28 juli 2026 voorbereidingen Kos

Dag van...

Om maar vast een beetje in de vakantiestemming te komen, begon ik de dag met een heerlijk optimistische gedachte.....

Het kan in me op toen ik de weersapp vanmorgen bekeek....

Op Kos is het bij zonsopgang ongeveer net zo warm als het vanmiddag hier in Nederland wordt.....

Dat betekent dus dat de Grieken 's nachts ongeveer onze zomermiddag hebben.....

Ik heb ineens een stuk meer begrip voor die airco's gekregen.....

Ik ben er normaal niet zo van, maar vooruit... voor deze ene keer mag-ie mee in mijn goede gedachten.....

Vandaag was het de officiële Dag van Huis aan Kant, Koffers Pakken en Duizend-en-één Dingen Die Je Vooral Niet Moet Vergeten.....

Alles met hoofdletters...

En... de Dag van de Douchemuts....

Na mijn blog van gisteren stroomden de tips binnen....

Ik dacht nog: dat komt goed.....

Nou... niet dus....

Douchemutsen blijken tegenwoordig zeldzamer te zijn dan een parkeerplek voor de deur van de Action.....

Action? Nee. Hema? Nee. Wibra? Nee.

Zeeman? Nee. Kruidvat filiaal? Ook al niet.....

Je kunt tegenwoordig complete handdoeken kopen die speciaal ontworpen zijn om je kapsel liefdevol in te wikkelen alsof het een koninklijke tulband is... maar een simpel plastic douchemutsje....? 

Vergeet het maar.....

Net toen ik mezelf al met een boterhamzak op mijn hoofd zag douchen.....daar was Etos....

Etos redde mijn vakantie....

Ik kom er bijna nooit, maar vanaf vandaag geloof ik dat ik er maar vaste klant wordt.....

Daarna begon het grote kofferspektakel....

Bij mij verdwijnen er vanzelf bollen wol in de koffer..... want die hadden ze bij Wibra en Zeeman natuurlijk wél.....

Leuk, wit en blauw, de Griekse kleuren....

Ik kan werkelijk tien koffers vullen met wol en katoen.....

Dat voelt ook veel logischer dan kleding.....

Alleen... die kleren moeten óók nog mee.....

Willem heeft hetzelfde probleem....

Alleen heet zijn wol... boeken....

Zijn koffer lijkt meer op een rijdende bibliotheek dan op vakantiebagage....

Ik vraag me soms serieus af waarom wij überhaupt op vakantie gaan....

Wij zetten het leven van eigenlijk gewoon voort maar dan 3164 kilometer verderop....

Vanmorgen zei ik nog heel stoer tegen Willem:

"Ik ben niet van plan om tien dagen lang alleen maar op terrasjes te zitten".......

Want als het aan Willem ligt, drinken we koffie op terras één bij vrienden, wandelen we naar terras twee voor een cola zero met vrienden en sluiten we af op terras drie, omdat daar óók weer vrienden zitten....

Heel gezellig....maar ik wil ook een beetje avontuur.....

Ik wil helpen bij Animal Rescue Kos.... maar ik wil ook rondstruinen.....

Nieuwe plekjes ontdekken, zoals het vulkaan eiland Nysiros....

Misschien een onverwacht straatje inlopen..... Al kan ik me niet voorstellen dat Kos stad nog een onbekend straatje voor me in petto heeft...

En ik wil minstens minimaal één keer languit onder een parasol op dat heerlijke kiezelstrand liggen, met een glas sangria binnen handbereik....

Niet onder een terrasdak..... maar onder een parasol.

Dat is een wezenlijk verschil.....

Dus haalde ik heel dapper weer wat wol uit mijn koffer en stopte er een badpak en wat avontuurlijke kleding voor terug.....

Willem haalde vanzelfsprekend geen enkel boek uit zijn koffer.....

Zijn koffer weg dan ook 16.2 kilo, tegenover de mond van 13.6......

Maar ik heb een tube wasmiddel ingepakt.....

Dus als het moet, was ik daar zijn schaars aanwezige shirts wel in de wasbak.....

Probleem opgelost....

Daarna begon de bekende checklist.

Kattenvoer?

Check.

Kattenbakken verschoond?

Check.

Medicijnen?

Check.

Powerbank?

Check.

Tickets?

Check.

Oorbellen bij de juiste kleding?

Dubbelcheck.

Want prioriteiten zijn belangrijk....

En dan ontdekten we ineens dat mensen op

vakantie blijkbaar ook nog moeten eten....

En daar nog even zelf voor moeten zorgen....

Gelukkig stond de viskraam op het winkelcentrum....

De vis was heerlijk.....

Mijn maag vond daar iets anders van.....

Overgeven geblazen....

Mijn visjes besloten uiteindelijk een tweede zwemronde te maken......via de wc-pot....

Laten we zeggen dat zij hun vakantie eerder begonnen dan wij.....

En nu...

Nu staat alles klaar.....

Nou ja... alles wat in één koffer past.....

De wekker is gezet....

De spanning begint te kriebelen....

Mijn maag rommelt nog steeds....

En als het een beetje meezit slapen we vannacht nog een paar uurtjes.....

En anders kunnen we onderweg altijd nog uitrusten....

Kos.....hier komen we.....

27 juli 2026

Dag van...

Vanmorgen zit ik lekker buiten.

En daar zijn ze weer... het koolwitje, de citroenvlinder, de atalanta... 

Prachtige beestjes.....

Alleen lijken ze het met elkaar afgesproken te hebben dat ze nét wegvliegen zodra ik mijn camera pak....

Er bestaat zo'n mooie gedachte dat vlinders overleden dierbaren zijn die even komen kijken hoe het met je gaat.....

Een troostrijke gedachte....eentje waar ik stiekem best eens in mee wil gaan....

Maar ja...

Vanmorgen besloot mijn nuchtere kant zich ermee te bemoeien.....

Want zo'n vlinder was toch eerst gewoon een rups....??

Een rups die zich wekenlang helemaal klem vreet aan de bladeren van mijn planten.....

Die vervolgens een keer of vijf uit zijn vel barst omdat hij alweer gegroeid is., daarna als een pop hangt te niksen om uiteindelijk als vlinder tevoorschijn te komen.....

Pats...

Weg romantisch idee....

Want als vlinders overleden dierbaren zijn...dan zijn al die gaten in mijn hortensia's dus eigenlijk ook liefdevolle groetjes van de overkant.....

"Dag hoor... we waren er even..."

Tja... beetje minder ontroerend.....

Maar mooi blijven vlinders wel.....

Nog zo'n totaal andere ochtendgedachte....

Na de aanslag tijdens de Pride in Berlijn hoor ik dat de burgemeester van Amsterdam extra maatregelen wil nemen....

Prima...!

Van maatregelen heb ik niet eens zoveel te vinden....

Wel van de manier waarop sommige bestuurders iets brengen....

Op z'n Halsema's, zal ik maar zeggen...

En dan zie ik Carola Schouten in Rotterdam....

Die danst na haar huwelijk met haar Coert, lachend het stadhuis uit.....

Ze trekt de mensen die staan te wachten gewoon mee in haar blijdschap.....

En dit weekend liep en danste ze weer mee tijdens het Caribbean Pride-gedeelte van het Zomercarnaval....

Druk....? 

Jazeker.

Maar, zegt ze: beheersbaar druk.....

Dat klinkt toch heel anders.....

Natuurlijk weet ik ook wel dat geen twee mensen hetzelfde zijn....

Maar deze twee burgemeesters lijken ieder wel van een andere planeet te komen....

De één staat tussen de mensen....

De ander staat vooral vóór de mensen....

En dat voelt voor mij toch anders....

En over al die Pride-optochten...

Ja hoor, iedereen mag zichzelf zijn...

Sterker nog: dat móét ook...

Maar soms denk ik...

Zou het niet prachtig zijn als we daar op een dag helemaal geen aparte optochten meer voor nodig hebben...?

Gewoon omdat iedereen er vanzelfsprekend bij hoort....

LHBTQIA+ mensen, mensen met een tintje lichter of donkerder, dikke mensen, dunne mensen., mensen met een beperking, jonge mensen, oude mensen..... nou ja noem maar op....

Zie je wat ik steeds schrijf....?

Mensen.....

Gewoon mensen....

En hoe meer nadruk we leggen op alle verschillen, hoe groter soms het risico wordt dat we vergeten wat ons juist verbindt..... dat we gewoon allemaal mensen zijn....

Maar goed...

Dat is zomaar een gedachte van mij....

En verder...?

Ik kom dus maar niet in de vakantiestemming....

Uit pure ellende zet ik Sotirios maar op....

Een knappe Griek met een stem waar je spontaan olijfbomen van gaat zien....

"S'agapo agapimou..."

Ik hou van jou, mijn schat....

Terwijl hij zingt maak ik braaf een lijstje....

Tenminste...dat probeer ik...

Want ik ontdek vooral dat ik eigenlijk bijna álles uit mijn zomergarderobe wel mee zou willen nemen....

Misschien moet ik gewoon opschrijven wat thuis in de kast blijft....

Dan wordt mijn lijstje vermoedelijk een stuk korter.... en de koffer beheersbaar (van Carola gepikt)....

Ook zet ik boodschappen op papier...

Na mijn kampeervakantie, waarbij ik ongeveer de helft vergeten was, vertrouw ik mijn geheugen namelijk niet meer....

Bovenaan het lijstje.... DE DOUCHEMUTS.....

Bij mijn huidige exemplaar is het elastiek zo slap geworden dat hij eerder op een pannenlap lijkt....

Dus op naar de Kruidvat....

Zouden jullie ook heengaan toch, voor zoiets...

Ik zoek bij de shampoo....

Bij de haarverf....

Bij de haarspeldjes....

Maar nergens....

Uiteindelijk vraag ik het aan de manager die toevalig hoogstpersoonlijk in de winkel rondloopt....

Die loopt zonder blikken of blozen (of all places) naar...de verbandafdeling.

Ja...dat had ik ook niet zien aankomen....

Zijn uitleg was eigenlijk best logisch....

Na sommige operaties mag je hoofd niet nat worden....

Net zoals een arm of been in het gips....

Alleen hebben ze voor armen en benen de meest ingenieuze waterdichte hoezen...

Maar een simpele douchemuts...?

Ho maar....

Dus als iemand nog weet waar die dingen tegenwoordig verstopt liggen...

Ik houd me aanbevolen....

Want elke dag mijn haar wassen op vakantie....dat zie ik echt niet zitten....

Misschien is dát uiteindelijk wel de grootste uitdaging om toch nog in Griekse vakantiestemming te komen...

.

26 juli 2026

Dag van:

De stofzuiger zoemt beneden...

Willem zorgt voor een zo hondenhaar vrij mogelijke huiskamer....

Zelf stap ik in de auto op weg naar de Jumbo voor 4 saucijzenbroodjes...

De buurtjes komen zo,  en een beetje lekkers bij de koffie is toch wel aardig nietwaar....

Het is elf uur, daar zul je ze hebben, Bas en Lisa....

Lisa weliswaar iets later maar een hoogzwangere neem je niks kwalijk... zeker niet met dit weer....

Natuurlijk zijn onze honden (zij hebben Otis van een bijzonder soort dat ik niet onthouden kan) onderwerp van gesprek...

Babs voelt feilloos aan dat Lisa iets levends in haar buik heeft want zij snuffelt continu...

En meestal is Babs niet zo nieuwsgierig....

En al snel gaat het ook over het woongenot hier, al zit er een grasveld tussen, naast elkaar.....

We hebben de dikste schik om onze overeenkomstige ervaringen met het huis...

De irritatie om de ondervloerse verwarming....

Stof en haarvangers zijn het....

En de irritante plek van het moderne verwarmingselement op onze slaapkamers die ervoor zorgen dat je nooit je tweepersoonsbed op een beetje fatsoenlijke plek neer kan zetten zonder dat er eentje zich aan dat element stoot....

Maar gelukkig zijn we ook blij.... met de plek aan het water en het bos.....

Met de kleine grappige elementen zoals de treetjes van de keuken maar de kamer, de reling, de vorm van de ramen in de keuken, die je het gevoel geven dat je je in de stuurhut van een boot begeeft....

De twee katten laten zich natuurlijk niet zien...

Dat wordt dus fotootjes sturen....

Bas en Lisa zijn de deur nog niet uit of Bets komt wel tevoorschijn.... zul je net zien natuurlijk, stuk schuw eigenwijs....

Bengel blijft echter onzichtbaar.... die slaapt haar nachtroes ergens uit of is de vogeltjes of konijntjes in het bos achterna....

Maar ik weet zeker dat alles goed komt straks onder het liefdevol toeziend oog van Bas en Lisa....

Wat een pak van ons hart die twee....

(Einde tour in Parijs)

"Tjonge, we hebben wel vakantie hè", verzucht Willem die al zijn tweede serie aan het kijken is sinds we weer thuis zijn....

Ik kijk op van mijn haakwerk..... ik doe eigenijk niet anders deze vakantie... steken tellen, meerderen en minderen en genieten van een fraai eindresultaat...

"Ja, dat hebben we" opper ik instemmend....

Vakantie betekent dat je vrij bent van verplichtingen, zodat je tijd hebt om te rusten en te ontspannen.....

En dat doen we al twee weken eindeloos heerlijk....

Het woord vakantie komt trouwens van het Latijnse woord vacare, wat leeg zijn betekent.....

Vroeger in de Middeleeuwen werd het gebruikt voor periodes waarin de rechtbank niet werkte en er geen zittingen waren.....

Fijne periode om dingen te doen die niet door de beugel konden....

Maar oké,  het Latijnse werkwoord vacare betekent dus letterlijk "leeg zijn", "vrij zijn" of "open staan".....

Het geeft aan dat je even geen taken hebt en dat je agenda leeg is.....

Snap alleen even niet hoe het een werkwoord kan zijn als je juist niet hoeft te werken....

Al vind ik reizen in je vakantie dus duidelijk weer wel een werkwoord.... en wat voor eentje...!!!

En leeg zijn.... jeetje, wat voor gevoel krijg ik daarbij....??

Ja, een mens kan zich best wel leeg voelen geloof ik, maar die leegte is geen fysieke afwezigheid van leven, maar zie ik meer als een diepe emotionele of mentale afvlakking......

Dit gevoel ontstaat vaak door stress, onderdrukte emoties of een gebrek aan zingeving.... en dit kan toch juist niet de bedoeling zijn van vakantie....

Vakantie biedt juist ruimte voor ontspanning, zelfreflectie en herstel.....

Het doorbreken van de dagelijkse routine om weer even op kracht te komen....

En dit alles lijkt me toch tijdelijk behoorlijk levensvullend....

Ik lees weer, heb tijd voor de natuur om me heen, er is ruimte voor ontmoetingen en in mijn gedachten leeft weer wat anders dan school....

Ik had zelfs een heuse nachtmerrie vannacht....

Er is dus weer ruimte voor verwerking van wat diep zat....

En het lekkerste van alles.... ik heb tijd om weer eens te genieten van heel veel dingen...

Niet even snel genieten, maar het echt op je in laten werken....

Het leven is ineens weer even veel ruimer geworden.... en vooral niet leeg....

Ook iets van terugkeren naar de kern....

Een terugkeer naar wie ik ben zonder alle rollen, verplichtingen en deadlines van het dagelijks leven......

Een wegvallen van die constante ruis van 'moeten'....

Maar ruimte voor stilte, reflectie en oprechte verbinding met mezelf en mijn omgeving.....

Doe mij nog maar vijf extra weken.....

25 juli 2026

Dag van:

Huisdieren zijn geweldig...

Ik zal de laatste zijn die dat zal ontkennen...

Euhhhhhh.... voor het grootste gedeelte  dan...

Huisdieren verminderen stress, verdrijven eenzaamheid en maken mensen actiever....

Ze zorgen voor ontspanning en brengen mensen met elkaar in contact...

Daarbij heb je ook altijd wel iets om over te praten...

Een huisdier maakt je gelukkig en ze zorgen er ook voor dat je gezonder bent en langer leeft.....

Honden, katten, konijnen en knaagdieren worden ook nog eens niet voor niets ‘gezelschapsdieren’ genoemd.....

De meeste zoeken maar wat graag ons gezelschap op.....

Ze willen knuffelen of spelen en gewoon lekker bij je in de buurt zijn.....

Op of aan je voeten liggen of op schoot....

Ze bieden onvoorwaardelijke liefde zegt Willem altijd....

Ze oordelen nooit, bieden genegenheid en zijn ontzettend trouw.....

Daarbij zijn ze altijd blij en enthousiast, want door wie wordt je elke dag even vrolijk begroet als je thuis komt....? 

Precies....het is je huisdier die staat te springen als hij de sleutel in het slot hoort.... of zelfs de auto in de verte al hoort aankomen..... 

Honden en katten kunnen emoties goed aanvoelen en merken het wanneer je verdrietig bent.....

Ze komen je dan troosten.....

Ik zou toch haast niks naars meer durven schrijven na deze lofzang....

Trouwens, dat heb ik al vaak genoeg gedaan in vorige blogs...

Modderpoten,  haren, stof, uitlaten in de regen, de sneeuw, de hagelbuien....

Je bol wol door de kamer laten rollen als je zit te breien of haken....

En je moet ze echt wel uitlaten anders heb je de poepen aan het dansen als je te lang weg blijft....

Kattenbakken verschonen, ook niet het leukste werkje...

En ze kosten je kapitalen aan mandjes, krabpalen,  speeltjes, voer en lekkernijen....

En ja.... wij hebben wel heel veel huisdieren....

Dat is nou eenmaal zo ontstaan....

Het begon allemaal met Bikkel....

Bikkel de meest fantastische hond....

Maar Bikkel kwam uit het asiel en was al op leeftijd....

En zeker was dat Willem vanaf Bikkel nooooooit meer zonder hond...euh Duitse Herder, wilde....

Dus een pup zou er komen want dan kon Bikkel nog als voorbeeld dienen en die pup, naast Willem, ook nog opvoeden....

Dat gebeurde ook.... maar zoals ik al zei; Bikkel was op leeftijd...

Zo'n speelse pup was best wel veel van het goede voor deze opa hond....

Dus kwam er nog een pup... Blitz....

Eentje waar Babs mee kon spelen zodat  Bikkel wat meer rust had....

En toen begon het te borrelen bij Willem....

Drie honden was toch bijna een roedel....

Een heuse roedel, dat was wat hij wilde....

Maar Bikkel stierf....

Wat een vreselijk afscheid....

En die roedel.... die was weer ver uit beeld....

Tot ik de allerliefste pup zag....

Ik had Willem niks gezegd, reed maar Hatummerbroek en haalde Borre op....

Willem had een optreden en kwam laat thuis...

Hij had het zwarte bolletje in eerste instantie niet eens zien liggen op de zwarte bank....

Maar vanaf het moment van de ontdekking van deze pup, werden Willem en hij onafscheidelijk en ontstond er een band die ik niet kan omschrijven dan alleen maar dat zij elkaars energie kunnen lezen....

Hoeveel hij ook om Babs en Blitz geeft en er dol op is, Borre is zijn soulmate....

Maar tja, drie is nog nét geen roedel....

Had Willem even geluk dat er lockdown in verband met corona was op zijn verjaardag...

Geen winkel in het hele land open...

Geen koerier die nog pakketjes bezorgde...

En een Willem die zeer aan cadeautjes hecht...

Zal ik dan nog maar één keer.... ééééén keer de hand over mijn hart strijken...?

En over mijn vraag of hij dan nog een Duitse herder wilde, hoefde hij nog geen seconde na te denken...

Zo kwam Benji in ons leven....

Benji die eigenijk Banjer zou heten maar omdat onze lieve vriend Ben overleed en zijn dochter zei dat hij eigenijk maar één naam kon krijgen nu, werd het Ben-ji.....

En toen waren er vier.... eindelijk zijn droom in vervulling.... een roedel....

Met de katten ging het anders...

Ik ben naast hondenmens ook kattenmens...

Maar Willem heeft helemaal niks met katten en is er in zekere mate iets allergisch voor...

Maar heej, jij je honden, en ik dan....

Mijn dochter had een nestje kittens en och... die grijs gestreepte... die had notabene een zwarte W boven de wenkbrauwen...

It was ment to be....

En daar was Bengel.... mijn one and only....

Nou ja, tot er nog een nestje kwam waaronder een heel bijzondere eigenzinnige kitten.....

"Mam, die kan alleen bij jou, jij snapt poezen met onbegrepen gedrag"....

En eerlijk.... ik wilde het niet....

Maar hoe zeg je nee tegen een smekende dochter...

En daar was tante Bets....

Ach ja....de vele verhalen en foto's komen jullie veelvuldig op sociale media tegen....

Maar ik zeg je.... er zal altijd één hond in ons leven blijven, maar nooit meer vier....

En na lieve Bengel en Bets komt er ook geen kat meer....

(Gelukkig zijn de katten van mijn dochter nu gesteriliseerd haha... en bij mij zoon en schoondochter woont een kater)

En dan lees ik even terug...

Over dat je gelukkiger,  gezonder, actiever, socialer etc. bent met huisdieren....

Allemaal waar...

En gelukkig hebben we goede dierenpensions waar de dieren verblijven...

Het kost je wat, maar dan heb je wat....

Behalve dan dat Bets totaal wegkwijnde in het nieuwe kattenpension, want het oude pension nam alleen nog honden aan....(en na de herfstvakantie sluiten ze zelfs helemaal)...

Vier kilo lichter en totaal in stress kwam Bets terug....

Dat kon dus niet meer....

Deze Bets kan alleen hier in huis aarden....

En ik vind het juist vreselijk om mensen lastig te vallen met de zorg voor onze huisdieren....

En nou hebben we een top kattenoppas die graag hier in huis is maar help.... het is vakantietijd....

En dat geldt niet alleen voor ons natuurlijk... maar voor heel Nederland.... en dus ook voor onze kattenoppas aan huis....

Ik heb wat op internet gezeten de afgelopen weken....

Dan toch maar een pension....?

Ammehoela.... alles vol...

Kattenoppas in huis, aan de deur, in hun eigen huis, kattenservice.... er is nogal wat...

En wat ze vragen.....??????

Nee echt, ik wist niet wat ik zag....

Één keer aan huis komen per dag....25 euro per keer....

En dan komen ze alleen de voerbak vullen....

Met de moed de wanhoop dan toch maar naar de nieuwe buurtjes....

Want juist díé wilde ik niet vragen omdat je bang bent dat je al snel teveel bent/ vraagt als buur....

En je moet nog wel even gezellig naast elkaar kunnen blijven wonen....

Maar waar je je dan druk om maakt hè.... anderen lastig vallen met jouw huisdieren sores....

Ik kom aan de deur, heb vier woorden nodig of meteen wordt er enthousiast gereageerd met "tuurlijk doen we dat.... leuk"....!!!

Om dit lange verhaal even kort samen te vatten.....

Ja je wordt gelukkiger, gezonder actiever  socialer maar lieve hemel wat kun je er ook een zorgen en geregel om hebben....

En ik vraag me af of ik dan werkelijk langer leef dankzij het hebben van huisdieren....

24 juli 2026

Dag van:

Vroeger ja.....

Vroeger wel ja...

Vroeger waren we elke dag op de Vierdaagse feesten te vinden...

Nee...nu niet meer...

Je komt Nijmegen amper in met de auto..

Parkeren lukt al helemaal niet...

En de treinen ernaartoe zitten stampend vol....

Maar voor de tv zitten... ja dat doe ik wel...!!

Zo heerlijk al die enthousiaste mensen over de Via Gladiola...

Bekenden gespot?.... er liepen tenslotte best veel bekenden mee.... 

Maar er liepen nog zo'n 45.000 mensen mee en vindt jouw bekenden maar eens in die massa....

Dus nee, geen bekenden ontdekt...

Maar wel op Facebook gevolgd....

Wist je trouwens dat de 4Daagse eigenijk gewoon een militaire oefening was om de conditie en weerbaarheid van militairen te verbeteren.....

Dat in 1909 tenminste zo....

De Nederlandse Bond voor Lichamelijke Opvoeding had dat bedacht....

Ze startten op 1 september 1909 met 296 militairen en slechts twee handjevol (10) burgers.....

Na verschillende andere startplaatsen in eerdere jaren, werd Nijmegen in 1925 de vaste en definitieve start- en finishplaats van het steeds groter groeiende

wandelevenement....

In 1928 werden er ook buitenlandse militairen uitgenodigd...

De bijnaam van de Vierdaagse werd toen 'the walk of the world'...

Dit jaar werden er bijna 2 miljoen bezoekers geteld om mee te feesten...

Tegen eind van de middag wordt het zappen geblazen...

De wielrenners van de Tour gaan straks ze mij zó geliefde Alp d'Huez op....

Ooit bedwong ik het gevaarte zelf... lopend....

Met drie collega's samen de berg, met 21 bochten, op voor een vierde collega (mijn toenmalige klassenassistente) die op dat moment in het ziekenhuis lag voor de zoveelste chemokuur......

Borstkanker.....!

Ik zie haar nog zo na de kerstvakantie de klas inkomen en zeggen "er zit een knobbeltje, voel jij eens"....

'S middags meteen naar de dokter en daar begon toen de rollercoaster in stroomversnelling.....

Maar ze is er nog....

Werken kan niet meer...

De chemotherapie heeft de kanker wel doen verdwijnen maar heeft daarnaast zoveel meer kapot gemaakt....

We hebben gelukkig nog steeds contact en blijven zo op de hoogte van elkaars wel een wee....

En vandaag gaan dus de renners van de Tour de berg beklimmen....

De berg die mij leerde dat als je echt niet meer denkt te kunnen, je toch nog verder kan....

Elke bocht die ze doorgaan herken ik...

De bocht waar ik tegen mijn collega's zei dat zij maar verder moesten en ik mijn eigen tempo aanhield en alleen verder ging...

De bocht waar ik Willem belde die toen nog vóór de klas stond...

En Willem en die klas die me even over zo'n dood punt heen hielpen....

Ze bocht dat ik dacht dat ik echt niet verder kon....

Het stuk bijna boven waar ik om de paar meter even moest zitten...

En dan het laatste stuk, langs de toeschouwers die luid applaudisseren...

Radio Gelderland die me vlak voor de finish  interviewde....

Die euforie toen ik over de finish kwam met Willem aan de telefoon aan mijn oor....

Het moment dat ik mijn collega's weer zag....

Matthijs die ons kwam ophalen met de auto en die doodenge terugreis over de achterkant van de berg naar beneden....

De terugkomst op de camping waar Ben en Marleen en Jennie van de vriendenkliek op ons wachtten....

Maar ook alle beelden van onderweg...

De tranen, de kaarsjes, de pijn, het verdriet, de trots de blijdschap, de herinneringen, de muziek....al die emoties....

Wat een sfeer....!

Dat valt bijna niet uit te leggen... dat moet je beleeft hebben....

En kijk nou die renners eens klimmen...

Tussen massa's mensen door....

Zoveel toeschouwers dat ze ternauwernood met één fiets tussen ze door kunnen....

Weer een heel andere sfeer, maar vast ook een prachtige ervaring ....

23 juli 2026

Dag van:

Soms heb je zo'n drukke tijd achter de rug,  ik op mijn werk vooral, dat je bijna vergeet hoe gezellig het is om gewoon weer tijd te hebben voor de mensen die je lief zijn.....

Tuurlijk ga ik zo af en toe heus wel met mijn vriendinnetje eropuit en gaan we ook wel op visite, maar nu de agenda eindelijk leeg is, is er weer ruimte voor spontane lange gesprekken of appjes, samen lachen en weer wat herinneringen maken.....

Wat voelt dat heerlijk....! 

Vriendschap is als zonneschijn: je merkt pas hoeveel je het gemist hebt als het er weer is.... 

Ik geniet er met volle teugen van dat mijn sociale leven weer wat opbloeit.....

Tegelijkertijd voel ik ook de schaamte dat ik zo weinig tijd voor iedereen heb als ik werk....

Dat je op deze leeftijd niet alles meer tegelijk kan doen en je je kop vaak maar bij één ding kan houden....

Dat zijn de momenten dat ik naar mijn pensioen uitkijk...

'Je moet je goed voorbereiden als je dat laatste werkzame jaar ingaat hoor' hoor ik zo vaak om me heen....

En vooral twee mensen in mijn leven proberen me dan ook te wijzen op wat me te wachten staat...

De één is meer van ' denk eraan dat je leven ineens maatschappelijk van minder belang is, dat je voelt alsof je niet meer meedoet en meetelt. Je ineens niet meer van betekenis bent'....

De ander wijst me er juist op dat ik fysiek en mentaal zoveel meer rust krijg omdat er tijd is, omdat niks moet maar je alles mag op jouw tijd....

En dat dat heel lang duurt voor dat werkelijk in je is geland....

Beide meningen neem ik steeds met me mee....

Maar vandaag kwam daar dus bij dat ik zó uitkijk naar weer die leuke contacten, de echte betrokkenheid voor je vrienden, daar weer tijd in kunnen investeren....

Niet meer thuiskomen en moe in je stoel ploffen....

Maar je kinderen en kleinkinderen van als je daar zin in hebt, en wanneer je maar wil....

Niet meer de weekenden vooral gebruiken om bij te komen...

Of juist elk vrij moment in je werk te steken om maar bij te blijven....

Niet meer rekening houden als je uit wil dat je de volgende ochtend vroeg op moet....

Of zoals vanavond heel lang appen met een mede Griekenland liefhebber, zonder op de klok te letten omdat je vroeg op moet staan...

En ik denk dat het opnieuw een zoektocht naar jezelf wordt....

Wie ben ik nou nog nu ik niet meer werk en dat terwijl ik daar zoveel eigenwaarde en betekenis uit haal...

Wat blijft er over....?

Hoe moeilijk ga ik het vinden om leerlingen los te laten.... vooral die leerlingen met dat onbegrepen gedrag,  die zich toch altijd gekend en gezien voelen bij mij....

Een kans kregen ook als anderen ze al hadden opgegeven....

Vaak met succes en soms ook niet....

Hoe ga ik mijn grote liefde voor schrijven een plek geven...?

En hoe zal het in Willem en mijn relatie gaan...?

Willem die nu frequent zucht dat ik te weinig tijd heb, teveel met mijn werk bezig ben en met mijn hoofd en hart meer daar op school ben....

Maar dan ineens zullen we 24 uur bij elkaar zijn.... en ruimte is wel iets dat we beide nodig hebben...

Hoe gaan we daar vorm aan geven....?

Och zoveel vragen zijn er.... zo'n open hoofdstuk voor straks over een (school)jaar....

Maar één ding staat vast, ik ga de vriendschappen weer koesteren en inhoud geven....

Vandaag naar Duitsland met Annet...

Ze is weer ietsje beter ter been en wil zichzelf verwennen met heerlijke Duitse lekkernijen....rebekuchen, Deutsche brödchen en meer van die dingen....

Even wat anders dan pijn en ongemak...

En ik ga graag mee want mijn auto kan nog wel wat benzine gebruiken...

Oké, die kl*** file voor de grens neem ik dan maar op de koop toe....

Maar het is wel even schrikken als de benzineprijzen zo goed als helemaal niks meer schelen....

De boodschappen doen dat echter wel...

Als ik zo mijn boodschappentas zie, vol dozen kattenvoer en blikken hondenvoer,  pakken kaas, allerlei broodjes en weet ik wat voor heerlijkheden, dan zou ik bij de Jumbo al bijna failliet zijn....

Hier betaal ik maar 44 euro...

En vraag ik me af hoe dat toch in hemelsnaam mogelijk is....

Enfin, het was weer een vruchtbaar vakantiedagje...

En ach ja,  was drie is ook gedraaid...

Niets ruikt meer naar camping nu....

Als is klaar voor luchtjes van straks....de tzaziki en olijven, souvlaki en ouzo....

22 juli 2026

Dag van:

Nou ik deed het vandaag hoor....de was....

Niet één maar zelfs twee....

Nu hangen de rekjes vol dus morgen was drie....

Voor de zoveelste keer de garage proberen te bellen maar niemand neemt op...

En mijn apk zit eraan te komen....

Ergernis dus....

Wil ik de tour de france kijken, zet Willem de tv op Prime....

Zucht....

Het leven op de camping was toch veel simpeler....

Ik pak mijn haakwerk dus maar weer op....

Maar.... laat ik me nou eerst eens verdiepen in waar dat haakwerk vandaan komt....

Veel landen weten te vertellen dat zij het haken hebben uitgevonden...... 

Maar geen van de technieken van vroeger uit die landen, lijken op het haken van nu.....

De geschiedenis van het haken stamt af van oude technieken zoals naaldbinden, het boeten van visnetten.... en dat werd in alle landen wel gedaan....

De oudste voorbeelden van deze techniek zijn gevonden in Egypte en zijn wel 1600 jaar oud.....! 

Nålebinding noemde men dat naaldbinden....

En die techniek lijkt op zowel haken en breien tegelijk.....

Voor nålebinding gebruik je 1 naald en korte stukken garen.....

De hele lengte van de draad wordt door elke lus getrokken.....

De eerste echte bewijzen van het ‘moderne’ haken komen uit 1800....

Het woord 'haken' komt trouwens van het Franse woord crochet (en het Germaanse croc), wat eenvoudigweg 'haak' betekent....

Nou wil ik niet vervelend doen hoor,  maar dat woord  'croc'.....

Als ik even verder nadenk dan hebben mensen dus haken aan hun voeten....

Enfin ik heb het altijd al ondingen gevonden...

In het begin van de 19e eeuw werd handen populairder.... het door rijke mensen dan wel gezien als te simpel, maar later werd het een geliefde kunst.....

Daar had een Franse dame weer voor gezorgd...

Mademoiselle Riego de la Brachardiere, was de eigenaresse van een bedrijfje in het maken van kant.....

Zij zag mogelijkheden om kantpatronen over te zetten naar haakpatronen en zo arm en rijk van kantwerk te voorzien.....

En heus.... om navolging van die dame met die prachtige Franse naam, was het Koningin Victoria die het haken groot heeft gemaakt......

Wij hebben Karin Bloemen,  niet alleen artiest maar vooral ook haakfanaat....maar vroeger was daar dus Queen Victoria....

De koningin haakte 8 sjaals (die ‘mufflers’ werden genoemd’) om te presenteren aan het Britse leger tijdens de Anglo-Boerenoorlog.....

Tja... en als een koningin deze koninklijke interesse toont wordt zoiets als haken meteen razend populair.....

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was garen op de bon.....

Omdat je voor haakwerk vaak veel meer garen nodig hebt dan voor breien werd het breien geblazen....

Gelukkig werd in 1960 het haken weer opgepakt door de hippies uit die tijd...

Dol op granny's waren ze...

Van die fleurige vierkantjes met bloemmotief.... flower power....

Haken is eindeloos creatief bezig zijn vind ik...

Al moet ik zeggen dat dat betreft kleding ik het gehaakte wat stijver vind zitten dan iets gebreids.....

Om kleding te maken laken om die maar 2 naalden... of een rondbreinaald....

Maar voor talloze creatieve andere dingen, haak ik....

Zoals de uitzet voor de buren dus...

Maar de babyomslagdoek en het knuffellapje, kwamen we vandaag sokjes en een ienemini vestje maar 56 bij....