Dag van:
Het is november, en dat betekent dat er in huize Wampie weer een belangrijke traditie van start is gegaan.....
Het Sinterklaasjournaal....!
Natuurlijk zit ik weer op mijn vertrouwde plekje, alsof er niets veranderd is sinds mijn kinderjaren, voor de televisie. ....
De spanning, de geheimzinnigheid, de Pieten, de pakjes en vooral de jaarlijkse vraag of alles dit keer wel goed gaat komen....
Want laten we eerlijk zijn: bij het Sinterklaasjournaal is er ieder jaar wel iets aan de hand....
Een pakje kwijt, een boot die niet wil varen, een Hoofdpiet die iets over het hoofd heeft gezien of een Sinterklaas die plotseling in een ingewikkelde situatie verzeild raakt.....
Maar dit jaar is er iets bijzonders aan de hand.....
Iets wat ik in al die jaren nog niet heb meegemaakt....
Onze vertrouwde televisiesinterklaas, Stefan de Walle, heeft na vijftien jaar zijn staf en mijter aan de wilgen gehangen.....
En nu zitten we met een levensgroot probleem: wie wordt zijn opvolger.....?
Nou ja een probleem voor de NOS maar een vraag van wereldformaat voor ons...
Wie gaat straks op het paard zitten....?
Wie zwaait vanaf de kade....?
Wie spreekt de Pieten toe en wie krijgt de eer om jaarlijks miljoenen kinderen én volwassenen aan de buis gekluisterd te houden....?
Ik vind het nogal wat...!
Want normaal gesproken is Sinterklaas gewoon Sinterklaas....
Hij komt aan, hij zwaait, hij heeft een staf en een baard en daarmee is de zaak geregeld....
Maar nu moeten we dus afwachten wie de nieuwe man wordt....
Terwijl de naam van Sint al lang en breed bekend was bij eerdere wisselingen, is het namelijk dit keer een zeer goed bewaard geheim in de redactiekamers in Hilversum....
Een heuse opvolgingskwestie in Sinterklaasland.....
Ik had niet gedacht dat ik op mijn leeftijd nog zo'n spannende personeelswisseling zou meemaken.....
En terwijl ik daar zo zit te kijken, begin ik ineens te rekenen....
Hoeveel Sinterklazen heb ik eigenlijk al meegemaakt...vier...vijf... (het blijken er, na mijn internet zoektocht 7 te zijn)...
Van de ene televisie-Sinterklaas naar de andere....
Ieder met zijn eigen uitstraling, stem en manier van doen.... en de eerste jaren écht niet in de gaten dat het verschillende Klazen waren...
En dan realiseer ik me dat ik eigenlijk al heel wat wisselingen heb meegemaakt....
Neem nou ons koningshuis.....
Ik heb drie vorsten meegemaakt, twee koninginnen en een koning. Juliana, Beatrix en Willem-Alexander.....
Drie verschillende tijdperken, drie verschillende persoonlijkheden en drie keer een nieuwe invulling van het koningschap.....
Ik weet nog hoe vanzelfsprekend koningin Juliana bij mijn jeugd hoorde....
Later kwam Beatrix, met haar keurige kapsel, haar kordate uitstraling en haar toch wat afstandelijke voorkomen.....
En inmiddels hebben we alweer heel wat jaren Willem-Alexander....
Drie vorsten dus.....
Dat klinkt ineens behoorlijk historisch....
Maar als we het toch over wisselingen hebben, laten we Den Haag dan ook maar eens bekijken....
Hoeveel minister-presidenten heb ik eigenlijk voorbij zien komen....?
En hoeveel kabinetten....?
Ik ben de tel inmiddels een beetje kwijt....
Van De Quay, Marijnen, Cals en Zijlstra tot Den Uyl, Van Agt, Lubbers, Kok, Balkenende, Rutte en Schoof naar nu Jetten....
En daar komen de kabinetten nog bij..... Kabinetten die aantreden met grote plannen, vol goede moed aan de slag gaan en soms alweer verdwijnen voordat je goed en wel weet wie er allemaal in zitten....
Er worden regeerakkoorden geschreven, ministers benoemd, plannen gepresenteerd en beloften gedaan....
En als we een beetje gewend zijn aan de nieuwe namen, mogen we alweer opnieuw beginnen.....
Soms vraag ik me af of er in Den Haag eigenlijk nog wel iemand is die zich herinnert wat de vorige regering ook alweer van plan was.....
Het lijkt soms net het Sinterklaasjournaal.... Ook daar is ieder jaar wel iets zoekgeraakt en moet er opnieuw naar een oplossing worden gezocht.....
En dan hebben we het onderwijs nog niet eens gehad...!
Want als er één plek is waar ik de nodige veranderingen heb meegemaakt, dan is het daar wel.....
Ik werk inmiddels al heel wat jaren in het onderwijs en heb de ene vernieuwing na de andere voorbij zien komen....
Andere onderwijsstijlen, nieuwe methodes, pedagogische stromingen, didactische inzichten en allerlei manieren waarop we kinderen zouden moeten begeleiden.....
Iedere keer was er wel weer iets nieuws.... Een andere visie, een nieuwe aanpak, een andere methode die het allemaal beter zou maken.....
We hebben geleerd om anders te kijken naar kinderen, anders te observeren, anders te registreren en anders te begeleiden....
Er kwamen nieuwe begrippen, nieuwe afkortingen, nieuwe formulieren en nieuwe systemen.....
Soms had je het gevoel dat je eerst een cursus moest volgen om te begrijpen hoe je de volgende cursus moest gaan volgen.....
En net als je ergens een beetje vertrouwd mee was geraakt, kwam er alweer een nieuwe stroming voorbij.....
Dan moest het zus, dan weer zo....
Het ene jaar was de ene methode helemaal geweldig en een paar jaar later bleek er toch weer een betere te zijn....
En uiteindelijk kom je soms verrassend dicht bij waar je ooit begon....
Bij het kind....!!
Bij kijken, luisteren, aansluiten, vertrouwen geven en ontdekken wat een kind nodig heeft....
Bij spelen, proberen, vallen en weer opstaan....
Bij dat kleine succesmoment waarop een kind ineens iets kan wat gisteren nog niet lukte....
Misschien is dat wel het wonderlijke van, en zeker de constante in, het onderwijs.....
En terwijl ik al die veranderingen de revue laat passeren, realiseer ik me dat er nog iemand is die al die tijd heeft meegedraaid....
Ikzelf....!
Want ondertussen zijn we ook gewoon ouder geworden.....
Zonder dat je het dagelijks in de gaten hebt, schuift de tijd voorbij....
Je begint ergens als jong mens, vol plannen en verwachtingen....
Je maakt van alles mee, bouwt een leven op, krijgt kinderen, kleinkinderen, ziet mensen komen en gaan en ondertussen verandert de wereld om je heen.....
De mensen die vroeger vanzelfsprekend bij je leven hoorden, zijn soms verdwenen..... Andere mensen zijn ervoor in de plaats gekomen.....
Dingen die ooit heel gewoon waren, zijn inmiddels geschiedenis geworden....
En dan zit je op een avond naar het Sinterklaasjournaal te kijken en besef je ineens hoeveel tijd er eigenlijk verstreken is...
Drie vorsten, een hele stoet minister-presidenten, tientallen kabinetten, zeven Sinterklazen, en een onderwijsloopbaan waarin de ene vernieuwing over de andere heen is buit gebuiteld.....
Als je het zo op een rijtje zet, zou je bijna denken dat je zelf een wandelend geschiedenisboek bent geworden...
Toch ben ik nog steeds nieuwsgierig....
Ik kijk nog steeds graag om me heen, verbaas me over ontwikkelingen, heb een mening maar geen oordeel, en vraag me regelmatig af waarom dingen gaan zoals ze gaan....
Soms met enthousiasme, soms met verbazing en soms met een flinke dosis scepsi of zorgen...
Misschien hoort dat ook wel bij ouder worden....
Je hebt inmiddels genoeg meegemaakt om te weten dat niet alles wat nieuw is automatisch beter is.....
Maar je hebt gelukkig ook nog voldoende nieuwsgierigheid om niet alles wat nieuw is bij voorbaat af te wijzen.....
En in november zit ik natuurlijk gewoon weer klaar voor het Sinterklaasjournaal....
Al is het dan nog maar de vraag wie er op het paard zit....
Want na al die jaren waarin ik dacht dat ik inmiddels alles wel zo'n beetje had gezien, blijkt zelfs Sinterklaas ineens aan vervanging toe...
De wereld verandert, de kabinetten wisselen, de methodes vernieuwen, de vorsten worden opgevolgd en de Sinterklazen gaan met pensioen....
Tja, de tijd staat niet stil....
Alhoewel...
Ik hoop toch echt dat ze bij de NTR een beetje opschieten met die nieuwe Sinterklaas.....
Want ik heb dan wel drie vorsten zien komen en gaan, een halve politieke geschiedenis meegemaakt en talloze onderwijsvernieuwingen overleefd,.maar nog een heel Sinterklaasjournaal zonder te weten wie de nieuwe Sinterklaas wordt, dat vind ik toch wel heel veel gevraagd....
Kom maar op met mijn achtste Sint.... m
