Dag van:
Vrijdag de dertiende...
Ik ben er nota bene zelf op geboren, al was dat dan op een vrijdag de dertiende in mei.... Dus wat kan mij vandaag eigenlijk nog gebeuren...?
Nou, dat is simpel en snel verteld...
De deur uitgaan, ontdekken dat het heeft gevroren en dus eerst je autoruiten mogen krabben....
En pats...daar gaat je ruitenwisser als je die even wil afnemen met een doekje....
Alsof die er speciaal op heeft zitten wachten om juist vandaag de geest te geven....
En probeer zo'n ding dan maar eens terug te krijgen, ergens in het schemerdonker, met koude vingers en een humeur dat met iedere mislukte poging een graadje verder onder nul zakt....
Heb ik weer....!
Uitgerekend op de dag dat ik na een weekje thuiszitten eindelijk weer naar school ga....
Maar goed, vrijdag de dertiende hè....
Je moet er iets voor over hebben, en het lukt me na drie pogingen het kreng er weer goed opgeschoven te krijgen...
En eenmaal op school aangekomen, was het gelukkig een stuk aangenamer....
Na een weekje thuiszitten, voorzichtig doen, druppelen, opletten en vooral niet te veel willen, was het moment aangebroken om de werkvloer weer te betreden....
Eigenijk nog niet helemaal verantwoord maar toe maar...
En wat is het dan fijn om weer binnen te komen....
Collega's die belangstellend vragen hoe het met de operatie is gegaan, hoe het nu met mijn zicht staat en of ik de wereld inmiddels weer een beetje scherper kan bekijken....
Nou, dat laatste is gelukkig steeds meer het geval.....
Al is het soms nog even wennen aan alle nieuwe indrukken....
Want het is toch een wonderlijk iets, zo'n nieuw lensje en zonder bril nu door het leven gaan....
Je kijkt ineens weer met andere ogen naar de wereld, letterlijk en figuurlijk....
En alsof dat allemaal nog niet genoeg reden was voor een feestelijk welkom, is er natuurlijk nog iets veel belangrijkers aan de hand....
De heerlijkste tijd van het jaar is aangebroken: Sinterklaas....!
Morgen komt hij aan....
Tenminste, als we het Sinterklaasjournaal mogen geloven....
Want tjongejonge, wat maken ze het spannend dit jaar....
Het lijkt inmiddels wel een soort Wie is de Mol, maar dan met een mijter.....
Heel Nederland zit op het puntje van zijn stoel om te ontdekken wie dit jaar de rol van Sinterklaas op zich zal nemen...
Of beter gezegd: wie weet, wie weet, wie de huid van Sint bekleedt, en dat rijmt ook nog...
De hints zijn niet van de lucht....
De hints zitten verstopt in de afleveringen van het Sinterklaasjournaal en er wordt driftig gepuzzeld, gecombineerd en gespeculeerd....
Die ene acteur wilde niets zeggen....hmmmzzz...verdacht...
Een ander ontweek de rode loper bij het televisiegala, nog verdachter....
Hij rijdt motor, dus misschien is die of die het wel....
Of heeft hij iets met bomen...?
En wat dacht je van antiek, zou dat een aanwijzing zijn...?
Je zou bijna denken dat de AIVD zich ermee bemoeit.....
Maar het heerlijke is: terwijl volwassenen zich suf piekeren over de identiteit van de nieuwe Sint, ligt de kleuterwereld daar werkelijk geen seconde wakker van....
Want Sint is Sint....
Welke Sint dan ook....
Dat bleek vandaag in de Pinguïngroep weer eens overduidelijk....
Trek een rode mantel aan, zet een mijter op je hoofd en je bent Sinterklaas....
Sterker nog, zet een handpop met een Sinterklaasgezicht om je hand en jawel hoor, daar is hij, de Goedheiligman in eigen persoon....
In de kring mochten de kinderen alvast een ritje maken op een paard op wieltjes....
Dat het paard bruin was in plaats van wit, deed er helemaal niet toe, het was gewoon Ozosnel....
Wie daarover begint te zeuren, heeft het Sinterklaasgevoel nog niet helemaal begrepen....
En de cadeautjes...?
Die bestonden uit vrolijk gekleurde houten blokjes, door de juffen eigenhandig geverfd....
Maar dat maakte natuurlijk helemaal niets uit, het waren cadeautjes en daar pasten er wel drie van in je schoen, daarmee was de zaak beklonken....
Een kleurplaat van Sinterklaas was dan weer een heel ander verhaal....
Want ja, dat is een werkje....
En werkjes móéten....en moeten is in kleuterogen per definitie niet leuk....
Zelfs niet wanneer de juf met de beste bedoelingen vertelt dat ze de kleurplaat aan Sinterklaas mogen geven....
Tja, je kunt als juf nog zo je best doen, maar sommige dingen zijn nu eenmaal niet voor motivatie vatbaar....
De Sint- en Pietpoppen, die de juf ooit zelf kocht en haakte, waren daarentegen een doorslaand succes....
Daar kon naar hartenlust mee gespeeld worden....
En de liedjes, spelletjes en filmpjes op de Sinterklaasjournaalpagina deden het op het digibord ook uitstekend....
Er werd gezongen, gekeken, meegedaan en nog eens opnieuw begonnen....
Uitgekeken raken ze niet, uitgeluisterd evenmin....
En dat is misschien wel het mooiste van de hele Sinterklaastijd....
Die heerlijke vanzelfsprekendheid waarmee kinderen geloven....
Een paard hoeft niet wit te zijn, een cadeau hoeft niet echt te zijn en een Sinterklaas hoeft niet eens een echte baard te hebben...
Als de mijter maar op staat, de liedjes maar klinken en er maar iets te verwachten valt....
Want morgen is het zover...
Morgen komt hij aan, morgen is het zaterdag, morgen mag de schoen gezet worden...
En daar draait het uiteindelijk allemaal om....
Niet om de acteur achter de baard, niet om de verborgen hints, niet om de televisiecamera's en ook niet om de speculaties van half Nederland....
Het draait om dat ene magische gevoel van magie en verwachting....
Om kleine schoentjes bij de deur, een wortel voor het paard, een liedje dat nog even gezongen moet worden en kinderen die 's avonds nét iets moeilijker in slaap vallen....
En wees eerlijk: ook al heb je van die zeurpieten erbij die over elk woord vallen, voor de meeste volwassenen blijkt het toch ook een heerlijk gevoel....
Al is het alleen maar omdat we nu allemaal weer even mogen geloven....
En morgen kijken we natuurlijk allemaal naar de intocht...
Met één prangende vraag in ons achterhoofd:
Wie o wie zit er dit jaar onder die baard...?
Maar ssssst... niet tegen de kinderen zeggen....
Die weten het allang....
Het is Sinterklaas....!
