11 oktober 2026

Dag van:

Hoe een rustige zondag toch een dag vol beweging kan zijn....

Willem preekt in Elst....

Ik hoef daar niet bij te zijn want ze hebben daar gelukkig hun eigen technische mensen...

Maar kijken doe ik,  alleen als Willem hier preekt, er graag naar via de livestream....

Ik vind het zó en schitterende kerk daar in Elst....

En het camerawerk is zo goed gedaan....!!

Daarbij komt dat hun gedachte voor mij de enige juiste is....

De Bijbel is een referentie, maar ieder kan zijn eigen inzichten hebben. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar we luisteren naar elkaar en respecteren elkaar.

Was dat maar eens in elke kerk zo (zo zal later in de blog blijken).....

Er is daar ook mega veel te doen in die kerk...

Een creche, een jongeren meeting café, filosofisch café, crea uurtje, films kijken, samen eten, spelletjes middagen,  kunst exposities en ga zo maar door....

En in de Grote Kerk in Elst bevinden zich twee orgels, het neobarokke Van Leeuwen-orgel en het romantische Walker-orgel....

Och wat een geluid...

Én.... misschien ook wel het mooiste; deze kerk in Elst is een rijksmonument....

De oorsprong gaat terug naar de 8e eeuw toen er voor het eerst een christelijke kerk werd gebouwd....

In de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw grotendeels verwoest, maar weer opgebouwd....

Daarbij zijn fundamenten gevonden van Romeinse tempels....

In de Romeinse tijd stonden er twee Romeinse tempels uit de eerste eeuw na Chr..... 

Onder en buiten de kerk bevinden zich nog overblijfselen.....

Deze maken deel uit van het UNESCO-werelderfgoed....

En de camerabeelden laten die resten ook zien tijdens de dienst...

Ja heus.... het lijkt wel een documentaire met een mooi verhaal op de achtergrond....

Maar ja..... tegelijkertijd is ook de dienst in ons eigen kapelletje in Duiven begonnen...

En ik weet al enige tijd dat dit een dienst zal worden die een lichte schok zal gaan veroorzaken....

En ook dat wil ik niet missen...

Twee livestreams aan dus maar...

Dat de helft van het kerkgebouw verkocht is om er appartementen van te maken, dat wist iedereen al...

Alleen het echte kerkdeel zal overblijven voor ons...

Maar de keuken en de gemeenschapsruimtes die zijn ze straks kwijt...

Dat er dus een flinke verbouwing aan zit te komen, dat weten de mensen inmiddels ook....

Want ook wij willen toch graag de keuken voor maaltijdbijeenkomsten, ruimte voor kleding en

voedselbank, kinderknutseldag, gespreksmiddagen, 80+ vergaderingen, en vergaderruimte etc blijven behouden....

Maar.......dat de dominee en haar vrouw gaan vertrekken.... nee dat wist nog niemand....

Nou ja behalve een select gezelschap dan...

Wij hebben het daarom al kunnen verwerken, maar de kerkgangers nog niet...

Ik zapp dus van de ene dienst naar de andere....

Bij de ene genietend van de beelden.... Willems verhaal ken ik immers al.... en bij de ander wachtend op het nieuws dat gebracht zal worden...

Je kunt je ochtend maar druk zijn vanuit je luie stoel...

Dan is het wachten op Willem terwijl ik druk bezig ben om de lappendeken van een rand te voorzien...

De schots en scheve deken trouwens want geen lapje is gelijk....

Daar moet ik dus nog wat op verzinnen....

Willem blijft overigens niet lang thuis want hij heeft een optreden in Brakel met gospelkoor Yes....

'Normale'mensen hebben een werkweek van 40 uur, maar het lijkt wel of Willem dat allemaal in een weekend propt....

En normaliter wacht ik niet op Willem als hij laat thuis komt, want zíjn wekker mag dan wel weekenddienst hebben, maar mijn wekker gaat doordeweeks vroeg af....

Maar vanavond raak ik op de één of andere manier toch gegrepen door iets wat ik eigenijk verguis, en waarvan ik toch enigzins mijn oordeel moet herzien...

Ik zapp namelijk langs een opname van het concert van "de Toppers"....

Zeker niet de beste Zangers maar.... eerlijk is eerlijk, ze weten wel een sfeertje neer te zetten met een niet te stuiten enthousiasme van heb ik jou daar...

Ik denk nog steeds dat ik er niet naar toe zal gaan  maar ik begrijp nu wel dat anderen dat doen....

En dan komt Willem thuis...

Behoorlijk moe uiteraard...

Maar gelukkig nog wakker genoeg om te vertellen hoe het optreden ging....

Hij speelde vanavond voor het eerst op de tinwhistle.....

Een tinwhistle (letterlijk 'blikken fluit') is een eenvoudig, in de 18e eeuw in Engeland door Robert Clarke ontworpen blaasinstrument, gewoonlijk vervaardigd uit blik, later ook uit messing, aluminium en tegenwoordig ook uit kunststof en hout. De fluit heeft zes vingergaten, die drie aan drie staan. Een tinwhistle is - in tegenstelling tot een 'gewone blokfluit - in principe diatonisch, voor iedere toonsoort wordt in de regel een eigen fluit gebruikt. Het bereik is doorgaans twee octaven vanaf de grondtoon van de fluit.

En de stukken die hij speelde klonken super...

Het was een lief oud kerkje ...

Maar och wat een ouderwetse dominee van de oude leer.... en dat terwijl het een avondjeugddienst betrof....

Hij preekte een oersaai moeilijk stuk en stond hoog op een kansel, ver van de mensen...

"Maar de kerk zat bomvol Wampie, wel 300 man.... ik snap dat niet"....

En toch....

Nu grijp ik terug naar mijn begin, waarin ik schreef dat alle kerken zo open minded zouden moeten kunnen denken...

Na de dienst en het optreden komen er een moeder en een meisje van een jaar of 6 à 7 op Willem afgestapt...

Het meisje vertelde hem dat hij zo mooi fluit had gespeeld....

Maar.... vervolgt het kleine ding uit het niets wijs "ik geloof nooit dat Jesus over water gelopen heeft"....

Tja en zulke dingen moet je natuurlijk niet tegen oud-meester en modern-dominee Willem zeggen natuurlijk...

Dus antwoord Willem met een knipoog..."Ik ook niet hoor "....

10 oktober 2026

Dag van:

Écht hè.... alleen al inslapen na een gezellige avond uit maar vóóral de wetenschap dat je je laptop op advies van je assistente op school gelaten hebt omdat je het weekend niets aan je werk hoeft te doen, dat maakt dus dat je gewoon het klokje bijna rond slaapt....

Te genant maar om elf uur naar bed en om half elf wakker....

Ja, met tussenpozen, dat dan weer wel want dat heb je nou eenmaal als je ouder wordt...

Als je ouder wordt, verandert de opbouw van je slaap namelijk en slaap je van nature lichter....

Ouder worden...ah joh... pfffft...

Je lichaam maakt minder van het slaaphormoon melatonine aan, en je biologische klok (in de hersenen) verschuift....

Je brengt minder tijd door in de diepe slaap waardoor je oppervlakkiger slaapt, waardoor je dus ook weer sneller wakker wordt van geluiden of lichamelijke prikkels...

Iets van 'oeps m'n rug, m'n versleten nekje/ heupje, m'n brokkelige kraakbeen knietjes, m'n stijve gewrichten liggen te lang in dezelfde positie, even verliggen, m'n blaas zit al vol, even plassen...

Maar wees gerust, het is volkomen normaal dat ouderen 2 tot 4 keer per nacht kort wakker worden.....

Enfin... dit alles zat me niet in de weg om er dus het klokje bijna mee rond te slapen....

En dat noem ik nog eens 'je weekend goed beginnen'....

Ja oké, beetje laat misschien... waardoor de zin 'dan heb je nog eens wat aan je dag' komt te vervallen....

Het is wel even wennen, hoor…dat niet

thuiswerken voor school......

Je zou denken dat je op een vrije zaterdag lekker alle tijd hebt om van alles te doen, en dat klopt natuurlijk ook, maar toch… het is even schakelen.....

Afkicken is een proces, merk ik.....

Na al die weken waarin mijn weekenden zich vanzelf vulden met lessen voor kinderen, school, lijstjes, afspraken en alles wat er tussendoor nog geregeld moet worden, is het best lastig om ineens niet meteen in de actiestand te schieten.....

Het duurt dus even voordat ik ergens toe kom.....

Alsof mijn hoofd nog steeds op school rondloopt, terwijl mijn lijf allang thuis in de stoel zit.....

En eigenlijk zijn die momentjes zonder invulling toch best lekker.....

Geen planning, geen haast, geen stemmetje dat roept dat er nog van alles moet.....

Gewoon even helemaal niks.....

Nou ja, niks…ik ga natuurlijk niet de hele dag naar het plafond liggen staren.....

Tussen twee regenbuien door waag ik me even naar buiten....

Gewoon om de geur van de bomen, de sloot en de regen op te snuiven....

Die heerlijke, typische herfstlucht....

Al moet ik daar inmiddels wel een beetje voorzichtig mee zijn want zodra de R weer in de maand zit, besluit mijn lijf steevast dat het tijd is voor een nieuwe ronde bronchitis en een overvloedige snotproductie.....

Alsof er ergens een intern alarmsysteem afgaat: Hé, het is oktober, tijd om weer eens flink te gaan proesten....!

Dank je wel, lijf, heel attent, maar het had van mij niet gehoeven.....

Gelukkig zijn er ook betere manieren om de dag door te komen.....

Zo vind ik mijn haakwerk weer terug en ga ik aan de slag met het dekentje.....

Drie delen liggen al een tijdje op me te wachten en vandaag haak ik ze eindelijk aan elkaar.....

Weer een stukje verder....! 

Dat geeft toch een voldaan gevoel.....

Daarna neem ik een pauze van het haken om verder te breien aan mijn jurkje....

Hmmmzzz.... weet ik dat wel zeker....?

Verder breien klinkt eenvoudiger dan het is.... 

Inmiddels ben ik aangekomen bij een ingewikkeld stuk waarvan ik vermoed dat ik de beschrijving nog minstens tien keer moet lezen voordat er ergens een lampje gaat branden.....

En eerlijk gezegd heb ik daar vandaag even helemaal geen zin in....

Dus leg ik het breiwerk maar weer weg.... Morgen een nieuwe dag, nieuwe kansen en wie weet een plotseling helder inzicht....

Je hoeft tenslotte niet alles in één dag onder de knie te krijgen.....

Zeker niet als je ook nog kunt genieten van het heerlijke gevoel dat je even helemaal nergens aan hoeft te beginnen.....

En dan… de kers op de taart....!

Uitgebreid in bad gaan op een werkeloze zaterdag....

Wat een zaligheid....! 

Heerlijk verdwijnen in een bad vol warm water, omringd door een deken van schuim.... 

Geen school, geen werk, geen ingewikkelde breipatronen, alleen maar warmte, rust en even helemaal niks.....

En alsof dat allemaal nog niet genoeg verwennerij is, wacht er vanavond nóg iets leuks: samen Beste Zangers kijken.....

Vanavond staat de jazz van Fay in het middelpunt en wat worden we verwend....! Wat een muziek, wat een stemmen en wat een heerlijke avond om gewoon lekker onderuit te zakken en te luisteren....

En terwijl ik daar zo zit, met mijn handwerk binnen handbereik en de regen misschien weer tegen de ramen tikt, bedenk ik dat zo'n dag eigenlijk helemaal niet zo veel nodig heeft.....

Misschien is dat wel een van de dingen die ik alvast een beetje mag oefenen voor later....

Want als ik straks met pensioen ben, moet ik natuurlijk wel leren dat niet iedere minuut nuttig, productief of ingevuld hoeft te zijn....

Dat er ook dagen mogen zijn waarop je gewoon een beetje aanrommelt.....

Waarop je iets doet, iets laat liggen, ergens geen zin in hebt en daar vervolgens helemaal tevreden mee bent.....

Vandaag hoef ik even helemaal niets te bewijzen.....

Vandaag lekker gewoon genieten.....

Van de regen, de rust, mijn haakwerk, het warme bad en de muziek....

En van het heerlijke besef dat een dag niet pas geslaagd is als je een hele waslijst hebt afgewerkt.....

9 oktober 2026

Dag van:

Zo eentje waarop de regen zich van zijn beste kant liet zien....

Of eigenlijk juist van zijn slechtste....

We waren zo heerlijk gewend an for warmte....

Aan die zo'n am de hemel elke dag...

Maar dit was een dag waarop de hemel de sluizen wagenwijd openzette en het water met bakken tegelijk naar beneden kwam.... Druppels op de ramen, stralen langs de dakgoten, plassen op de wegen en het schoolplein hier en daar....

Grijs was de lucht....

Grijs waren de wolken....

Grijs was het uitzicht.....

Maar voor de natuur natuurlijk well weer heel goed....

En toch… zo'n dag hoeft helemaal niet grijs te eindigen...

Want soms zit het mooiste stukje van een dag niet in het weer, niet in de omstandigheden en zelfs niet in de dingen die ik allemaal gedaan hebt.....

Soms zit het in iets waar je de hele dag naar uitkijkt.....

Iets wat je agenda een beetje kleur geeft, terwijl de wereld buiten vooral uit vijftig tinten regen lijkt te bestaan....

En vanavond was dat iets heel gezelligs....

Alweer iets gezelligs....

Je zou er eens aan kunnen wennen....

Uit eten met de 'gezelligste meiden'....

Alleen die benaming al....

Daar zit natuurlijk een heel verhaal achter, want de gezelligste meiden zijn niet zomaar wat vrouwen die toevallig op dezelfde avond een restaurant bezoeken.....

Nee, dat zijn vrouwen met wie je herinneringen deelt, verhalen uitwisselt, ongetwijfeld veel te veel praat en waarbij de ene anekdote alweer aanleiding is voor de volgende.....

Vrouwen bij wie je niet eerst hoeft uit te leggen wie je bent....

Die weten hoe je in elkaar steekt....

Die je verhalen kennen, maar gelukkig nog niet allemaal vergeten zijn....

En die je soms met één opmerking alweer terug kunnen brengen naar een moment van jaren geleden....

En voor je het weet, zit je daar....

Nou ja, na een half uurtje file rijden dan....

De regen vergeten, de drukte van de dag naar de achtergrond verdwenen....

Een tafel vol gezelligheid, gesprekken die alle kanten op gaan en gelach dat waarschijnlijk net iets harder klinkt dan in een willekeurig gezelschap....

Want met de gezelligste meiden is er altijd wel iets te bespreken....

En als er niets te bespreken valt, vinden we ongetwijfeld nog wel iets om over te praten....

En terwijl je daar zit, met lekker eten voor je neus en fijne mensen om je heen, besef je misschien ineens hoe waardevol zulke momenten eigenlijk zijn.....

Gewoon… samen zijn....

En misschien komt het doordat dit schooljaar voor mij toch een heel bijzonder jaar is.....mijn laatste werkjaar....

Het jaar waarin ik langzaam maar zeker afscheid begin te nemen van een leven....een wereld.... die zo ontzettend lang vanzelfsprekend is geweest... 

Nog even…

Het zijn twee woorden die ineens een heel andere betekenis krijgen wanneer je weet dat er straks een punt achter een periode komt te staan....

Want zolang je ergens middenin zit, lijkt het allemaal zo gewoon....

Je gaat naar je werk, spreekt af met vriendinnen, drinkt ergens koffie, gaat uit eten en denkt er eigenlijk niet zo bij na....

Het leven gebeurt gewoon....

Maar wanneer je weet dat een hoofdstuk langzaam naar zijn laatste bladzijde toewerkt, kijk je blijkbaar toch ineens met andere ogen naar de dingen die je altijd al deed....

Dan wil je misschien nog nét iets vaker afspreken..... en nog nét iets vaker samen lachen.....

Nog nét iets vaker zeggen: 'Zullen we binnenkort weer eens'…?

Niet omdat het straks allemaal voorbij is.... ook niet omdat je bang hoeft te zijn voor wat komt, maar omdat je ineens veel bewuster voelt hoeveel waarde er zit in de mensen die al zo lang met je meelopen....

En misschien betrap ik mezelf daar dit jaar wel een beetje meer op dan denk ik....

Dat ik herinneringen wil maken.....

Of beter gezegd: herinneringen wil blijven verzamelen.....

Niet alleen de grote, bijzondere gebeurtenissen, maar juist ook die kleine, ogenschijnlijk onbeduidende momenten..

Een avondje uit eten aan een tafel vol vriendinnen.....

Een verhaal dat honderd keer leuker wordt doordat iedereen er nog iets aan toevoegt....

Dat zijn de momenten waarvan je later denkt: weet je nog…?

En wat zou het mooi zijn als ik straks, wanneer mijn werkzame leven echt achter me ligt, niet alleen terugkijk op alle jaren waarin ik met zoveel plezier heb gewerkt, maar ook op alle momenten die daarbuiten kleur aan mijn leven hebben gegeven.....

Op de mensen die er waren....

De collegavriendinnen die bleven....

Ik denk dat dat het is wat er gebeurt wanneer je voelt dat er een periode wordt afgesloten.....

Je gaat niet per se méér van het leven houden, maar je wordt je er wel bewuster van hoe kostbaar het is....

Je kijkt wat vaker om je heen en geniet wat bewuster.....

Je probeert soms een gewoon moment nét iets minder gewoon te laten zijn....

Alsof je ongemerkt een verzameling aanlegt van kleine geluksmomenten, zorgvuldig opgeborgen in je geheugen....

Momenten die je later nog eens kunt terughalen wanneer je daar behoefte aan hebt....

En dus sluit ik deze lange, natte dag af met een tevreden gevoel....

De regen mag buiten gerust nog even doorgaan....

Ik heb mijn portie gezelligheid voor vandaag gehad....

Dag van beseffen dat je het leven niet alleen moet leven, maar er af en toe ook even bewust bij stil moet staan.....

8 oktober 2026

Dag van:

Hoe komt het toch dat je je eerste grote liefde nooit vergeet....? 

Ik denk omdat een eerste liefde niet alleen een persoon is, maar ook een stukje van jezelf dat je toen voor het eerst leerde kennen.....

Alles was immers nieuw en een eerste keer..... en de eerste liefde valt precies samen met een periode waarin alles nieuw is: verliefd worden, verlangen, spanning, onzekerheid, voor het eerst ontdekken dat iemand je écht bijzonder kan laten voelen..... 

Zo’n combinatie van emoties, hormonen, muziek, plekken, geuren en gebeurtenissen...

En vandaar dat ik er toch stiekem soms aan terugdenk:...hé… daar is-ie weer.....

Nee, niet omdat ik die persoon terug wilt....

Niet omdat mijn huidige liefde minder is....

Maar omdat die herinnering ergens een eigen laatje heeft gekregen....

Gewoon gelukkig getrouwd zijn en tóch met warmte, weemoed en misschien een tikkie nieuwsgierigheid aan die eerste liefde terug denken..... zonder dat het een bedreiging is voor mijn lieve Willem.....

Eigenlijk zijn het twee verschillende dingen:

Die eerste liefde vertelt wie ik ooit was.

De huidige liefde vertelt wie ik geworden ben.....

Ik hoef die eerste liefde niet uit mijn hart te wissen om met heel mijn hart van Willem te kunnen houden....

Soms blijft zo'n eerste liefde gewoon als een klein lichtje ergens achterin mijn geheugen branden.

Vooral op zo'n dag als vandaag.... zijn verjaardag.....

Gefeliciteerd Rob....!!

En verder.....

Gewoon een vrije dag waarop ik nou eens geen thuiswerk had....

Waarop ik gewoon kon gaan zitten breien, haken en op mijn schoonzus en zwager uit Hongarije kon gaan zitten wachten....

Ze kwamen een dagje met de camper bij ons staan....

Zo'n twee a die keer per jaar komen ze uit Hongarije hierheen en doen altijd even Arnhem aan....

Dat is altijd zo'n samenzijn waarbij je denkt 'hoezo ben ik de 'kouwe kant'...?

Ze komen van duizenden kilometers verderop, parkeren hun huis op wielen bij ons voor de deur en binnen de kortste keren zitten we weer met z’n allen bij elkaar alsof er helemaal geen landsgrens tussen zit.....

En iedere keer als we zo bij elkaar zitten, bekruipt me weer hetzelfde gevoel van, 

hoezo ben ík eigenlijk de ‘kouwe kant....?

Want dat is natuurlijk een prachtig begrip, dat kouwe kant....

Alsof je ergens aan de rand van de familie staat....

Alsof je via een soort achterdeurtje bent binnengeslopen....

Alsof je bij binnenkomst eerst je legitimatie moet laten zien:

Goedemiddag, familie...?

Ja....

Van welke kant...?

De kouwe....

Aha… dan kunt u daar achterin plaatsnemen....

Maar zo voelt het dus helemaal niet....

Integendeel.

Als we met elkaar gezellig in een kringetje in de kamer zitten, is er van een koude kant weinig te merken....

Hooguit van een koude kant van de tuindeur die nog open staat, maar daar houdt het ook wel mee op.....

Want familie is blijkbaar niet altijd een kwestie van bloed....

Soms is het gewoon een kwestie van jarenlang samenzijn, samen lachen, elkaar missen als je elkaar een tijd niet ziet en bij iedere ontmoeting meteen weer verdergaan waar je gebleven was.....

Niet hóé vaak je elkaar ziet maar áls je elkaar ziet....

Dát wel het grappige aan het begrip kouwe kant....je kunt ergens officieel via de verkeerde kant binnenkomen…maar ondertussen zo lang blijven hangen dat je gewoon onderdeel van het meubilair wordt....

En dat geldt bij ons inmiddels behoorlijk....

Mijn schoonzus en zwager komen uit Hongarije, wij wonen hier in Arnhem en toch voelt zo’n bezoekje helemaal niet als een internationaal familiebezoek.....

Het is gewoon: “joepie, ze zijn er weer”...!

Camper parkeren....

Koffie zetten....

Bijpraten....

Lachen....

Chinees halen....

Verhalen uitwisselen.....

Kouwe gehaktballen en chips...

En ondertussen denk ik dan: de kouwe kant....?

Volgens mij ben ik allang ontdooid.....

En dus zat ik hier op mijn vrije dag.....

De eerste echte herfstdag 2026...

Zon afgewisseld met flinke buien en windvlagen...

Geen werk, geen thuiswerk, geen verplichtingen.....

Alleen mijn wol, mijn haaknaald, mijn breinaalden…en dat de kouwe, euhhhhh, warme kant uit Hongarije weer even kwam aanwaaien....

7 oktober 2026

Dag van:

Sommige dagen begin je op school en denk je na vijf minuten:....'volgens mij is er iets aan de hand'....

Je weet alleen nog niet precies wát...

Het was zo’n dag...

Alle kleuters leken ineens een extra batterij te hebben gekregen.....

Niet eentje die je netjes kunt uitzetten, maar eentje die ergens op standje turbo stond....

Op het schoolplein was het al helemaal raak...

De schommel werd een lanceerinrichting....

De glijbaan een racebaan....

De trampoline een springkussen voor collectieve overprikkeling....

Kinderen reageerden op elkaar....

Op elkaars geluiden....op elkaars bewegingen.....

Op elkaar dus....

En natuurlijk reageerden de juffen daar weer op....

“Rustig”...!

“Niet duwen”...!

“Even wachten”...!

“Kom eens hier”...!

Waarop de kinderen dachten:...prima juf, maar eerst nog even héél hard rennen....

En zo ontstond er langzaam een merkwaardig soort kringloop....

Een kind deed druk -> een ander kind werd druk → de juf werd alerter -> het kind merkte dat -> werd nóg alerter -> de juf reageerde -> waarop het volgende kind dacht dat er blijkbaar iets interessants gebeurde en ook maar even mee ging doen.....

Een soort vicieuze kleuterkringloop.....

En ergens midden op dat plein stonden collega's en ik ons af te vragen:...waar komt dit vandaan....?

Was het de regen die eraan kwam....?

De luchtdruk...?

De maan...?

Een slechte nacht....?

Een naderend koufront....?

Of hadden gewoon álle kleuters vandaag collectief besloten dat luisteren zwaar overschat werd....?

Je gaat bijna op zoek naar een verklaring....

Maar misschien hoeft die er niet altijd te zijn....

Misschien was het gewoon zo'n dag waarop alle emmers wat voller zaten.....

Waarop prikkels harder binnenkwamen....

Waarop een duwtje net iets harder aankwam....

Een geluid net iets irritanter was....

Een schommel nét iets sneller ging....

En een juf nét iets eerder dacht:...alsjeblieft… nog één kind erbij en ik ga zelf op die trampoline staan....

Tja.... soms wil je niet eens weten waarom....

Je moet blijkbaar soms alleen maar zien wat er nu gebeurt....

En dan denken:...oké, vandaag is blijkbaar zo'n dag.....

Niet alles hoeft opgelost te worden....

Soms moeten kinderen misschien gewoon weer even landen....

En morgen....?

Morgen kan het zomaar weer helemaal anders zijn.....

Want kleuters zijn net het weer....

Onvoorspelbaar....

Soms stormachtig...

Soms zonnig....

Maar dat het na volgende week herfstvakantie is, dat lijkt me wel even nodig....

En niet alleen voor de kinderen....

Dan ben ik toch weer blij dat ik 's avonds thuiskom en bij gebrek aan een hello fresh maaltijd, Willem kippenpoten heeft gehaald zodat ik weer eens ongegeneerd een heerlijk zuurkoolschotel voor mezelf kan maken....

En dat ik weet dat er naast ons een piepklein buurmeisje woont waarvan ik vind dat ze hoognodig een gebreid jurkje nodig heeft voor het weer koudere weertype dat eraan komt...

Dat ik verzadigd en wel met 168 steken op de pennen kan gaan zitten breien en mijn gedachten 180 graden een andere kant kan opgooien....

Naaldje recht, 6 steken minderen, naaldje averecht....160 steken.... omslaan doorhalen en over laten gaan.... nog 9 dagen en dan herfstvakantie... kantsteek....2 samenbreien...1 omslag....

6 oktober 2026

Dag van:

 “Misschien is het grootste misverstand van het leven dat we denken dat we ergens naartoe moeten, terwijl het leven zich juist afspeelt in alles waar we onderweg aan voorbijgaan”, stond ik me vanmorgen op het schoolplein te bedenken als ik de kinderen zo heerlijk bezig zie zijn....

Er zit dus daarom wat mij betreft een venijnig randje aan.....

We zijn voortdurend bezig met straks....

Straks ben ik met pensioen....

Straks heb ik tijd....

Straks is het rustiger....

Straks is dit geregeld....

Straks ga ik dat doen....

Straks wordt het beter....

Maar ondertussen is straks een merkwaardig land waar je nooit aankomt...

Want zodra straks vandaag wordt, noemen we het alweer nu.....

En het volgende moment wordt opnieuw straks....

Dus misschien leven we helemaal niet naar een bestemming toe....

Misschien is het leven juist datgene wat er gebeurt terwijl wij bezig zijn onze bestemming te bereiken....

En dan wordt het interessant.....

Want als dat waar is, betekent het misschien ook dat je je leven niet pas hoeft te beoordelen op de grote momenten; pensioen, reizen, liefde, succes, afscheid, nieuwe fases, maar juist op die ogenschijnlijk onbeduidende dinsdagavond waarop je moe thuiskomt, je jas ergens neergooit, Willem iets zegt waar je eigenlijk niet naar luistert omdat je met je eigen hoofd bezig bent, en je denkt: zo, weer een dag voorbij.....

Misschien was dát wel mijn leven.....

Niet de grote finale....

Niet het pensioen....

Niet de reis naar Griekenland....

Niet het moment waarop alles eindelijk klopt....

Maar die gewone dinsdag....

En daar zou ik tegenover zetten: ...als we voortdurend maar wachten tot het leven begint, kunnen we er op een dag achterkomen dat we het ondertussen al geleefd hebben.....

Doen wij dat zelf....?

Hmmmzzzz....ik denk dat we eigenlijk vaak min of meer een beetje gedwongen worden om in het straks te denken en bezig te zijn met straks.....

Een kind komt niet simpelweg op school om te ontdekken wie het is, wat het interessant vindt en waar het plezier aan beleeft....

Al vrij vroeg wordt er gekeken:...waar staat het kind nu....?

Waar moet het naartoe....?

Welke doelen moeten worden behaald....?

Welk uitstroomprofiel past daarbij....?

Welke ondersteuning is nodig om dat doel te bereiken....?

En let op dat woord 'uitstroom'.....

Het kind is nog midden in zijn ontwikkeling, maar wij praten al over waar het uiteindelijk moet uitstromen.....

Dat is eigenlijk filosofisch gezien behoorlijk merkwaardig....

We nemen een kind dat zes jaar oud is en zeggen in feite: “laten we alvast bepalen welke kant jij over tien, twaalf jaar ongeveer op moet”.....

Terwijl juist kinderen ons misschien zouden kunnen leren dat leven niet zo werkt.....

Een kleuter kan vanmorgen helemaal gefascineerd zijn door een slak en twintig minuten later totaal opgaan in een kartonnen doos.....

Het kind vraagt niet: “wat draagt dit bij aan mijn uitstroomprofiel”....?

Het is gewoon ergens mee bezig..... en dat bent hem weer verder.... en nóg verder....

En is het misschien zo dat wij als volwassenen precies dát vermogen verliezen.....?

En hetzelfde zie je in bedrijven of organisaties.....

Een bedrijf moet groeien.....

Een afdeling moet targets halen.....

Een werknemer moet ontwikkelen.....

Een project moet resultaat opleveren.....

Een investering moet rendement geven.....

Zelfs tijd krijgt een economische betekenis: “Wat levert deze tijd op”....?

En dan ontstaat er iets geks...

We gaan zelfs onze vrije tijd doelgericht maken.....

We moeten ontspannen...

We moeten gezond leven...

We moeten sporten...

We moeten mindfulness doen...

We moeten een bucketlist hebben...

We moeten reizen...

We moeten onszelf ontwikkelen...

Zelfs niks doen moet tegenwoordig ergens goed voor zijn...

Zit daar niet de echte paradox.....?

We hebben een maatschappij gebouwd die ons voortdurend vertelt dat we vooruit moeten.....

Misschien is het probleem zelfs wel niet dat mensen geen tijd hebben.....

Misschien is het probleem dat we iedere minuut een bestemming hebben gegeven....

En dan kom ik terug bij het onderwijs....

Wij werken met jonge kinderen.....

Juist daar zie je hoe absurd het soms kan worden.....

Want ontwikkeling laat zich niet altijd netjes in een rechte lijn vangen.....

Een kind kan maandenlang ogenschijnlijk weinig vooruitgaan en dan ineens een enorme sprong maken.....

Een ander kind bereikt misschien een succes dat op papier klein lijkt, maar waarvoor ongelooflijk veel inspanning nodig was.....

Als je alleen maar naar het doel kijkt, mis je het verhaal ernaartoe.....

En misschien geldt dat niet alleen voor kinderen.....

Misschien geldt het voor ons allemaal....

Want ik kijk soms nu bijvoorbeeld naar mei 2027 als het moment waarop ik met pensioen ga.....

Dat is een duidelijke stip aan de horizon..... Maar stel nou dat ik op die dag wakker wordt en denk:...“En nu”....?

Dan zou dat betekenen dat ik jarenlang heb geleefd naar het moment waarop ik eindelijk niet meer hoefde te leven volgens een doel....

Dat is toch een wonderlijke gedachte....?

“De moderne mens is zo druk bezig een goed leven op te bouwen en weer afbouwen, dat hij nauwelijks nog merkt dat hij het ondertussen aan het leven is”.....

En daar kunnen we wat mij betreft eens echt op doorfilosoferen....

Want dan komt de volgende, veel moeilijkere vraag:....als onze maatschappij ons inderdaad voortdurend richting ‘straks’ duwt, hoeveel van onze keuzes zijn dan eigenlijk nog werkelijk van onszelf....?

Ik kwam vanmiddag op dit verhaal toen ik dus buiten stond te genieten van de kinderen die aan het spelen waren...

En toen 5 minuten later....

Ik: “Kom jongens, we gaan naar binnen”....

Tingelingeling (belletje ten teken dat buitenspelen klaar is)....

En ik zie die kleuter.... met een blik van: “Maar ik ben nog zo lekker aan het spelen”....

Ik: “we gaan echt naar binnen want we moeten nog werken".....

Kleuterblik: “Waarom”......?

Ik: ' we gaan straks weer iets anders doen”....

Hij kijkt me aan alsof ik iets ontzettend ingewikkelds heb gezegd.....

Met een blik van “maar ik doe toch nu iets”....?

Hij is toch al aan het werk..... hij leert zich te pletter.... met 'snel' fietsen... met 'hoog' schommelen....met 'veel' zand gooien.... met 'geconcentreerd' bezig zijn.... met een 'gladde' glijbaan op een 'ruwe' ondergrond.... met spelen met vriendjes... en nóg véél meer....

En daar stond ik dan.....

Een kleuter van vijf die me er zomaar even aan herinnerde dat straks misschien wel het grootste obstakel van het nu is.....

Een overgang naar straks waarvan wij vinden dat hij dat toch écht moet leren terwijl hij zo heerlijk zit te leren nu.....

5 oktober 2026

Dag van:

Oké…

Ik betaal motorrijtuigenbelasting....

En ik weet heus wel waarom....

Dat geld is er onder andere voor de aanleg en het onderhoud van wegen.....

Voor veiligheid, voor de maatschappelijke kosten van het autoverkeer....

Voor de gevolgen van uitstoot, files en slijtage.....

En uiteindelijk ook voor allerlei voorzieningen waar we als samenleving gebruik van maken.....

Tot zover: logisch....

Ik betaal dus om gebruik te mogen maken van de weg....

Ook prima.....

Volgende....

Maar dan ga ik tanken....

En daar betaal ik óók voor....

Sterker nog: aan de pomp bestaat een behoorlijk groot deel van de prijs uit belastingen en accijnzen.....

Ook logisch, zo wordt mij verteld....

Want de overheid wil dat we minder vervuilen....

De benzine moet dus duurder worden, zodat we kritischer gaan kijken naar onze autoritten....

Aha....!!

Dus eerst betaal ik belasting om de weg te kunnen gebruiken…en vervolgens betaal ik extra belasting om vooral níét te veel gebruik te maken van die weg....

Ik begin het te begrijpen.....hmzzz of juist niet....?

Want die accijns is zogenaamd een repressieve belasting....

Dat klinkt alsof ik na het tanken door een streng kijkende belastingambtenaar persoonlijk naar de fiets word verwezen....

Want het idee hierachter is:....hoe duurder de benzine, hoe aantrekkelijker het wordt om de auto te laten staan....

En wat moet ik dan...?

Met het openbaar vervoer....?

Maar…het openbaar vervoer is ook niet gratis....

Sterker nog: het kost behoorlijk wat....

Dat komt weer omdat het OV al voor een groot deel door de overheid wordt gesubsidieerd.....

Met belastinggeld.... miljarden euro's zelfs....

Dus ik betaal belasting zodat het OV kan rijden...

Ik betaal belasting op benzine zodat ik minder met de auto ga....

Ik betaal vervolgens een kaartje om met het OV te reizen....

En ondertussen wordt mij verteld dat het OV niet zomaar gratis kan worden, want dat zou de overheid miljarden extra kosten.....

Die miljarden moeten dan weer ergens vandaan komen.....

Bijvoorbeeld uit de zorg.

Of het onderwijs.

Of de politie.

Of…misschien uit belastingen?

Hé en die miljarden accijns... da's toch een mooi potje daarvoor....?

Oh.

Wacht, we zijn weer bij het begin.

Maar stel nou dat ik denk: dan pak ik toch gewoon de trein....?

Prima idee....!

Alleen woont niet iedereen naast een station....

Op sommige plekken rijdt één bus per uur....

En als je voor je werk zware spullen moet vervoeren, wordt het lastig om die in de trein op schoot te nemen....

“Goedemiddag conducteur, ik heb hier even mijn kruiwagen, gereedschapskist en drie zakken cement, waar mag ik zitten".....?

Dus voor sommige mensen is het OV helemaal geen alternatief....

Maar de benzine blijft wel duur....

Want de hoge brandstofprijs moet ons stimuleren om minder auto te rijden...

En als we dan minder auto gaan rijden…

blijven de inkomsten uit... want brandstofbelastingen zijn natuurlijk niet vanzelf hetzelfde.

Dus hebben we minder inkomsten....

En als de overheid minder inkomsten heeft…moet er ergens anders geld vandaan komen....

En dan kunnen belastingen weer omhoog...

En dan denk je: misschien moet ik toch maar vaker de fiets pakken....

Maar daar betaal ik dan weer geen motorrijtuigenbelasting voor....

Sterker nog…daar krijg ik geen kilometervergoeding voor....

En de fiets betaalt ook geen wegenbelasting....

Terwijl ik op mijn fiets vervolgens wél over een fietspad rijd dat óók onderhouden moet worden....

En dat fietspad wordt weer betaald uit…

juist....belastinggeld....

En dan is er nog het elektrische alternatief....

“Neem een elektrische auto”...!

Prima, alleen moet die elektrische auto natuurlijk ergens van betaald worden....

En moet hij worden opgeladen....

En moeten er laadpalen komen...

En moet het elektriciteitsnet dat allemaal aankunnen....

En wat kost electriciteit tegenwoordig wel niet....?

En uiteindelijk moet ook dát ergens van betaald worden....

En zodra iedereen elektrisch rijdt, kan de overheid natuurlijk niet eeuwig blijven doen alsof er geen inkomsten uit automobiliteit meer nodig zijn....

Dus verzinnen we waarschijnlijk weer een nieuwe manier om te betalen voor het feit dat we ons verplaatsen....

Motorrijtuigenbelasting op de elektrische auto....?

O nee…die bestaat al....

Kijk, daar zit-ie weer....de cirkel.

Ik betaal om te rijden...

Ik betaal om te tanken...

Ik betaal om minder te rijden....

Ik betaal om met het OV te gaan...

Het OV wordt gesubsidieerd met belastinggeld dat ik mede betaal....

Het OV kan niet overal komen...

Dus moet ik tóch rijden....

Daar betaal ik weer belasting voor...

En omdat ik rijd, moet ik eigenlijk meer betalen om mij ervan bewust te maken dat ik eigenlijk minder moet rijden....

En als ik dan minder ga rijden…

daalt de belastingopbrengst....

En dan moet er ergens anders geld vandaan komen....

En zo rijden we met z'n allen financieel rondjes....

Niet op de rotonde van het verkeer…maar op de rotonde van de belastingen....

En ergens in het midden staat de overheid met een groot verkeersbord: “Kies bewust”....!

Auto...?

Belasting...

Benzine....?

Belasting....

OV...?

Belasting....

Elektrisch...?

Belasting.....

Fiets....?

Nou vooruit, die is voorlopig nog relatief belastingvriendelijk....

Maar wacht maar... die fatbikes.... daar wordt ook vast nog wel een bronnetje...

Één ding weet ik inmiddels zeker:....ik snap waarom ik belasting betaal...

Ik snap alleen niet meer helemaal waarom ik vervolgens belasting moet betalen om minder gebruik te maken van iets waarvoor ik óók al belasting betaal....

Snappen jullie het nog....?

Of zijn we inmiddels met z'n allen in een prachtige Nederlandse vicieuze cirkel beland, waarin je vooral heel veel moet betalen om zo weinig mogelijk te kunnen betalen...?

Ik ga er nog maar eens een rondje over nadenken....

Met de auto....

Want met de fiets is het te ver....

En met het OV duurt het drie kwartier langer....en dát kost me dan weer tijd.

En tijd is tenslotte ook geld....

En daar hebben we de cirkel weer....

En weet je eigenlijk waarom ik hier vandaag überhaupt over nadenk...?

Omdat ik vanmorgen naar school moest....

Gewoon met de auto...

Niks bijzonders...

Totdat ik bij de eerste weg kwam...

Afgesloten door wegwerkzaamheden.

Oké, snap ik....

Zo zie ik waar mij belastingcenten naartoe gaan...

Sterker nog: ik ben vóór onderhoud....

Ik betaal er tenslotte dus die wegenbelasting voor....

Hoppa: repareren die handel...geen probleem....

Alleen…dan komt het....

Want als één weg wordt afgesloten, zou je als eenvoudige automobilist denken:...dan zorgen we ervoor dat er een fatsoenlijke alternatieve route is....

Maar nee...

Dat zou natuurlijk te eenvoudig zijn...

Dus wat gebeurt er....?

De ene weg is dicht....

De tweede weg is dicht....

En een derde weg, die eventueel nog als alternatief zou kunnen dienen…ook dicht....

En ergens zit een verkeerskundige achter een bureau die waarschijnlijk denkt:

“Mooi, dan hebben we het verkeer goed verspreid”...

Nou nee....!!

Want de twee overgebleven sluiproutes worden vervolgens allemaal richting dezelfde weg geleid....

En daar staat dan…een gigantische file.

Dus ik zit daar in mijn auto....

Die ik nodig heb om op mijn werk te komen...

Waar ik keurig motorrijtuigenbelasting voor betaal...

Op een weg die wordt onderhouden met belastinggeld...

Terwijl ik ondertussen nergens heen kan...

En dan denk ik: zal ik de snelweg nemen...?

Want de snelweg dat is toch de grote, doorgaande route....

Daar hebben ze ruimte....

Daar kan het verkeer zich verspreiden....

Daar is capaciteit....

Dus ik draai de snelweg op....

En wat denk je....file.....

Natuurlijk....want blijkbaar hebben alle andere automobilisten precies dezelfde briljante gedachte gehad.....

En daar sta ik dan....op een snelweg...

Met mijn motor draaiend...

Geen centimeter vooruit...

Terwijl ik ondertussen in mijn hoofd mijn eigen verhaal over belastingen nog eens probeer te begrijpen...

Ik betaal motorrijtuigenbelasting zodat de wegen worden onderhouden...

De wegen worden onderhouden...

Daarom worden wegen afgesloten...

Omleidingsroutes worden ingesteld...

Die omleidingsroutes leiden allemaal naar dezelfde weg...

Die weg loopt vast.

Dus neem ik de snelweg...

Die loopt ook vast...

En ondertussen staat iedereen daar met draaiende motor te wachten...

Wat natuurlijk weer niet geweldig is voor het milieu...

Waarvoor we nou juist die dure benzine hebben...

Zie je...?

Daar is-ie weer....de cirkel...

En ik wil echt niet zeuren...

Echt niet...!!

Ik snap dat wegen onderhouden moeten worden...

Ik snap dat je daarvoor wegen moet afsluiten...

Ik snap zelfs dat je niet overal tegelijk een wonderbaarlijk verkeersplan kunt uitvoeren...

Maar ik zou zo graag één keer willen dat er iemand bij zo'n vergadering zegt:

“Jongens…als we deze weg afsluiten, deze óók dichtgooien en die andere route ook nog eens blokkeren…waar denken jullie dan dat al die auto's naartoe gaan".....?

En zo zit ik dus vanmorgen in mijn auto...

Ik betaal belasting voor de wegen...

Ik betaal belasting op de benzine...

Ik betaal belasting omdat ik met de auto rijd...

En vervolgens betaal ik met mijn tijd, want ik sta stil...

Misschien is dat wel de enige belasting die nog ontbreekt:...de filebelasting...

Hoe langer je stilstaat, hoe meer je betaalt...

En dan hebben we het helemaal voor elkaar...

Want dan betaal ik:...voor de weg, voor het onderhoud van de weg, voor de benzine,

voor de belasting op de benzine, voor het feit dat ik met de auto rijd, én voor de tijd dat ik niet rijd...

Terwijl ik ondertussen alleen maar denk:....kunnen we misschien één klein dingetje afspreken....?

Als jullie een weg dichtgooien…laat dan in vredesnaam ergens een andere weg open...

Dat lijkt mij nou geen hogere verkeerskunde...

Toch...?

Of ben ik nou weer te praktisch..?

En ach…misschien moet ik gewoon blij zijn....

Want dankzij al die files heb ik onderweg alle tijd om na te denken over waar mijn belastinggeld eigenlijk allemaal naartoe gaat...

Daar sta ik dan ook weer mooi stil bij...