17 oktober 2026

Dag van:

Even naar Duitsland rijden om de tank van de auto van manlief te vullen....

Iemand die je lief is,  en al een maand niet gezien had maar gister weer tegenkwam, alweer tegenkomen als je het tankstation in Duitsland in loopt...

Heerlijke verrassing...dat maakt een maand uit zicht weer goed...

Thuiskomen, de tuindeur opengooien en

meteen weer dicht want een mega hagelbui met onweer gaat over ons heen....

Wauw...zon, regen, hagel, wind en onweer... het is echt wel herfst hoor.....

En even denk ik aan het ritje Duitsland vanmorgen en de file aan de andere kant van de weg, vol Duitsers in campers, met dakkoffers op de auto of caravans trekkend, die hier nog even vakantie komen vieren...

Ik wens ze een fijne vakantie...

Normaalgesproken zouden wij in Parijs zitten, zoals we dat zo vaak doen in de herfstvakantie...

Maar a) het hondenpension is met pensioen en vindt maar eens zo snel een ander pension voor drie honden...

En b) er is nogal wat aan de hand in Parijs....

Frankrijk lijkt wel in de beginfase van een burgeroorlog te zitten.... en dat speelt zich vooral ook af in de hoofdstad...

Wat daar gebeurt is een revolutie van extreemlinkse en extreemrechtse relschoppers en criminelen die graag geweld gebruiken....

En Macron lijkt wel te zwak om het land in goede banen te leiden.....

Maar een democratie die zichzelf niet verdedigt, met alle middelen die nodig zijn, gaat onderuit.....

Soms ben ik wel eens bang dat het in Nederland net zo'n vaart gaat lopen.....

Één troost; Frankrijk/Parijs is al zo lang als haar geschiedenis en revolutionair land...

Ik weet niet beter of er is, als wij er zijn (ook als wij er niet zijn trouwens),  altijd wel een demonstratie, relletje of opstootje....

Maar wat er nu gebeurd is wel heel extreem...

Je wilt nu niet in Parijs onder de herfst gekleurde bomen lopen of lekker op een verwarmd terrasje zitten, want overal liggen extreme rellen met veel geweld op de loer....

Dus rijden we vanavond naar Mijdrecht waar we mijn zoon en familie ontmoeten om een avondje te bowlen en te grillen....

Het verkeer zorgt ervoor dat we beiden, de één vanuit Haarlem en wij vanuit Arnhem, natuurlijk weer verkeersoponthoud hebben en iets te laat aankomen...

Maar de bowlingbaan cq het grillrestaurant zijn tolerant en de tijd gaat pas in als we bij de ons toegewezen baan 1 zitten....

En nee hè.... Willem die altijd mis gooit, gooit in de eerste worp een strike....

Bowlingtalent komt met de jaren zullen we maar zeggen...

Zelf merk ik dat misschien dan wel het talent niet afneemt, maar de kracht van het gooien welzeker....

Maar ach, het is wat kleindochter Luna zegt "oma het gaat om de gezelligheid" en dat is precies ook mijn gedachte....

We gooien 10 rondes, Willem staat bovenaan... en dan zit de tijd erop....

Volgende ronde is schoenen inleveren en naar het restaurantgedeelte...

Willem, Robbert en Michael gezellig in gesprek en schoondochter Tamara en ik ook samen babbelen....

Luna is even druk met de telefoon...

Ondertussen is het een titanenstrijd om de slavinken... en een Willem die zich bijna de complete vlees voorraad toe-eigent en dus ook de grillplaat...

Daarbij houdt hij zich niet aan de regel dat vlees met een houten vork op de plaat gelegd en gedraaid wordt maar gebruikt zijn metalen vork waarbij hij ook de karig overgebleven stukjes vlees van de anderen tot de zijne maakt....

Laat ik het zo zeggen; we zien we een stukje ouderwetse Willem terug....

Ondertussen fixt Robbert ook even mijn digiD app....heerlijk zo'n handige digizoon....

En vertelt Michael over zijn nieuwe liefde die we vanaf de foto alleen al, meteen goedkeuren en in ons hart sluiten....

Al met al is het een heerlijk samenzijn, alleen veel te kort....

Dat wordt dus snel maar weer afspreken....

Als alle medische ellende en beetje achter de rug is....

En toch hè, ga ik de strijd met mezelf aan en rijd ik zelf, IN HET DONKER, terug naar huis....

Ik heb mezelf duidelijk wat te bewijzen...

Maar dan alleen omdat Willem naast me zit hoor en ik weet dat ik het stuur kan overdragen als het écht niet lukt....

Alleen rijdend in de auto ga ik die strijd met het donker, de half schijnende maan, de tegenliggers met hun felle lampen, niet aan....

Enfin, de herfstvakantie is goed ingeluid...!

16 oktober 2026

Dag van:

Het voelde vandaag alsof mijn hoofd en mijn lichaam even niet meer bij elkaar lijken te horen.....

Je weet dat je lichaam van jou is, maar het voelt niet zo.....

Alsof je  als het ware van een afstandje naar jezelf kijkt..... 

Alsof je boven jezelf zweeft en jezelf vanuit een helikopterperspectief observeert.....

Niet helemaal jezelf voelen...... 

Ik ben er wel, denk en neem waar, maar het voelt alsof er een stukje afstand tussen mij en mezelf zit.....

Alsof ik naar een film kijk waarin ikzelf de hoofdrol speelt..... maar na de film weer uit die personage stap....

Het is niet alleen dat ik me vreemd voel in mijn eigen lichaam.....

Het is ook alsof alles wat er met me gebeurt, niet echt bij me binnenkomt......

Ik hoor de verhalen, ik denk na over wat er

over mijn ogen werd verteld, ik begrijp misschien ook wel wat de woorden betekenen, maar ergens voelt het alsof het over iemand anders gaat.....

En ik weet heus wel dat ik mezelf nu ook niet hoef te dwingen om alles te verwerken..... 

Ik ben gewoon naar school gegaan.....

Ik heb met de kinderen gewerkt, gelachen met m'n collega's, een appeltaartje gebakken en meegenomen en natuurijk heerlijk verorberd....

Ik heb plezier gehad en meegedaan aan alles wat er op m'n pad kwam.....

En toch voelde het vanbinnen anders dan anders.....

Alsof ik wel aanwezig was, maar niet helemaal met mijn hele gevoel in die dag zat... .

Je kunt best een fijne dag hebben en je tegelijkertijd helemaal niet fijn voelen.....

Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan....

En ik hoef ook niet altijd de Wampie te zijn die alles met humor opvangt, die op school voor de kinderen klaarstaat en die overal iets van weet te maken.....

Ik mag ook een dag hebben waarop het allemaal wat minder vanzelf gaat....

Ik hoeft niet alles wat er op mijn pad komt meteen te accepteren.....

Ik hoef niet meteen dapper te zijn.....

Ik mag best iets niet willen, ook als ik weet dat ik er niet omheen kan.....

En ik mag ook gewoon verlangen naar een doodgewone herfstvakantie, waarin ik even nergens aan hoeft te denken.....

Ik wil alleen dat vanzelfsprekende gevoel dat het leven gewoon van mij is en dat ik er onbezorgd in kan rondlopen.....

Nou dat dus vandaag....

En oh ja.... ik heb dus herfstvakantie...

15 oktober 2026

Dag van:

Ouder worden. .....ik begin er ondertussen een beetje een sik van te krijgen...

En dat is best lastig, want verder vind ik ouder worden eigenlijk helemaal niet zo verkeerd.....

Je wordt wijzer, makkelijker, milder.....

Je leert dat je niet overal iets van hoeft te vinden, dat niet iedere strijd de moeite waard is en dat je sommige dingen beter gewoon langs je rug kunt laten glijden.....

Je haalt je schouders op, denkt er het jouwe van en gaat over tot de orde van de dag....

Heerlijk, dat relativeringsvermogen.....

Dat je inmiddels weet dat je een heleboel dingen weet, maar dat je tegelijkertijd steeds beter begrijpt hoeveel je nog níét weet..... maar je je toch niet hoeft te bewijzen....

Dat je niet meer overal bovenop hoeft te springen en dat de wereld echt niet vergaat als iets anders loopt dan je had bedacht....

Nee, dat ouder worden heeft best zo zijn voordelen....

Maar dat lijf van mij, hè… 

Dat begint zo langzamerhand een eigen lichamelijk leven te leiden.....

En ik heb daar géén toestemming voor gegeven....

Vandaag stond er een bezoekje aan de optometrist op het programma...

Een ongelooflijk vriendelijke en deskundige man, laat ik dat vooropstellen, daar lag het ook allemaal echt absoluut niet aan.... Integendeel.....

Maar soms krijg je van een heel aardige man toch nieuws waar je bepaald niet vrolijk van wordt.....

De laatste tijd zag ik wat waziger....

En 's avonds kregen lantaarnpalen van die vreemde kringen om zich heen.....

Naar mijn kinderen in Haarlem rijden en s avonds weer terug, dat deed ik al niet meer...

Nu ben ik niet iemand die bij ieder pijntje meteen de dokter belt.....

Ik ben eerder van het type: even aankijken, nog eens aankijken en als het écht niet anders kan, vooruit dan maar.....

Ik loop niet bepaald warm voor doktersbezoekjes en alles wat daar zo gezellig bij komt kijken.....

Alleen, áls Ik dan bel, dan bel Ik niet voor niks....

En wazig zien is toch iets waarbij zelfs mijn talent om dingen te relativeren het even aflegt tegen mijn gezonde verstand.....

Vooral omdat het hard achteruit ging...

Dus besloot ik dat het misschien toch verstandig was om er eens naar te laten kijken....

De arts verwees me door naar een optometrist....

Naar de oogarts gaan kon ook, maar daar was de wachttijd ongeveer tien maanden.... Tien maanden....tegen die tijd had ik waarschijnlijk de lantaarnpalen al persoonlijk leren kennen, inclusief hun lichtkringen..... en sterretjes boven m'n hoofd.....

Bij de optometrist kon ik gelukkig eerder terecht....

En zo zat ik daar vandaag....

Een oogscan, allerlei onderzoeken... nog meer onderzoeken want, och jee allemaal tegenstrijdigheden in dat zicht van mij... en vervolgens de mededeling dat er sprake is van ja staar en....van maculaproblematiek....

Nooooooooit van gehoord....

Er zit vochtophoping tussen de laagjes van mijn netvlies....onder het netvlies terechtkomen, waardoor het netvlies een beetje omhoog komt....

Intraretinaal vocht noemen ze dat....

Het vocht lekt meestal uit kleine, beschadigde of abnormale bloedvaatjes in het oog...

Dat is dus niet zomaar iets wat je even wegknippert....

In mijn geval gaat één en ander sneller achteruit en daarom moet ik al binnen nu en 2 weken geopereerd worden....

En er moet verder onderzoek komen bij de oogarts in Rijnstate in Elst.....

Daar gaan ze bekijken welke behandeling daarna precies nodig is....

Zoals het er nu naar uitziet, moet ik een behandeling ondergaan rekening houdend met intravitreale injecties: injecties in het oog, mogelijk gedurende de rest van mijn leven.....

Prikken.... in je oog....!!!!

De rest van mijn leven...!

Alsof ik daar nou zo'n zin in heb....

Ik moet het allemaal nog laten bezinken, maar ik merk dat ik er behoorlijk van geschrokken ben.....

Natuurlijk ben ik blij dat ik gegaan ben en dat er iets ontdekt is....

Natuurlijk is het goed dat er iets aan gedaan kan worden.....

En natuurlijk besef ik dat het veel erger had kunnen zijn als ik gewoon was blijven rondlopen met mijn wazige zicht.....

Maar dat neemt niet weg dat ik hier helemaal niet op zit te wachten....

Injecties in je oog.....alleen al als ik het opschrijf, voel ik mijn tenen krommen.....

Ik ben helemaal niet bang aangelegd, maar dit is toch een ander verhaal dan een prikje in je arm.....

En dan de wetenschap dat het misschien niet bij één keer blijft, maar dat het een terugkerend onderdeel van mijn leven gaat worden.....

Ik moet er werkelijk niet aan denken....

En dan nóg staar, dus ook dat moet nog verder bekeken worden.....

Er is voorlopig nog genoeg uit te zoeken....

Ik ben dus nog niet klaar met het medische circus.....

En laat ik nou net iemand zijn die het liefst zo weinig mogelijk met dat circus te maken heeft.....

Ik heb wel wat beters te doen....!

Ik heb nog een schooljaar af te maken, ik wil straks genieten van mijn pensioen, ik wil lezen, schrijven, haken, breien, op pad gaan, herinneringen maken en vooral heel veel leuke dingen doen....

Ik heb nog helemaal geen tijd om me bezig te houden met laagjes van mijn netvlies, vochtophopingen en injecties die ergens in mijn agenda moeten worden ingepland....

Ik wil gewoon ouder worden zoals ik me dat had voorgesteld....

Met wat meer wijsheid, wat minder haast, een beetje meer schijt aan wat anderen ervan vinden en vooral de vrijheid om mijn eigen gang te gaan.....

Ik wil kunnen zeggen: laat maar waaien, morgen zien we wel weer.....

Ik wil genieten van de kleine dingen, me minder druk maken om de grote dingen en steeds beter begrijpen wat er werkelijk toe doet.....

Dus waarom moet dat ouder worden nou  gepaard gaan met een gebruiksaanwijzing die ieder jaar dikker wordt.....? 

Waarom komen er steeds meer kleine lettertjes bij, terwijl mijn ogen juist minder goed gaan functioneren.....? 

Dat is toch een merkwaardige vorm van humor van Moeder Natuur.....

Je wordt milder, maar je gewrichten worden strammer.....

Je wordt wijzer, maar je ogen krijgen kuren.... 

Je leert relativeren, maar je oren werken tegen...

En net als je denkt dat je het leven inmiddels aardig onder de knie hebt (oké die verkalken ook), komt er weer een specialist met een verhaal waar je eerst een nachtje over moet slapen....

Nou ja, als dat laatste tenminste lukt....

Want ik weet ook wel dat ik niet moet zeuren....

En dat er mensen zijn die veel ernstiger ziek zijn.....

Ik weet dat ik dankbaar mag zijn dat ik op tijd aan de bel heb getrokken en dat er behandelingen bestaan.....

En ik ben die vriendelijke optometrist dankbaar dat hij zo zorgvuldig door bleef zoeken en me niet met een schouderophalen naar huis heeft gestuurd.....

Maar dankbaarheid en balen kunnen best naast elkaar bestaan, vind ik.....

Ik mag blij zijn dat er iets aan gedaan kan worden én tegelijkertijd verschrikkelijk opzien tegen wat me te wachten staat.....

Ik mag best even schrikken.....

Ik hoef niet onmiddellijk de verstandige, relativerende vrouw uit te hangen die overal wel weer een positieve draai aan weet te geven.....

Vandaag baal ik gewoon....

Vandaag vind ik ouder worden even helemaal niet leuk....

Morgen kijk ik er misschien weer anders tegenaan....

Dan haal ik mijn schouders op, maak ik een grapje over mijn eigen lijf en bedenk ik dat ik me er maar doorheen moet slaan.....

Dat heb ik tenslotte al vaker gedaan.....

Maar vandaag moet ik eerst maar eens wennen aan het idee dat mijn ogen, die ik altijd als vanzelfsprekend heb beschouwd, ineens zoveel aandacht opeisen....

En dus eindig ik deze dag met een diepe zucht....

Ouder worden is prachtig, écht waar, maar lieve help, Moeder Natuur…

Had je die lichamelijke ongemakken nou niet gewoon in een apart pakketje kunnen stoppen....? 

Eentje dat je alleen hoeft af te nemen als je daar zelf zin in hebt....?

Want ik heb dit pakketje helemaal niet besteld.....

En toch is het vandaag bezorgd.....

14 oktober 2026

Dag van:

 Ik weet het niet hoor....

Lees ik vandaag weer eens een artikel in Human Brainwash, gaat het over polyamoureuze relaties...

Ik hoor het de laatste tijd meer en meer om me heen...

Kennissen van ons doen daar ook aan....

En nou moet werkelijk iedereen zelf weten hoe hun relatie eruit ziet,  niets is meer te gek in deze tijd....

En toch vind ik er er wel wat van diep in mijn hart geloof ik....

En dan rijst als eerste de vraag bij mij boven; is de mens gemaakt om zijn hele leven bij één partner te blijven....?

Mijn eerste antwoord is: nee, we weten niet of de mens van nature gemaakt is om zijn hele leven bij één partner te blijven.....

Maar we weten óók niet of dat de mens gelukkiger wordt van meerdere partners....

En dat laatste lijkt me weleens vergeten te worden in de verhalen die je tegenwoordig hoort.....

Als je naar de mens kijkt, zie je dat we tot verschillende vormen van relaties in staat zijn.....

Sommige mensen voelen zich het prettigst bij één vaste partner, anderen kiezen bewust voor een relatie waarin meerdere liefdes naast elkaar bestaan.....

Onze natuur schrijft ons niet één universeel relatievorm voor....

Maar er is voor mij wel iets bijzonders aan een langdurige relatie....

Je begint met verliefdheid.....

Maakt niet uit hoe oud je bent.....

Alles is spannend, nieuw en interessant......

Je ontdekt elkaar, je wilt bij elkaar zijn en je hebt het gevoel dat je de hele wereld aankunt.....

En dan komt het gewone leven....

De vermoeidheid, de irritaties, de verschillen in karakter, de momenten waarop je elkaar even niet begrijpt, de dagen waarop je misschien niet eens zo aardig tegen elkaar bent, de periodes waarin het leven meer vraagt dan je eigenlijk kunt geven.....

En precies daar begint misschien wel een ander soort liefde.....

Niet meer alleen de liefde van vlinders in je buik, maar de liefde van iemand die je inmiddels door en door kent.....

Iemand die weet hoe je kijkt als je moe bent..... 

Die aan een zucht kan horen dat er iets is..... Iemand met wie je niet steeds opnieuw hoeft uit te leggen wie je bent en waar je vandaan komt.....

Je hebt samen een geschiedenis opgebouwd..... 

Mooie herinneringen, maar misschien ook verdriet, teleurstellingen en moeilijke periodes die je samen hebt doorstaan.....

Dat is niet niks......

Dat is een vorm van verbondenheid die tijd nodig heeft om te groeien.....

Is polygamie dan idealer....?

Ik denk dat we daar best wat nuchterder naar mogen kijken....

Soms lijkt het in verhalen over polyamorie alsof je het beste van alle werelden kunt combineren....

Je hebt een vaste partner én je kunt verliefd worden op een ander.....

Je kunt verschillende kanten van jezelf ontdekken en hoeft je niet te beperken tot één persoon....

En voor sommige mensen werkt dat misschien daadwerkelijk goed.....

Ze maken bewuste afspraken, communiceren open met elkaar en ervaren hun relaties als liefdevol en waardevol.....

Maar er is natuurlijk ook een andere kant....

Iedere relatie vraagt onderhoud....

Ook in een polyamoureuze relatie zijn er onzekerheid, jaloezie, tijdgebrek, misverstanden en gekwetste gevoelens..... Meerdere relaties kunnen ook betekenen dat je meer afspraken, meer emoties en meer ingewikkelde situaties moet zien te hanteren.....

Een nieuwe verliefdheid kan heerlijk voelen..... 

Alles is fris en je ziet vooral de leuke kanten van de ander.....maar je hebt nog niet samen de dagelijkse beslommeringen, de conflicten en de moeilijke levensfasen meegemaakt....

Je vergelijkt dan soms de spannendste fase van een nieuwe relatie met de minst spannende fase van een bestaande relatie....

Het klinkt nu al ingewikkeld....

Samen ouder worden, elkaars veranderingen meemaken, terugkijken op tientallen jaren en nog steeds weten waarom je ooit voor elkaar koos.....dat ontstaat niet vanzelf, maar het kan een enorme rijkdom zijn.....

En toch wil ik daar iets belangrijks aan toevoegen: ook een monogame relatie is niet automatisch goed omdat die lang duurt..... Mensen kunnen jarenlang bij elkaar blijven uit angst, gewoonte, bang on alleen te zijn,  of financiële afhankelijkheid.....

Lang samen zijn is op zichzelf geen bewijs van een gelukkige relatie.....

Het gaat erom hoe je samenleeft, niet alleen hoelang.....

Een relatie is namelijk niet iedere dag vanzelfsprekend.....

Soms moet je moeite doen om elkaar weer te vinden....

Soms moet je sorry zeggen terwijl je liever gelijk zou krijgen....

Soms moet je luisteren terwijl je eigenlijk wilt reageren....

En soms moet je accepteren dat de ander anders in elkaar zit dan jij.....

Dat betekent niet dat je alles moet slikken.... Niet dat je eindeloos moet vechten voor iemand die jou niet respecteert of niet meer met jou verder wil....

Maar het betekent wel dat je een relatie niet meteen hoeft af te schrijven zodra de glans er een beetje af is.....

Liefde is niet alleen ontdekken of iemand bij je past, liefde is ook samen leren hoe je bij elkaar kunt blijven passen....

Je groeit immers allebei....

Je verandert, je krijgt andere interesses, andere zorgen en andere behoeften....

En soms moet je elkaar opnieuw leren kennen, juist omdat je al zo lang samen bent.....

Dat is iets anders dan telkens opnieuw met iemand beginnen..... vind ik....

Ik denk dat we tegenwoordig soms zo sterk de nadruk leggen op persoonlijke vrijheid, dat we vergeten hoe waardevol het kan zijn

om ergens bewust voor te kiezen....

Vrijheid betekent niet alleen dat je alle mogelijkheden openhoudt, vrijheid kan ook betekenen dat je de vrijheid hebt om te kiezen voor één mens, zonder dat je voortdurend hoeft te onderzoeken of er misschien nog iemand anders is die iets nieuws te bieden heeft..... 

Liever vraag ik mijn persoonlijk af;

Kun je trouw zijn aan één mens zonder het gevoel te hebben dat je jezelf tekortdoet...?

Kun je door moeilijke periodes heen gaan zonder meteen te denken dat de relatie niet meer goed is....?

Kun je verlangen naar spanning en vernieuwing, en die ook samen met je partner blijven zoeken...?

Kun je accepteren dat liefde soms minder spannend wordt, maar juist dieper en vertrouwder....?

En voor mij is wel de belangrijkste vraag:..... wil je vooral steeds opnieuw verliefd worden, of wil je ervaren hoe het is om een leven lang geliefd te zijn door iemand die jou werkelijk kent?

En weer je wat ik zo leuk vind....?

Dat je op een gegeven moment niet meer alleen van iemand houdt om wie die persoon is, maar ook om alles wat je samen hebt meegemaakt.....

Desalniettemin blijf ik vinden dat iedereen moet doen waarvan hij of zo vindt dat bij hen past.... 

Want ik weet heus wel dat het niet persé hoeft te betekenen dat ze niet kunnen volhouden, bang zijn voor sleur of niet bereid zijn om aan een relatie te werken....

Maar dat sommige mensen liefde nu eenmaal anders ervaren.... 

Zij vinden dat je verschillende mensen op

verschillende manieren kunt liefhebben en dat die gevoelens niet ten koste hoeven te gaan van elkaar.....

Ze willen niet dat één partner alle romantische of emotionele behoeften vervult.....

Maar zelf ben ik liever toch wat ouderwetser....

13 oktober 2026

Dag van: 

Van één ding ben ik zeker: wat ik straks, als ik met pensioen ga, absoluut níét ga missen, is het heen en weer rijden naar mijn werk...

Van het zuidelijkste stukje Arnhem, waar ik woon, naar nota bene het noordelijkste deel van Arnhem, waar mijn school staat....

En dat vier dagen in de week, met alle drukte, wegwerkzaamheden en files die daarbij horen....

Vandaag heb ik wederom, zonder overdrijven, op weg naar huis ruim twee uur in de file gestaan...

Soms zelfs helemaal stilstaand...

Twee uur....! 

Voor een ritje binnen mijn eigen stad.....

Je zou er bijna een dagtaak aan overhouden....

Wist je dat er in Nederland maar liefst 9,42 miljoen personenauto's zijn...? 

In Nederland alleen, hè....!

En wist je dat automobilisten en andere weggebruikers in 2025 samen 71,7 miljard voertuigkilometers aflegden op de rijkswegen......? 

Dat zijn nogal wat kilometers bij elkaar.... en dat net deze benzineprijzen...

Maar ja,  veel mensen moeten nu eenmaal ongeveer op hetzelfde moment naar hun werk en aan het einde van de dag weer naar huis....

En daar wringt de schoen....

Volgens Rijkswaterstaat wordt 71,8 procent van de filezwaarte op de rijkswegen veroorzaakt door een hoge verkeersintensiteit....

Simpel gezegd: er is op bepaalde momenten gewoon te veel verkeer voor de beschikbare ruimte.....

En dan hoeft er maar iets te gebeuren of de boel staat muurvast....

Valt er op een drukke weg door en ongeval een rijstrook uit, dan kan de doorstroming volledig instorten.... 

En dan hebben we natuurlijk nog die andere grote ergernis: wegwerkzaamheden....

Begrijp me goed, bruggen, viaducten en wegen moeten onderhouden worden....

Dat is noodzakelijk....

Je wilt tenslotte ook niet dat een brug instort omdat we het onderhoud maar steeds uitstellen....

Maar tijdens werkzaamheden zijn er soms minder rijstroken beschikbaar....

En als de wegen al vol zitten, past er ineens nóg minder verkeer op....

Arnhem is daar de laatste tijd bijzonder bedreven in, lijkt het wel....

Maar goed, vorige week hadden we het

onderhoud.... vanmiddag een ongeluk....

Auto's remmen, de file groeit en ondertussen verschijnen er natuurlijk ook de nodige kijkers en sensatiezoekers die bij een ongeval uitgebreid willen zien wat er aan de hand is....

Met als gevolg dat ook mensen die helemaal niets met het ongeluk te maken hebben, urenlang stilstaan....

Ongeveer 10,9 procent van de filezwaarte op de rijkswegen was in 2025 toe te schrijven aan ongevallen....

En vanmiddag gebeurde het niet eens op de snelweg, maar hier, vlak bij ons eigen voetbalstadion, het GelreDome....

Hoe krijg je het voor elkaar om, amper opgetrokken bij een verkeerslicht, zo'n ernstig ongeluk te veroorzaken...? 

Natuurlijk weet ik niet precies wat er is gebeurd en ik wil niemand zomaar iets verwijten, maar je vraagt je toch af hoe zoiets kan gebeuren....

Vier auto's waren bij het ongeval betrokken.... 

Eén auto kwam zelfs op zijn kop terecht.... Door de ravage, de inzet van de hulpdiensten en het werk van een bergingsbedrijf moest een flink deel van de rijbaan worden afgesloten....

En dat alles op een moment waarop half werkend Arnhem en omstreken weer naar huis wilde....

Het gevolg...? 

Forse vertragingen en files in de richting van Nijmegen....

In Oosterbeek liep het al vast, in het centrum van Arnhem liep het vast en volgens mij was er op een gegeven moment geen ontsnappen meer aan....

Waar je ook keek, overal auto's....

Zucht…

 Het verkeer werd er niet bepaald soepeler van....

Nee, die dagelijkse ritjes ga ik straks allerminst missen....

Laat mij maar lekker thuis rommelen, een beetje haken of breien, schrijven en genieten van de wetenschap dat ik nergens meer op tijd hoef te zijn.....

Althans, niet omdat er om half acht een klas met kleuters op me zit te wachten....

Maar vandaag baalde ik dubbel....

Willem was namelijk opgeroepen door de kerkenraad om te praten over zijn positie binnen de kerk, nu de dominee vertrekt....

Vooral omdat hij zo geliefd is binnen zijn kerk...

Een gesprek dat voor hem dus best belangrijk is, en waarvan ik me kan voorstellen dat het de nodige spanning met zich meebrengt.....

En ik wilde hem nog zo graag even sterkte en vooral succes wensen....

Want wat er ook staat te gebeuren: ik sta voor honderd procent achter Willem...

Euh… náást Willem!

Dat laatste moest ik even laten bezinken.... Want hoe geëmancipeerd we tegenwoordig ook zijn, kennelijk zit er ergens nog een oud zinnetje in mijn hoofd dat me eraan herinnert hoe we vroeger over mannen en vrouwen dachten....

En precies dáár moest ik aan .denken tien ik vanavond het gedicht hieronder las...

Een gedicht met een vette knipoog, een flinke dosis ouderwetse mannenlogica en een harde giechel tot gevolg....

De zeven plichten van de vrouw

Het gedicht is van J.H. Speenhoff, de Nederlandse dichter-zanger Koos Speenhoff, die leefde van 1869 tot 1945.

Zeven plichten voor de vrouw. 

De eerste plicht van elke vrouw

Is nooit geleerd te doen

Dat komt bij liefde niet te pas

Een zoen is maar een zoen

Wat geeft ’t of ze met een boek

Haar lieve hersens krenkt

Een vrouw die denkt bij wat ze zegt

Zegt nimmer wat ze denkt

De tweede plicht van elke vrouw

Is houden van haar man

Te zorgen dat ze met een zoen

Hem steeds verleiden kan

Want als ze daar geen slag van had

En altijd kuisch wou zijn

Dan waren we er allen niet

En dat zou jammer zijn

De derde plicht van elke vrouw

Is goed gekleed te zijn

Al heeft ze helemaal geen geld

Voor rokken van satijn

Al draagt ze bloesjes van katoen

Ze moeten aardig staan

Een vrouw kan toch lieftallig zijn

Al heeft ze weinig aan

De vierde plicht van elke vrouw

Is steeds gehoorzaam zijn

En altijd onderdanig doen

Al is ’t maar in schijn

Wanneer ze geestig vleien kan

Dan volgt haar man gedwee

Een vrouw regeert de wereld toch

We weten wel waarmee

De vijfde plicht van elke vrouw

Is manlief toe te staan

Om zonder haar van tijd tot tijd

Alleen eens uit te gaan

’n Vrouw die zegt: ‘Man ik mot mee’

‘Of anders blijf je hier’

Is niet jaloersch op zijn persoon

Maar wel op zijn plezier

De zesde plicht van elke vrouw

Is zwijgen op haar tijd

Omdat ze juist ’t meeste zegt

Met haar stilzwijgendheid

Een vrouw die altijd praatjes maakt

Is erger dan een fonograaf

Want die houdt eenmaal stil

De zevende en mooiste plicht

Is dat ze koken kan

Want als ze eenmaal opoe is

Dan heeft ze daar wat an

Omdat een man die ouwer wordt

En jaren is getrouwd

Toch veel meer van zijn eigen buik

Dan van een opoe houdt.

En wat voor plichten...!

En dus weet ik  ook al zal ik naast Willem staan, één ding zeker: ik blijf mijn eigen ding doen....

Ik blijf schrijven, haken, breien, genieten en me verwonderen over alles wat er om me heen gebeurt.....

Ik blijf mijn mening hebben, mijn eigen gedachten vormen en mijn eigen weg kiezen.....

Én Willem blijft koken....