14 juli 2026 Strandheem dag 2

Dag van:

Onze nomaden verdwenen...

Zonder kamelen..

Zij vertrok met haar spullen....

Gewoon ineens....

Zonder kus, zonder knuffel, zonder enig bedoeiënenachtig kamasutra-afscheidsteken....

Hij bleef nog even achter om de laatste spullen én - zo leek het - een compleet onaf verhaald vertelsel op te ruimen in zijn auto...

Nou weet ik niet veel van nomaden, bedoeïenen of het woestijnleven...

Misschien gaat dat daar heel normaal zo... Maar bijzonder was het wel...

Einde verhaal van plek 5...

Sterker nog... vandaag kwamen er ook geen nieuwe kampeerders...

En over een lege plek valt verrassend weinig te vertellen...

Op plek 4 is het overigens nauwelijks gezelliger...

Daar wordt namelijk een bijzondere soap gespeeld: langs elkaar heen leven...

Ze kunnen heus praten hoor...

Als ze ons passeren klinkt keurig een "hoi", maar daar houdt alle communicatie ook direct op...

Geen gesprek, geen overleg, geen mededeling...

Er wordt wat heen en weer gelopen om vervolgens weer te verdwijnen in een tent of achter het privé-toiletgebouwtje...

Maar dan...

De hond...

Nee, niet zomaar een hond...

De Koningspoedel...

Och hemel...

Daar gaan vader of moeder - de kinderen doen niet mee - letterlijk voor op de knieën...

Dat beest wordt behandeld alsof het de troonopvolger is...

Waterbak neerzetten, knuffelen, vertroetelen, verwennen, stoeien.... Aandachtig kijken of Zijne Koninklijke Hoogheid misschien een slokje wil drinken...

Maar nee hoor...

Koningspoedelkind weigert...

Totdat de moederfiguur - waarvan ik overigens nog geen enkele moederlijke activiteit richting de menselijke kinderen heb mogen aanschouwen - zich omdraait en weer achter het privé-toiletgebouwtje verdwijnt...

En wat doet Zijne Hoogheid..?

Die staat op...schudt het prinsengedrag van zich af....en slobbert de complete drinkbak in één keer leeg...

Tja...

Op plek 2 is het gelukkig een stuk levendiger...

Daar woont moeder met drie kinderen... Vader is weg en blijft ook weg...

Maar dat lijkt de pret niet te drukken...

Sterker nog...

Daar vermenigvuldigt men zich zonder aanwezigheid van de man en zonder dat je het in de gaten hebt...

Zo kwamen ze mee z'n drieën terug van het strandmeer...

Ik zet ondertussen koffie, loop het huisje uit......en ineens lopen er zeven kinderen rond....

De drie die ik al kende - en fanatiek voor FC Groningen zijn - plus vier compleet nieuwe pubers...

Waar komen die ineens vandaan...?

Uit de toverhoed...?

Ondertussen besluiten Willem en Marcel een wandeling te maken....

Willem zou meteen even bij de receptie melden dat de televisie het niet doet...

Want vanavond moet er natuurlijk voetbal gekeken worden...

Voor Esther en mij hét teken om ook onze biezen te pakken...

Surhuisterveen wacht...

Vergeten boodschappen wachten...

En vooral...nieuwe schoenen...

We vinden nog net een plekje voor de auto in de schaduw...

Wijzelf lopen vervolgens vrolijk verder onder een zon die besloten heeft ons langzaam te grillen...

Surhuisterveen blijkt precies één schoenwinkel te hebben...

Scapino...

Over het assortiment zal ik niet uitgebreid naar huis schrijven, maar voor een paar degelijke sandalen uit de zomeruitverkoop ben ik niet zo moeilijk...

En eerlijk is eerlijk...ze lopen heerlijk...

Daarna nemen we ons ongeveer zes keer voor een terrasje te pakken...

Maar telkens verschijnt er weer zo'n winkel 

"Ooooooh... even kijken" winkel...

Dus kwamen erbij:

Oorbellen (want verslaving blijft verslaving),

Een hesje voor Esje,

Oogpotloodjes,

Leuke groene jurk voor mij in wel twee maten kleine dan een paar maanden geleden (joecheiiiii!!!!)...

En nog wat onmisbare zaken waarvan je pas thuis ontdekt dat je ze eigenlijk niet nodig had...

Poging nummer zeven lukt echter eindelijk wel...

Twee dampende cappuccino's verschijnen op tafel...

Tijd voor zelfreflectie...

En goede gesprekken.

Eigenlijk zijn wij vrouwen best wijs...

Vooral als het over relaties gaat.

We analyseren onze mannen....

We nemen onszelf onder de loep...

We formuleren prachtige ontwikkelpunten...

Dat alles volledig vanuit eigen vrouwelijk Venus perspectief...

Maar dat detail laten we gemakshalve even buiten beschouwing...

Volgende missie:

Een trainingsbroek voor Willem....

Op naar de Zeeman...

Google Maps wijst de weg.

Alleen...mijn onderbuikgevoel fluistert dat de Zeeman vorig jaar toch echt de andere kant op lag....

"Misschien verhuisd," denken we...

Dus lopen we...

En lopen...

En lopen...

Nog een stukje...

Tot Esther zegt:

"Wampie... staat Google Maps eigenijk wel op lopen of toevallig nog op auto"...?

Nee hè...???

Jazeker...!!!

Op auto dus...

En omdat auto's niet mogen rijden waar wij dachten heen te willen, lopen wij inmiddels al dertien minuten keurig een auto vriendelijke enorme omweg waar auto's wel mogen rijden....

KAK!!!!!!

Dus...zestien minuten terug...

En daarna de vijf minuten die we eigenlijk hadden moeten lopen....

Maar goed, trainingsbroek gescoord...

Doe die korte spijkerbroek ook maar...

En Esther scoort nog wat mouwloze shirtjes...

"Kan nét op de camping"...

Terug in ons vakantiehuis...

Manlief blij met zijn broeken...

Wij ploffen neer...

Nieuwe schoenen geshowt...

Voetjes tevreden...

En manlief..."wil je voor mij een cola inschenken?"

"Tuurlijk, lieverd"...

Ik open de koelkast...

En daar...

En daar voltrekt me zich de ramp....!!!!

De colafles valt uit de deur...

PATS!

KNAL!!

BOEM!!!

De fles ontploft...

Bruisende cola vliegt werkelijk overal...

Over de vloer...

Tegen de ramen...

Tegen de muren...

Over de keukenkastjes...

Het fornuis...

Over Marcel heen die bij de deuropening zit...

En... over mijn gloednieuwe schoenen...

Cola-explosie...

Dag nieuwe schoenen....

Hallo schoonmaakmarathon...

En dan...

De inmiddels legendarische campinganekdote...

Marcel, doorweekt, plakkerig en vol cola:...

"Gatver... ik zit helemaal onder de plak"...

Waarop Esther zonder één seconde bedenktijd antwoordt:

"Ach joh... dat zat je toch al bij mij"....

En ja...

En zo kan er toch nog gelachen worden...

Marcel laat vervolgens een kant van zichzelf zien die nog nooit iemand heeft aanschouwd...

Hij duikt met een teiltje sop op de

keukenvloer...

Boenen, schrobben, poetsen...

Ik pak de rest aan...

Zelfs mijn nieuwe schoenen krijgen uiteindelijk hun waardigheid terug...

Net als Marcel met zijn teiltje richting douche verdwijnt om zichzelf ook even flink onder handen te nemen,  en ik de laatste veeg over de ramen geef....staat de technische dienst voor de deur...

Wat een timing....

Afdeling technische dienst...

"De afstandsbediening hoort niet bij deze televisie"....

Oh... ach joh....dat verklaart veel...

Hij haalt de sleutel van het huisje naast ons op bij de receptie...

Probeert die afstandsbediening...

Nee...

Niet goed...

Rijdt weer terug...

Nog een afstandsbediening...

En jawel, deze werkt.

Hij stelt alle zenders netjes in....

"Ach... Nederland 1 is prima," zeggen wij...

"Als er maar voetbal gekeken kan worden"...

Hij vertelt dat hij helemaal geen verstand van voetbal heeft...

Wat een zegen lijkt Esther en mij zo'n man...

Toch krijgt hij nog alle voorspellingen over de winkansen van de aanwezige voetbalanalisten over zich heen...

Daarna wordt er gekookt....

Op speciaal verzoek: Wampie's befaamde speciale aardappelpuree...

Nee. Het recept blijft geheim...cheffin's privilege...

Verder een overheerlijke frisse fruitsalade...perfect met dit warme weer....

Nog wat vlees, voor ieder wat wils...

Smullen geblazen...!!

En kijk nou eens...

Na onze diepgaande relatietherapie op het terras van vanmiddag werpt dat direct zijn vruchten af....

Want zie daar...

Marcel en Esther bij de tent, Willem en ik in het schone huisje, kneuterig samen afwassen...

Relatieontwikkeling in de praktijk...

En het einde van de dag...?

Dat laat zich raden....

De heren kijken voetbal....

De dames pakken het handwerk weer op....

Alsof er nooit een cola-explosie, een Koningspoedel of een autoroute naar de Zeeman heeft bestaan....

Het was me weer een dag...

Morgen ongetwijfeld weer een nieuw hoofdstuk vanaf camping 'Je verzint het niet'....

13 juli 2026 Strandheem dag 1

Dag van:

Het is vroeg in de ochtend als de wekker gaat....

De honden moeten naar het pension....

Een moeilijk moment voor Willem om zijn viervoeter vrienden, maar vooral Borre daar achter te moeten laten.

Je weet dat ze goed verzorgd worden maar hoe zal het Borre vergaan?

Ik loop het huis nog een keer rond voor de laatste checkup en begin dan de auto in te laden...

Voor zover ik dat kan natuurlijk, want zware koffers tillen laat ik Willem straks doen...

Ik stel het navigatiesysteem in...

Één uur en 56 minuten, toe maar....dat lijkt bijna op echt op vakantie gaan......

Willem komt enigzins gedrukt thuis tilt de koffers in de auto, we kunnen gaan...

Nu eens niet op zwarte zaterdag maar op een rustige maandag...

Willem valt al snel in slaap en het is maar

goed dat zijn ogen voorbij Zwolle open gaan als ik sterk afgeleid door van die bezwete mannen in oranje bouwvakvest op asfaltwagens wordt afgeleid (het lijkt wel een reclamespot),  anders had ik bovenop de afremmende bestelbus voor me gezeten....

Het "ho stop" van Willem haalt me uit mijn fantasiewereld....

Gelukkig ben ik allerter als we de grote brand in Meppel, die even later overal op het internet nieuws te volgen is, van dichtbij voorbij rijden....

Wat een enorme rook....!

Strandheem in zicht....

En dat Strandheem door een nieuwe eigenaar is overgenomen merk je direct op...

Wauw wat een mooie entree... wat een welkom...

De vrouw ander de balie is net zo mooi (volgens Willem dan een laat hij nou ook z'n dromen hebben) maar gaf een iets minder welkom gevoel...

Van onze kampeervrienden hadden we al gehoord dat het huisje schoon was en de sleutel was afgeleverd....

En zij maar moeilijk doen, "pas drie uur meneer blablabla".....

Een duidelijke roep om structuur en regelgeving....

Maar goed wij heten geen Willem en Wampie of we doorbreken dat....

Geen gezeur, hier met die sleutel... en vergeet de kaart voor de slagboom niet...

En zo komen we als vanouds aan op veld B3

waar onze kampeervrienden Esther en Marcel direct uit hun stoelen springen....

Yes.... we zijn weer compleet....

En nóg voor we de auto ook maar kunnen uitpakken staat de koffie al klaar....

Mmmmm heerlijk na zo'n lange rit....

Tassen uitpakken, koffer uitpakken, bedden opmaken.... en nu in een stoel zakken en er voorlopig niet meer uitkomen...

Euh wacht even.....

Ik grijp even terug naar de laatste zinnen van gisteravond....

Vakantie begint pas echt... als je eindelijk in de auto zit en niets meer kunt vergeten.....

Of nou ja... dat dénk je dan..

Nou inderdaad....dat dénk je dan....

Hemel, waar zijn mijn sandalen, ik kan moeilijk onder wit en roze zomer flodders donkerblauwe dichte schoenen, voor veilig autorijden, dragen.....?

Thuis dus....

"Wampie, ik heb geen trainingsbroek"....

Thuis dus....

En als ik eindelijk die plas, die ik zo nodig moet doen, laat gaan op de wc: "Willem wil je het wc papier even aangeven"....?

Thuis dus..... inclusief keukenrol...

Mijn flesje water....?

Thuis dus...

Tja.....dat wordt morgen winkelen...

Nu eerst tijd om bij te kletsen, onze handwerkspullen aan elkaar laten zien, plannen maken voor de komende week...

Tja en plannen voor het eten van vanavond want de dochter van Esther en Marcel eet mee met haar hartsvriendin. 

Het wordt de bakplaat met kip en vlees en ik zal er een Griekse salade bij maken...

Boodschappen doen bij de Poiesz bewaren we voor later...

Eerst de medebewoners van het veld maar eens bekijken....

Op het eerste oog een normaal gezin op plek 8 en een normaal stel op 7...

Maar het eerste oog bedriegt..

Wat betreft het stel lijken we wel in een exotisch aura te zijn beland.... 

En over de mode van gisteren gesproken, 

show 1 laat ons de safarilook zien....

Natuurlijk mag de safarihoed op een camping niet ontbreken

De dame in kwestie blijkt er echter meer persoonlijke stijlen op na te houden...

Zo zien we haar even later in yoga-kamasutra outfit haar oefeningen doen (a la zien jullie mijn wel?!).

Houdingen waarvan je denkt "Daar komt ze nooit meer zonder kleerscheuren of scheuren elders uit"...

En is ze daarmee klaar, op afstand geen scheur waar te nemen, dan hult ze zich in lang grijs "ik kan me erin verstoppen" vest...

Tegelijkertijd komt partnerlief uit de partytent...

Ooooh ja vergeten te melden,  het stel tracht er een bedoeiënen, nomadenachtig of semi-nomadische woestijnbewoners kampeerstijl op na te houden....

Zo staat daar een partytent met daarin twee luchtbedden en heeeeeeeeel veel kussens waar je op kan liggen, en waar partnerlief dus vanaf komt...

In..... let wel.... een wit lakenachtig iets om zijn middel als zijnde mislukte kilt of sarong.... welke ik nog nooit in een Wilson ben tegengekomen...

Hij is de man van de gezonde shakes waar van alles in gaat behalve iets dat wij op gezond vinden lijken....

Wat ik begrijp uit het verhaal van Esther, is dat ze morgen naar huis gaan, en dat betreur ik want ik denk dat ik er een blog over vol had kunnen schrijven....

Moet nog even vermelden daar er op

alternatieve wijze een tent wordt geveegd waardoor ik bijna bang was daar ze met de noorderzon zou vertrekken I had takkenbost...

Tot zover dus stel één....

We gaan over tot het gezin in het hoekje...

Een chaotische bende van een caravan met voortent waar door de zooi amper de rits van de voortent nog te vinden is,  een los liggend blauw zeil zonder functie, en een schots en scheef tentje waar van alles in verdwijnt maar er nauwelijks uit komt...  

Een super slanke moeder en dochter en een obesitas vader en zoon...hoezo dna verdeling...

Ooooh ja en een Koningspoedel die niet luistert...

Zo gaat het verhaal dat ze gisteren voor het hondenbeest,  met ernstig veel pijn en moeite,  een hek om de caravan in elkaar hadden geflanst... vol trots na hun zwaar gedane arbeid naar het hek keken...de hond erachter plaatsten en......

Het poedelbeest springt met een koninklijk sierlijke sprong over het, inmiddels nu weer afgebroken hek.....

Na intensieve observatie.... nou ja zoveel was daar niet voor nodig, constateren we, autistische vader en dito zoon, ontheemde dochter die er maar wat bijhangt en af en toe eens een rondje over de camping maakt op zoek naar sociale contacten...

En een moeder die zonder enig doel maar wat heen en weer loopt en de hond verwend met alles dat hij net zo makkelijk afwijst; een knuffel, een botje, een spelmoment, niet voor een Koningspoedel. ..

Er is geen vorm van enig gezinsleven te bespeuren.

Niet samen eten, niet samen praten, niet samen dingen doen, geen overleg....

Het kampeerleven der individuen...

Dit kan natuurlijk ruimtegevend zijn maar gezellig is het in ieder geval niet...

Tot zover dit gezin...

Zij blijven nog even...

En vrij laat arriveert in het huisje naast ons een gezin met drie jonge kinderen,  twee

meisjes en een jongen...

Valt nog niet veel over te zeggen behalve dat de kinderen graag voetballen en voor FC Groningen zijn....

Vader verdween naar binnen en die hebben we het huisje ook niet meer uit zien komen... 

Moeder kwam nog even met de jongste in haar kleurboek kleuren buiten,  toen de iets oudere twee gingen zwemmen...

Morgen meer over dit gezin misschien...

Boodschappen bij de Poiesz...

We weten nu inmiddels hoe je dat uitspreekt

En met z'n allen eten....

Euh nou ja.... ik even niet want ik krijg een naar appje van mijn dochter met een nieuwsbericht over mijn schoonzoon Olaf die lichtgewond is geraakt tijdens zijn

werkzaamheden aan een ME busje waarin iets ontplofte, en er een vuurbal onder het dashboard uit vloog, over zijn armen en in zijn gezicht....

Aangezien een ME busje maar aan één kant open kan en hij aan de bestuurderskant zat, moest eerst zijn collega eruit voordat hij het voertuig kon verlaten, waardoor hij dus de nodige rook binnenkreeg....

Geloof me dat ik me een ongeluk schrok...

Dit had heel anders af kunnen lopen....

Veel zin in eten had ik niet meer...

Eerst even van de schrik bekomen...

Maar dan toch nog de avond afsluiten met een potje mølky....

Twee maal winnaar; vriendin van Floor en één maal mijn sportieve eigen schat zonder trainingsbroek...

Tja Marcel, karma is a bitch...

Tja Esther op zulke camping sloffen zal het echt niet lukken....

Over mode gesproken...

Benieuwd wat morgen weer brengen zal...

12 juli 2026 Strandheem voorbereidingen

De voorbereidingen waren gisteren natuurlijk al in volle gang.... Want laten we eerlijk zijn... een huis vakantieklaar maken voor de poezenoppas doe je niet even in een uurtje of een dagje.....

Gisteren was de bovenverdieping aan de beurt.....

De wasmachine draaide overuren en alles wat ook maar enigszins naar wasmand rook, verdween erin.....

Vandaag mochten de bedden eraan geloven.... 

Bedden afhalen, beddengoed wassen en vervolgens de benedenverdieping onder handen nemen.....

Je rolt werkelijk van de ene werkdruk de andere in.....

En dát noemen ze dan vakantie...

Gelukkig heb ik een ontzettend lieve

echtgenoot die een zwak heeft voor stofzuigen en dweilen.....

Die afdeling laat ik met alle liefde aan hem over.....

Dat scheelt weer een paar zweetdruppels....

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij....

Er moet afgestoft worden.....

Spullen waarvan je je afvraagt waarom je ze überhaupt ooit bewaard hebt, moeten uitgezocht worden.....

Weggooien, opruimen, planten water geven... en dan ben ik vast nog de helft vergeten....

Ondertussen draaide mijn eigen inwendige airconditioning op volle toeren....

Ze zeggen niet voor niets dat zweet de airco van je lichaam is....

Nou... die van mij heeft vandaag bewezen dat hij uitstekend functioneert....

Mijn lichaam deed er werkelijk alles aan om die keurige 37 graden vast te houden....

Wat ik ook dronk, het leek rechtstreeks weer via mijn voorhoofd naar buiten te komen....

Maar...

We hebben het geflikt...

Het huis is schoon...

De poezenoppas kan zonder gêne de voordeur openen....

En dan denk je: "Mooi, klaar"...!

Mis...

Nu begint afdeling 'campingspullen verzamelen'....

Gelukkig wordt het deze keer een huisje en geen tent....

Dat scheelt minstens drie auto-aanhangers aan bagage....

Maar toch...

Handdoeken, theedoeken, vaatdoeken, afwasmiddel, schoonmaakspullen, boodschappen...

En vooral niet vergeten: zout, peper en kruiden....

Want geloof me... als Willem 's morgens geen zout op zijn eitje heeft, begint de vakantie met een nationale ramp....

Daarna volgt afdeling 'dierenlogistiek'....

Is er voldoende kattenvoer...?

Ligt de snack verwentrommel nog lekker vol...?

Ooooh en de medicijnen van de honden...

En waar liggen de hondenpaspoorten...?

Je denkt werkelijk overal aan...

Nog één keer naar boven....

Schoon beddengoed klaarleggen om morgen over de bedden te doen voor de poezenoppas....

De kattenbakken verschonen....

Niet dat onze katten daar veel gebruik van maken, want die leven het grootste deel van de dag buiten....

Maar netjes is netjes....

En dan...

Heel voorzichtig...

Komt het vakantiegevoel eindelijk een beetje om de hoek kijken....

De koffer mag worden ingepakt....

Niet zo ingewikkeld als straks voor Griekenland, waar je ook nog een beetje wilt flaneren over de boulevard....

Op de camping ligt dat gelukkig iets anders....

Sterker nog... flaneren met een wc-rol onder je arm richting het toiletgebouw is sowieso geen succesvolle modeshow....

Gelukkig hebben wij een huisje mét eigen douche en toilet....

Dat scheelt weer...

Qua kleding houd ik het graag makkelijk...

Een luchtig zomerjurkje.... heerlijk....

Want aan het joggingpak-gehalte dat je op sommige campings ziet, doe ik toch echt niet mee....

En Willem verschijnt ook gewoon in een nette korte broek en T-shirt....

Zo'n mouwloos hemd waarbij de okselharen vrolijk meedeinen op de geur van een dag lang zomerzweet... dat laten we aan anderen over....

Echt...ik zou eigenlijk eens een complete blog moeten schrijven over campingmode....

Je kijkt je ogen uit....

Bikini's die dapper een maatje optimisme te klein zijn....

Zwembroeken die halverwege de bilnaad zijn blijven hangen....

Topjes waar de zwaartekracht al jaren een eigen mening over heeft....

En natuurlijk de onovertroffen combinatie:

kniekousen in badslippers....

Want ja...

"We zijn op de camping"....

(Of zouden ze er thuis ook zo bij lopen?)

En alsof dat liedje wist wat ons te wachten

stond, zingen we in de klas inmiddels al twee weken:

"Ga jij maar lekker op vakantie...

Neem wel alle spullen mee..."

Dat nummer zit inmiddels zo diep in mijn hoofd dat ik mezelf tijdens het inpakken hoor denken:

"Heb ik dit...? Heb ik dat...? Heb ik zus...? Heb ik zo...?"

https://youtu.be/2RF0KRiDMIg?is=qGeYl-FPtO4BdfB0

En voor de zekerheid controleer ik het nóg een keer....

Want één ding weet ik inmiddels zeker...

Vakantie begint pas echt... als je eindelijk in de auto zit en niets meer kunt vergeten.....

Of nou ja... dat dénk je dan..

11 juli 2026

Dag van:

De macht de gewoonte.... zes uur wakker....

En dat noemen ze dan vakantie....

Maar heej.....

Ik kan er natuurlijk altijd nog een letterlijke draai aan geven.....

Een draai op de andere zij.....

En dat werkte....!

Niet dat dit nou het ultieme vakantiegevoel geeft.... het voelt nog eigenijk meer als weekend, maar vooruit, ik neem er genoegen mee.....

Wat al helemaal niet meehelpt aan een vakantiegevoel is dat ik maar één weekend heb om hier de boel op orde te brengen vóór we naar de camping gaan....

Dat grondig opruimen en schoonmaken doe ik ieder jaar als ik vakantie heb omdat ik dan alle tijd heb, maar dit keer werkt direct weggaan nou niet echt helpend.....

Ik begin maar met de bovenboel.... terwijl Bengel me vanaf het dakterras nauwlettend in de gaten houdt....

Dat hier, al die tijd dat ik werk, nog geen deur of kozijn is schoongemaakt dat is te merken....

Ik boen me een ongeluk.....

En tussen het boenen door draai ik twee wassen en hang ze op....

Gisteren de tuin, nu de bovenverdieping...

Mijn rug protesteert....

Gatver.....de zes weken die voor spit herstel staan zijn toch al voorbij, maar mijn rug protesteert nog....

Als ik straks op de camping ben doe ik niks.... helemaal niks....!!!!

Misschien worden ruggen daar blijer van....

10 juli 2026

Dag van:

Afscheid van een schooljaar....

Afscheid van een klas vol kanjers...

En zo brak de laatste schooldag van het schooljaar aan.

We voelden het allemaal....!

Je probeert er een feestje van te maken maar toch voelt die weemoed om dat afscheid van straks als een steen in je buik.....

Het waterijsje smaakte heerlijk.....

We maakten ook samen een échte taart met slagroom en spikkels.....

We kregen zelfs van de ouderraad ook nog een heerlijk aardbeien vanille ijsje en mochten kiezen of we dat op een hoorntje of in een beker wilden.....

We speelden heerlijk buiten en hebben samen de klas leeg geruimd.....

Alle spullen staan nu op de gang....

Mijn rug draaide ondanks de enorme inzet van mijn assistente, overuren....

Maar onvermijdelijk kwam daar toch dat afscheid....

Nog even die mooie herinneringen ophalen, met een lach en een traantje....

De laatste knuffel, de laatste hand....

Dag juffen, dag lieve knappe leerlingen, we zijn zo trots op jullie...!!

Wat zijn we ook afschuwelijk verwend....! 

En dat terwijl de kinderen waar we het afgelopen jaar mee mochten werken, al zulke cadeautjes op zich waren....

Net als de ouders zelf die in alle openheid samen met ons de hoogtepunten, de zorgen en de verdrietjes deelden....!

Het was een ongekend en zeker onvergetelijk jaar.....

Pinguïns staan symbool voor liefde, trouw en evenwicht...

Ze kunnen niet vliegen, maar zwemmen als de beste....

Dit leert je om je aan te passen aan situaties waarin je je misschien "vast" voelt zitten op het land....

En wat was het een pinguïnwaardig jaar....

We kunnen dan misschien wel niet 'vliegen' maar tjonge wat leerden we dit jaar 'zwemmen'.....

Niet alleen de kinderen maar ook wij als klassenteam....

Wat hebben we een mooie ontwikkelingen gezien het afgelopen schooljaar.....

Vriendschappen, zelfredzaamheid, weerbaarheid, zelfvertrouwen, samendoen, delen, helpen en zoveel meer....

Als je in je hart die Pinguïn blijft zullen beperkingen je niet in de weg staan..... DROOM....!!!!

Droom niet over wat je mist,

maar over wat je kunt.

Zoals een pinguïn niet vliegt,

maar de zee zijn vleugels gunt.

Iedereen heeft zijn eigen kracht,

zijn eigen weg, zijn eigen licht.

Blijf dromen in mogelijkheden,

want dáár begint jouw mooiste zicht. 

Zo ongeveer waren de afscheidswoorden in de laatste weekbrief naar ouders....

Een onvergetelijk jaar is het zeker.... in alle opzichten....

Nog nooit eerder werkte ik met zulke enorme niveau verschillen in één klas....

Nooit eerder zoveel maatschappelijke disciplines als dit jaar....

28 Instanties,  externe functies om mee te overleggen en mee samen te werken....

Nooit eerder zoveel medische protocollen in één klas.....

Zo verschrikkelijk hard gewerkt.... met zo een dijk van een klassenteam....

Nooit eerder ook zo hard gewerkt terwijl ik ziek was en toch doorging.... griep of een geblokkeerde rug, ik ging door....!

Dankzij de teamspirit backup van mijn team in de klas....

Zó hard gewerkt ook dat de discipline me nog in het bloed zit en loslaten nog niet lukt....

Dat vakantiegevoel zal zachtjes en langzaamaan moeten landen....

Zelfs de overdracht aan onze kattenoppas gaat half langs me heen....

Maandag de dag dat we maar de camping van, voelt nog mijlenverweg....

Er zit nog teveel 'doen en werkdrift' in me....

De avond vul ik dus maar met in de tuin werken....

Willem is een schat hoor, dat hij alle heggen snoeide.... maar alle restafval ligt nog in de borders, drie tuinlampjes gesneuveld,  mijn leuke kabouters op een boomstam kapot..... en natuurlijk groeit het onkruid als kool.....

En dan morgen maar wassen draaien omdat er tóch kleding in die koffers moet...

En de kampeerspullen moeten nog uitgezocht worden....

We gaan dan wel in een huisje maar je moet toch ook zelf spullen mee nemen....

Genoeg te doen dus nog....

Misschien dat maandag dat vakantiegevoel binnenkomt.... als we Strandheem oprijden....

We gaan het zien....

9 juli 2026

Dag van:

Echt hè... geef mij maar tien jongens die met elkaar eens ouderwets een goed robbertje  vechten en wat klappen uitdelen...... 

Twee minuten later is het: "Zullen we weer voetballen".......?

Klaar.....zand erover.....dossier gesloten..... Niemand die drie weken later nog begint over dat ene duwtje op het schoolplein.....

Of een ondeugende apenkop met  Downsyndroom...

Ondeugend gedrag bij kinderen met het downsyndroom is vaak een manier van communiceren in plaats van plagen.....

Het is een reactie op situaties die ze niet begrijpen, of waarbij ze je reactie proberen uit te lokken.....

Ze zijn oh zo puur en hebben geen verborgen agenda's......

Maar drie meiden bij elkaar...? 

Jongens, dat is een complete Netflix-serie....

Aflevering 1: "Ik ben jouw vriendinnetje niet meer"......

Aflevering 2: "Jij hebt een lelijke jurk aan".....

Aflevering 3: "Mijn tekening is véél mooier".....

Finale: "En JIJJJJJ... vorige week... toen jij"... Jawel hoor, daar zijn de oude koeien weer....inclusief flashbacks.....

Vandaag hebben we volgens mij wel dertig

keer bemiddeld, straf uitgedeeld en pedagogische gesprekken gevoerd.....

Je denkt eindelijk: Zo, rust... Je draait je nog niet eens om of...

"Ik vind jou toch stom, je mag niet meespelen"....!

En daar gaan we weer.....

Inclusief hoog gegil waar glas spontaan van barst, dramatisch gehuil met liters krokodillentranen, theatraal op de grond storten alsof de Oscar voor Beste Hoofdrol al binnen is, haren trekken, krabben, slaan... alles zit erin.....

Ik miste alleen nog een tune en wat tromgeroffel en een presentator die roept: "Welkom bij de Grote Meidenvenijn Show"....!!!

En het mooiste....? 

Vijf minuten later spelen ze weer samen alsof er helemaal niets gebeurd is... totdat nog geen 5 minuten later iemand zegt dat haar prinsessenjurk mooier is......

Echt hè... vandaag is mijn beste maatje (ooit ook leerkracht) bevorderd tot agent...

Ik zou spontaan zin krijgen hem erop af te sturen....

Begrijp me niet verkeerd: ik geef echt om die meiden, maar als ik heel eerlijk ben... dit onderdeel van het schooljaar ga ik de komende vakantie en volgend schooljaar toch écht niet missen.....

Meidenvenijn... wat een bijzonder natuurverschijnsel.....

Geef mijn portie maar aan Fikkie.....

8 juli 2026

Dag van:

"Kom je nou nog buiten", vraagt en leerling uit de andere klas,  "het is niet gezellig als je niet buiten bent"....

We zijn wat verlaat vandaag omdat er iemand een leerling kwam observeren....

'Ik kom er zo aan ' roep ik door de open deur waar een kinderhek ervoor zorgt dat er niemand maar buiten of naar binnen kan....

Vijf minuten later" "ik snap 'zo' niet zo goed"...

Hij heeft hartstikke gelijk... "ik kom zo" is een rekbaar begrip......

Het duidt op een behoorlijk vage belofte.....

Vaak betekent het iets als ergens tussen de 5 en 30 minuten.....

Maar ja, leg dat een kleuter maar eens uit....

'Je hebt gelijk, 'zó' is eigenijk en stom woord hè'.....

Maar dan staat er een bijdehante kleuter naast ....

"Dan moet je je duim ook omhoog doen want dat betekent het dat je blij bent"..... 

Helaas voor de leerling buiten, maar ik kom nóg later buiten dan 'zo'.....

Een moeder die zich verslapen heeft komt haar kind brengen....

Ik sta even met haar te kletsen on haar gerust te stellen want ze voelt zich er behoorlijk beschaamd over....

Lachend vertel ik haar dat ze de tweede is vandaag en dat we gisteren en eergisteren ook een ouder hadden die zich verslapen hadden.....

Zouden ouders dan ook toe aan vakantie zijn....????

Of toch de kinderen die niet al vroeg naast het bed van hun papa en mama staan....???

Thuiskomen en zien dat Willem álle

heggen heeft gesnoeid....

En dan bedoel ik ook 'GESNOEID'.....!!!!!

Ik herken mijn eigen tuin niet eens meer......

Tja, en dat er bij dat opruimen van al het groen dat er af kwam ook de nodige tuinornamenten zijn verdwenen en gesneuveld, daar moet ik dan maar even niet op letten....(waar zijn mijn tuinkabouters gebleven snik....????)....

Vanavond eten we met vrienden bij een allerleukst restaurant....

Restaurant Zoetzand....

En ik nog maar denken "wat is dat een origineel bedachte naam voor een eetgelegenheid....

Maar nee, het betekent ook daadwerkelijk iets....

Zoetzand is zand dat gewonnen is in zoet water (zoals rivieren of meren) of op het land......

Het is de tegenhanger van zoutzand, dat uit de zee komt....

Voor sportvelden wordt het  veel gebruikt en voor bestrating of voor.tuinieren....

Nooit bij stil gestaan dat we daar zoetzand voor gebruiken maar nu ik het weet eigenijk ook wel logisch....

Het restaurantje ligt in het piepkleine dorp 

Lathum...

Het is een dorp en voormalige bannerij  (een historisch gebied dat in de middeleeuwen in leen was gegeven aan een bannerheer oftewel edelman die het recht had om met een eigen banier -vierkante vlag- zijn troepen aan te voeren in de strijd) in de gemeente Zevenaar, in de Nederlandse provincie Gelderland....

Het ligt aan de rivier de IJssel....

Naast het oude dorp horen ook de vakantieparken de Veerstal en Rhederlaagse meren bij Lathum.....

Grappig is dat het voormalige vakantiepark Riverparc sinds 2012 een nieuwe woonwijk van het dorp is.....

Jemig wat kun je lekker eten in Zoetzand....

Ze hebben er tapas, een gewone menukaart, en doen aan sharing dinner.....

Shared dining betekent letterlijk 'samen eten delen'....

In plaats van dat iedereen één eigen voor- en hoofdgerecht bestelt, kies je samen een aantal kleinere gerechten die je in het midden van de tafel deelt.....

Dit concept, vergelijkbaar met luxe tapas, draait om gezelligheid, interactie en samen proeven....

Het was allemaal om je vingers bij af te likken....

Nooit geweten dat we zo'n goed restaurant zo dichtbij huis hadden....

En daarbij was het gezelschap ook gezellig en is er heel wat afgebabbeld....

Weer een leuke pre- vakantievibe rijker....

Nog twee dagen te gaan voor de echte zomervakantie.....