Dag van:
Het is ieder jaar weer een klein beetje gokken wanneer nu precies de beste dag is om de appels te oogsten.....
De appels van die ene appelboom die in onze tuin staat....
Ik plantte hem de eerste week dat ik er kwam wonen dus de appelboom is nu 20 jaar oud....
Te vroeg oogsten is jammer, te laat misschien nog veel jammerder.....
Dus kijk je naar de appels, naar het weerbericht, naar de kleur van de lucht en probeer je ergens tussen al die signalen het juiste moment te vinden.....
Vandaag was zo’n dag waarvan je dacht: nú moet het maar gebeuren....
De laatste echt warme dag, 27 graden nog wel....
Morgen wordt het alweer een stuk frisser en gaat het regenen, en dus besloten Willem en ik dat dit onze dag moest zijn.... Appeloogstdag....
En eigenlijk begint daarmee een soort mini-avontuur....
Want appels plukken klinkt natuurlijk heel eenvoudig.....
Je loopt naar de boom, pakt een appel en legt hem in een mand.....klaar...
Nou… niet helemaal dus.....
Sommige appels lijken namelijk speciaal te zijn opgehangen om het ons vooral niet gemakkelijk te maken.....
Die hangen ergens diep in de boom, precies daar waar je er nét niet bij kunt....
Dus staan Willem en ik ons vervolgens in allerlei bochten te wringen;....een arm tussen twee takken door, een hoofd ergens onderdoor, nog een stukje verder reiken… en vooral proberen niet met onze voeten, benen of complete lichaamsgewicht een tak te beschadigen....
Soms lijkt het meer op acrobatiek dan op fruitteelt....
En natuurlijk zijn juist díé appels de mooiste....
Dus ga je toch weer verder....
Nog eentje daar… en die helemaal bovenin… en kijk, daar hangt er nog één achter die tak....
Voor je het weet ben je een uur verder en vraag je je af hoe het mogelijk is dat je met twee mensen en een appelboom zoveel gymnastiek kunt bedrijven....
Dat wordt morgen spierpijn...
Appels plukken is eigenlijk gewoon een intensieve full-body workout, maar dan met een veel lekkerder eindresultaat....
Langzaam wordt de mand voller...
Rode blosjes, geelgroene appels, grote stevige vruchten… allemaal bij elkaar....
En op een gegeven moment zet je die volle mand even neer en kijk je ernaar...
En dán komt dat andere gevoel...
Want zo’n mand vol appels vertelt eigenlijk het hele verhaal van het afgelopen voorjaar en de zomer...
Van eigenijk alle seizoenen wel...
Je ziet ineens weer die kale besneeuwde boom voor je zoals hij er maanden geleden uitzag.....
Toen kwamen er die piepkleine groene knopjes die blaadjes werden....
Voorzichtig nog, alsof de boom zelf ook even moest nadenken of het voorjaar nu echt begonnen was, kwamen er weer andere knipjes met roze puntjes eraan....
En daar kwamen de bloesems.....
Die prachtige, zachte roze bloesem die de hele boom ineens veranderde in iets bijna sprookjesachtigs.....
Bloempje na bloempje ging open en zonder dat je het eigenlijk goed in de gaten had, begon daar het volgende hoofdstuk.....
De bloesem verdween...
De kleine vruchtjes kwamen ervoor in de plaats....
Eerst nauwelijks meer dan kleine bolletjes aan de takken....
Je kijkt ernaar en denkt: daar moet dus straks een appel uit komen....?
En kijk nu...
Nog geen vier maanden later hangen er gewoon grote appels aan de boom....
Stevig, sappig en met van die mooie rode blosjes alsof ze de hele zomer in de zon hebben liggen blozen...
En dan staat die mand daar.... helemaal vol...
Het is misschien maar een mand met appels, maar eigenlijk zit er een heel seizoen in....
Voorjaar, bloesem, zomerzon, regen, wachten, groeien… en uiteindelijk deze ene warme septemberdag waarop Willem en ik ons weer eens vrijwillig in allerlei onmogelijke houdingen hebben gewrongen om ze allemaal van de boom te krijgen....
En het mooiste is misschien wel dat het verhaal hiermee nog niet afgelopen is....
Want straks zullen de blaadjes verkleuren en eraf vallen en dan begint het hele verhaal weer opnieuw....
Het 21ste jaar in....
En straks is het weekend....
En dan verdwijnen die appels langzaam weer uit de mand....
Een deel wordt geschild, gesneden en verwerkt tot een heerlijke hete bliksem.... Appels die straks zacht meekoken en samen met de andere ingrediënten zo’n geur door het huis verspreiden waarvan je meteen weet: 'dit is thuis'...
En natuurlijk komen er ook appeltaarten...
Gouden korst, warme appel, kaneel… en waarschijnlijk een keuken waarin iedereen nét iets vaker komt kijken dan strikt noodzakelijk is....
Want een versgebakken appeltaart heeft nu eenmaal een merkwaardige aantrekkingskracht....
En ik zal de hele buurt er weer van voorzien....
Dus vandaag stond daar die volle mand...
Het resultaat van een paar maanden groeien aan een boom, van kleine knoppen tot roze bloesem en van bloesem tot grote appels met rode wangetjes...
Wat is het toch bijzonder dat iets wat begon met een klein bloesemknopje, nu straks eindigt op een bordje met een stukje warme appeltaart.....
