9 februari 2026

Dag van:

What's in a name.....?

Maar laat ik beginnen met dat ik, inmiddels voor gek en dwaas uitgemaakt,  vandaag dus inderdaad ben gaan werken.....

Niet geheel vast op de benen maar voldoende om aanwezig te zijn....

Een werkdag zonder koffie, maar met slappe thee, een half bakje vla met een halve banaan, en een half kommetje vol bouillon.....

En ik heb het gered.... inclusief verjaardag van een leerling die met zijn mama kwam die de hele ochtend bleef, inclusief het eerste oudergesprek met gezinsvoogd en handig vertaalapparaatje.....

Maar wat me werkelijk op de been hield waren natuurlijk de kinderen....

In de klas is een soort van mini babyboom bij mama's die in februari zijn uitgeteld en ook nog eens een jongetje krijgen....

De 'grote zussen' oefenen met babypoppen in de huishoek....

Vooral het luiers wisselen is in....

En al helemaal als de juffen elke keer hun neus ophalen als ze met de baby en een vieze luier langs komen lopen....

'Eigenlijk zouden we er écht iets in moeten doen dat op poep lijkt' zegt mijn assistente....

En gelukkig heb ik een buikvirus dat zich in de buik bezig houdt en niet in het hoofd, dus kom ik op het lumineuze idee om de niet opgegeten boterham met pindakaas van een van de leerlingen, op te offeren....

Pindakaas in de luier..... en, "dat lijkt wel eggie juf".....

Gevolgd door...."wil jij de luier verschonen juf"?.....

Bij baby broertjes krijgen hoort ook een naam bedenken....

En daar is één van de 'grote' zussen dan ook druk mee bezig.....

En daar begint deze blog....

What's in a name.....?

Even wat weetjes.....

De vroegste namen die we kennen, stammen uit de tijd dat het schrift werd uitgevonden in Mesopotamië.....

De oudste geregistreerde naam in de geschiedenis is vermoedelijk Kushim, een boekhouder die rond 3200 v.Chr. op kleitabletten transacties van gerst vastlegde.... 

Voor die tijd werden namen ongetwijfeld mondeling gebruikt, maar daarvan is geen bewijs bewaard gebleven.....

Ze waren gebaseerd op

Germaans: strijd en moed (bijv. Willem van 'wil' en 'helm')......

Of.....

Religieus: Vanaf de 12e eeuw toen Germaanse namen steeds vaker vervangen werden door namen van heiligen (zoals Johannes of Maria) onder invloed van de kerk......

Toen de burgerij in de late middeleeuwen groeide, was één naam niet meer genoeg om mensen te onderscheiden......

En zo ontstonden ook achternamen/ familienamen.....

Adel en rijken: waren de eersten die rond de 12e eeuw vaste achternamen gingen gebruiken om bezit en erfenis vast te leggen.....

Gewone burgers: daar kwam dit pas veel later en dan vaak gebaseerd op hun beroep (Bakker), vader (Jansen) of woonplek (Van Dijk)......

Napoleon voerde in 1811 de Burgerlijke Stand in, waarbij iedereen die nog geen vaste familienaam had, er verplicht eentje moest kiezen en laten registreren voor belastingen en militaire dienst......

Tot zover de weetjes....

En deze....

Maar de aller aller vroegste voornamen waren vaak beschrijvend......

Ze verwezen naar uiterlijke kenmerken, karakter, of de omstandigheden rond de geboorte......

En misschien was dat zó gek nog niet....

Ik zit met die ene leerling te praten over namen...

Nou is een kleuterwereld nog niet zo groot...

Thuis en de buurt, je familie en...... de klas....!

Ze begint dus de namen van haar klasgenootjes af te gaan....

Wel de jongetjes uiteraard.....

Y is een lieve naam,  A ook,  maar N is een stoute naam....

L is een kleine naam, en de ander L een stille naam..... maar tot nu toe neemt ze ze allemaal in overweging....

Maar dan komt Z..... nee geen Z roept ze...!

'Geen Z' vraag ik verbaasd......

"Nee Z is een klierige klieder naam".....

Misschien toch wel goed dat we in deze tijd leven want om nou als Klierige Klieder door het leven te gaan...... tja......

8 februari 2026

Dag van:

Volgende week naar Griekenland moeten en er tegenop zien....

Dat is geen goed teken....

Maar hoe moet je,  als je nog herstelt van een griep én een buikgriep virus, met nog een té drukke week voor de boeg vol oudergesprekken waarvan één hele avond er ook nog mee gevuld is, plus een weekend met een verjaardag van je kleinzoon in Haarlem én een verjaardag van één van je vriendinnen, ook nog zorgen dat het huis aan kant is, de was gedraaid is met kleren die mee moeten, en je koffer gepakt moet worden.......

Hoe doe je zoiets....?

Duidelijk is wel dat door hard werken en weinig slaap, de zorg om Willem, het eind van mijn Latijn bereikt is en de weerstand op....

En misschien, als ik dan omdenk, is het zo gek juist nog niet om naar Griekenland te vertrekken volgende week...

Want waar ter wereld leer je beter dat het leven een feest is....

Een feest dat je vieren moet en niet lijden.... of overleven.....

Neemt niet weg dat deze week nog wel even overleefd moet worden....

En thuisblijven is geen optie....

Overgeven is gelukkig voorbij....

Tjonge kan wel 20 jaar geleden zijn dat ik voor het laatst heb overgegeven....

Nou, ik heb de schade aardig ingehaald zullen we maar zeggen....

Goed voor de komende 20 jaar....

De darmen rommelen en steken nog als een niet op gang komende dieselmotor met een kabouter samoerai inclusief zwaard die zich vermaakt door af en toe eens een steek uit te delen in mijn meterslange darmstelsel....

Vandaag dus dag 2 zonder eten....

(Mijn manier van terug vechten... of heet dat overmacht?)....

Voor morgen alleen een banaantje en wat vla in de tas mee naar school.....

En maar zien hoe we de dag doorkomen....

En de rest....... ik zie wel.....

Er liggen vast nog genoeg van kleren in de kast die ook in de koffer passen....

En Zeeman of de Action of anders de Griekse lingerieshops. hebben vast nog wel ondergoed en sokken die ze graag aan ons verkopen....

Oftewel, ik kijk misschien toch wel uit naar Thessaloniki maar overzie het nog even allemaal niet.....

7 februari 2026

Dag van:

Gisteren maakte ik nog grapjes over de Noorse Olympische ploeg die geveld was door het norovirus......

Karma heeft een bijzonder gevoel voor humor, want vannacht was ik zelf aan de beurt.......

Het begon met hevige, waterdunne diarree...... 

Tegen de ochtend dacht ik dat er echt niets meer in mij zat, maar toen begon het overgeven......

Alles wat ik probeer te drinken, komt er net zo snel weer uit, en het voelt alsof elk slokje groene limonade zich verdubbelt op de weg naar buiten......

Mijn hoofd staat op knappen en ik heb anders nooit hoofdpijn.....

Ik ben ziek, echt ziek......

Koorts, verwardheid, en vooral veel slapen.... Mijn lichaam heeft het duidelijk voor het zeggen vandaag, en ik luister maar braaf...... Hopelijk is dit zo’n virus dat net zo snel verdwijnt als het komt, want dit is er eentje die ik niemand gun.......

6 februari 2026

Dag van:

Vandaag was zo’n dag waarop alles door elkaar heen liep.....

Zo’n dag waarop je ’s ochtends denkt dat het allemaal wel mee zal vallen, maar waarop al snel blijkt dat er van alles geregeld moet worden......

Nog voordat het ene was afgerond, diende het volgende zich alweer aan.....

Telefoontjes, lijstjes, vragen tussendoor, kleine brandjes die geblust moesten worden...... 

En steeds was ik afhankelijk van die ander.....

Het voelde alsof ik de hele dag achter de feiten aan rende, steeds met het idee: als dit nog even lukt, dan komt het goed......

En zo wachtte ik,  aan het einde van de dag, nog op die ene toezegging......

Dat ene berichtje, dat ene telefoontje dat alles rond zou maken en de dag een gevoel van afronding zou geven......

Ik bleef er toch een beetje op hopen......

Maar het kwam niet......

De uren tikten door, het werd later en later, en uiteindelijk bleef het stil.....

Dus bleef ook dat licht onvoldane gevoel hangen......

En een teleurstellende boodschap die ik mensen moest brengen terwijl ik er zelf niks aan kon doen.....

Dan maar weer wachten tot maandag, zei ik tegen mezelf.......al had ik het stiekem graag anders gezien......

Tussen al dat geregel door was er gelukkig ook nog de klas......

Mijn kleuters, met hun verhalen, hun vragen en hun kleine, vrolijke wereldje......

Leren met euro's te betalen terwijl ze eigenijk alleen maar het woordje 'pinnen' of 'tikkie' van hun ouders kennen.....

En dus zag ik de één en twee euro muntstukken door de pingleuf verdwijnen......

Maar dit stukje van de dag voelde als een soort anker......

Even weg van het gedoe, gewoon samen tellen, lachen en ontdekken en ze notabene zelfs een tikspel leren waarbij ik geen juf maar een monster was die graag een kindje lustte.....

Ze kunnen zo opgaan in iets kleins, en daar word ik zelf ook altijd weer rustig en blij van......

En nee hè...... door alle drukte ontdekte ik later dat ik iets belangrijks was vergeten: de enveloppen voor de ouders waren niet mee naar huis gegaan......

Gelukkig had ik de benodigde documenten wel digitaal gestuurd, maar onderteken moet toch op papier.....

En de enveloppen lagen nog netjes op de kast, precies waar ik ze had neergelegd om ze zeker niet te vergeten......

Dus ook dat schuift weer door naar maandag......

Soms zit een dag gewoon zo in elkaar......

Wat me de hele dag door trok, was de gedachte aan vanavond.....

De opening van de Olympische Winterspelen......

Een moment waarop er niets geregeld hoefde te worden, niets opgelost, niets onthouden.....

Alleen maar kijken.....

Alleen maar genieten......

Zoals ik dat steevast al doe vanaf dat ik het eerste daglicht zag.....

Omdat mijn vader altijd zei "dat hoort bij je opvoeding"......

En och, wat was het vanavond weer mooi.....

Zo klein, zo eenvoudig, en juist daardoor zo intens.......

Geen overdaad, geen spektakel om het spektakel, maar een soort stille schoonheid die je vanzelf stil maakte.....

Adembenemend.....

De muziek, de sporters, de toespraken… het voelde alsof de wereld even samenkwam in één moment......

Toen Andrea Bocelli begon te zingen en Mariah Carey verscheen, de Olympische hymne gezongen werd....kreeg het iets bijna sprookjesachtigs.......

En toen de Olympische vlam werd ontstoken, zo zacht, zo licht, zo prachtig om te zien, ontsnapte me zomaar hardop een: "Oooh, wat mooi".....    

Zo’n spontaan moment van verwondering, alsof de hele dag even van me afviel.......

En zo eindigde deze rommelige, een tikje onvoldane dag toch nog met iets zachts......

Met muziek, licht en een klein Olympische magie..... 

Soms is dat ook precies genoeg......

5 februari 2026

Dag van:

Onbegrepen gedrag bij jonge kinderen (0-6 jaar) uit zich in aanhoudend storend, agressief, of uiterst angstig gedrag dat niet direct te verklaren is, vaak resulterend in machteloosheid bij de omgeving......

Je ziet driftbuien, slaan, schoppen of extreme teruggetrokkenheid......

En hoe belangrijk is het dan om rustig te blijven, veiligheid te bieden en te zoeken naar de oorzaak zoals trauma, stress of overprikkeling......  

Naast dat ik me als gedragsspecialist gespecialiseerd heb ik kinderen met Down syndroom en kinderen met een reactief hechtingsstoornis, ligt hier wat juf zijn betreft toch wel mijn hart..... onbegrepen gedrag zo snel mogelijk begrijpen....

Het kind leren kennen, de gezinssituatie leren kennen, de omgeving enz.....

En gelukkig..... GELUKKIG.... dat vingerspitzen gevoel volgen.....

Geen kind wil onbegrepen zijn, (geen ouder ook trouwens).....

Elk kind wil erbij horen, lief gevonden worden zich gekend, gezien en begrepen voelen.....

En al snel kom je erachter dat elk kind behoefte heeft aan grenzen en duidelijkheid maar vooral dat kwaad nooit met kwaad bestreden moet worden.....

Niks is voor mij mooier dan deze uitdaging aangaan.....

Maar soms.... vandaag dus.... hoefde ik helemaal niet zelf naar oplossingen te zoeken....

Want daar zat ze.....

Dat kleine drama queen tje, driftkikkertje dat de boel weer eens op stelten zette...

Het speelgoed vloog van tafel, de stoel door de klas en dramatisch verkoos ze toen zich neer te laten vallen tussen de zojuist door de klas gevlogen spullen.... gillend, schreeuwend....

Dan weer wilde ze groot zijn en vond zichzelf te klein dan weer was ze ziek, nou ja oké, moe was ook goed, en het volgende moment wilde ze alleen maar meisjes en geen jongens, om na 5 minuten te verkondigen dat meisjes stom zijn.....

En ze wilde álles hebben (vooral alles wat een ander op tafel had)....

Ofwel: alles schreeuwde 'geef de wereld betekenis en mijzelf eigenbeeld en zelfvertrouwen'.....

Ga ik nu boos worden....?

Ik nam haar toch maar op schoot.....

"Lastig he", was het enige dat ik zei....

En daar ging het gillen en schreeuwen over in huilen....

En dat liet ik even zo..... wanhoop en verdriet of de wereld niet begrijpen, huilt zo lekker van je af.....

Maar dan begin ik toch te vertellen dat we met heel veel kindjes in de klas zijn die allemaal graag willen spelen en dat je dan soms moet wachten tot jijzelf met ander speelgoed verder kan.... omdat het zo fijn is als andere kindjes ook kunnen spelen....

Maar zo hééééérlijk..... want nu komt het....

"Dan moet je maar vragen of je twee kindjes in de klas mag hebben.... en dan is het ook niet zo druk voor jou en hoef je niet zo hard te werken"......

Tja..... of ik het dé oplossing vond daar laat ik me maar niet over uit.... en de knuffel die ze kreeg voor het zelf bedenken van deze oplossing.... ach die was genoeg om weer een uurtje verder te kunnen.... tot de volgende driftbui....

Maar toen was alleen haar even aankijken voldoende om maar heel snel te stoppen....

En verder....?

Manlief heeft griep....

De échte griep wel hoor, met koorts en zo.... maar guttegut daar doorheen ook die mannengriep.... je weet wel....

Hij ligt als een zielig ziek hoestend vogeltje met een dekentje in zijn luie stoel en belt on de haverklap....

Videobellen.....

En heb je wel eens op je scherm in vol beeld een zieke ongeschoren man gezien....?

Nou écht, je zou terstond weer ophangen...

Alle soorten griep in de medische griep encyclopedie heeft hij al opgezocht

want...."deze is echt heel erg Wampie".....

Hij wil paracetamol, ibuprofen, noscapect, fluimicil, hoestdrank drop, sinaasappels, hoestdrank thijm, hoestdrank honing, thee met honing en dropjes.....

Hij wil beneden in de stoel slapen want liggen lukt niet meer....

Hij wil aandacht en bevestiging en de mededeling dat het morgen weer over is....

Maar vooral de bevestiging dat hij heel héél zielig is.....

Hoe leuk is het daarom dat ik na schooltijd na een vergadering nog even nazit met mijn collega's en we het zomaar ineens hebben over onze gezinnen en voorraadkasten....

Je weet wel die kasten waar je de koekjes, chips, snoep en chocolade in bewaard.....

Tenminste..... een poging daartoe doet.....

En dat je meestal naast de voorraad grijpt,  lege dozen aantreft die niet weggegooid zijn of je de visite iets wilt aanbieden en er nog één bastognekoek in de verpakking blijkt te zitten.... nog zacht geworden ook....

Oké,  zo herkenbaar waren dus elkaars verhalen....

Dan hadden we het over waar we dan het meest/vaakst naast grepen....

Op 1 met stip, de chips....dan de chocolade in al zijn vormen... en op 3 de koekjes en snoep.....

Zelf vulde ik de lijst aan met kaas maar daar hadden anderen beduidend minder last van.....

Zal wel weer iets typisch Willems zijn.....

Maar nóg leuker was om uit te wisselen wat ze gedaan hadden om het hun gezin af te leren....

Zo had één collega alle lege dozen die ze in de kast vond verzameld en met Sinterklaas ingepakt en in de zak gedaan....

Je kunt je de reacties bij het 'vol verwachting klopt mijn hart' uitpakken, wel voorstellen....

Dan was er een collega die zelfs een kluis heeft aangeschaft waarvan zij alleen de code weet....

En wil je weten waar de beste verstopplekken zijn....?

In je mandje vol bh's, bij de strijkplank en strijkbout, achter de wasmachine....

En vergeet onder je bed maar want die plek daar zoeken ze als eerste....

Het was een heerlijk hilarische nazit.....

Tja en toen zat ik weer naast mijn zieke Willem...

Hoestende, zuchtende, niesende oh zo zielige Willem.... 

Maar wel een Willem waar een vol bord macaroni met zalm dan weer met gulzigheid inging....

Ach ja......

4 februari 2026

Dag van:

Het is niet druk in de klas......

Integendeel, er zijn er wel vijf ziek......

En toch… ik weet: de drukte gáát komen.....

Straks komen de cliniclowns.....

En daarna moeten we ook nog naar het ontdeklab..... werken met computers en robots.....

Veel prikkels, veel verwachtingen.....

Daarom beginnen we rustig.....

Puzzelen.....

Handen die zoeken, hoofden die ordenen.....

Kinderen die nog wat onrust in zich dragen, zakken zichtbaar weg in hun stoel.....

Er valt een stilte die goed doet......

Maar dan is het zover......

We zitten er klaar voor......

De cliniclowns komen binnen......

Aantrekkelijk in hun eenvoud.....

Eentje met een grote fles water op het hoofd, eentje met een kliko an de hand en de ander met een zelfgemaakt instrument......

En meteen gebeurt er iets in de groep.....

Schouders gaan omhoog.....

Ogen worden groot.....

Sommige handen worden over oren geslagen....

Kinderen die net nog wiebelden, zitten ineens stil......

Kinderen die vaak afwachten, leunen naar voren.....

Er wordt niet gesproken, maar er wordt wél begrepen.....

Klanken en clownsogen spreken misschien wel een begripvollere taal.....

Eentje probeert een vlaggetje te hijsen maar dat glijdt jammerlijk steeds naar beneden.....  Oh domme clown, je moet hem óók vastmaken......

De ander clown wil naar voren lopen maar er staat een krat voor zijn voeten......

Wat nu? Eroverheen, er doorheen, ooooh je kunt er ook langs......

De tweede clown wil op de fles water gaan zitten maar haar knieën werken niet mee. " ben jij een ouwe clown"? vraagt één van mijn kleuters......

En de volgende clown probeert op de kliko te springen maar.... och nee, ze komt met de rug naar het kinderpubliek op het ding terecht en kukelt ook nog eens eraf......

Dan maar een opstap krukje proberen. De kinderen helpen wel.

Een vlaggetje dat steeds naar beneden

glijdt....

Een krat dat in de weg staat.....

Knieën die niet meewerken.....

En telkens reageren de kinderen.....

Ze fluisteren of creëren oplossingen.....

Ze lachen hardop.....

Ze leven mee.....

Een kind dat normaal niet durft te roepen, roept:

“Je kunt er ook langs!”

Een ander, vaak wat teruggetrokken, staat op zonder iets te zeggen

en zet het opstapkrukje alvast klaar.

Als de clown bijna valt, houden ze hun adem in.

En als ze weer opstaat, komt de lach.....

Niet uitlachen, maar samen lachen.....

Uit de kliko komt een groot blauw zeil.....

Oeps, nee juf, het is nu even de zee waar je in kan zwemmen en duiken.....

De kinderen mogen meedoen.....

En ineens zijn er kinderen die durven meedoen, die hun lichaam inzetten, die zich laten zien.....

Angst maakt plaats voor nieuwsgierigheid.....

Spanning verandert in spel......

En wat mij misschien nog wel het meest raakt: kinderen die even vergeten hoe ze wereld then ze aankijkt.....

Geen druk......

Geen goed of fout......

Niet zielig of gehandicapt.....

Alleen het moment...... en het erbij horen....

Tot slot vinden ze flesjes in de kliko die, als je ze schudt, geluid maken......

En een zwarte buis waar je doorheen kan blazen en toeteren.... samen met de 'meneer clown'....

Aan het einde zijn ze stiller.....

Niet leeg, maar vol.....

Blikken die zachter zijn.....

Lichaampjes die er ontspannen bijzitten.....

Cliniclowns kunnen iets losmaken in kinderen.....

Iets wat je niet kunt afdwingen.....

Niet kunt uitleggen.....

Maar wat ontstaat als er echt contact is.....

De kunst van een clown zit in het zien van de mens..... van het kind....

Niet de leerling, niet het gedrag, maar het kind daaronder.......

Vandaag zag ik kinderen uit hun bubbel stappen......

Angst loslaten......

Zelfvertrouwen voelen....

Heel even voelen: ik mag er zijn...... ik hoorde erbij.....

En dat….dat neem ik mee vandaag. .....

Wordt donateur van de Cliniclowns!!!

https://www.cliniclowns.nl/steun-ons/doneren

3 februari 2026

Dag van:

Boek 83 voor mijn verzameling boeken over en in Parijs kan vandaag in de brievenbus...

Zo lang op gewacht,  zo lang geprobeerd het te kunnen bemachtigen....

En nu is het er.....

Waarom ik het zo graag wilde hebben....?

Het begint met het boek waar iedereen wel van gehoord heeft, of het misschien wel in huis heeft 'haar naam was Sarah'....

Het meisje dat haar broertje verstopt in een kast als de Franse politie de familie en vele andere Joden uit de wijk tijdens een razzia komt halen....

Het meisje maakt de vreselijkste dingen mee maar weet het kamp te ontvluchten en gaat dan haar weg terug naar haar broertje.....

Ze wordt opgevangen in een familie waar ze langere tijd verbijft en opgroeit....

Maar de kast blijft haar trekken en op een dag gaat ze zonder iets te zeggen terug naar Parijs,  maar rue Saintogne, naar het huis, naar de kast.....

En ja, ze vinden het broertje..... althans zijn skelet....

Een aangrijpend boek....

Willem en ik hebben het beide gelezen, de film gezien en hebben het huis in Parijs bezocht....

We waren stil.....

Willem bleef langere tijd staan met de deurklink in zijn hand....

Hier was het.....

Hier werden ook uit andere omliggende huizen de Joden hun huizen uitgedreven.....

Het boek over Sarah wijdt een paar pagina's over de plek waar ze tijdelijk verbleven.... het wielerstadion.....

Maar,  heel frappant.... over dit gebeuren hoor je nog een Fransman..... en Parijs zwijgt in alle toonaarden....

Wellicht omdat ze zich ervoor schamen omdat niet de Nazi's de razzia uitvoerde maar hun eigen Frans gendarmerie dit deed.....

Willem en ik wilden er alles over weten....

De razzia van de Vélodrome d'Hiver, in het Frans ook bekend als de rafle du Vél d'Hiv, was een grootschalige razzia die plaatsvond op 16 en 17 juli 1942 in en rond Parijs....... Gearresteerde Joden werden in opdracht van de Duitse bezetter door de Franse politie overgebracht naar het wielerstadion Vélodrome d'Hiver......

De razzia was onderdeel van Opération Vent printanier ofwel"Operatie Lentewind"......

Maar van een lentebriesje, noch van een gezond wielerwedstrijd was enige sprake.....

8000 Mensen werden ernaartoe gebracht...

Er was eten noch drinken, noch toiletruimte en dat alles in de zinderende hitte van midden juli.....

Voor de ogen van velen werden zelfmoorden gepleegd door van de hoogste tribunes te springen....

Vluchtpogingen werden met de dood bekocht.....

Ziekte, stank, gehuil, geschreeuw vielen velen ten deel......

Het moet echt een hel geweest zijn....

Willem en ik wilden de plek, na het huis van Sarah, aan rue Saintogne, bezoeken....

De route die de Joden moesten afleggen was veel te lang.... wij namen de metro....

Maar in ons achterhoofd onthielden we maar al te goed dat de route, mét kleine kinderen, is gelopen....

De route naar het Vélodrome d'Hivers.....

Het wielerstadion.....

De hel van toen......

En wat denk je.....

Geen stadion te vinden..... alleen een ministerie van binnenlandse zaken.....

Geen monument maar wel.....een lullig amper zichtbaar gedenksteentje tussen onkruid en wat verdorde bloemetjes in een border.....

(Tegenwoordig hangt het tegen een saaie grijze muur voor het ministerie)....

We konden onze ogen niet geloven.....

Zo weinig als er over deze gebeurtenis is gesproken en verteld, zo weinig is er ook over geschreven....

Documenten zijn direct vernietigd....

Stel je voor dat dit bekend zou worden....

In 'haar naam is Sarah' is het eigenijk voor het eerst pas echt duidelijk geworden wat er gebeurd was toen.....

En dan was dat nog maar een roman en een submitter hoofdstuk....

De geschiedenis zwijgt als het graf en zo zwijgen ook haar geschiedenisboeken....

Behalve dan.....

Het boek dat ik nu heb....

'Ik schrijf u vanuit het Vel d'Hiv'.......

Brieven,  kattenbelletjes, noodkreten die bewaard zijn gebleven, zijn in dit boek verzameld....

De doden kregen dan wel geen gezicht, want foto's zijn er niet, die zijn door 'beesten' die de razzia's uitvoerden vernietigd..... maar een verhaal kregen ze wel..... dankzij de briefjes die gevonden zijn en bewaard zijn gebleven....

Wat een boek......!

Dus tussen bladzijden over de Notre Dame.... een gezellige lunch met een collega die met zwangerschapsverlof is door, lees ik nu de brieven en lees het verhaal achter deze mensen....

Omdat het niet genoeg verteld kan blijven worden.....