Dag van:
Neeheeee… ik heb hem niet gezien....
Wat niet…?
Nou… die Zeppelin dus.....
Die Zeppelin die vandaag over Arnhem en omstreken ging en die blijkbaar door iedereen is gezien, behalve door mij....
Dus nee… ook geen foto.....
Ik heb er zelfs niet eens een wazig stipje van kunnen maken dat ik later met enige fantasie nog als Zeppelin had kunnen verkopen.....
Maar goed… ik heb het gemis maar op een andere manier verwerkt....
Alle wassen erdoorheen gedraaid....
En kijk nou eens....!
Een lege wasmand.....
Kijk, dát maakt een hoop goed....
Geen Zeppelin gezien, maar wel een lege wasmand.....
Je moet de kleine overwinningen in het leven koesteren....
Toch ga ik ook één keer klagen over de warmte hier....
Want jemig… wat een verschil met die heerlijke warmte in Griekenland....
En ja...daar was het nóg een paar graden warmer....
Maar die warmte daar was zóveel beter uit te houden.....
Hier voelt alles meteen benauwd, plakkerig en zwaar....
Alsof de lucht zelf aan je blijft kleven....
In Griekenland is de warmte veel droger....
Je zweet, het verdampt en je lichaam kan zichzelf daardoor makkelijker afkoelen....
Hier hebben we natuurlijk te maken met een veel hogere luchtvochtigheid, mede dankzij al die zeeën, rivieren, sloten en andere watertjes die ons kikkerlandje rijk is....
En dat merk je.....
We konden in Griekenland gewoon veel makkelijker functioneren....
Sterker nog: we waren daar ondanks de warmte actiever dan hier....
Hier doe je heus nog wel je ding, maar het lijkt allemaal nét wat meer moeite te kosten....
Oké, genoeg geklaagd....
Ik ben het weer kwijt....
Straks maar gewoon met de voetjes in een bak koud water....
Ook een soort wellness....
En dan Borre...
Hij lijkt iets op te knappen....
Een klein beetje....heel klein beetje...
Want hij zakt nog steeds regelmatig door zijn poten, maar opstaan gaat soms weer nét iets makkelijker....
Verder slaapt hij.....heel veel....
Eigenlijk bestaat zijn dag voornamelijk uit slapen....
En af en toe staat hij even op om zich te verleggen....
Want te lang in dezelfde houding liggen lukt ook niet meer.....
En zo draait inmiddels eigenlijk de hele dag om Borre....
En vooral ook om Willem....
Want Willem gaat door een soort hel....
Een hel tussen willen en weten....
Tussen hopen en jezelf voor de gek houden....
Tussen zien wat je ziet…en zien wat je zo verschrikkelijk graag wílt zien....
En wanhopig zoek ik naar de juiste woorden voor hem....
Niet om het verdriet weg te nemen....
Dat verdriet mag er zijn....moet er zelfs zijn.....
Maar om hem te helpen samen een beslissing te kunnen nemen....
Een beslissing die ik voor mezelf eigenlijk al heb genomen sinds we weer thuis zijn....
Want voor mij is een hond niet alleen een lichaam....
Een hond is body and soul....
En bij Borre lijkt de body langzaam weg te glijden....
Wat overblijft, is die ziel...zijn blik.....zijn aanwezigheid.....zijn liefde.....
En voor Willem is dát op dit moment genoeg....al weet ook hij wel beter....
Natuurlijk is dat genoeg....
Want als je zoveel van iemand houdt, wil je ieder stukje van hem vasthouden dat er nog is....
Maar ik ben bang.....bang voor het moment waarop Borre niet meer op kan staan.....
Wanneer die hulpeloze blik in zijn ogen komt en hij zelf niet meer kan doen wat hij zo graag zou willen.... ons dan aankijkt en wij hem echt niet meer kunnen helpen...
En dan vraag ik me af: Willem… is dit dan nog een hondwaardig bestaan....?
Slapen.....slapen....verliggen....moeizaam opstaan om wat te drinken of te eten.....
En alleen nog maar even met zijn laatste krachten naar de berm aan het begin van onze oprit om zijn behoefte te doen....
En dan hoop jij, Willem, dat als je hem niet meer meeneemt voor een wandeling….als hij alleen nog maar die berm hoeft te halen…dat hij daardoor misschien nog wat langer bij ons kan blijven....
Maar Willem…waar wachten we op....?
Dit wordt niet meer beter dan het was....
Die wetenschap doet verschrikkelijk veel pijn....
En toch staat daar steeds diezelfde hoop tegenover....
Die hoop die je bijna niet durft los te laten....
Ik zie Willems wanhoop..... ik voel het overal...
Die gespannen buik...
Die ingehouden schreeuw....
Dat verdriet in zijn ogen...
Die wanhoop....
Dat gevecht dat zich in hem afspeelt....
En ik weet ook dat hij die beslissing waarschijnlijk niet zal kunnen nemen....
Dan zal ik het moeten doen....
Maar niet zonder zijn instemming.....
Want Borre is niet alleen zijn hond.....Borre is zijn soulmate....
Het deel van zijn leven dat zo met het zijne verweven is geraakt dat hij bijna niet meer weet waar hij ophoudt en Borre begint....
Die symbiose.....die twee-eenheid....
Hoe moet je daar in vredesnaam afscheid van nemen....?
Hoe moet je tegen iemand van wie je zóveel houdt zeggen:....het is genoeg geweest....
En toch….zouden we Borre daarmee juist kunnen eren.... zoals we dat hadden afgesproken...
Eren voor alles wat hij ons heeft gegeven....
Voor alle jaren....
Voor alle wandelingen.....
Voor alle keren dat hij er gewoon was....
Voor zijn trouw.....
Zijn ongelofelijke liefde.....
Zijn aanwezigheid....
Voor alles wat hij voor Willem heeft betekend....
Maar doorgaan terwijl zijn lichaam eigenlijk niet meer mee kan…dat voelt voor mij niet meer als eren....
Dan hoor ik Willem zeggen:.."Maar ik wil zeker weten dat ik er alles aan gedaan heb"....
En dan denk ik:....Willem, dat heb je al méér dan meer gedaan....
Dierenartsbezoek na dierenartsbezoek....
Operatie na operatie....
Dure medicijnen....nog duurdere medicijnen....
Oppeppers....
Injecties....
Voer dat duurder was dan duur....
Botjes....
Speeltjes....
Knuffels....
Wandelingen....
Nachten naast hem slapen....
Zorgen....
Hoop houden....
Nog een keer proberen....
En nóg een keer....
Wat wil je nu nog meer....?
Wat…?
Wat moet je nog doen om zeker te weten dat je genoeg hebt gedaan...?
Misschien is dat wel het allerergste....
Dat je alles kunt doen wat binnen je mogelijkheden ligt…maar dat je uiteindelijk toch tegen iets aanloopt waar je niets meer aan kunt veranderen....
De tijd....
Het lichaam....
De grens....
En dan zegt Willem:
"Nog even morgen afwachten, oké"....?
Ik kijk hem aan....en slik mijn woorden in....
Goed Willem....morgen nog even....
Nog één dag.....nog één nacht....
Nog één keer kijken....
Want misschien hebben we dat nodig....
Misschien hebben we morgen eindelijk het antwoord.....
Of misschien weten we het antwoord allang…maar hebben we nog één nacht nodig voordat we het hardop durven zeggen....
Goed Willem, morgen kijken we weer verder....hoe ver dat ook mogen zijn....
