Dag van:
Ach… je kan het zo mooi omschrijven.....
Woorden vinden die warm voelen, die recht doen aan alles wat het betekent.....
Maar de werkelijke kern… die laat zich nauwelijks vangen....
Oma zijn is geen rol die je speelt.....
Het is iets wat je wordt....
Iets wat groeit, stilletjes, ergens diep in je hart......
Het is onvoorwaardelijke liefde.....
Een veilige haven zijn, zonder oordeel....
Een plek waar een kind altijd mag landen, hoe groot het ook wordt.....
Het is een band voor het leven....
Verweven in kleine momenten, blikken, grapjes en gesprekken....
De vertrouwenspersoon zijn, zonder dat het zwaar voelt....
Waarden doorgeven, zonder dat het voelt als opvoeden.....
En misschien is dat wel het mooiste:
dat je de wereld opnieuw ziet.....door hun ogen.....
Frisser, zachter, verwonderd.....
Een unieke mix van liefde, trots… en een vleugje nostalgie....
En toch…kan ik soms ook balen....
Een werkende oma zijn....
Wetende dat het einde in zicht is, nog even en dan pensioen, maar ook wetende dat de tijd ondertussen gewoon doorgaat.....
De kleine kleinkinderen zijn inmiddels groot geworden.....
Heb ik iets gemist....?
Misschien.....
Maar eigenlijk… geloof ik dat niet....
Of je nu het eerste stapje op het moment zelf ziet, of een paar dagen later…
Voor een oma blijft het dat eerste stapje....
De trots is er niet minder om....geen sikkepit....
En ja, we leven in dit opzicht gelukkig in een tijd van WhatsApp en videobellen....
Niet bij elk afzwemmoment aanwezig,
maar die trotse snoetjes op het scherm… diploma in de hand…onbetaalbaar.....
Niet bij elke afscheidsmusical van groep 8,
maar deze oma kende bijna alle liedjes uit haar hoofd....
Want deze oma was ook juf....
Deze oma hielp met huiswerk,
vaak nét iets liever dan die strenge papa of mama....
Deze oma maakte leesboekjes, en Yurls met liedjes, filmpjes en oefeningen,
zodat leren ook spelen werd....
En ja… af en toe naar de speeltuin,
een ijsje halen, logeren bij oma, uit eten, bootje varen bij oma, Sinterklaas vieren met een Piet die in haar bed lag te slapen of het afgedreven cadeautjes bootje bij oma in de sloot....
Niet vaak....
Maar juist daarom zo bijzonder....
Quality time....
Geen kleinkind voelde zich minder geliefd....
En deze oma voelde zich er niets minder oma door....
Vier harten…alle vier verweven met het mijne....
Eerst ben je moeder....
Met alles wat daarbij hoort: genieten, zorgen, schuldgevoel....
En dan… word je oma....
En ineens voelt alles dubbel....
Dubbel genieten, dubbel zorgen, dubbel voelen....
Want je voelt het eerst via je kind…
en daarna nóg een keer, via je kleinkind....
Je ziet de stress van je eigen kind....
Je voelt het verdriet van je kleinkind....
En soms… kun je alleen maar toekijken....
Dat is misschien wel het moeilijkste....
De liefde maakt ook de angst groter....
Veel groter....
De wereld…de snelheid…de hardheid soms…
En dan ineens… wordt die angst werkelijkheid.....
De telefoon gaat....
Mijn zoon....
“Mam… Luna is aangereden op de fiets"…
En op dat moment voel je het al....
Eerst zijn schrik....
En meteen daarna… die van haar....
Alles waar je bang voor was....
Ineens is het er....
Schaafplekken.... diepe sneden....in shock....
En toch… fietst ze door naar school, want oh die juf Engels kan zo kwaad worden....
Wat een kind.....
Maar het uur daarna belt ze dan toch... huilend.... zo geschrokken....
En ze halen haar op en bezoeken de dokter want de knie blijft maar opzwellen.....
Ik vraag meteen: “Kan ik haar bellen”....?
Natuurlijk.....want praten helpt....
Altijd liet ik mijn eigen kinderen ook oma bellen om hun verhaal kwijt te kunnen....
En daar zit ze dan 14 jaar oud....
Een wit snoetje....
Met kleine Luffy, hun kitten van acht weken, stevig tegen zich aan....
Haar knie dik....
Handjes in het verband....
En ik… kilometers verderop....
Haarlem – Arnhem....
Maar eigenijk toch ook zo dichtbij....
Ik voel haar dwars door alles heen....
Het verhaal komt in stukjes, losse flarden....
“Ik lag onder de fiets, oma… en er waren heel veel mensen"….
Dat… dat is wat haar het meest raakt....
De machteloosheid....
Tja voor iemand als Luna die altijd alles zelf wil doen en in de hand wil houden, is dat misschien nog wel de grootste schrik....
En dan… dat sippe gezichtje.
“Kan ik donderdag wel naar dat concert"…?
Ik bel haar nog een keer....
En nog een keer....
Met oma-kusjes....
Met oma-advies....
“Blijf je knie bewegen, hoor"….
“Goed schoonhouden je wonden want straatvuil en zo"…..
Kleine dingen, maar zo groot.....
En ergens…terwijl de dag verder gaat…voel ik het....
Was het eerst als moeder, toen als oma.....dan nu als mezelf....
Die stille angst die zich om mijn hart legt....
Voor straks.... en volgende keer....als ze weer op die fiets stapt....
Ik duw het weg, maar het is er....
Want dat…dat is misschien wel een diepere kern van oma zijn.....
Liefde…zo groot…dat het soms voelbaar pijn doet......
