20 april 2026

Dag van:

Na het weekend de echte dag één van de vakantie.....

Of zoals ik het nu noem: Het Gat....

Zo’n gapend zwart gat waarin je normaal gesproken productiviteit, structuur en enig gevoel van controle verdwijnen… en waar je zelf een beetje achteraan kukelt.....

Gisteren dacht ik nog: ik ben hier de baas....

Ik stond “aan”....

Opruimen., beetje schoonmaken, dingen regelen......

Ik was praktisch een huishoudelijke tornado.....

Vandaag…

Vandaag ben ik een natte vaatdoek met existentiële vragen.....

Ik dacht: hoe zit dat dan met weekenden....?

Dan ben ik toch ook vrij.....?

Maar nee.....

Weekend = nepvrij.

Vakantie = je moet ontspannen en wel NU....

En blijkbaar kan mijn brein daar niet tegen....

Ik loop de tuin in....

Sta daar, kijk naar een plant, die plant kijkt terug, we doen allebei niks.

Nou ja... die plant groeit tenminste nog....

Ik ga koffie drinken met Willem....

Dat eindigt in onenigheidje waarvan niemand meer weet waar die over ging,... behalve dat ik daarna nóg een koffie zet…

…en die vervolgens niet opdrink.....

Dan denk ik: IK GA IETS NUTTIGS DOEN.....

Nieuwe gordijnen....!

Want de huidige zijn… laten we zeggen… “creatief gemonteerd”.....

Zoom verknipt, haakjes overleden.....

Ze hangen er eigenlijk alleen nog uit loyaliteit.....

Dus: op naar Jysk....

Met maten....en.....zelfvertrouwen.....

En nul kennis van gordijnen.....

Ik kies binnen tien minuten iets....

Ik voel me krachtig.... zoiets van 'kijk mij dit is zelf doen en me nuttig maken'....

Totdat ik vraag of ze ook haken hebben, liefst metalen.....

Tot de medewerker vraagt:

“Wilt u enkele of dubbele plooien"....?

Pardon....?

PLOOIEN.....?!

Ik kwam voor kant-en-klaar, kijk hier staat het.....niet voor een opleiding textieltechniek......

Zij:

“Ja mevrouw, maar u moet natuurlijk wel zelf de plooien maken".....

Ik: ERROR. SYSTEM FAILURE.....

En dan begint ze over berekeningen.....

2x breedte.....

1.5x breedte.....

Haakjes, bandjes.....1 ertussen, 2 ertussen....klinkt allemaal voor mij als hogere wiskunde.....

Ik ben hier niet op voorbereid.....

Ik wilde gewoon iets ophangen en trots zijn....

“Wij kunnen het ook voor u maken"....

Ja NATUURLIJK kunnen jullie dat.....

Voor een bedrag waarvoor ik ook een klein vakantiehuisje had kunnen kopen.....(Oké, niet overdrijven....een leuke koepeltent dan)....

“Ik denk er even over na"....

(= ik ga nu vluchten)....

Door naar Kwantum ernaast....

Want misschien is “kant-en-klaar” daar wél wat het betekent.....

Nee hoor.....

Het betekent daar exact hetzelfde:

Succes ermee, mevrouw.....

Ik bel wanhopig mijn dochter.....

“Mam, dat is niet moeilijk hoor, je doet gewoon een baan extra".....

EEN BAAN EXTRA....?!

Dat klinkt alsof ik ineens een tweede baan moet nemen om gordijnen te begrijpen laat staan te betalen.....

Ik bel Willem.....

Hij is aan het repeteren met zijn ensemble maar op weg naar huis....

Ik: “Ik snap gordijnen niet meer"....

Hij: “Kom maar naar huis".....

Goed idee.....

Ik ben mentaal al ingestort tussen de plooi en zoombanden.....

Maar… we geven niet op.....

Het kan namelijk nog gekker....

’s Avonds naar de Gamma....

Daar staat:

“Raamdecoratie kant en klaar en op maat"....

DIT IS HET..... dit moet het zijn....!!

Nee dus.....

“Raamdecoratie” betekent daar:

lamellen.....luxaflex..... op maat geknipt waar u bij staat....

Alles behalve gordijnen.....

Dus nu zit ik hier....

Zonder nieuwe gordijnen.....

Met een hoofd vol plooien.....euh rimpels....

En een vakantiegevoel dat ik al niet had, maar dat ik nu ergens onderweg al helemaal ben kwijtgeraakt voor ik eraan begonnen kon.....

Maar morgen…

Morgen is landingsdag twee....

En Britt, de tweede kleindochter is jarig....

En de zon gaat schijnen....

Dus of ik nou wil of niet:

ik ga vrolijk zijn.....

Met of zonder gordijnen......

(maar als iemand nog weet hoe die dingen werken… laat het vooral weten)....

19 april 2026

Dag van:

Zondag… 'zó’ndag' waarop je ineens ontdekt dat het huishouden eigenlijk best… leuk is.....

Ja echt.....leuk.....!

En dat ik het ook wel gemist heb.... Vraag me niet hoe het komt, maar ergens tussen de eerste kop koffie en het ontwijken van de wasmand begon er iets te borrelen......

Een soort huishoudelijke dadendrang..... Gevaarlijk spul.....

En mijn lieve hemel… wat is er veel blijven liggen de afgelopen maanden dat ik gewerkt heb......

Het is alsof alles stiekem heeft staan wachten tot ik even niet keek, om zich vervolgens collectief te vermenigvuldigen.....

Nee hoor, Willem doet echt zijn best.....

Echt waar....!

Maar ja… met alleen stofzuigen en af en toe een doekje over de tafel kom je er natuurlijk niet.....

Het huis fluistert dan zachtjes: "Leuk geprobeerd… maar nee".....

Sinds twee weken hebben we hulp.....

Ja echt.....ik herhaal: hulp......

Eens in de twee weken, op woensdag......

Ik voel me er nog steeds een beetje chic door......

Ik weet heus wel dat er twee dagen later alweer stof ligt, sterker nog, soms dezelfde avond al, maar toch… het idee alleen al geeft rust......

En ze begon meteen goed: het toilet beneden en de hal.....

Want, zei ze, de entree is de eerste blikvanger......

Nou, daar had ze geen woord teveel aan gezegd.....

Je komt nu binnen alsof je een modelwoning binnenstapt.....

Ik verwacht elk moment dat er iemand "Welkom bij deze bezichtiging".......roept.

En het toilet… mensen, het toilet.....!

Ineens ruimte.....!

Geen bankje meer met leesvoer dat varieert van half vergane tijdschriften tot mysterieuze boekjes waarvan niemand weet waar ze vandaan komen......

Het is bijna jammer om er gebruik van te maken.....

Maar goed… nu heb ik vakantie.....
En ik ga voorlopig nergens heen.....

Dus ja… dan gebeurt het.....

Ik ga opruimen.....

Eerst de kleding, winter eruit, zomer erin.....

Klinkt simpel, is het niet......

Bij mij betekent dat: uren twijfelen.....

'Doe ik dit weg'....?

'Maar misschien… ooit… als'....

'Maar stel dat ik ineens weer'….

Ja hoor, klassiek gevalletje: ik-heb-dit-al-tien-jaar-maar-het-kan-nog-van-pas-komen-syndroom.....

Maar geloof me… er ontstaat een bult kleding van hier tot Tokio......of welk land dan ook waar het Leger des Heils het uiteindelijk heen stuurt......

Ik pas dingen.....

Ik oordeel.....

Ik twijfel.....

Ik schrik soms zelfs.....

Wat ik vorig jaar nog leuk vond, vind ik nu… nou ja… laten we het vriendelijk houden: discutabel.....

En ja hoor… dit is het moment: ik ga écht kleding wegdoen die ik al tien jaar heb.....

Dit is historisch.....

Na een uur of drie, vier ziet mijn kant er weer netjes uit.....

Overzicht! Rust! Ruimte!......

Ik voel me bijna een ander mens.....

Maar ja… dan heb je Willems kant nog.....

Dus hup, door.....!

T-shirts met vlekken die er nooit meer uitgaan, weg ermee.

Die Parijs T-shirts uit het eerste jaar dat we naar Parijs gingen… ook weg.....

(Oké, met een klein moment van stilte en nostalgie.).....

Alles netjes op kleur sorteren… en serieus: het ziet er gewoon weer uit als een heuse walk-in closet. En dat was je ook ooit eens voor bedoeld.....

En dan… ja hoor… dan heb ik de geest.....

Meer opruimen.....!!

Alle mandjes door.....

En geloof me: wij hebben mandjes.....veel mandjes.

Mandjes met badkamer spullen, EHBO, nagellak, crèmepjes, haarspeldjes, kattensnacks (heel belangrijk, volgens de katten), puzzelboekjes, voorraad tandenstokers, tandpasta, snoepjes, veiligheidsspelden… en dingen waarvan niemand meer weet waarom we ze ooit bewaard hebben.....

Tussendoor nog even koken....

Alsof dat er ook nog bij hoort....

En weer verder....

Weg met krulspelden die al jaren geen krul meer gezien hebben....

Halflege potjes crème, weg ermee.....

Paracetamol over datum, bedankt voor bewezen diensten.....

Geurkaarsen die ik boven toch nooit aansteek, doei.....

Oh, en laat ik ook nog even een wasje draaien.....

Omdat het kan.....

Ik ben om acht uur vanmorgen begonnen....

En om half negen 's avonds… is de pijp leeg....

Alles is opgeruimd....

Nou ja…alleen opgeruimd dan, want schoonmaken moet nog....

Maar weet je...?

Ik heb vakantie....

Dus morgen…morgen is er weer een dag....

18 april 2026

Dag van 

Kwart voor negen....

En het is muisstil buiten....

Geen auto, geen fietsbel, geen haastige voetstappen....

Zelfs de vogels lijken even overleg te hebben gehad: doen we vandaag rustig aan...?

Ik ben al een uurtje wakker en lig te luisteren naar… eigenlijk niks....

Het soort stilte dat je normaal alleen op een zondagochtend cadeau krijgt....

Maar het is geen zondag....

Nee, dit is vakantie....

Vakantie die zachtjes door de straat ademt en alles in een soort sluimerstand zet....

Bengel is daar minder gevoelig voor....

Die heeft een totaal andere interpretatie van rust: perfect moment om te bedelen....

Ze zit naast me en tikt subtiel, nou ja, subtiel voor een kat, tegen mijn arm......snoepstaafje.....nú graag.......

Buiten dobberen drie ganzen een beetje besluiteloos rond, alsof ze zich afvragen of ze iets gemist hebben.....

Twee duiven zitten te tortelen op het bruggetje waar twee jongens anders altijd met een hoop bravoure overheen racen, maar vandaag fietsen ze er zowaar stilletjes, onder de indruk van wat ze niet horen,  overheen......

Het is alsof de hele wereld even op sloffen loopt....

Kwart voor negen....

Mijn eerste echte vakantiegevoel....

Bengel duikt uiteindelijk haar katteniglo in.... 

Ik kijk haar na en denk: groot gelijk, meid....

En dus draai ik me ook nog een keer om....

Eigenlijk had ik dat nog een keer of vier moeten doen....

Want ja… het moge dan vakantie zijn… maar juist daarom wacht er juist dat ene onaangenaam klusje.....

De belastingaangifte....

En kijk, deze twee oudjes, die op latere leeftijd elkaar gevonden hebben, hebben één belangrijke levensles heel snel onder de knie gekregen: je moet het vooral leuk hebben samen.....

Niet te veel gedoe, niet te veel gekibbel.....

Af en toe een meningsverschilletje of onenigheidje, vooruit, maar vooral lachen, genieten, samen zijn.....

Behalve…

Juist ja....bij de belastingaangifte....

Dat is het enige moment in het jaar waarop we serieus overwegen of een snelle echtscheiding niet gewoon praktischer zou zijn....

Dan voelt het alsof het nóóit meer goed komt tussen ons....

En vandaag… is die dag....

We drinken onze koffie alsof het een gifbeker is....

Zo’n laatste, plechtige slok voordat het onheil begint....

We zetten ons schrap voor een paar uur rampspoed en narigheid....

Voor gevloek, gezucht, zuchten-met-ogen-dicht en zinnen die beginnen met “maar dat heb ik toch nét gezegd"....?

En dan begin ik....

Ja, want ik ben degene die de aangifte invult.....

Willem heeft er,  naar eigen zeggen,  geen verstand van, maar dat weerhoudt hem er absoluut niet van om het hoogste woord te voeren en overal commentaar op te hebben....

Ik log in....

Koppelcode....

QR-code....

(Nog steeds geen Amerikaanse spion tegengekomen trouwens, wat een tegenvaller.)..

En ja hoor, ik zit erin....

“Nou, voeg mij maar toe,” zegt Willem monter, alsof we samen een gezellig spelletje gaan doen....

Samen aangifte doen op één formulier.....wel zo gezellig....

Tenminste… dat denk je op dat moment nog....

De Belastingdienst heeft al van alles voor ons ingevuld.....

“Makkelijker kunnen we het niet maken,” zeggen ze dan....

Nou, dat klopt, want wat zij al hebben ingevuld, daar kunnen wij in ieder geval geen ruzie over maken.....

Dat scheelt alvast een openingsronde.....

Maar dan…

Stel je het formulier voor als een slakkenkolonie....

En stel je voor dat op iedere slak vanaf nu een flinke scheut zout wordt gegooid....

Zo voelt het.....

Bij elke vraag heeft Willem ineens diepgaande interesse in zijn eigen onwetendheid.....

En ik… ik leg het natuurlijk weer niet goed uit....

Ik zou trouwens wel eens iemand willen ontmoeten die zonder haperen, stotteren of innerlijke paniek haar man perfect kan uitleggen hoe belastingaangifte werkt....

Ik typ braaf onze vierentwintig goede doelen in en raak hopeloos verstrikt in RSIN-nummers en andere mysterieuze codes....

Bij Willems lijfrenteberekeningen breekt het zweet me uit....

Maar hé — een glimlach verschijnt als ik zie dat de representatiekosten weer aftrekbaar zijn, want dat is lang geleden.....

Langzaam, tergend langzaam, werken we ons door het formulier heen....

En dan… het moment.....

De knop....

‘Bereken bijbetaling / teruggave’....

Ik durf er bijna niet op te klikken....

Echt......alsof er een soort fiscale donderwolk uit mijn scherm kan springen....

Maar dan toch....

Klik.....

En weet je wat nou zo heerlijk is....?

Dat je jezelf van tevoren allerlei rampscenario’s hebt aangepraat…

En dat het dan ineens… meevalt......

Ja, we moeten bijbetalen....

Natuurlijk moeten we dat....

Maar… het is lang niet zo erg als we hadden gedacht....

Sterker nog, we hadden het bedrag ongeveer verdrievoudigd in ons hoofd zitten....

En weet je wat nóg heerlijker is...?

Dat die echtscheidingsgedachten van een paar uur eerder…gewoon verdwijnen....

Als sneeuw voor de zon....

We kijken elkaar aan....

Zuchten en lachen.

Belastingaangifte… pfffft.

Je zal je vakantie er maar mee beginnen....

Maar ach…we zijn er weer doorheen....

En we zijn nog steeds getrouwd....

Dat is ook wat waard....

17 april 2026

Dag van:

Een kwartier eerder van huis vertrekken en je komt geen kip op de weg tegen heb ik vanochtend gemerkt....

En nóg beter.... je doet zeker tien minuten korter over je reis.....

Dat kwam ook goed uit want rond half acht zat deze juf met zes andere juffen aardbeien in partjes te snijden voor op de wafels die op het lentefeest verkocht moesten worden....

Één wafel met aardbeien én met één topping 2 muntjes en elke topping extra nog een muntje erbij....

De keuze was slagroom, aardbeien- of chocoladesaus....

Om klokslag kwart voor tien klonk hét
lentefeestlied knalhard op ons digibord en

de ouders mochten naar binnen....

De filmkaartjes moesten ze eerst kopen en daarna gingen alle ouders met hun kinderen hun eigen weg....

Een lege klas.... op één leerling na....

De hele school is versierd in lentesferen....

Vlaggetjes, bloemen, ballonnen, aanplakbiljetten, slingers enz.....

En overal staan kraampjes; enveloppenspel, sjoelbakken, verkleedspullen waar je mee op de foto kon,  een rommelmarkt, een ijscokar, een hamburgertent, de stilte disco,  de wafelkraam natuurlijk,  een kraam waar je sleutelhangers kon maken,  eendjes vangen,  bloemen en planten verkoop, gezonde snacks,  een grabbelton, touwtje trekken,  bij de brandweer met de echte slang ballen van paaltjes spuiten....

Nou ja, noem het maar op.....

En..... het was mooi weer.... stralend weer....

In de ochtend waren alle kleuters en de kleurenstroom er en in de middag de volgende twee stromen....

Wat een vrolijkheid en gezelligheid....

Ouders, grootouders, nog meer familie, buren....

We hebben genoten hoor, en de voeten onder ons lijf gelopen.... maar wat gaat de tijd langzaam als je weet dat het straks vakantie is....

En toch werd het dat.....

Om drie uur was het 'dag school, tot over 18 dagen'.....zeg maar twee en een halve week, dat klinkt langer...

En wat de opbrengst van de dag was horen we na de vakantie wel....

Daar gaan we niet op wachten....

Ik wil naar huis....de vakantie inluiden....

Oeps Willem heeft vergadering straks...

Er valt niks in te luiden....

Duhhhhh, echt wel...

Ik bel mijn vriendin....

"Zullen we uit eten gaan..... ik betaal"....

En natuurlijk daar laat ze zich geen twee keer zeggen, ze gaat mee....

Twee en een halve week vakantie inluiden betekent ook gezellig vaak met elkaar op stap....

Me dunkt dat ze dat wil inluiden mijn gepensioneerde vriendinnetje die elke ochtend weer haar vakantie inluidt....

We eten een heerlijke shoarma schotel maar

de dessert kaart is ons niet appetijtelijk genoeg....

Waar kunnen we een echt ambachtelijk ijsje halen op dit tijdstip....

Ik vind een adres.... in de buurt gelukkig...

Maar we komen niet zomaar weg....

De eigenaar die ons toch écht ingetogen bediende komt los, heeft blijkbaar zijn oog laten vallen op mij in mijn lentefeest outfit...

Een avondje uit, samen dansen, ziet hij wel zitten....

Ik krijg het er Spaans benauwd van....

Ik zit niet meer zo op dates te wachten....

Maar ik krijg een lolly, hij haalt er een jongste employee bij, hij lacht zijn tanden bloot (jakkes), hij komt achter de kassa vandaan....

Ga weg man.... ik hou niet ik wil een ijsje....

Het kost me wat moeite maar gelukkig sta ik niet ver van de deur die ik open zwiep en met een luid 'daaaaag' door spring naar buiten.....

En die jurk foe ik misschien wel nooit meer aan want die heeft me al teveel aandacht bezorgd vandaag....

Oooooh Gusto..... wat ben je een heerlijke ijstent......

Wat moeten we voor smaken kiezen als ze er allemaal zo lekker uitzien, en zulke fantastische smaakcombinaties vormen dat je echt niet weet wat je moet kiezen....

Één ding is zeker.... alle smaken passen niet op één hoorntje....

Het wordt cherry mania en witte chocolade met zoute pinda's....

En voor Annet de Monchou en de cherry punch.....

We zouden best nog een hoorntje willen halen maar hemeltje, terwijl we ons ijsje aan het eten waren is er een enorme rij ontstaan....

Maar goed ook..... lekker is tenslotte maar 1 vinger....euh 1 hoorntje lang.....

Maar dat we nog een keer terug gaan moge duidelijk zijn....

Mijn vakantie is ingeluid....

Twee en een halve heerlijke week maar kijken wat het zal brengen...

Ja, dat is pas echt vakantie....!!

16 april 2026

Dag van:

Het had erger gekund....

Of eigenijk..... het had niet leuker gekund....

Wakker worden nog vóór de wekker gaat, beneden komen nog vóór de beestenboel wakker is en dan lekker vroeg naar school zodat je nog even wat extra's kunt doen, maar......

Dan een moeder gans tegenkomen die met haar kroost op haar gemakje de weg oversteekt en je dat behoorlijk wat oponthoud kost.....

Maar je dat helemaal niet erg vindt want hoe leuk is dát.....!!!!

Nog nagenietend rijd ik naar school waar een dag vol voorbereidingen op me wacht voor het lenteschoolfeest van morgen én natuurlijk alle dingen waar je aan moet denken als je morgen twee en een halve week meivakantie krijgt.....

En weet je wat ik altijd weer zo verrassend vind.....?

Dat ouders, externe instanties en Joost mag weten wie nog meer allemaal, je dan nóg nét even willen spreken.....

Gewoon bij het besef dat je straks niet te bereiken bent maar een ander leven leidt dan het schoolse leven dat om hun kinderen of cliënten draait....

Alsof ze voelen dat je straks even uit het schoolse leven stapt...... maar zij niet uit de kinderen....

Nee....dan de kinderen....

Je kunt het ze elke schooldag, met of zonder behulp van een liedje,  picto of gebaar, vragen....

Hoeveel keer gaan we naar school....?

Welke dag is het morgen.....?

Welke dag was het gisteren....?

Hoeveel keer maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag ben je straks vrij....?

Weet een speciale kleuter veel.....

Welnee..... zij leven bij het moment....

Of ze kijken eens op de dagritme planning....

En als het donker is gaan ze gewoon slapen,...

Wordt het weer licht dan worden ze wakker....

Geen gedoe van overmorgens, eergisterens of hoeveel 2.5 weken vakantie is.....

Ze gaan gewoon weer naar school als het taxibusje ze komt halen..... en pakken de draad dan weer op alsof ze nooit weg geweest zijn....

Nou ja...... behalve dan dat ze weer aan de schools regels moeten wennen, maar daar zitten ze zo weer in.....

Enfin, ik beantwoord wel weer vragen, overleg over opvoedingsdilemma's, geef tips, of hoor zorgen aan.....

Leg de laatste hand aan de dans challenge kaartjes,  want er moet op het lentefeest, naast alle activiteiten en eettentjes of ijscokarren, geld in het laadje komen voor schoolreisjes en schoolkampen.....

Wij bedachten dat een filmpje maken waar onze kleuters op vrolijke muziek dansen, en waar ouders vóór moeten betalen vóór ze het filmpje te zien krijgen, wel een leuk idee was in plaats van een 'marathon' lopen....

En de kleuters.....??

Die vinden alles best.....

Nog 1 nachtje slapen en dan is het feest kunnen ze nog nét begrijpen....

Maar dat de juffen daarom gestrest rondlopen om de laatste hand aan de filmpjes te leggen, de school nog moeten versieren,  morgen kilo's aardbeien in plakjes moeten snijden en nóg honderd wafels moeten uitpakken,  hun kraam nog moeten versieren, de prijslijsten nog moeten ophangen, de grabbelton nog moeten

afwerken,  moeten bedenken hoe ze er morgen uitzien op het lentefeest.... dus welke kleding ze zullen dragen..... er tegenop zien dat ze hun auto's niet op het terrein mogen parkeren maar honderden meters verder op het bospad, nee.... daar snappen kleuters niks van....

En dat is dan weer zo'n moment dat ik vind dat ik nog veel van mijn leerlingen kan leren....

Want leven in het moment betekent met volledige aandacht aanwezig zijn bij wat je nu doet, zonder te piekeren over gisteren of zorgen over morgen.....

Dus gewoon nu lekker spelen in de zon in de zandbak en vragen of je naar de wc mag omdat je op dat moment moet plassen.... eten omdat je buik knort, of je schoenen van je af gooit omdat er zand in zit.... en nu je jas uit gooit omdat het warm is....

En niet denken aan misschien wel de regen voor morgen.....

Dát verlaagt stress en verhoogt het levensgeluk.....

Tijd is misschien wel een illusie en wie weet vindt het leven wel uitsluitend plaats in het huidige moment......

Niets op deze wereld kan je immers écht voorbereiden op wat er te gebeuren staat al plan je alles nog zo zorgvuldig of bereid je van alles voor....

Het leven staat misschien nu even op z’n kop en tijd die toch al niet altijd zo vanzelfsprekend was wordt nu helemaal even schaars, alleen ach,  verzetten heeft toch weinig zin....

Daarom vertrouw ik er maar op dat ik altijd op tijd ben in mijn eigen leven.....

15 april 2026

Dag van:

Tijdens een scène aan het eind van het toneelstuk, iets met koningen en ridders, glipte het zwaard uit de hand van een acteur.....

Het heft raakte daarbij het hoofd van de vrouw op de eerste rij......

Ik denk: 'het zal je maar je gebeuren'.....

Een man uit het Gelderse Lichtenvoorde die zestig slangen in huis heeft, moet op last van de rechter zijn huurhuis verlaten.....

Mijn vraag: 'alleen die man"......????????

Een 15-jarige tiener uit Duitsland is opgepakt na een joyride met een lijnbus.....

De jongen bracht zijn 14-jarige vriendin met de bus naar school, vele tientallen kilometers verderop.....

Mijn opmerking: 'dan moet je al wel veel van haar houden'......

Een verhuisbedrijf uit Zoetermeer zegt een groot deel van de inboedel van klanten uit Wassenaar kwijt te zijn.....

De klanten, Henk Ridderbos en zijn vrouw, besloten het bedrijf na maanden wachten voor de rechter te slepen......

Mijn idee: 'volgende keer boedelbakkie huren'....???.

In Kenia zijn twee mannen aangeklaagd voor de smokkel van meer dan 2000 levende mieren.....

De insecten zaten verstopt in kleine buisjes en verpakt in zakdoekjes.....

Ik vermoed: 'snotkokers'.....

Een geldautomaat in het centrum van

Rotterdam heeft dinsdag door een storing muntgeld uitgestrooid......

Maar voorbijgangers sloegen niet massaal hun slag......

Meerdere mensen meldden het probleem bij handhavers, die het geld veiligstelden....

Tja: 'het bestaat nog'....

Onderzoekers hebben voor het eerst een permanente breuk binnen een chimpanseegroep gedocumenteerd.....

Het gaat om de grootste groep van deze Afrikaanse mensapen ter wereld..... Chimpansees staan er juist om bekend dat ze binnen hun eigen sociale gemeenschap hechte banden onderhouden.....

Euh: Trump mutaties.....?????

Een jongetje dat vijf keer 112 had gebeld zonder dat er sprake was van een noodsituatie, is samen met zijn moeder zijn excuses gaan aanbieden op het politiebureau van Ridderkerk.....

De politie zegt "alleen maar lof" te hebben voor het feit dat hij zijn fout inziet.....

Huh: lof voor iets dat gewoon opvoeding heet....?????

Een Britse vrouw die binnen enkele dagen afzonderlijk seks had met beide broers van een eeneiige tweeling, weet niet wie de vader van haar kind is.....

Ook een rechter kon het vaderschap niet vaststellen.....

Verbazing: probeer eens een huisarts...!!

Zomaar wat opmerkelijke nieuwsberichtjes tussen de wereldellende van vandaag....

Plus het bericht dat mijn leerlingen in de

poep en pies fase zitten en deze oude juf van bijna 66 'Ome Willem' uit de oude doos tovert en blijkt dat 'lust je ook een broodje poep' eeuwigheidswaarde blijkt te hebben....

Bah ome Willem....bah juf Wampie.....

(Wist je trouwens dat de vier juffen - van nog lang geen 66- zich bij het zien van het filmpje,  weer eventjes helemaal jong voelden).....

14 april 2026

Dag van:

Ach… je kan het zo mooi omschrijven.....

Woorden vinden die warm voelen, die recht doen aan alles wat het betekent.....

Maar de werkelijke kern… die laat zich nauwelijks vangen....

Oma zijn is geen rol die je speelt.....

Het is iets wat je wordt....

Iets wat groeit, stilletjes, ergens diep in je hart......

Het is onvoorwaardelijke liefde.....

Een veilige haven zijn, zonder oordeel....

Een plek waar een kind altijd mag landen, hoe groot het ook wordt.....

Het is een band voor het leven....

Verweven in kleine momenten, blikken, grapjes en gesprekken....

De vertrouwenspersoon zijn, zonder dat het zwaar voelt....

Waarden doorgeven, zonder dat het voelt als opvoeden.....

En misschien is dat wel het mooiste:

dat je de wereld opnieuw ziet.....door hun ogen.....

Frisser, zachter, verwonderd.....

Een unieke mix van liefde, trots… en een vleugje nostalgie....

En toch…kan ik soms ook balen....

Een werkende oma zijn....

Wetende dat het einde in zicht is, nog even en dan pensioen, maar ook wetende dat de tijd ondertussen gewoon doorgaat.....

De kleine kleinkinderen zijn inmiddels groot geworden.....

Heb ik iets gemist....?

Misschien.....

Maar eigenlijk… geloof ik dat niet....

Of je nu het eerste stapje op het moment zelf ziet, of een paar dagen later…

Voor een oma blijft het dat eerste stapje....

De trots is er niet minder om....geen sikkepit....

En ja, we leven in dit opzicht gelukkig in een tijd van WhatsApp en videobellen....

Niet bij elk afzwemmoment aanwezig,

maar die trotse snoetjes op het scherm… diploma in de hand…onbetaalbaar.....

Niet bij elke afscheidsmusical van groep 8,

maar deze oma kende bijna alle liedjes uit haar hoofd....

Want deze oma was ook juf....

Deze oma hielp met huiswerk,

vaak nét iets liever dan die strenge papa of mama....

Deze oma maakte leesboekjes, en Yurls met liedjes, filmpjes en oefeningen,

zodat leren ook spelen werd....

En ja… af en toe naar de speeltuin,

een ijsje halen, logeren bij oma, uit eten, bootje varen bij oma, Sinterklaas vieren met een Piet die in haar bed lag te slapen of het afgedreven cadeautjes bootje bij oma in de sloot....

Niet vaak....

Maar juist daarom zo bijzonder....

Quality time....

Geen kleinkind voelde zich minder geliefd....

En deze oma voelde zich er niets minder oma door....

Vier harten…alle vier verweven met het mijne....

Eerst ben je moeder....

Met alles wat daarbij hoort: genieten, zorgen, schuldgevoel....

En dan… word je oma....

En ineens voelt alles dubbel....

Dubbel genieten, dubbel zorgen, dubbel voelen....

Want je voelt het eerst via je kind…

en daarna nóg een keer, via je kleinkind....

Je ziet de stress van je eigen kind....

Je voelt het verdriet van je kleinkind....

En soms… kun je alleen maar toekijken....

Dat is misschien wel het moeilijkste....

De liefde maakt ook de angst groter....

Veel groter....

De wereld…de snelheid…de hardheid soms…

En dan ineens… wordt die angst werkelijkheid.....

De telefoon gaat....

Mijn zoon....

“Mam… Luna is aangereden op de fiets"…

En op dat moment voel je het al....

Eerst zijn schrik....

En meteen daarna… die van haar....

Alles waar je bang voor was....

Ineens is het er....

Schaafplekken.... diepe sneden....in shock....

En toch… fietst ze door naar school, want oh die juf Engels kan zo kwaad worden....

Wat een kind.....

Maar het uur daarna belt ze dan toch... huilend.... zo geschrokken....

En ze halen haar op en bezoeken de dokter want de knie blijft maar opzwellen.....

Ik vraag meteen: “Kan ik haar bellen”....?

Natuurlijk.....want praten helpt....

Altijd liet ik mijn eigen kinderen ook oma bellen om hun verhaal kwijt te kunnen....

En daar zit ze dan 14 jaar oud....

Een wit snoetje....

Met kleine Luffy, hun kitten van acht weken, stevig tegen zich aan....

Haar knie dik....

Handjes in het verband....

En ik… kilometers verderop....

Haarlem – Arnhem....

Maar eigenijk toch ook zo dichtbij....

Ik voel haar dwars door alles heen....

Het verhaal komt in stukjes, losse flarden....

“Ik lag onder de fiets, oma… en er waren heel veel mensen"….

Dat… dat is wat haar het meest raakt....

De machteloosheid....

Tja voor iemand als Luna die altijd alles zelf wil doen en in de hand wil houden, is dat misschien nog wel de grootste schrik....

En dan… dat sippe gezichtje.

“Kan ik donderdag wel naar dat concert"…?

Ik bel haar nog een keer....

En nog een keer....

Met oma-kusjes....

Met oma-advies....

“Blijf je knie bewegen, hoor"….

“Goed schoonhouden je wonden want straatvuil en zo"…..

Kleine dingen, maar zo groot.....

En ergens…terwijl de dag verder gaat…voel ik het....

Was het eerst als moeder, toen als oma.....dan nu als mezelf....

Die stille angst die zich om mijn hart legt....

Voor straks.... en volgende keer....als ze weer op die fiets stapt....

Ik duw het weg, maar het is er....

Want dat…dat is misschien wel een diepere kern van oma zijn.....

Liefde…zo groot…dat het soms voelbaar pijn doet......