woensdag 7 oktober 2026

7 oktober 2026


Dag van:
Sommige dagen begin je op school en denk je na vijf minuten:....'volgens mij is er iets aan de hand'....
Je weet alleen nog niet precies wát...
Het was zo’n dag...
Alle kleuters leken ineens een extra batterij te hebben gekregen.....
Niet eentje die je netjes kunt uitzetten, maar eentje die ergens op standje turbo stond....
Op het schoolplein was het al helemaal raak...
De schommel werd een lanceerinrichting....
De glijbaan een racebaan....
De trampoline een springkussen voor collectieve overprikkeling....
Kinderen reageerden op elkaar....
Op elkaars geluiden....op elkaars bewegingen.....
Op elkaar dus....
En natuurlijk reageerden de juffen daar weer op....
“Rustig”...!
“Niet duwen”...!
“Even wachten”...!
“Kom eens hier”...!
Waarop de kinderen dachten:...prima juf, maar eerst nog even héél hard rennen....
En zo ontstond er langzaam een merkwaardig soort kringloop....
Een kind deed druk -> een ander kind werd druk → de juf werd alerter -> het kind merkte dat -> werd nóg alerter -> de juf reageerde -> waarop het volgende kind dacht dat er blijkbaar iets interessants gebeurde en ook maar even mee ging doen.....
Een soort vicieuze kleuterkringloop.....
En ergens midden op dat plein stonden collega's en ik ons af te vragen:...waar komt dit vandaan....?
Was het de regen die eraan kwam....?
De luchtdruk...?
De maan...?
Een slechte nacht....?
Een naderend koufront....?
Of hadden gewoon álle kleuters vandaag collectief besloten dat luisteren zwaar overschat werd....?
Je gaat bijna op zoek naar een verklaring....
Maar misschien hoeft die er niet altijd te zijn....

Misschien was het gewoon zo'n dag waarop alle emmers wat voller zaten.....
Waarop prikkels harder binnenkwamen....
Waarop een duwtje net iets harder aankwam....
Een geluid net iets irritanter was....
Een schommel nét iets sneller ging....
En een juf nét iets eerder dacht:...alsjeblieft… nog één kind erbij en ik ga zelf op die trampoline staan....
Tja.... soms wil je niet eens weten waarom....
Je moet blijkbaar soms alleen maar zien wat er nu gebeurt....
En dan denken:...oké, vandaag is blijkbaar zo'n dag.....
Niet alles hoeft opgelost te worden....
Soms moeten kinderen misschien gewoon weer even landen....
En morgen....?
Morgen kan het zomaar weer helemaal anders zijn.....
Want kleuters zijn net het weer....
Onvoorspelbaar....
Soms stormachtig...
Soms zonnig....
Maar dat het na volgende week herfstvakantie is, dat lijkt me wel even nodig....
En niet alleen voor de kinderen....


Dan ben ik toch weer blij dat ik 's avonds thuiskom en bij gebrek aan een hello fresh maaltijd, Willem kippenpoten heeft gehaald zodat ik weer eens ongegeneerd een heerlijk zuurkoolschotel voor mezelf kan maken....
En dat ik weet dat er naast ons een piepklein buurmeisje woont waarvan ik vind dat ze hoognodig een gebreid jurkje nodig heeft voor het weer koudere weertype dat eraan komt...
Dat ik verzadigd en wel met 168 steken op de pennen kan gaan zitten breien en mijn gedachten 180 graden een andere kant kan opgooien....
Naaldje recht, 6 steken minderen, naaldje averecht....160 steken.... omslaan doorhalen en over laten gaan.... nog 9 dagen en dan herfstvakantie... kantsteek....2 samenbreien...1 omslag....

dinsdag 6 oktober 2026

6 oktober 2026


Dag van:
 “Misschien is het grootste misverstand van het leven dat we denken dat we ergens naartoe moeten, terwijl het leven zich juist afspeelt in alles waar we onderweg aan voorbijgaan”, stond ik me vanmorgen op het schoolplein te bedenken als ik de kinderen zo heerlijk bezig zie zijn....
Er zit dus daarom wat mij betreft een venijnig randje aan.....
We zijn voortdurend bezig met straks....
Straks ben ik met pensioen....
Straks heb ik tijd....
Straks is het rustiger....
Straks is dit geregeld....
Straks ga ik dat doen....
Straks wordt het beter....
Maar ondertussen is straks een merkwaardig land waar je nooit aankomt...
Want zodra straks vandaag wordt, noemen we het alweer nu.....
En het volgende moment wordt opnieuw straks....
Dus misschien leven we helemaal niet naar een bestemming toe....
Misschien is het leven juist datgene wat er gebeurt terwijl wij bezig zijn onze bestemming te bereiken....
En dan wordt het interessant.....
Want als dat waar is, betekent het misschien ook dat je je leven niet pas hoeft te beoordelen op de grote momenten; pensioen, reizen, liefde, succes, afscheid, nieuwe fases, maar juist op die ogenschijnlijk onbeduidende dinsdagavond waarop je moe thuiskomt, je jas ergens neergooit, Willem iets zegt waar je eigenlijk niet naar luistert omdat je met je eigen hoofd bezig bent, en je denkt: zo, weer een dag voorbij.....
Misschien was dát wel mijn leven.....
Niet de grote finale....
Niet het pensioen....
Niet de reis naar Griekenland....
Niet het moment waarop alles eindelijk klopt....
Maar die gewone dinsdag....
En daar zou ik tegenover zetten: ...als we voortdurend maar wachten tot het leven begint, kunnen we er op een dag achterkomen dat we het ondertussen al geleefd hebben.....

Doen wij dat zelf....?
Hmmmzzzz....ik denk dat we eigenlijk vaak min of meer een beetje gedwongen worden om in het straks te denken en bezig te zijn met straks.....

Een kind komt niet simpelweg op school om te ontdekken wie het is, wat het interessant vindt en waar het plezier aan beleeft....
Al vrij vroeg wordt er gekeken:...waar staat het kind nu....?
Waar moet het naartoe....?
Welke doelen moeten worden behaald....?
Welk uitstroomprofiel past daarbij....?
Welke ondersteuning is nodig om dat doel te bereiken....?
En let op dat woord 'uitstroom'.....
Het kind is nog midden in zijn ontwikkeling, maar wij praten al over waar het uiteindelijk moet uitstromen.....
Dat is eigenlijk filosofisch gezien behoorlijk merkwaardig....
We nemen een kind dat zes jaar oud is en zeggen in feite: “laten we alvast bepalen welke kant jij over tien, twaalf jaar ongeveer op moet”.....
Terwijl juist kinderen ons misschien zouden kunnen leren dat leven niet zo werkt.....
Een kleuter kan vanmorgen helemaal gefascineerd zijn door een slak en twintig minuten later totaal opgaan in een kartonnen doos.....
Het kind vraagt niet: “wat draagt dit bij aan mijn uitstroomprofiel”....?

Het is gewoon ergens mee bezig..... en dat bent hem weer verder.... en nóg verder....
En is het misschien zo dat wij als volwassenen precies dát vermogen verliezen.....?

En hetzelfde zie je in bedrijven of organisaties.....
Een bedrijf moet groeien.....
Een afdeling moet targets halen.....
Een werknemer moet ontwikkelen.....
Een project moet resultaat opleveren.....
Een investering moet rendement geven.....
Zelfs tijd krijgt een economische betekenis: “Wat levert deze tijd op”....?
En dan ontstaat er iets geks...
We gaan zelfs onze vrije tijd doelgericht maken.....
We moeten ontspannen...
We moeten gezond leven...
We moeten sporten...
We moeten mindfulness doen...
We moeten een bucketlist hebben...
We moeten reizen...
We moeten onszelf ontwikkelen...
Zelfs niks doen moet tegenwoordig ergens goed voor zijn...
Zit daar niet de echte paradox.....?
We hebben een maatschappij gebouwd die ons voortdurend vertelt dat we vooruit moeten.....
Misschien is het probleem zelfs wel niet dat mensen geen tijd hebben.....
Misschien is het probleem dat we iedere minuut een bestemming hebben gegeven....
En dan kom ik terug bij het onderwijs....
Wij werken met jonge kinderen.....
Juist daar zie je hoe absurd het soms kan worden.....
Want ontwikkeling laat zich niet altijd netjes in een rechte lijn vangen.....
Een kind kan maandenlang ogenschijnlijk weinig vooruitgaan en dan ineens een enorme sprong maken.....
Een ander kind bereikt misschien een succes dat op papier klein lijkt, maar waarvoor ongelooflijk veel inspanning nodig was.....
Als je alleen maar naar het doel kijkt, mis je het verhaal ernaartoe.....
En misschien geldt dat niet alleen voor kinderen.....
Misschien geldt het voor ons allemaal....
Want ik kijk soms nu bijvoorbeeld naar mei 2027 als het moment waarop ik met pensioen ga.....
Dat is een duidelijke stip aan de horizon..... Maar stel nou dat ik op die dag wakker wordt en denk:...“En nu”....?
Dan zou dat betekenen dat ik jarenlang heb geleefd naar het moment waarop ik eindelijk niet meer hoefde te leven volgens een doel....
Dat is toch een wonderlijke gedachte....?

“De moderne mens is zo druk bezig een goed leven op te bouwen en weer afbouwen, dat hij nauwelijks nog merkt dat hij het ondertussen aan het leven is”.....

En daar kunnen we wat mij betreft eens echt op doorfilosoferen....
Want dan komt de volgende, veel moeilijkere vraag:....als onze maatschappij ons inderdaad voortdurend richting ‘straks’ duwt, hoeveel van onze keuzes zijn dan eigenlijk nog werkelijk van onszelf....?

Ik kwam vanmiddag op dit verhaal toen ik dus buiten stond te genieten van de kinderen die aan het spelen waren...
En toen 5 minuten later....
Ik: “Kom jongens, we gaan naar binnen”....
Tingelingeling (belletje ten teken dat buitenspelen klaar is)....
En ik zie die kleuter.... met een blik van: “Maar ik ben nog zo lekker aan het spelen”....
Ik: “we gaan echt naar binnen want we moeten nog werken".....
Kleuterblik: “Waarom”......?
Ik: ' we gaan straks weer iets anders doen”....
Hij kijkt me aan alsof ik iets ontzettend ingewikkelds heb gezegd.....
Met een blik van “maar ik doe toch nu iets”....?
Hij is toch al aan het werk..... hij leert zich te pletter.... met 'snel' fietsen... met 'hoog' schommelen....met 'veel' zand gooien.... met 'geconcentreerd' bezig zijn.... met een 'gladde' glijbaan op een 'ruwe' ondergrond.... met spelen met vriendjes... en nóg véél meer....
En daar stond ik dan.....
Een kleuter van vijf die me er zomaar even aan herinnerde dat straks misschien wel het grootste obstakel van het nu is.....
Een overgang naar straks waarvan wij vinden dat hij dat toch écht moet leren terwijl hij zo heerlijk zit te leren nu.....

maandag 5 oktober 2026

5 oktober 2026


Dag van:
Oké…
Ik betaal motorrijtuigenbelasting....
En ik weet heus wel waarom....
Dat geld is er onder andere voor de aanleg en het onderhoud van wegen.....
Voor veiligheid, voor de maatschappelijke kosten van het autoverkeer....
Voor de gevolgen van uitstoot, files en slijtage.....
En uiteindelijk ook voor allerlei voorzieningen waar we als samenleving gebruik van maken.....
Tot zover: logisch....
Ik betaal dus om gebruik te mogen maken van de weg....
Ook prima.....

Volgende....
Maar dan ga ik tanken....
En daar betaal ik óók voor....
Sterker nog: aan de pomp bestaat een behoorlijk groot deel van de prijs uit belastingen en accijnzen.....
Ook logisch, zo wordt mij verteld....
Want de overheid wil dat we minder vervuilen....
De benzine moet dus duurder worden, zodat we kritischer gaan kijken naar onze autoritten....
Aha....!!
Dus eerst betaal ik belasting om de weg te kunnen gebruiken…en vervolgens betaal ik extra belasting om vooral níét te veel gebruik te maken van die weg....
Ik begin het te begrijpen.....hmzzz of juist niet....?
Want die accijns is zogenaamd een repressieve belasting....
Dat klinkt alsof ik na het tanken door een streng kijkende belastingambtenaar persoonlijk naar de fiets word verwezen....
Want het idee hierachter is:....hoe duurder de benzine, hoe aantrekkelijker het wordt om de auto te laten staan....
En wat moet ik dan...?
Met het openbaar vervoer....?
Maar…het openbaar vervoer is ook niet gratis....
Sterker nog: het kost behoorlijk wat....
Dat komt weer omdat het OV al voor een groot deel door de overheid wordt gesubsidieerd.....
Met belastinggeld.... miljarden euro's zelfs....
Dus ik betaal belasting zodat het OV kan rijden...
Ik betaal belasting op benzine zodat ik minder met de auto ga....
Ik betaal vervolgens een kaartje om met het OV te reizen....
En ondertussen wordt mij verteld dat het OV niet zomaar gratis kan worden, want dat zou de overheid miljarden extra kosten.....
Die miljarden moeten dan weer ergens vandaan komen.....
Bijvoorbeeld uit de zorg.
Of het onderwijs.
Of de politie.
Of…misschien uit belastingen?
Hé en die miljarden accijns... da's toch een mooi potje daarvoor....?

Oh.
Wacht, we zijn weer bij het begin.
Maar stel nou dat ik denk: dan pak ik toch gewoon de trein....?
Prima idee....!
Alleen woont niet iedereen naast een station....
Op sommige plekken rijdt één bus per uur....
En als je voor je werk zware spullen moet vervoeren, wordt het lastig om die in de trein op schoot te nemen....
“Goedemiddag conducteur, ik heb hier even mijn kruiwagen, gereedschapskist en drie zakken cement, waar mag ik zitten".....?
Dus voor sommige mensen is het OV helemaal geen alternatief....
Maar de benzine blijft wel duur....
Want de hoge brandstofprijs moet ons stimuleren om minder auto te rijden...
En als we dan minder auto gaan rijden…
blijven de inkomsten uit... want brandstofbelastingen zijn natuurlijk niet vanzelf hetzelfde.
Dus hebben we minder inkomsten....
En als de overheid minder inkomsten heeft…moet er ergens anders geld vandaan komen....
En dan kunnen belastingen weer omhoog...
En dan denk je: misschien moet ik toch maar vaker de fiets pakken....
Maar daar betaal ik dan weer geen motorrijtuigenbelasting voor....
Sterker nog…daar krijg ik geen kilometervergoeding voor....
En de fiets betaalt ook geen wegenbelasting....
Terwijl ik op mijn fiets vervolgens wél over een fietspad rijd dat óók onderhouden moet worden....
En dat fietspad wordt weer betaald uit…
juist....belastinggeld....
En dan is er nog het elektrische alternatief....
“Neem een elektrische auto”...!
Prima, alleen moet die elektrische auto natuurlijk ergens van betaald worden....
En moet hij worden opgeladen....
En moeten er laadpalen komen...
En moet het elektriciteitsnet dat allemaal aankunnen....
En wat kost electriciteit tegenwoordig wel niet....?
En uiteindelijk moet ook dát ergens van betaald worden....
En zodra iedereen elektrisch rijdt, kan de overheid natuurlijk niet eeuwig blijven doen alsof er geen inkomsten uit automobiliteit meer nodig zijn....
Dus verzinnen we waarschijnlijk weer een nieuwe manier om te betalen voor het feit dat we ons verplaatsen....
Motorrijtuigenbelasting op de elektrische auto....?

O nee…die bestaat al....
Kijk, daar zit-ie weer....de cirkel.
Ik betaal om te rijden...
Ik betaal om te tanken...
Ik betaal om minder te rijden....
Ik betaal om met het OV te gaan...
Het OV wordt gesubsidieerd met belastinggeld dat ik mede betaal....
Het OV kan niet overal komen...
Dus moet ik tóch rijden....
Daar betaal ik weer belasting voor...
En omdat ik rijd, moet ik eigenlijk meer betalen om mij ervan bewust te maken dat ik eigenlijk minder moet rijden....
En als ik dan minder ga rijden…
daalt de belastingopbrengst....
En dan moet er ergens anders geld vandaan komen....
En zo rijden we met z'n allen financieel rondjes....
Niet op de rotonde van het verkeer…maar op de rotonde van de belastingen....
En ergens in het midden staat de overheid met een groot verkeersbord: “Kies bewust”....!
Auto...?
Belasting...
Benzine....?
Belasting....
OV...?
Belasting....
Elektrisch...?
Belasting.....
Fiets....?
Nou vooruit, die is voorlopig nog relatief belastingvriendelijk....
Maar wacht maar... die fatbikes.... daar wordt ook vast nog wel een bronnetje...

Één ding weet ik inmiddels zeker:....ik snap waarom ik belasting betaal...
Ik snap alleen niet meer helemaal waarom ik vervolgens belasting moet betalen om minder gebruik te maken van iets waarvoor ik óók al belasting betaal....
Snappen jullie het nog....?
Of zijn we inmiddels met z'n allen in een prachtige Nederlandse vicieuze cirkel beland, waarin je vooral heel veel moet betalen om zo weinig mogelijk te kunnen betalen...?
Ik ga er nog maar eens een rondje over nadenken....
Met de auto....
Want met de fiets is het te ver....
En met het OV duurt het drie kwartier langer....en dát kost me dan weer tijd.
En tijd is tenslotte ook geld....
En daar hebben we de cirkel weer....


En weet je eigenlijk waarom ik hier vandaag überhaupt over nadenk...?
Omdat ik vanmorgen naar school moest....
Gewoon met de auto...
Niks bijzonders...
Totdat ik bij de eerste weg kwam...
Afgesloten door wegwerkzaamheden.
Oké, snap ik....
Zo zie ik waar mij belastingcenten naartoe gaan...
Sterker nog: ik ben vóór onderhoud....
Ik betaal er tenslotte dus die wegenbelasting voor....
Hoppa: repareren die handel...geen probleem....
Alleen…dan komt het....
Want als één weg wordt afgesloten, zou je als eenvoudige automobilist denken:...dan zorgen we ervoor dat er een fatsoenlijke alternatieve route is....
Maar nee...
Dat zou natuurlijk te eenvoudig zijn...
Dus wat gebeurt er....?
De ene weg is dicht....
De tweede weg is dicht....
En een derde weg, die eventueel nog als alternatief zou kunnen dienen…ook dicht....
En ergens zit een verkeerskundige achter een bureau die waarschijnlijk denkt:
“Mooi, dan hebben we het verkeer goed verspreid”...
Nou nee....!!
Want de twee overgebleven sluiproutes worden vervolgens allemaal richting dezelfde weg geleid....
En daar staat dan…een gigantische file.
Dus ik zit daar in mijn auto....
Die ik nodig heb om op mijn werk te komen...
Waar ik keurig motorrijtuigenbelasting voor betaal...
Op een weg die wordt onderhouden met belastinggeld...
Terwijl ik ondertussen nergens heen kan...
En dan denk ik: zal ik de snelweg nemen...?
Want de snelweg dat is toch de grote, doorgaande route....
Daar hebben ze ruimte....
Daar kan het verkeer zich verspreiden....
Daar is capaciteit....
Dus ik draai de snelweg op....
En wat denk je....file.....
Natuurlijk....want blijkbaar hebben alle andere automobilisten precies dezelfde briljante gedachte gehad.....
En daar sta ik dan....op een snelweg...
Met mijn motor draaiend...
Geen centimeter vooruit...
Terwijl ik ondertussen in mijn hoofd mijn eigen verhaal over belastingen nog eens probeer te begrijpen...
Ik betaal motorrijtuigenbelasting zodat de wegen worden onderhouden...
De wegen worden onderhouden...
Daarom worden wegen afgesloten...
Omleidingsroutes worden ingesteld...
Die omleidingsroutes leiden allemaal naar dezelfde weg...
Die weg loopt vast.
Dus neem ik de snelweg...
Die loopt ook vast...
En ondertussen staat iedereen daar met draaiende motor te wachten...
Wat natuurlijk weer niet geweldig is voor het milieu...
Waarvoor we nou juist die dure benzine hebben...
Zie je...?
Daar is-ie weer....de cirkel...
En ik wil echt niet zeuren...
Echt niet...!!
Ik snap dat wegen onderhouden moeten worden...
Ik snap dat je daarvoor wegen moet afsluiten...
Ik snap zelfs dat je niet overal tegelijk een wonderbaarlijk verkeersplan kunt uitvoeren...
Maar ik zou zo graag één keer willen dat er iemand bij zo'n vergadering zegt:
“Jongens…als we deze weg afsluiten, deze óók dichtgooien en die andere route ook nog eens blokkeren…waar denken jullie dan dat al die auto's naartoe gaan".....?

En zo zit ik dus vanmorgen in mijn auto...
Ik betaal belasting voor de wegen...
Ik betaal belasting op de benzine...
Ik betaal belasting omdat ik met de auto rijd...
En vervolgens betaal ik met mijn tijd, want ik sta stil...
Misschien is dat wel de enige belasting die nog ontbreekt:...de filebelasting...
Hoe langer je stilstaat, hoe meer je betaalt...
En dan hebben we het helemaal voor elkaar...
Want dan betaal ik:...voor de weg, voor het onderhoud van de weg, voor de benzine,
voor de belasting op de benzine, voor het feit dat ik met de auto rijd, én voor de tijd dat ik niet rijd...
Terwijl ik ondertussen alleen maar denk:....kunnen we misschien één klein dingetje afspreken....?
Als jullie een weg dichtgooien…laat dan in vredesnaam ergens een andere weg open...
Dat lijkt mij nou geen hogere verkeerskunde...
Toch...?
Of ben ik nou weer te praktisch..?
En ach…misschien moet ik gewoon blij zijn....
Want dankzij al die files heb ik onderweg alle tijd om na te denken over waar mijn belastinggeld eigenlijk allemaal naartoe gaat...
Daar sta ik dan ook weer mooi stil bij...

zondag 4 oktober 2026

4 oktober 2026


Dag van:
Ach ach ach… het was weer zo’n typisch vriendinnendagje zoals dat alleen bij Annet en mij kan gaan....
Stuurloos....
Structuurloos....
Zonder planning....
Zonder afspraken....
En vooral: zonder enig idee waar we uiteindelijk zouden belanden....
Om elf uur sta ik voor haar deur...
„Oooh… ik dacht dat je pas rond half één hier zou zijn”, zegt ze verbaasd....
Tja… ik ben in het weekend inderdaad niet bepaald een vroege vogel...
„Ach, ik dacht: laat ik eens wat vroeger gaan”, antwoord ik...
Ik zet de koffie, zij doet haar schoenen aan en voor we het weten zitten we alweer te kletsen over honderd-en-één dingen.....
Zoals dat gaat als je elkaar al 38 jaar kent.....
Je hoeft eigenlijk nergens te beginnen, want het gesprek is allang begonnen voordat je goed en wel binnen bent....
Of liever gezegd... het was eigenijk nooit gestopt...

Tot Annet ineens zegt:....„Ik kan je ook wel even knippen voordat we iets gaan ondernemen”....
Daar had ik dan weer even niet op gerekend....
Maar eerlijk is eerlijk… het was wel broodnodig....
Dus: schaar erin....
Terwijl ze me vakkundig, en vooral met goede bedoelingen, te lijf gaat, gaat de telefoon...
De overburen...
„Jouw buurman zit toch op Camping Bella Italia in Peschiera aan het Gardameer?”, verschijnt er in de app...

Tja… Annet kan op dat moment niet antwoorden....
Zij zit midden in het knipproces.....
Dus krijg ik de telefoon in handen gedrukt om een bericht te typen...
„Ja, dat is hij”....
„Daar staat alles in de brand.....! 
Kun je hem niet even appen of alles goed is”....?
Het nieuwsbericht wordt zelfs meegestuurd....
Annet dicteert...
Ik typ...
Ja, het is inderdaad de camping waar hij zit....
Ja, alles is goed....
Nee, hij mankeert niets....
Maar ja… het is er wel één grote chaos....
„Stuur dat maar door naar de overburen”, luidt de volgende opdracht....
En Annet knipt rustig verder....
De vakantie van de buurman mag dan behoorlijk naar de knoppen zijn…als mijn haar maar goed zit....


En zo gaat het verder...
Annet wil wel sigaretten halen in Duitsland....
Prima, doen we dat....
En daarna....?
Geen idee....
Dat bekijken we dan wel weer....
We rijden langs Ikea...
„Hé… daar ben ik lang niet geweest”, zegt Annet....
„Dan wacht je nog maar wat langer, want mij krijg je daar niet in”....
Dan ziet ze iets anders....
„Ooooh… de kerstshow van Intratuin is geopend”...!!
Ik kijk haar aan....
„Annet… nu ken je me 38 jaar....
Je zou toch inmiddels moeten weten dat ik kerstshows háát....? 
Ga dat maar lekker met een andere vriendin doen”.....
En zo rijden we verder....
Elten....tanken.....sigaretten halen....
Bij de pomp is het opvallend rustig....
Daar ben ik blij om....
Tot ik bij de pompen kom en begrijp waar de rust vandaan komt....
Alle pompen: AUSZER BETRIEB....
Benzine op....
Al teveel Nederlanders langs geweest denk ik....
Dan maar naar het tankstation een paar honderd meter verderop....
Ja duh......dat denkt natuurlijk iedereen...
En dus staan we daar drie kwartier in de file voordat we überhaupt bij de pomp zijn....

Tank vol....
En nu....?
„Ga maar rechtsaf”....
Een stukje verder:....„doe nu maar eens links”....

En zo rijden we een beetje op goed geluk verder....
Tot we en bordje zien:....Emmerich...
Ach en waarom ook niet.....
„Wat denk je van een sorbet aan de Rijn”...?
Of, zoals ze hem daar noemen:....de Rhein...

In het jaar 828 wordt Emmerik voor het eerst schriftelijk vermeld. Emmerik ontstond vermoedelijk omstreeks het jaar 700. Tot het midden van de 13e eeuw ontwikkelde Emmerik zich tot een handelsplaats.
De Rheinbrücke Emmerich van de B220 over de Rijn bij Emmerik is met een overspanning van 500 meter en een totale lengte van 1228 meter de langste hangbrug van Duitsland. (Wikipedia)

We vinden een parkeerplek bij een kerk...
En zoals het hoort bij kerken:....als de deur openstaat, moet je even naar binnen....
Ik ben meteen onder de indruk....
Wat een gebouw...
Gangetjes, verborgen kelders, trappen die ergens naartoe leiden waarvan je niet helemaal begrijpt waarheen, mysterieuze inhammetjes en prachtige glas-in-loodramen...
Architectonische constructies waar je ogen eigenlijk niet genoeg tijd voor hebben...
Annet vindt de kerk vooral… donker....
Tja, zij kijkt en voelt nu eenmaal anders dan ik....


Martini Münsterkirche
Deze kerk is een bijzondere kerk. Deze kerk is opgebouwd uit 2 gedeelten, namelijk een Romaans deel en ene Gotisch deel. Het Romaanse deel is al opgebouwd rond het jaar 1040 en het Gotische deel is gebouwd in de vijftiende eeuw, een bijzondere kerk die uit 2 uitgesproken stijlen bestaat.
In deze kerk kunt u ook een ondergrondse ruimte uit de elfde eeuw bezoeken. Daarnaast kunt u ook elementen van de kerkschat van de Sint-Vituskerk van Elten hier bewonderen. (Wikipedia)

En een kwartier later staan we weer buiten...
Het is inderdaad een stuk lichter...
En vooral een stuk warmer...
De thermometer mag dan 21 graden aangeven…het voelt inmiddels als 31...
We lopen langs de boulevard aan de rivier...
Mooie beelden....mooie huizen met een view.....en vooral: ....wat een Rijnaken...!
De één nog langer dan de ander....
We zoeken een terras en vinden een plekje in de zon....
En ze hebben ijs...
Annet gaat voor bourbon vanille met Rote Grütze....
Ik voor hazelnoot...

En daar zitten we dan...
In de zon...
Aan de Rhein...
IJsje erbij...
Bootjes op het water...
Eigenlijk zou je hier zo uren kunnen blijven zitten...
Bootjes kijken en natuurlijk ook mensen...
Want mensen… daar ben je er genoeg van....
Mensen waarvan je je afvraagt hoe het deksel ooit op het potje heeft gepast....
Koukleumen en zonaanbidders...
Sportievelingen op de fiets en sportievelingen in een scootmobiel....
De mondaine ‘Kijk mij eens even flaneren’....
En de onverstoorbare ‘Wat mot je nou', voorbijganger...
Er valt genoeg te bekijken....

Maar uiteindelijk moeten we toch gaan...
De zon begint inmiddels haar werk te doen...
En tjonge… op onze leeftijd word je toch wel érg snel een beetje rozig van zo’n middagzonnetje....
Dus lopen we terug naar de auto...
We stappen in...
En rijden weer richting huis...
Zonder dat we van tevoren wisten waar we heen zouden gaan....
Zonder planning...
Zonder programma....
Zonder doel...
En eigenlijk is dat precies het gave eraan...
Want wij hebben niet zoveel nodig om een fijne dag te hebben...

Een auto, een beetje richtinggevoel, dat soms ontbreekt....
Een onverwachte omweg, een wandelingetje, een kerk die toevallig openstaat, wat zon, een ijsje, een tiental Rijnaken....
En vooral…elkaars gezelschap...
De kunst van vriendschap...
Niet dat je altijd weet waar je naartoe gaat...
Maar dat het eigenlijk nooit uitmaakt waar je uitkomt…
zolang je maar samen onderweg bent...