Vandaag was het dan toch zover, met een gezonde dosis spanning stapte ik samen met Willem in de auto richting het ziekenhuis.... Alleen rijden was geen optie, en eerlijk gezegd vond ik het ook wel heel fijn dat hij meeging.....
Vandaag zouden we eindelijk meer duidelijkheid krijgen over mijn ogen.....
Wat is er nou precies aan de hand...?
Want na het eerste onderzoek bij de optometrist zijnn er toch heel wat vragen en zorgen blijven hangen.....
En ik weet heus wel dat Google geen oogarts is... maar ja, je gaat toch zoeken hè....
En vooral vinden....!
Je vindt alleen niet de leukste dingen....
Om half negen was het al een drukte van belang in het ziekenhuis....
En zoals dat tegenwoordig gaat, moesten we ons eerst zien te redden met aanmeldzuilen en digitale systemen....
Vroeger meldde je je gewoon ergens bij een balie, maar tegenwoordig moet je eerst een kleine cursus moderne technologie volgen voordat je überhaupt bij een dokter terechtkomt.....
Uiteindelijk vonden we onze weg naar de juiste afdeling....
We moesten op de Kers, twee hoog zijn....
Toch wel leuk zo'n fruitschaal gedachte....
Het betekende echter heel wat trappen.... Maar ik heb ze gewoon genomen....
Geen lift voor mij deze ochtend....
Je moet het maar zo zien: de dagelijkse ochtendgymnastiek had ik alvast achter de rug.....
Eenmaal boven in wachtkamer 32 werden we al snel opgeroepen voor de eerste oogscan.....
Ongemakkelijk houding, maar goed, je overleeft zoiets wel....
Het was toch een heel ander apparaat dan de scan die de optometrist had gebruikt.....
Na die scan mochten we weer plaatsnemen en nog voordat we goed en wel zaten, werd ik alweer opgehaald voor het volgende onderzoek......
Wat ze allemaal precies aan het meten en testen waren, weet ik niet eens....
Ik weet alleen dat het een ontzettend leuk mens was die de test in 10 minuten gedaan moest hebben....
Tijd is geld....
Ik moest letters lezen, maar dat ging bepaald niet geweldig....
Sterker nog, mijn zicht was in die twee weken tijd nog verder achteruitgegaan....
Dat was toch wel even slikken.....
Daarna volgden piepjes, flitslichtjes en allerlei beelden die op een scherm verschenen.....
Mijn ogen werden van alle kanten onderzocht.....
Vervolgens kreeg ik druppels toegediend waardoor mijn zicht steeds waziger werd.....
Een prettige ervaring....?
Nou nee, dat zou ik het niet bepaald willen noemen....
Terug naar de wachtkamer dus, en wachten op de 'mist'.....
Wachten op de oogarts dus ook, met inmiddels pupillen als schoteltjes....
Ook op de arts hoefden we gelukkig niet lang te wachten.....
En geoliede machine dat Rijnstate Elst....
Het lijkt erop dat vroeg in de ochtend naar het ziekenhuis gaan toch zo zijn voordelen heeft.....
Voor je het weet, ben je aan de beurt en ondergaat je oog de ene test na de andere.....
Bij een van die onderzoeken bij de oogarts zelf, kreeg ik een enorm fel licht recht in mijn ogen....
"Nou," zei ik, ‘ik denk dat ik nu het licht wel gezien heb"....!
Ik vroeg de arts of dat licht niet ongeveer hetzelfde was als in de zon kijken tijdens een zonsverduistering, en dus schadelijk..... Daar mocht je immers ook niet in kijken....maar jeetje.... dit licht loog er ook niet om.....!
De oogarts moest er wel om lachen en vertelde dat een zonsverduistering nog veel véél erger was.....
Nou, dat stelde me dan weer gerust....een beetje dan....
En in een zonsverduistering zul je mij nooit zien kijken als dat zoveel erger nog is dan dit....
Na nog meer onderzoeken en testen kwam eindelijk het moment waarop we zaten te wachten: de uitslag.....
Er zit géén gat in/bij mijn macula....!
Er is wel een uitstulping die behoorlijk diep gaat, maar er is nog geen gat in ontstaan.....
Dat was voor mij echt een opluchting....
Al die zorgen, alle gedachten die je hoofd op hol brengen als je niet weet wat er precies aan de hand is… even viel er iets van me af....
Injecties in mijn oog kon ik afstrepen....
Maar de oogarts had natuurlijk meer nieuws....
Ik bleek namelijk flink staar te hebben aan állebei mijn ogen.....
Bij één oog had ik dat zelf al een beetje vermoed, maar dat ook het andere oog behoorlijk aangedaan was, had ik niet zien aankomen.....
Het zicht was nog maar twintig procent in het ene oog en zeventig procent in het andere.
Tja, dan begrijp je ineens waarom alles steeds waziger werd en waarom kijken niet meer zo vanzelfsprekend is als je gewend was......
Vervolgens kreeg ik een heel verhaal over lenzen.....
Want als je staar hebt, moet er uiteindelijk iets met die troebele ooglens gebeuren.....
En dan mag je ook nog nadenken over wat voor lens je wilt.....
Er zijn verschillende mogelijkheden, waaronder duurdere lenzen waarvoor je zelf moet betalen maar waarmee je als het goed is, niet meer afhankelijk bent van een bril.....
Wil je ver kijken of juist dichtbij...?
Nou, dat klinkt allemaal prachtig, maar al snel bleek dat ik toch aangewezen ben op de lenzen die vergoed worden, waarbij ik na de operatie gewoon een bril nodig zal hebben.....
Er is namelijk ook nog een soort vliesje over mijn netvlies heen gegroeid, dat daar eigenlijk niet hoort te zitten.....
Voorlopig kan dat vliesje gelukkig geen kwaad, maar dat wordt wel in de gaten gehouden.....
Met de informatie van de oogarts op zak mochten we naar de balie om een afspraak te maken voor een lensmeting.....
Wanneer dat precies zou kunnen, was nog niet helemaal duidelijk.....
Maar soms zit het mee.....!
De medewerkster die de lensmetingen en de afspraken voor de operaties regelt, bleek vandaag gewoon aanwezig te zijn, en binnen vijf minuten waren we aan de beurt....
Dat scheelde weer een extra ziekenhuisbezoek.....
Maar gatver..... die lensmeting bleek bepaald geen cadeautje.....
Je krijgt namelijk een gigantisch fel licht in je oog.....
En niet één keer, maar wel zeven of acht keer achter elkaar.....
Zó fel dat het voelt alsof je hersenen er bijna van in elkaar krimpen.....
Ik kan eigenlijk niet eens goed uitleggen hoe dat voelt, maar gatver wat was dat onprettig en eerlijkgezegd ook bijna onhoudbaar.... terwijl ik nou toch niet echt een klager ben....
Willem stond op een afstandje toe te kijken en kon het zelfs van daaruit nauwelijks aanzien.....
Kun je nagaan hoe pijnlijk fel dat licht was....!
Na deze lichttherapie waar je niet vrijwillig voor zou kiezen, mochten we door naar het volgende kamertje.....
Daar werden de afspraken voor de operaties gemaakt.....
En toen werd het ineens heel concreet.....
Concreet en snel....
5 november: de operatie aan mijn rechteroog.....
24 november: de operatie aan mijn linkeroog.....
En op 22 december staat de controleafspraak gepland....
Nou, dat is duidelijk.....
De komende weken staan dus in het teken van mijn ogen.....
In eerste instantie dacht ik nog: dan kan ik tussendoor mooi gewoon blijven werken..... Een operatie hier, een operatie daar, en intussen draai ik mijn gewone schoolweken wel door..... en kan ik mijn eigen schoentje nog zetten, maar iemand wees me erop dat ik daarover toch echt even de folder moest lezen die ik van het ziekenhuis had meegekregen.....
En ja hoor, daar stond het allemaal keurig op een rijtje.....
Do's en dont's.....
Een week lang na de operatie geen make-up dragen, niet bukken, niet tillen, alleen licht huishoudelijk werk, vier mall pet dag druppelen en dat druppelen vier weken lang inclusief afbouwen.....en nog een hele lijst met dingen die je wel en niet mag doen.....
Daar viel mijn optimistische planning dus een beetje in duigen.....
Dat wordt na iedere operatie een week vrij nemen.....
En weet je..... dat vind ik mooi KAK......
Natuurlijk wil ik weer goede ogen, maar als ik een week thuis moet blijven, in de periode van de Sinterklaastijd, is dat wel zuur.....
Dat is nu juist zo'n heerlijke tijd van het jaar.....!
Voor nu is het vooral afwachten....
De eerste operatie komt al snel dichterbij.....
Wie kan er in een tijd van ellenlange wachtlijsten nou zeggen "ik ben volgende week aan de beurt"...?
En hoewel ik blij ben dat er duidelijkheid is, vind ik het toch ook spannend.....
Want een oogoperatie is niet bepaald iets wat je iedere dag ondergaat.....
En het zijn toch wel je ogen....
Willem heeft de oogarts natuurlijk ook nog even gevraagd hoe dat straks allemaal gaat.....
Alsof ik dat wilde weten pfffft.....
Maar Willem was best nieuwsgierig....
Gelukkige bijkomstigheid..... het verhaal stelde me toch wel gerust.....
Ik krijg een druppelverdoving, de grote operatielamp verblind je.... en tijdens de operatie zie je niet dat er allerlei instrumenten op je afkomen.....
Je ziet hooguit wat schaduwen en je voelt wat druk op je oog.....
En dan 'slurpen' ze die oude lens eruit....
Zo vertelde hij het tenminste letterlijk....
Slurpen....troebele snert-lens-soep....
Je begrijpt, ik probeer er maar een beetje luchtig naar te kijken....
Proberen hoor, want ik moet er niet te diep over nadenken....
Want als ik alles te serieus ga nemen, maak ik mezelf alleen maar zenuwachtiger.....
Ook al weet ik dat ze op operatiedagen met twee oogartsen er 40 staaroperaties doorheen jassen op één dag....
Enfin...op naar 5 november.....
Op naar nieuwe lenzen, een bril en hopelijk weer een helderdere blik op de wereld.....
En tot die tijd, rustig aan, niet te veel piekeren en vooral proberen om niet allemaal beren op de weg te zien.....
Alhoewel… als ik die straks allemaal weer scherp zie, weet ik tenminste dat de operatie geslaagd is......
