Dag van:
Een nachtelijk telefoontje….
Het begint zo onschuldig.....
Nog even, voor het slapengaan, een potje Wordfeud.....
Half met één oog op het scherm, half al onderweg naar dromenland.....
Tot er ineens een berichtje binnenkomt in de chatbox......
“Zaterdag een ongevalletje gehad"….
Ongevalletje.....
Dat woord alleen al.....
Je voelt meteen: dat is er zo eentje met een staartje.....
En ja hoor, gestruikeld over een paaltje, lelijk terechtgekomen.....
Geen klein akkefietje dus.....
Twee blauwe ogen, gekneusde ribben en een gecompliceerde polsbreuk.....
Geen ambulance in de buurt beschikbaar, dus daar lag ze… op koude straattegels, wachtend.....
Uiteindelijk ziekenhuis, tractie, en nu staat er zelfs een operatie op de planning.....
Ja sorry mevrouw, wachtlijst.....
Alsof er dagelijks 40 mensen hun pols breken.....
Je leest het, legt je telefoon weg… en voelt het ineens.....
Weer die kwetsbaarheid bij ouder worden..... Dat het maar zo kan gebeuren.....
Misschien ook omdat het nog vers in m'n geheugen zit: mijn zwager, pas nog aangereden.....
Ellepijp en spaakbeen gebroken, heel gecompliceerde breuk.....operatie erbij......
Het stapelt zich op.....
En dan fluistert ergens achter in je hoofd dat stemmetje: goede en slechte ingen komen altijd in drieën…
Een paar uur later word ik wakker......
Natuurlijk.....het is weer zover.....
Verkouden.....!
Niet een beetje.....nee, zo’n snotterende, snuivende, naar lucht happende versie van mezelf......
Waar liggen die verhipte neusdruppels.....?
Na wat tastwerk in het donker: gevonden..... Xylometazoline, mijn trouwe redder in nood.....
Even verlichting, even lucht.....
Piepend en hijgend val ik weer in slaap… om vervolgens twee uur later opnieuw naar dat flesje te grijpen......
Mijn nachtelijke ritme.....
De volgende ochtend toch licht koortsig.....
Nog maar even blijven liggen, denk je dan.....
Ik ben tenslotte vrij.....
Tot er weer zo’n bericht binnenkomt.....
Vrienden van ons....verhuizing....valpartij.....
Zij: pols gebroken.....
Hij: bont en blauw, kneuzingen overal.....
En dan floept het er bijna vanzelf uit:
“Pffft… en dat was drie"......
Klinkt een beetje egoïstisch misschien......
Alsof ik heb zitten te tellen.....
Alsof ik opgelucht bent dat het “compleet” is......
En misschien ben ik dat ook wel een beetje gebied de eerlijkheid te vertellen....
Mijn verkoudheid.....?
Ach, die tel ik voor het gemak even niet mee.....
Dat is peanuts.....
Maar ja… bijgeloof.....
Bijgeloof is eigenlijk een vreemd iets...... Ontstaan uit de behoefte om grip te krijgen op het onverklaarbare.....
Om angst een plek te geven......
Om orde te scheppen in chaos......
Vroeger, deMiddeleeuwen, zat het verweven in alles.....
Kerk, volksverhalen, voortekenen.....
En kijk mij nou eens.....
Eeuwen later.....
Nog steeds bezig met dezelfde gedachtepatronen.....
En of ik daar ook even een levend bewijs van ben.....
En eerlijk....?
Het werkt soms nog ook.....
Het geeft een soort rust.....
Een illusie van controle.....
Alsof je denkt: oké, drie gehad… we zijn er weer even doorheen......
Maar zeg nou zelf….
Het was wel een raar dagje.....
Zoveel berichten, zo kort op elkaar.....
Alsof het universum even een serie meldingen eruit gooide.....
En of het nou toeval is of niet, je gaat er toch iets in zien.....
Dus voor de zekerheid…
Ik mijd vandaag zwarte katten.....
Loop met een boog om ladders heen.....
En hou vrijdag de 13e of andere vreemde dagen even extra in de gaten.....
Maar oh nee hè, wacht.....
Morgen is 1 april......
Ach ja.... bijgeloof....
Het is wel een dingetje in mijn leven hoor...
