Dag van:
Mezelf poëtisch moed inschrijven.....
Ze valt niet luid, niet met een klap die de wereld doet omkijken, maar stil, zoals een tak buigt onder te veel wind of regendruppels....
En telkens weer raapt ze zichzelf bijeen uit de resten van een dag, een week, dat soms zwaarder weegt dan haar rug dragen kan.....
Ze kent de kunst van volhouden.....
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat opgeven voor haar voelt als het verliezen van iets wezenlijks.....
Dus loopt ze verder, ook wanneer haar rug haar nauwelijks dragen kan, ook wanneer niemand ziet hoeveel moed daarvoor nodig is.....
Haar zwakte is dat ze blijft.....
Dat ze zichzelf vergeet wanneer anderen haar nodig hebben.....
Dat ze haar grenzen behandelt als vage lijnen in het zand, weggeveegd door elke nieuwe golf......
Maar juist daarin schuilt voor haar haar kracht....
Want waar anderen breken, buigt zij.....
Waar anderen verstarren, beweegt zij mee.... Ze draagt pijn zonder eraan ten onder te gaan, en vindt telkens opnieuw een reden om op te staan.....
Toch is die kracht ook haar valkuil.....
Want wie altijd overeind krabbelt, zal soms vergeten dat vallen pijn doet.....
Wie alles dragen kan, gaat geloven dat ze alles móét dragen.....
En wie altijd terugvecht tegen de storm, gunt zichzelf zelden een schuilplaats.....
Ze is sterk, niet ondanks haar kwetsbaarheid, maar dankzij haar kwetsbaarheid.....
Een mens van scheuren en littekens, van twijfel en doorzettingskracht.....
En misschien ligt haar grootste overwinning niet in het steeds weer opstaan, maar in het leren dat ze soms ook mag rusten, dat ze niet altijd de sterkste hoeft te zijn, en dat zelfs een onverzettelijk hart af en toe gedragen mag worden.....
Want de kracht die haar overeind houdt, hoeft haar niet te verteren....
En de zwakte die haar doet wankelen, zal altijd ook de bron blijven van haar bijzondere moed.....
