Dag van:
Ik moet echt voor school weer wat doen...
Maar ja....dan ontdek je de birdnet app.....
BirdNET gebruikt kunstmatige intelligentie (AI) en spectrogrammen om vogelgeluiden te analyseren en vogelsoorten te herkennen op basis van hun zang en getjielp of gekwetter.....
Daarnaast krijg je ook direct een link naar de foto en info over de vogel....
Nou heb ik heel wat vogels in onze appelboom gezien die er voer uit kwamen halen maar.....
Och hemeltje..... er zijn er veel en veel met die dat niet doen merk ik al, want wat een vogels traceert de app....
En dus zit ik nu alleen maar geluidsopname na geluidsopname te maken en te kijken wat er allemaal tussen de takken aan de overkant verscholen zit....
Je ziet ze niet, maar hoort ze dus overduidelijk wel.....
Dan moet dat schoolwerk toch nog maar even wachten.....
Er kwam gelukkig nog bewolking genoeg...
Een aardig moment om toch de handelingsplannen te gaan scoren....
En wat een geluk.... ik kreeg ze allemaal af vandaag....
Alle tijd om nu de jaarlijkse 4 mei
herdenkingen te volgen....
herdenkingen te volgen....
Nou vond ik Auschwitz, toen we er drie jaar geleden waren, natuurlijk heel indrukwekkend....
En toch vond ik Theresienstadt ooit nóg aangrijpender....
Ik heb nooit begrepen waarom....
Vanavond kijk ik echter naar de documentaire over de Roma en de Sinti die naar Auschwitz werden gedeporteerd....
En ineens kreeg Auschwitz dat gezicht, dat verhaal die verschrikking.....
In de barakken waar ik toen langs liep zag je de mensen wanhopig en opgepropt liggen....
Het verhaal verteld door een zoon cq broer, wiens vader, moeder zusjes en broers allemaal daar zijn omgekomen....
Hij liep er rond.... op de plek waar hun laatste adem vergast werd....
Hij liep naar de plek waar de as van duizenden en duizenden uitgestrooid was....
Hij noemde het 'gedumpt'.....
De horror van waar ik ooit liep kwam nu, drie jaar later, binnen.....
4 mei
We waren weer stil....niet omdat de wereld dat vraagt maar omdat het verleden weigert te verdwijnen uit de nerven van wat wij nu zijn.....
Twee minuten lijken zo kort
maar tijd is immers geen maat hiervoor....
Het is de stilte die het draagt.....
Er zijn mannen geweest die hun naam achterlieten in modder, in rook, in een laatste gedachte die niemand heeft gehoord.
Geen helden zoals wij ze graag tekenen,
maar mensen die op een grens stonden
waar keuze en noodzaak niet meer van elkaar te onderscheiden waren.....
Er waren zigeuners, Joden, mensen met verstandelijke beperkingen die als as gedumpt werden op een veld.....
Het gras kon amper het gewicht dragen....
Hun dood vraagt niets sentimenteels.....
Geen zachte woorden, geen geruststelling.....
Wat zij achterlieten is geen troost, maar een vraag.....
Wat doen wij met de ruimte die zij, die duizenden en duizenden, niet meer kregen......?
Verdraagzaamheid is geen deugd als zij pas verschijnt wanneer het veilig is......
Respect is leeg als het geen prijs kent......
En vrijheid is geen bezit maar een voortdurende beslissing om de ander te laten bestaan zoals hij is.....zelfs wanneer dat schuurt.....
De oorlog is niet verdwenen......
Zij heeft alleen van vorm gewisseld:
in woorden die ontmenselijken, en in blikken die wegkijken....
In grenzen die wij opnieuw trekken
tussen “wij” en “zij”......
Herdenken is daarom niet alleen meer terugkijken....
Want de doden van toen vragen geen eerbetoon in steen, maar in gedrag......
Niet groots.....
Niet luid....
Maar in het kleine verzet tegen onverschilligheid......
Als wij morgen weer spreken over vrijheid, laat het dan niet zijn alsof stilte slechts een ritueel was.....
Maar laat het zijn alsof wij iets hebben gehoord dat niet meer genegeerd kan worden.....
Misschien is dat de enige rechtvaardiging
die nog mogelijk is:......dat hun einde
niet het einde werd van onze verantwoordelijkheid......
Wij kregen een opdracht mee.....
Wij zijn straks stil.
omdat het verleden niet zwijgt
Zij die voor ons stierven
Lieten ons de vraag na
die niet verjaart:
wat doen wij
met de ruimte
die zij niet meer kregen?
Verdraagzaamheid
is een verantwoordelijkheid
Respect
bestaat niet in stilte
maar in de keuze
om de ander te laten bestaan
in zijn en haar waardigheid.
Vrijheid
is geen bezit van gisteren,
maar een opdracht van vandaag.
Herdenken is
niet slechts
het ritueel van
twee minuten stilte
Het is wat volgt
wanneer die stilte voorbij is
De woorden die wij kiezen,
De normen en waarden
die we bewaken
De menselijkheid
die we niet uit handen geven.
En als wij straks weer spreken
laat het dan niet zijn
alsof stilte slechts een ritueel was.
Laat het zijn
dat wij iets hebben gehoord
dat niet meer genegeerd kan worden.
Samen!!
