in je stoel duiken.... je hand naar je mobiel om je ziek te melden..... hand weer terug.... nee het komt wel goed.....

Eten koken doen we vanavond niet....

Het wordt gewoon een beschuitje met slappe thee voor allebei, voor de buis terwijl we curling kijken....

Zo'n gestolen genietmomentje want hoe gaaf vinden we allebei die sport....

En dan het gestolen momentje 'in bad gaan ' maar combineren met een gedichtje schrijven voor de morgen jarige kleinzoon....

Onder zachte schuim, 

thermos thee op de bijzettafel

werk wacht wel even.

Kraan iets warmer doen,

laptop nog half in het zicht 

morgen weer een dag.

9 februari 2026

Dag van:

What's in a name.....?

Maar laat ik beginnen met dat ik, inmiddels voor gek en dwaas uitgemaakt,  vandaag dus inderdaad ben gaan werken.....

Niet geheel vast op de benen maar voldoende om aanwezig te zijn....

Een werkdag zonder koffie, maar met slappe thee, een half bakje vla met een halve banaan, en een half kommetje vol bouillon.....

En ik heb het gered.... inclusief verjaardag van een leerling die met zijn mama kwam die de hele ochtend bleef, inclusief het eerste oudergesprek met gezinsvoogd en handig vertaalapparaatje.....

Maar wat me werkelijk op de been hield waren natuurlijk de kinderen....

In de klas is een soort van mini babyboom bij mama's die in februari zijn uitgeteld en ook nog eens een jongetje krijgen....

De 'grote zussen' oefenen met babypoppen in de huishoek....

Vooral het luiers wisselen is in....

En al helemaal als de juffen elke keer hun neus ophalen als ze met de baby en een vieze luier langs komen lopen....

'Eigenlijk zouden we er écht iets in moeten doen dat op poep lijkt' zegt mijn assistente....

En gelukkig heb ik een buikvirus dat zich in de buik bezig houdt en niet in het hoofd, dus kom ik op het lumineuze idee om de niet opgegeten boterham met pindakaas van een van de leerlingen, op te offeren....

Pindakaas in de luier..... en, "dat lijkt wel eggie juf".....

Gevolgd door...."wil jij de luier verschonen juf"?.....

Bij baby broertjes krijgen hoort ook een naam bedenken....

En daar is één van de 'grote' zussen dan ook druk mee bezig.....

En daar begint deze blog....

What's in a name.....?

Even wat weetjes.....

De vroegste namen die we kennen, stammen uit de tijd dat het schrift werd uitgevonden in Mesopotamië.....

De oudste geregistreerde naam in de geschiedenis is vermoedelijk Kushim, een boekhouder die rond 3200 v.Chr. op kleitabletten transacties van gerst vastlegde.... 

Voor die tijd werden namen ongetwijfeld mondeling gebruikt, maar daarvan is geen bewijs bewaard gebleven.....

Ze waren gebaseerd op

Germaans: strijd en moed (bijv. Willem van 'wil' en 'helm')......

Of.....

Religieus: Vanaf de 12e eeuw toen Germaanse namen steeds vaker vervangen werden door namen van heiligen (zoals Johannes of Maria) onder invloed van de kerk......

Toen de burgerij in de late middeleeuwen groeide, was één naam niet meer genoeg om mensen te onderscheiden......

En zo ontstonden ook achternamen/ familienamen.....

Adel en rijken: waren de eersten die rond de 12e eeuw vaste achternamen gingen gebruiken om bezit en erfenis vast te leggen.....

Gewone burgers: daar kwam dit pas veel later en dan vaak gebaseerd op hun beroep (Bakker), vader (Jansen) of woonplek (Van Dijk)......

Napoleon voerde in 1811 de Burgerlijke Stand in, waarbij iedereen die nog geen vaste familienaam had, er verplicht eentje moest kiezen en laten registreren voor belastingen en militaire dienst......

Tot zover de weetjes....

En deze....

Maar de aller aller vroegste voornamen waren vaak beschrijvend......

Ze verwezen naar uiterlijke kenmerken, karakter, of de omstandigheden rond de geboorte......

En misschien was dat zó gek nog niet....

Ik zit met die ene leerling te praten over namen...

Nou is een kleuterwereld nog niet zo groot...

Thuis en de buurt, je familie en...... de klas....!

Ze begint dus de namen van haar klasgenootjes af te gaan....

Wel de jongetjes uiteraard.....

Y is een lieve naam,  A ook,  maar N is een stoute naam....

L is een kleine naam, en de ander L een stille naam..... maar tot nu toe neemt ze ze allemaal in overweging....

Maar dan komt Z..... nee geen Z roept ze...!

'Geen Z' vraag ik verbaasd......

"Nee Z is een klierige klieder naam".....

Misschien toch wel goed dat we in deze tijd leven want om nou als Klierige Klieder door het leven te gaan...... tja......

8 februari 2026

Dag van:

Volgende week naar Griekenland moeten en er tegenop zien....

Dat is geen goed teken....

Maar hoe moet je,  als je nog herstelt van een griep én een buikgriep virus, met nog een té drukke week voor de boeg vol oudergesprekken waarvan één hele avond er ook nog mee gevuld is, plus een weekend met een verjaardag van je kleinzoon in Haarlem én een verjaardag van één van je vriendinnen, ook nog zorgen dat het huis aan kant is, de was gedraaid is met kleren die mee moeten, en je koffer gepakt moet worden.......

Hoe doe je zoiets....?

Duidelijk is wel dat door hard werken en weinig slaap, de zorg om Willem, het eind van mijn Latijn bereikt is en de weerstand op....

En misschien, als ik dan omdenk, is het zo gek juist nog niet om naar Griekenland te vertrekken volgende week...

Want waar ter wereld leer je beter dat het leven een feest is....

Een feest dat je vieren moet en niet lijden.... of overleven.....

Neemt niet weg dat deze week nog wel even overleefd moet worden....

En thuisblijven is geen optie....

Overgeven is gelukkig voorbij....

Tjonge kan wel 20 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst heb overgegeven....

Nou, ik heb de schade aardig ingehaald zullen we maar zeggen....

Goed voor de komende 20 jaar....

De darmen rommelen en steken nog als een niet op gang komende dieselmotor met een kabouter samoerai inclusief zwaard die zich vermaakt door af en toe eens een steek uit te delen in mijn meterslange darmstelsel....

Vandaag dus dag 2 zonder eten....

(Mijn manier van terug vechten... of heet dat overmacht?)....

Voor morgen alleen een banaantje en wat vla in de tas mee naar school.....

En maar zien hoe we de dag doorkomen....

En de rest....... ik zie wel.....

Er liggen vast nog genoeg van kleren in de kast die ook in de koffer passen....

En Zeeman of de Action of anders de Griekse lingerieshops. hebben vast nog wel ondergoed en sokken die ze graag aan ons verkopen....

Oftewel, ik kijk misschien toch wel uit naar Thessaloniki maar overzie het nog even allemaal niet.....