Dag van:
Vandaag weer een dagje met zoiets als niets.... zeg maar een dagje 'zoniets'.....
Gewoon zitten en zijn bij Fikos, waar degene die niet wisten dat we gister naar Nisyros gingen, al bij wijze van spreken in staat waren geweest om als vermist op te geven...
Dat waren dus die gister geen vrije dag hadden en zij die vrij hadden, hadden hun collega's niet ingelicht....
Zo beginnen we de ochtend met een gesprekje met July.... over, maak mij gek, strijken....
Ik moet even goed luisteren of ik het wel goed verstaan had, maar ja dus....
En onderdeel dat ik buiten mijn vakantie om al niet doe, dus laat staan dat ik het daar in mijn vakantie over wil hebben...
Ze kan zich niet voorstellen dat ik de was, voor ik die in de koffer deed, niet gestreken had...
Nou precies lieve July, zie je nou wel...ik krijg het ook glad zonder strijken...
Maar strijken blijkt voor haar dus een obsessie....
Er bestaan dus écht zulke mensen en je hebt er geen medicijnen tegen....
We zitten al even te wachten op Willems omelet, de koffie Americano en mijn cappuccino....
Al twee keer komen Luciano en Jimmy voorbij met sorry sorry....
Maar dan krijgen we de uitleg....
De grote tafel achterin doet moeilijk en hebben weinig geduld en aangezien wij vaste klanten zijn met veel geduld en begrip, want zo kennen ze ons inmiddels, moesten wij even wachten....
"You never are difficult"....
Nou laten we ze dat dan maar laten geloven....
En trouwens..... het levert ons een half uur later notabene twee glazen met ijs en aardbeiensaus 'from the house' op....
Kijk dat is nou Griekenland....!!
Maar Grieken hebben ook een andere kant waar we ons suf om lachen....
Er is een stel Chinezen of Japanners (sorry ik kan ze nooit uit elkaar houden) binnen gekomen...
Ze nemen hun sorbet en vooral veel foto's ervan, want dat hoort nu eenmaal bij dat volk, en ze vertrekken...
Maar bij de uitgang die uit bloemenbogen bestaat moet natuurlijk nóg een laatste foto gemaakt worden terwijl ze er één voor één onder staan....
"Ho ho ho", roept Luciano...
En wij denken natuurlijk dat hij heel behulpzaam een foto met die twee samen onder de boog gaat maken....
We liggen alleen helemaal gevouwen over ons tafeltje heen als Luciano met zijn arm om de Chinese man heen er zelf naast gaat staan om op de foto te komen...
En dit herhaalt bij met de vrouw...
Je kunt je onze reactie voorstellen....
Het volgende dat ons opvalt, maar goed je kan er ook niet omheen, is de enorme jacht die in het haventje is komen liggen...
Onvoorstelbaar wat een ding....
Tussendoor vraagt July wanneer we weer naar huis vertrekken....
Ik kijk haar aan een antwoord "when that boat start the engines to pick us up"....
Ze is even stil maar als het kwartje valt hoor je haar heerlijke onbedaarlijke schaterlach en haar eerlijke antwoord dat ze die opmerking niet verwacht had....
En meteen vertelt ze dat het personeel ook altijd ervan droomt zo'n jacht te hebben als hij weer binnen vaart....
Toch wel nieuwsgierig geworden zoek ik eens op wat dat nou voor jacht is...
En alles erover is te vinden via AI....
Je ding vaart onder de Turkse vlag en kost maar liefst 4 miljoen euro...
Het jaarlijks onderhoud; personeel, liggeld, onderhoud etc bedraagt maar liefst 10% van dat bedrag.... zeg maar 4 ton dus....
Willem zegt: " wat moet je met zo'n ding"...
July en ik er meteen overheen 'nou varen of zo'.....
Willem mompelt... "dan moeten we de postcodeloterij" maar winnen....
Nou lieve Willem dan kom je volgens mij nog een paar euro tekort....
Maar een leuke droom is het wel...
Willem wel eens boos gezien....
Oeps berg je....
We komen in de namiddag op de kamer, lekker douchen en zo....
Ik open de deur... niet opgeruimd en de bedden niet opgemaakt...
En dat is niet de eerste keer, maar de tweede....
Hier kan Willem dus allerminst tegen....
En een niet opgeruimde kamer betekent niet alleen de bedden overhoop maar ook de handdoeken niet verschoond en nóg erger, de prullenbakken niet geleegd.....
En nou is een prullenbak vergeten te legen geen ramp.... MAAR WEL als je het toiletpapier niet door de wc mag spoelen en het papier in een prullenbak moet deponeren....
En zeker met die Griekse warmte gaat dat nou niet gepaard met een prettig aroma als je je kamer opkomt...
Stampvoetend loopt Willem naar beneden waar oude oma zittend op een wankel houten stoeltje, de lakens door de strijkmangel haalt....
Oma verstaat amper Engels maar 'not clean' begrijpt ze....
'Some coming' komt er nog uit als ze naar iets of iemand gebeld heeft met haar antieke nokia mobieltje....
Willem loopt iets geruster maar boven maar heeft nog steeds de pee in....
"Laten we maar beneden gaan wachten want ik heb geen zin om tijdens het opruimen in dit kleine hok te blijven", geef ik aan....
We lopen weer naar beneden, gaan zitten op het smalle terrasje waar slechts 2 stoelen staan maar dus precies genoeg is voor ons....
Daar komt oma aanlopen met de antieke Nokia, die ze Willem in handen drukt....
Aan de andere kant wordt gevraagd wat het probleem is en Willem doet weer zijn verhaal...
Maar degene aan de andere kant van de lijn beweert in hoog en bij laag Engels dat de kamer wel schoon is en opgeruimd...
Nu wordt Willem écht boos.... oei.... tegen liegen kan hij écht niet....
"We maken er wel foto's van" zegt Willem...
Het maakt echter geen indruk, de vrouw woont ver weg en komt niet terug, te ver rijden zegt ze....
Oh oh mevrouw... je speelt met je leven....
Morgen staat Willem als eerste bij je receptie.... nou ja.... toonbank met sleutelkastje....
Hoe leuk we budgethotels ook vinden.... dit kan echt niet....!!
Low budget moet wel verantwoord blijven.... en niet je gezondheid in de weg gaan zitten....
Enfin, ik steek mijn neus wel door het raam... daar hangt één nieuwe lading frisse met de hand gewassen, lakens en slopen die naar groene zeep ruiken....
Ze hadden alleen om onze matras en kussens moeten zitten....
Op weg naar Kapari krijgt wel iedereen van Willem te horen dat onze kamer alweer niet schoongemaakt was....
Ik heb zelfs nog gekeken of er geen andere hotels vrij waren, maar ja.... hoogseizoen en Kos....
Bij Kapari was Alexis weer terug....
Fijn weerzien, maar kort want hij moest snel naar zijn andere zaak....
Gelukkig bleef Ioanna wel....
Mooie gesprekken over familie relaties en haar moeder met Alzheimer die bij hen in het tuinhuisje verzorgd wordt...
Over haar broer in Duitsland die aan depressies lijdt ....
En over haar MS en de pijn in de rug die soms ondraaglijk is...
Maar klagen hoor je haar nooit....
We halen herinneringen op van vroeger en sturen oude Griekse bekenden WhatsApp berichtjes....
Wat een ouderwets gezellige avond....
En bij Fikos is het natuurlijk weer lachen geblazen...
July wijst een collega, die met zijn handen vol vuile glazen staat, op twee gasten die wat te drinken willen bestellen....
De collega is een harde werker maar ook een échte droogkloot....
Hij kijkt July aan, duwt haar dan alle vuile glazen in handen en stapt, July verbijsterd achterlatend, op de gasten af.....
Dat was kaasje voor Willem natuurlijk die hardop de hele tent bij elkaar buldert van het lachen...
En wie weet doen we morgen wel weer niks....
Ooooh nee... da's niet waar.... we willen morgen een strandmiddag gaan doen....
Nou, het zal me benieuwen....
