donderdag 19 november 2026

19 november 2026


Dag van:
Vrije dag.... beetje uitslapen mag...
Ahum....
Gepraat, gelach, gestommel, gestampt op de trap... je zou denken dat een verlate Piet rommel de bommel je schoen nog komt vullen....
Hmzzzz.... omdraaien en nóg even doezelen...
Maar dan.... getimmer, gebonk, geboor, glas gerinkel....
Dag uitslaapmoment.....
Ik ben ineens klaarwakker..
Dat is waar ook.. ze komen na vijf maanden wachten de ruit in Willems werkkamer vervangen....
Help... m'n slaapkamerdeur staat nog half open....
Ik geef de deur een zwieper... geen zin in werklui die de slaapkamer in gluren...
Maar.... ik moet plassen....
Wat een gedoe op de vroege ochtend....

Nou, het raam zit erin....
De mannen zijn verdwenen, de rust is weergekeerd en de pas is geloosd...
Laat mijn dag nu maar rustig beginnen... 
Als ik eenmaal aangekleed ben, plingt mijn telefoon....een appje van mijn vriendin Annet: "Ben je vrij... en kom jij dan nog vandaag"

Tja en dan begint het....dat ongelooflijke spel op mijn schouders....
Op mijn ene schouder zit een engeltje dat zegt: "Ja, leuk, dat wel, maar je moet ook nog even iets voor Willem maken, en die laptop van school heb je niet voor niets meegenomen, er ligt vast nog genoeg werk te wachten"....
Op mijn andere schouder zit ook zo'n schitterend wezentje....
Alleen heeft die een heel andere boodschap: ah joh, zometeen ben je weer geopereerd en moet je weer thuisblijven en moet je voorzichtig doen, dan heb je nog tijd genoeg om al die dingen te doen, ga er lekker op uit met je vriendin....even genieten, mens"....
En wie moet er nu winnen....?
Ik probeer eerst nog een soort gulden middenweg te vinden, maar even overleggen met Willem. Of het dat nou de  verantwoordelijkheid afschuiven...?
'Willem, wat denk jij, heeft het allemaal nog even tijd'...?
Willem is gelukkig heel redelijk, als het maar vóór 29 november klaar is....
Nou, dat lijkt me toch een zee van tijd...
Voor school kan ik nog een hele week werken als ik straks weer thuiszit....
Dan zijn er nog de Sinterklaasgedichten....
O jee, die moeten ook tussendoor....
En er moeten nog twee dingetjes voor de kerstboom gehaakt worden voor de kinderen want die hebben we over twee weken nodig....
Maar weet je wat, na al die hectische dagen, vol overleg, met geregel, twijfels en dilemma's, én het vooruitzicht van de volgende staaringreep,  heb ik ook gewoon recht op een dagje uit....
Bovendien moet ik tanken, want de tank is zo goed als leeg en dat ga ik natuurlijk in Duitsland doen, want daar kost de benzine maar € 2,16.....
Je moet tenslotte op de komende die decembermaand voorbereid zijn en een beetje verstandig blijven...
Dus stuur ik Annet een berichtje: "Ik kom  naar je toe"....

En zo geschiedde...
Een halfuurtje later sta ik voor haar deur... Eerst gezellig koffie drinken, even bijkletsen en de laatste nieuwtjes uitwisselen...
We hebben allebei weer genoeg meegemaakt om een dag mee te vullen maar we doen het in een kwartiertje....
Daarna stappen we in de auto en rijden richting Duitsland....
Tanken gaat voorspoedig en dan komt de grote vraag: wat gaan we nu doen...?
Nou, Annet heeft al een tijdje het plan om eens naar het oude winkelcentrum te gaan waar we vroeger allebei vlakbij woonden: winkelcentrum Presikhaaf....
Dus draaien we de auto om en rijden richting Nederlands grondgebied...


De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel, maar dat mag de pret niet drukken... We kunnen heerlijk droog onder de overkapping van het gezellige winkelcentrum lopen....
Na de renovatie heeft het een heel ander gezicht gekregen, het ziet er tegenwoordig knus en verzorgd uit...
En dan... gaan we los...
De ene winkel in, de andere winkel uit....
En nog eentje....en daarna nóg eentje....
Maar er begint iets merkwaardigs op te vallen....
We lopen een winkel uit met een tasje, de volgende winkel uit met nóg een tasje, en daarna weer eentje...
En zo stapelen de tasjes zich op.....
Onze handen raken steeds voller en onze loopruimte steeds kleiner.....
We shoppen ouderwets zal ik maar zeggen.... iets met zwakke remmen....
En het zijn allemaal leuke dingen.... warme dingen...
Zelfs voor Willem heb ik twee prachtige truien gevonden....
Kijk, dat is dan weer mooi meegenomen, die man moet tenslotte ook een beetje aangekleed blijven....
Na een tijdje alarmeren onze voetjes en striemen in de handen van hengsels van tassen en zakken ons, dat we wel een pauze verdiend hebben....
Bij Bakker Bart nemen we koffie en een saucijzenbroodje....
Even zitten, bijkomen, de voetjes rust gunnen en de vingers weer in normale stand te laten komen....

Maar we zijn nog niet klaar....

Er staan nog twee winkels op het programma....
En, veroordeel ons niet,....zelfs daar komen we niet met lege handen naar buiten.... 
Sterker nog,  het zijn deze keer geen  bescheiden tasjes, maar behoorlijke exemplaren.....
Eén tas bevat zelfs twee schoenendozen....
Als je gaat shoppen, moet je het ook goed doen... toch....
Ondertussen begint er toch een klein praktisch probleempje te ontstaan....
Zou ik nog op tijd thuis zijn voor Willem...? Hij heeft vanavond zijn ronde-tafelmaaltijd en het zou leuk zijn als hij dan meteen een van zijn twee nieuwe truien aan kan trekken....
Helaas... de tijd heeft gewonnen, ik ben te laat...
Geen nood, ik hang de truien netjes over zijn stoel, dan ziet hij bij thuiskomst meteen dat ik de aankoophand weer eens over mijn hart gestreken heb.....

We hebben onderweg ook nog een heerlijke Indische maaltijd gehaald.....
Dus eenmaal thuis hoef ik niet meer te koken....
's Avonds zit ik heerlijk voor de televisie, met mijn Indische eten en de programma's waar ik zelf naar wil kijken....
Jaaaaaa 'droomhuis op het platteland'....
En terwijl ik zo zit na te genieten, bedenk ik dat het eigenlijk een fantastische dag was....
Het engeltje op mijn schouder heeft vandaag het onderspit gedolven....
Het andere poppetje heeft gewonnen....
En eerlijk gezegd: ik heb er geen spijt van...
Mijn kast is alleen wel weer een stukje voller, een de planken van Willems kleding ook....

Ik denk dat ik me de volgende shop hoos op iets anders moet richten.... een nieuwe kast kopen of zo....
De shopitus is een naar virus...
Een aandoening waarbij je een winkel ingaat voor één dingetje en er met zes tassen uitkomt....
En het vervelende is: er schijnt geen enkel medicijn tegen te bestaan.....
Behalve misschien... een volle portemonnee...


woensdag 18 november 2026

18 november 2026


Dag van:
De theorie is prachtig… maar dan komt de praktijk.....
Je weet het allemaal....
Eerst je eigen rust bewaken voordat je op het gedrag van een leerling reageert...
Je eigen stressniveau omlaag brengen, je ademhaling onder controle houden en vooral letten op je spierspanning en stemvolume...
Want hoe gespannener jij bent, hoe groter de kans dat het kind die spanning overneemt....
Zo word je een kalm anker, zeggen ze dan...
Ooooh ja… natuurlijk...en veiligheid en verbinding bieden....
Nabijheid, maar vooral zonder oordeel.... Rustig contact maken en laten merken dat je er bent om te helpen, zonder onmiddellijk eisen te stellen of met straffen te komen...
Ik gebruik sowieso al niet zo vaak de woorden 'nee' en 'niet doen'.... 
Vertellen wat je wél graag ziet of wat er wél mag, werkt meestal een stuk helpender....
En dan natuurlijk zorgen voor zo weinig mogelijk prikkels....
Een veilige, prikkelarme plek aanbieden, zodat het brein uit de vecht-, vlucht- of bevriesstand kan komen....
En dat allemaal in een klas waarin tegenwoordig iedere vierkante meter benut moet worden voor een hoek met een functie....
Prop maar vol die klas....! 
Een huishoek, leeshoek, rekenhoek, taalhoek, bouwhoek, themahoek… 
En vergeet vooral niet ergens nog wat tafels en stoelen tussen te zetten, zodat er ook daadwerkelijk gewerkt kan worden....
En een plek voor een kring zou ook fijn zijn...
Ooooh ja, en ik weet het… je richt je niet op het storende gedrag, maar op de onderliggende emotie of behoefte....
Je zet interventies in, gebruikt regulatiestrategieën en wacht met oplossingen aandragen totdat de eerste spanning gezakt is.....
Pas wanneer de leerling weer binnen zijn optimale spanningsboog zit, kun je terugblikken op wat er gebeurd is en samen vooruitkijken....
Ik weet het allemaal....
Maar wat nou als dat allemaal niet werkt...?
Wat als je als leerkracht met je handen in het haar zit, omdat datgene wat op papier zo prachtig beschreven staat, in de dagelijkse praktijk helemaal niet blijkt te werken...?
Omdat er uitzonderingen bestaan op alle geschreven regels....
Omdat de thuissituatie anders denkt....
Of omdat de behoefte van een leerling zo basaal, zo diepgeworteld en zo ingewikkeld is, dat zelfs de mooiste pedagogische woorden geen ingang vinden...?
Wat dan...?
We hadden het gisteren en vandaag weer behoorlijk bij de hand....
En niets is zo vervelend als je als juf en klassenteam even handelingsverlegen bent.....
Als je alles uit de kast trekt en toch niet verder lijkt te komen....
Als je elkaar als team in de klas steeds moet afwisselen om je energielevel op peil te houden, het fysiek vol te kunnen houden en ondertussen samen probeert die ene leerling zich toch zo veilig, gezien en gelukkig mogelijk te laten voelen....
Als je met elkaar de hoofden breekt over de vraag wat er nu eigenlijk nodig is....
Moeten we opvoeden...? 
Moeten we onderwijs geven...? 
Moeten we begrenzen...? 
Moeten we loslaten...? 
Of moeten we soms gewoon erkennen dat we het even niet weten...?
En alsof dat nog niet ingewikkeld genoeg is, lopen er in een grote school als de onze ook nog eens heel wat onderwijstheorieën en pedagogische overtuigingen, speerpunten door elkaar lijkt het wel....
De ene legt de nadruk op onderwijs en structuur....
De andere op structuur en sturing....
Weer een ander op veiligheid en welbevinden....
Er zijn visies waarin zelf ontdekken en betekenis geven centraal staan....
Er wordt gekeken naar de manier waarop het brein informatie verwerkt....
Naar autonomie, verbondenheid en competentie....
Naar eigen tempo en een zorgvuldig voorbereide omgeving....
Leertheorieën, pedagogische stromingen, onderwijsstrategieën en bouwstenen....
Ik kan ze allemaal opnoemen....
Van Montessori tot Piaget, van Steiner tot Vygotsky en nog een heleboel anderen....
En allemaal hebben ze ergens hun waarde.... Allemaal proberen ze vanuit hun eigen perspectief iets wezenlijks bij te dragen aan de ontwikkeling van een kind....
Maar soms botsen die prachtige uitgangspunten behoorlijk met elkaar....
En soms zie je in één klein voorval ineens de hele onderwijsdiscussie voorbijtrekken....
Vandaag liepen we naar de gymzaal en kwamen we een andere klas tegen die net ergens anders vandaan kwam...
Mijn collega zag een leerling van voorgaande jaren....een bekend gezichtje.....
Ze gaf het kind een aai over de bol en vroeg vriendelijk: "Alles goed"...?
De begeleider die erbij liep, gaf het kind een ruk en sommeerde het door te lopen...
En daar zag ik het gebeuren....
De blije lach verdween, het tempo ging omhoog en het hoofd boog zich snel naar beneden....
En dan vraag ik me af…
Kiezen we voor structuur en sturing, of voor contact en verbinding...? 
Voor doorlopen omdat dat nu eenmaal de afspraak is, of voor dat kleine moment van menselijk contact...?
Of speelt er misschien ook angst mee...? Angst om de controle te verliezen wanneer je even ruimte geeft...?
Misschien is het niet helemaal een passend voorbeeld, maar het laat wel zien hoe verschillend we naar hetzelfde kind en hetzelfde moment kunnen kijken....
Misschien ook wel naar de verschillende ondersteunende behoefte voor ieder kind... omdat de praktijk daar nu eenmaal uitwees....
En zo kom ik, na veertig jaar onderwijs, steeds weer uit bij mijn eigen, inmiddels behoorlijk beproefde Wampie-theorie:
ER IS EEN VERSCHIL TUSSEN THEORIE EN PRAKTIJK....
Want in de praktijk kom je zoveel meer tegen dan alleen mooie woorden, modellen en methodieken....
Je hebt namelijk te maken met mensen, met kinderen van vlees en bloed, met hun geschiedenis, hun emoties, hun mogelijkheden en hun onmogelijkheden....
En… zeker niet te vergeten… met jezelf....
Want ook jij bent maar een mens...
Een mens met een eigen karakter, eigen grenzen, eigen emoties, een rugzak en soms gewoon een dag waarop het allemaal even niet zo lekker loopt....
Maarrrrr… (ja, zo eerlijk ben ik dan ook weer) er is óók een grote verbondenheid tussen theorie en praktijk.....
Theorie geeft richting, het biedt inzichten, handvatten en verklaringen....
Het helpt je begrijpen waarom kinderen doen wat ze doen en waarom bepaalde benaderingen kunnen werken....
Maar de juist in de praktijk krijgt die theorie pas betekenis....
Theorie is wat we bedenken, beschrijven, onderzoeken en op papier zetten....
De praktijk is waar het allemaal moet gebeuren...
Tussen de kinderen, de collega's, de ouders, de onverwachte gebeurtenissen en de dagelijkse werkelijkheid....
En heus, ik heb in al die jaren heel wat studies, cursussen en workshops gevolgd, ik heb boeken en artikelen gelezen en me verdiept in de meest uiteenlopende onderwijsvisies en ideeën....
Maar het aller-, allermeest heb ik toch geleerd van mijn leerlingen....
De kinderen waar ik mee werkte...
Van de kinderen die me verrasten, uitdaagden, ontroerden, tot wanhoop dreven en me soms dwongen om opnieuw na te denken over alles waarvan ik dacht dat ik het al wist....
Ik heb geleerd met collega's die eerlijk naar zichzelf durven kijken....
Die durven twijfelen, reflecteren en toegeven dat ze het soms ook niet weten....
En ik heb geleerd van veertig jaar onderwijsgeschiedenis....
Want wat vandaag de ultieme onderwijswaarheid lijkt, kan morgen zomaar weer worden vervangen door een andere waarheid, een nieuwe theorie of een veranderde onderwijsvisie....
Het is ook maar net de tijd waarin je leeft....
De middelen die je tot je beschikking hebt, de maatschappelijke ontwikkelingen en de omstandigheden waarin kinderen opgroeien....
Goed onderwijs laat zich niet volledig vangen in een methode, een model, theorie of een stappenplan....
Het vraagt om kennis, maar minstens zoveel om inzicht en ervaring....
Om professionaliteit, maar ook om intuïtie.... Om grenzen stellen, maar ook om ruimte geven....
En bovenal vraagt het om mensen die bereid zijn naar een kind te blijven kijken, ook wanneer het gedrag moeilijk te begrijpen is....

Vandaag en gisteren ware van die hectische dagen....
Dagen vol beslissingen, dilemma's en twijfels....
Dagen waarop we met elkaar moesten zoeken naar wat nu het beste was.....
Waarop we tegen beter weten in toch weer aan onszelf gingen twijfelen, moesten loslaten, vallen en opstaan en soms gewoon opnieuw moesten beginnen....
Uiteindelijk kwam alles goed....
Maar dat heeft behoorlijk wat energie, overleg en onderlinge steun gekost....
En misschien is dat óók wel een belangrijk onderdeel van goed onderwijs: dat je het niet allemaal alleen hoeft te kunnen en te doen....
Dat je elkaar opvangt, afwisselt, aanvult en soms even overneemt....
Dat je samen blijft zoeken naar wat een kind nodig heeft, ook als het antwoord niet voor het oprapen ligt....
Want een goede leerkracht is niet iemand die altijd weet wat hij moet doen....
Een goede leerkracht is iemand die blijft kijken, blijft nadenken, blijft proberen en vooral bereid is om te blijven leren....
Ook na veertig jaar....

En gelukkig… na zo'n dag is er ook nog een

andere werkelijkheid....
Eentje waarin je even niet hoeft na te denken over pedagogische uitgangspunten, spanningsbogen, interventies of onderwijsvisies....
We hebben de dag heerlijk afgesloten met een etentje en heel veel goede gesprekken....
Even ontspannen, napraten, lachen en de boel een beetje proberen te relativeren.
Het hielp.....
Want morgen is er weer een nieuwe dag.... Met nieuwe kinderen, nieuwe situaties, nieuwe uitdagingen en wie weet weer een paar momenten waarop geen enkele theorie ons precies vertelt wat we moeten doen....
Maar we gaan het gewoon weer proberen en volhouden...
Met onze kennis, onze ervaring, ons gezonde verstand en vooral ons hart....
Want uiteindelijk staat er geen theorie voor je in de klas....
Er staat een kind..... en daarnaast staat een mens....
En voor en naast dat kind doen we het....
En dat blijft, na al die jaren, toch het mooiste én het ingewikkeldste van ons vak.....










dinsdag 17 november 2026

17 november 2026


Dag van:
Soms heb je van die dagen waarop je 's avonds achter je mobiel kruipt en werkelijk geen idee hebt waar je over moet schrijven...
Niet omdat er niets gebeurd is, maar juist omdat alles zo gewoon was, en er misschien zoveel gebeurde....
Nou ja, gewoon...
Buiten viel de regen weer eens met overtuiging naar beneden, alsof de hemel nog een flinke voorraad had liggen en besloten had die vandaag maar eens helemaal op Nederland los te laten.....
Grijs, nat en weinig uitnodigend om de klasdeur te openen, laat staan eruit te gaan...
Maar binnen, in de Pinguïngroep, was het een heel ander verhaal....
De kleuters waren goed te pas....
En dat is op zichzelf al een klein cadeautje.... Geen ingewikkelde toestanden, geen onoverbrugbare uitdagingen, maar gewoon samen een fijne dag maken....
Een stukje interactief voorlezen uit een mooi verhaal.... 
Kleine koppies die luisteren, ogen die soms groter worden dan hun gezicht.....
En natuurlijk Muziek.....
Want zingen kunnen ze misschien niet, althans, niet op de manier zoals jullie en ik kunnen zingen,  maar mét gebaren, met enthousiast mee dansen, klappen, stampen en springen.....en dat is misschien nog wel intenser..... 
Liedjes die we kennen, liedjes die we steeds opnieuw willen horen en hier en daar een eigen interpretatie van de tekst.....
Het zijn van die momenten waarop je weer even weet waarom je ooit voor dit werk hebt gekozen....

En wij juffen....?
We deden allemaal mee op het nieuwe Sinterklaaslied 'Sint swingt'.....
Tussen alle regels, formulieren, plannen, overleggen en ingewikkelde onderwijszaken door, blijft dit toch de kern.....
Samen plezier maken, een verhaal delen, een liedje zingen, een kleuter die met een grote glimlach iets ontdekt.....
Misschien moeten we daar wat vaker bij stilstaan.....

En dan thuis...
Daar had Willem blijkbaar besloten dat het vandaag tijd was voor het betere culinaire werk.....
Uitgebreid koken dus....
Terwijl buiten de regen zijn eigen concert bleef geven, kwamen uit de keuken heel andere geluiden en geuren....
En ik hoefde me daar eigenlijk helemaal niet mee te bemoeien....
Ook wel prettig, die dagen waarop iemand anders de kookplaat en de verantwoordelijkheid voor het avondeten voor zijn rekening neemt....

Intussen probeert Den Haag misschien ook weer een beetje met elkaar te praten....
Er schijnen weer mensen on speaking terms te zijn en voorzichtig wordt er gezocht naar een weg vooruit....
Nou, dat zou mooi zijn....
Misschien kunnen ze daar nog wat leren van kleuters....
Samen iets proberen door naar elkaar te luisteren, af en toe een beetje toegeven en vooral niet allemaal tegelijk door elkaar heen praten....
Alhoewel... bij dat laatste heb ik in mijn eigen klas ook nog wel wat verbeterpunten....
En zo kabbelt een dag voorbij....
Geen spectaculaire gebeurtenissen, geen grootse avonturen ....
Maar wel een fijne dag in de klas.....
Een beetje zingen, een beetje lezen, een beetje lachen....
En die ene leerling bij wie ze het thuis niet breed hebben een vandaag de helft van het kaasbroodje van mij kreeg....
Het broodje van de juf notabene....
En dan die gulzigheid en dankbaarheid in die ogen....
Zo mooi dat ik geen hap meer van mijn overgebleven helft kon nemen, maar mijn helft ook aan haar gaf....
Of dat ene piepkleine overwinninkje dat en andere leerling vandaag zomaar naar zijn kapstok liep...
Jas ophangen dan misschien nog niet maar eindelijk na 12 weken, dag in dag uit oefenen, wel naar zijn eigen kapstok liep...
Ik weet het.... het zijn kleine stapjes voor ons misschien, maar mijlpalen voor die leerling...

Een warme keuken thuis en iemand die voor je kookt....

Misschien is dat het wel, dat we soms zo druk zijn met wachten op bijzondere dagen, dat we vergeten dat het leven zich voor het grootste deel afspeelt op de dagen daartussen....
Op regenachtige dinsdagen, tussen een verhaaltje en een liedje....
In kleine momenten die nergens om vragen, maar toch iets achterlaten....
En eerlijk gezegd...
Na alle drukte, zorgen, veranderingen en gedoe van de afgelopen tijd vind ik zo'n dag eigenlijk helemaal niet verkeerd....
Morgen zien we wel weer....
Maar voor vandaag was dit meer dan genoeg...
Een gewone dag die achteraf toch best bijzonder was.....
En voor diegene die ook even heerlijk enthousiast in de Sintstemming willen komen, zijn hier de link en de tekst van dat onwijs leuke Sintlied....
Zo'n echt jonge Sint Gijs Naber lied.....
  
Sint Swingt
Muziek en tekst: Jeroen Schipper
Hij heeft een lange witte baard
En lang wit haar
Hij is vreselijk bejaard
Weet ik veel hoeveel jaar
Maar wie denkt dat de Sint versleten is
Die heeft het lekker mis
(Refrein) Sint swingt! Sint swingt!
Hij huppelt op en neer en springt
Sint swingt! Sint swingt!
Hij pakt zijn microfoon en zingt:
Sjoebiedoewaa, babedieboe
Sinterklaas is nog lang niet moe!

Hij heeft een rimpelige huid

En steunt op een staf
Hij ziet er erg oud uit
Ik vraag me wel eens af:
Moet de Sint niet een keer met pensioen?
Maar dat gaat hij lekker mooi niet doen!
(Refrein) Sint swingt! Sint swingt!
Hij pakt zijn microfoon en zingt:
Sjoebiedoewaa, babedieboe
Sinterklaas is nog lang niet moe!
Sjoebiedoewaa, babedieboe
Sinterklaas is nog lang niet moe!

maandag 16 november 2026

16 november 2026


Dag van:
Er bestaat zo'n liedje..."herfst, herfst, waat heb je te koop"....
Nou als je vanmorgen buiten kwam, dan kwam je daar snel wel achter...
Wind, regen, vallende bladeren en een temperatuur die tussen meer fris dan lauw en best wel koud in zat....
En in dat weer sukkelde ik naar mijn werk...
Sukkelde ja.... want wie gaat er nou op zo'n dag als vandaag op de fiets...?
De diehards, en die waren er heus ook wel, maar gezien het feit dat ik zeven keer de verkeerslichten op de brug op rood heb zien springen, getuige het toch meer van een grote aantal automobilisten die warm en droog op hun werk aan wilden komen....
En dat dit weer z'n weerslag weer op de kinderen had... geloof dát maar!!
Want de tijdsduur tussen een forse bui en een volgende forse bui was dusdanig veel te kort, om ook maar eventjes buiten te kunnen spelen en uit te razen...
Had je ze in hun regenpakken gehesen, dan kon je ze weer uitdoen want dan kletterden de pijpenstelen weer naar benee, en liep je grote kans dat zelfs de regenpakken inclusief laarzen zouden onderlopen....
En trouwens, juffen hebben niet eens een regenpak... en een paraplu overleeft de wind niet....
Herfst wat ben je mooi maar wat ben je ook lastig...!!

Daar komt bij, dat onderwijs aan kinderen met een EMB (Ernstige Meervoudige Beperking (een combinatie van een ernstige verstandelijke beperking met IQ < 35 en bijvoorbeeld een motorische/lichamelijke beperking), nou niet gericht is op traditionele schoolvakken zoals rekenen of taal, maar op ontwikkeling, contact, welzijn en kwaliteit van leven.....
En zo'n groep hebben wij dit jaar...
Je werkt met ontwikkelingsgerichte doelen, ofwel doelen die worden opgesteld vanuit de individuele belevingswereld en ontwikkeling van het kind zelf, maar niet vanuit een vaststaand onderwijsaanbod....
Je kunt maar niet zo eventjes een lesboek of iets anders uit de kast trekken om ze bezig te houden...
Je bent veel meer bezig met basisbehoeften die zich richten op lichamelijk welzijn (geen pijn, comfort), alertheid,  dus voldoende prikkels en zo....

Met contact ook....verbinding met hun omgeving, en communicatie, het signalen leren zenden en ontvangen, zoals via blik, geluid of gebaar, want praten doen de meesten niet....
Dus je vult de dag zoveel mogelijk met stimulerende tijdsbesteding....
Mijn brein draait overuren....
Een muzieklesje extra... en oh ja, met instrumentjes dan maar....
Op het digibord een eenvoudig actie reactie spel over Sinterklaas op de Sinterklaasjournaal pagina....
Wat materiaal uit de kast... een kring met een handpop, een aanwijsplaat met geluidjes.... een verhaaltje.... en gelukkig een fruit en brood moment en gym....
Gym waar ze dan ook direct alle onderhouden bewegingsdrang loslaten en er dus het ene ongelukje na het andere ontstaat door onbesuisd geklim en geklauter....
Het is afzien... en wel voor het hele klassenteam...
En je voelt de onrust, als de herfst zelf groeien...
Ik heb de tekst van het lied daarom maar wat aangepast....

Herfst, herfst, wat heb je te koop
Negen drukke kleutertjes op een hoop
Alles in de klas
Loopt uit de pas 
Ik wou dat het snel weer lente was


Herfst herfst wat heb je te koop
De juffen die zijn bijna rijp voor de sloop
Regen valt maar neer 
Kleuters gaan tekeer
Hou nou eens op met dat herfstweer

Herfst herfst wat heb je te koop
En klas vol stuiterballen op de loop 
Wat een druk gedoe
Nou en hoe
En vier juffen die zijn doodmoe

Herfst herfst ik zet je te koop
Marktplaats heeft wel een plekje naar ik hoop
Verdwijn jij nu maar gauw
We zijn wel klaar met jou
We willen zon en warmte en niet jouw regen en kou




zondag 15 november 2026

15 november 2026


Dag van:
We hebben al een flinke discussie in de auto als we op weg zijn naar Willems kapel en mijn techniekhok...
Het thema dat Willem vandaag met de kerkgangers gaat onderzoeken is 'waarheid en leugen, tegenpolen of bondgenoten'...
Willem vindt dat verzwijgen ook een vorm van leugen is en ik ben het daar helemaal niet mee eens...
Of moet ik toch genuanceerder denken...?
Willem heeft er tal van artikelen en boeken over gelezen dus ik neem aan dat hij wel weer goed beslagen ten ijs zal komen...
En het feit dat hij en ik nu al een discussie erover hebben is een teken dat hij de kerkgangerhersens goed zal laten kraken....
En zo stellig als ik kan zijn (oeps) zeg ik ook nog eens dat liegen nóóit goed is...
"Oooh nee,  zegt Willem, en de mensen die in de oorlog onderduikers in huis hadden en tegen de Duitsers die aan de deur kwamen, 'nee we hebben geen onderduikers', zeiden.... mag die leugen ook niet"....
Daar ga ik al.... termen als 'leugentje om bestwil' of 'noodleugen', vliegen me al om de oren...
Heerlijk dat ik me, eenmaal aangekomen, gelijk in het technische hok kan verschuilen...

Maar ja, mijn hersentjes zijn toch wel door

Willem, óók aan het werk gezet...
Maar er blijft voor mij toch wel iets van een verschil tussen leugen en verzwijgen....of....
Je hoeft niet alles met iedereen te delen, en natuurlijk heb je recht op je eigen gedachten, gevoelens en geheimen.....
Maar zodra je bewust informatie achterhoudt om iemand een ander beeld van de werkelijkheid te geven, wordt het misschien toch wel een vorm van misleiding....
Misschien wel het belangrijkste onderscheid: eerlijkheid gaat niet alleen over de waarheid die je vertelt, maar ook over de werkelijkheid die je iemand laat geloven....
Want door iets bewust te verzwijgen, ontneem je de ander soms de mogelijkheid om zelf een oordeel te vormen, een keuze te maken of oprecht ergens op te reageren....
En.....
Wie de waarheid achterhoudt, kan technisch gezien misschien zeggen dat hij niet gelogen heeft, maar heeft de ander daarmee ook nog niet de waarheid gegeven...
Hmmzz... lastig... misschien zijn er dus geen klip en klare antwoorden,  maar blijft het een discussie...
Willem doet meer aan godsdienst filosofie dan aan godsdienst preken zou je kunnen zeggen..
Maar dat is juist zo heerlijk...dat je je eigen zoektocht aan kunt gaan zonder dat je iets opgelegd krijgt...
Iets van geloven naar eigen behoefte... of gewoon naar dát wat bij jou past....


Vandaag is er ook een vergadering na de dienst...
De kerk is voor de helft verkocht...
De ene helft daar komen 5 appartementen in een de andere helft blijft kerk of ontmoetingsplek, hoe je het maar wilt noemen...
Dat dit een verbouwing met zich meebrengt mooie duidelijk zijn..
En juist die verbouwing wordt vandaag besproken en uitgelegd...
Tegelijkertijd zal Willems nieuwe  benoeming bekend gemaakt worden...
Het eerste onderwerp roept veel vragen op, het tweede wordt met luid applaus ontvangen... ze zijn blij met Willem...

Nog even wat vervolgjes van gisteren...
Het oude teamleider Maarten verhaal wordt nog griezeliger als ik vandaag van twee kerkgangers,  die toevallig de opa en oma

van een oud leerling zijn,  via hen alwéér de van hem groetjes krijg....

Het cadeautje dat ik gister kreeg, is een groot succes. 
Ik heb er vanuit mijn luie stoel vandaag enorm van genoten...
Zelfs het roodborstje waagde zich erbij...

En het vervolg van de poezenmissie....
Het poesje kwam er... en het heet Suki....
En ware het niet dat we al drie honden en twee katten hebben, dan had ik heus waar,

dat andere schatje uit datzelfde nestje mee laten nemen....
Een lapjeskat nog wel....
Tja, al zou die geen muizen vangen, dan nóg zou je zoiets voor hem goud meer kwijt willen.....















zaterdag 14 november 2026

14 november 2026


Dag van:
Adios, een nieuwe Sint en een onverwacht kattenplan....
De ochtend verloopt veel te langzaam...
Ik kan bijna niet wachten tot twaalf uur....
Dan komt Sinterklaas eindelijk aan in Nederland, en zoals dat gaat wanneer je ergens ontzettend naar uitkijkt, duurt de tijd ineens twee keer zo lang....
Ik onderneem allerlei volstrekt nutteloze klusjes....
Ik leg de rokken en blousjes netjes recht in de kast, zet een kopje koffie, schuif een tafeltje op zijn plaats en stof zelfs nog een keertje de vensterbanken af, maar het helpt allemaal niets, het wordt maar geen twaalf uur....
Tot daar ineens Merel in beeld verschijnt in het Sinterklaasjournaal....
Nu gaat het gebeuren....! 
Het grote geheim zal eindelijk onthuld worden....
Maar natuurlijk is er weer van alles aan de hand....
De motor van de stoomboot staat stil, de troon van Sinterklaas is verdwenen en Pietje Smeerpoets kan de naam van de Goedheiligman, Nicolaas de Achtste, maar niet onthouden.... terwijl hij die rol moet bekleden nu Sint niet te vinden is...
En dan klinkt ineens: "Het is een wonder"...
Hup, het beeld verdwijnt alweer naar de kade....
Nog geen ontknoping...
Ondertussen zitten wij, vijf vrouwen van de vriendinnenkliek, elkaar via de app helemaal gek te maken...
Wie zal het zijn...? 
Wat gaat er gebeuren...? 
Is het Pietje Smeerpoets of is er werkelijk een wonder gebeurd...?
Terug naar de stoomboot, naar de pakjeskamer....
Daar zal Sinterklaas verschijnen....
En jawel hoor, eerst komt Pietje Smeerpoets naar buiten, maar niet als Nicolas de 8ste, en dan zien we ineens, heel statig, de nieuwe Sinterklaas de trap afdalen....
Wij vriendinnen hebben inmiddels het kippenvel op onze armen staan....
Wat een onthulling....get is Gijs Naber....
We kennen hem niet zo goed, maar weten dat hij acteur is dit ooit in de huid van de crimineel Holleeder kroop...
Nu staat er echter een statige Sinterklaas, die heel rustig spreekt....
We zijn benieuwd...
Maar voordat we ook maar goed en wel naar hem kunnen kijken, gaat de camera alweer naar de kade....
Daar staan de kinderen luidkeels te zingen... Dan komt het nieuws binnen dat Sinterklaas er is, een luid gejuich stijgt op en kijk, kijk, in de verte zien we ook de stoomboot verschijnen.... toeval bestaat niet...
Het enthousiasme groeit met de minuut....
Wat een feest...!

En wat heerlijk om te merken dat je het kind in jezelf gewoon weer helemaal terugvindt....
De nieuwe Sinterklaas heeft bovendien een paar prachtige nieuwe kreten: 'Fantastisch', 'geweldig' en 'adios'...
Nou, daar moeten we natuurlijk even aan wennen....
We zijn zó gewend aan het oude vertrouwde 'nou dag hoor' en nu moeten we ineens allemaal aan de adios....
Maar dat zal vast niet lang duren, voor je het weet roepen we het allemaal....
De intocht zelf vind ik eerlijk gezegd een beetje matig, maar dat mag de pret niet drukken....
Het blijft een en al gezelligheid....
En als je al die lachende kindergezichtjes ziet, weet je weer precies waar het om draait....


De televisie gaat uit....
De intocht zit erop....
Vanavond mogen alle kinderen hun schoen zetten en dat zal ongetwijfeld op grote schaal gebeuren....
Tijd voor de boodschappen, want we krijgen gezellig visite...
Nu alleen hopen dat de Sint op het winkelcentrum ook is verdwenen...
En dat geluk heb ik...
Gauw de boodschappen dus maar in de kar...

Om vier uur staat er een uitgebreide borrelplank klaar....
Natuurlijk ontbreken de schaaltjes pepernoten, Sintspekjes en schuimpjes niet...
En daar komen ze aan...! 
Op de fiets notabene....
Rolf, Anja en hun dochter Jikke....
Dat betekent eigenlijk altijd plezier en gezelligheid....
Ik krijg bovendien een schitterende ring voor vetbollen voor de vogeltjes in de boom.... 
Een troostcadeautje nog vanwege de oogoperatie.....
En daar word ik ontzettend blij van....
Sorry hoor, maar bij mij gaan eerst de vogeltjes en daarna pas de drankjes op tafel...
Als ik Anja op een gegeven moment aandachtig naar buiten zie kijken, weet ik eigenlijk al dat er iets aankomt...
En ja hoor...
"Hebben jullie ook zo'n last van muizen", vraagt ze....
Ik begin meteen te lachen....
Ach, last... last... wat heet last...? 
Ik vind die muisjes eigenlijk best gezellig....
"Ja, maar in huis" vraagt ze....
En dan beginnen de oogjes van Jikke te glinsteren.
"Wampie, zeg nou zelf, een kat helpt toch tegen muizen"?....
En ja, dat is natuurlijk waar....
Maar ik voel meteen dat er achter deze vraag meer schuilgaat....
Mijn steun, support en overredingskracht zijn gewenst...
Ik blijf echter ook realistisch....
Katten vangen muizen, maar muizen planten zich razendsnel voort, je bent er dus nooit helemaal vanaf.....

Bovendien lijken katten soms het verschil tussen muizen en vogeltjes niet helemaal te begrijpen, en dat betekent dat je af en toe ook een dood vogeltje kunt aantreffen, zelfs jonge vogeltjes.....
Maar Jikke is inmiddels niet meer te houden....
Papa Rolf heeft ze al aan haar zijde....
Een kleine kitten in huis...
En wat een gemak zou dat zijn voor papa Rolf....
Geen stoelen, tafels en banken meer aan de kant schuiven om zelf op muizenjacht te gaan....
Dat werk kan de kat mooi overnemen....
Jikke pakt haar telefoon erbij....
De batterij is bijna leeg, maar dat mag de pret niet drukken....
Er wordt gezocht naar kittens....
Waar vind je die...? 
Bij het asiel....? 
Op een boerderij...? 
Waar moet je eigenlijk beginnen....?
Ze komt met allerlei behoorlijk dure katten aanzetten...
Ik vertel dat er ook genoeg gratis katjes te vinden zijn, zeker op boerderijen, waar ze vaak graag een goed huisje zoeken voor hun jonge aanwas....
En boerderijkatten zijn best sterke katjes...
Maar ondertussen praten we natuurlijk ook over allerlei andere zaken....
Anja werkt bij de rechtbank en heeft een behoorlijk ingewikkelde hoge functie baan.... Rolf heeft zich destijds laten omscholen en is nu politieagent....
Anja heeft haar eigen verhalen, Rolf heeft zijn verhalen, Willem natuurlijk ook en over het onderwijs, ooit de gemeenschappelijke felle tussen Rolf en mij,  valt eveneens genoeg te vertellen....
Zeker als het op de link komt met gedrag,  criminaliteit, verwaarlozing etc....
En zo komen we van het ene onderwerp in het andere terecht.
Rechtszaken, advocaten, TBS, wachtlijsten, criminaliteit in grote steden als Leiden en Arnhem.....
Het verschil tussen de criminaliteit en problematiek in dorpen en steden....
Er komt van alles voorbij....
En dan dus het onderwijs.... want Rolf en ik hebben daarin een langdurige gemeenschappelijke geschiedenis liggen....
We hebben allebei jarenlang op dezelfde school gewerkt en kennen heel wat mensen en verhalen....

We halen herinneringen over oude collega's op, bespreken anekdotes en komen uiteindelijk bij onze vroegere teamleider Maarten terecht....
We hebben hem zeker vijftien jaar niet gezien of gesproken....
Hoe zou het met hem gaan...?
En dan gebeurt er iets wat werkelijk ongelooflijk is....
Waarvan ik ineens minder stellig ben met de opmerking eerder in mijn verhaal "toeval bestaat niet"....
Midden in ons gesprek gaat mijn telefoon....
Een berichtje.....
Ik trek wit weg, kijk de visite vol ongeloof aan en stamel " bericht van Maarten.....
Uitgerekend Maarten, over wie we het op dat moment hebben.....
Anja kijkt me aan en zegt: "Volgens mij heeft jouw telefoon oortjes"....
En eerlijk gezegd begin ik er bijna in te geloven....
Hoe is dit mogelijk....? 
Hoe eng vind ik dit.... en hoe bizar griezelig....
Iemand die je al vijftien jaar niet hebt gezien of gesproken, over wie je toevallig aan het praten bent, stuurt precies op dat moment een berichtje.....
Ik heb zelden zoiets meegemaakt....
Het houdt ons de rest van de avond eigenlijk wel bezig.....
Wat een bizar iets....
Maar ondertussen is er nog een andere missie gaande.....
De kattenmissie van Jikke....
Er wordt inmiddels niet meer alleen over katten gepraat, maar ook over de complete uitzet die erbij hoort.....
Een kattenbak natuurlijk, hoe werkt dat met schoonmaken....? 
Kun je er een zak in doen of moet je poep scheppen.....? 
Ik leg het allemaal uit.....
En laat papa Rolf nou pas geleden zo'n zak in zijn handen hebben gehad....
Dan komt de krabpaal ter sprake.....want een kat moet natuurlijk kunnen krabben....
En laat ik die nou nog buiten hebben staan...
Wij wilden hem onlangs eigenlijk wegdoen, want onze eigen katten keken er nauwelijks naar om....
Jikke gaat kijken, mama gaat kijken....en oeh, die kast met dat huisje eronder en die krabpaal ernaast vinden ze wel héél erg mooi.....
Ook papa keurt hem goed....
"We hebben vast ook nog wel mandjes in de schuur", vul ik direct aan....
Ik ga kijken en kom al snel terug met een mandje....

De voorbereidingen beginnen inmiddels serieuze vormen aan te nemen.....
Tja en hoe hun hond Razel en poezenkind op elkaar zullen reageren, dat zal de tijd moeten leren....
En dan heeft Jikke op haar telefoon een kitten gevonden....
In Helmond nog wel een al acht weken oud, dus hij mag opgehaald worden...
Ik begin zo langzamerhand te vermoeden dat er binnenkort, misschien morgen al, een klein bolletje wol daar in huis zal rondlopen....
Maar er is nog één klein probleempje....
Mama Anja is allergisch voor katten.... of was...
"O", zegt Jikke, 'maar dan kun je hier bij Wampie en Willem toch eerst eens proberen hoe erg dat nog is...? 
Wij hebben immers twee katten...
En hup, daar zit onze Bengel op schoot.... en hup daar zul je Bets ook hebben...
Eerlijk is eerlijk: er gebeurt helemaal niets.... Geen rode vlekjes, geen niesbuien, geen ogen die dicht beginnen te zitten....
Misschien valt het allemaal toch mee....
Het enthousiasme wordt er in ieder geval niet minder op....
Sterker nog, het wordt alleen maar groter....
Er worden namen bedacht, benodigdheden gezocht en plannen gemaakt....
Jikke straalt als nooit tevoren, papa heeft dikke schik en mama laat zich, gewillig maar met een glimlach om de lippen, steeds verder overhalen....
En zo vliegen de middag en avond voorbij....
We weten van de Italiaanse  andijviestamppotpraten, lachen, halen herinneringen op en maken plannen....
Wat hebben we elkaar veel te vertellen....
Van rechtszaken tot onderwijs, van oude collega's tot kattenbakken en krabpalen....
En dan is het alweer tijd om afscheid te nemen....
Wat was het een ontzettend fijne avond...
Met vijf mensen bij elkaar, zoveel gezelligheid, zoveel verhalen en zoveel onverwachte wendingen....
En de missie van Jikke....?
Die is geslaagd....!
Morgen wordt de krabpaal opgehaald....
En het kitten uit Helmond waarschijnlijk ook.....
Er staat al een mand klaar om het kleine beestje in te vervoeren....
Als je het mij vraagt, is dit toch een prachtig Sinterklaascadeautje....
En kitten in je schoentje krijgen....!!


De dag begon met spanning over de vraag wie de nieuwe Sinterklaas zou worden....
We eindigden met een wonderlijk berichtje van een oud-collega, een gezellige avond met vrienden en een kitten dat waarschijnlijk morgen zijn intrede doet in een nieuw huis....
En dat allemaal op één dag...
Soms hoef je helemaal niet te wachten op pakjesavond om een schoen vol verrassingen te krijgen....
Fantastisch, geweldig, adios....
En nu maar hopen dat dat kleine bolletje wol morgen veilig en wel in zijn nieuwe mandje belandt....
Wat een dag....!