26 maart 2026

Dag van:

Thuiskomen.....

Thuiskomen na een dag werken waarvan je het idee hebt dat je meer geregeld hebt dan les gegeven....

Dat je soms tegen muren loopt of een moker nodig hebt om er een opening in te slaan.....

Dat je ook weer een piek van succes ervaart....

Oké, een paar pieken dan....

Een luisterend oor bent geweest....

Of die oude 'wijze' raadgever.....

En dan de schooldag afsluit met een bijeenkomst, met heus een boeiend verhaal van een expert maar tegelijkertijd zoiets hebt van "je kan het leuk vertellen maar de praktijk wijst anders uit".....

En vooral met "denk eens buiten je gestructureerde vastomlijnde kaders en je zult je verwonderen over de mooie kinderen vol eigenheid"......

Maar goed, dat terzijde.....

Thuiskomen dus....

En dan ontspannen.....

Eten staat klaar.....

Willem ook met zijn verhalen.....

En daarna, na het luisteren naar mijn verhalen, klaarstaat met "dat kun je beter zo en zo doen" of "dan moet je eens dat of dat zeggen".....

Waar je dus ook niet op zit te wachten....

En wat doe je dan zoal Wampie om wel te

ontspannen....???

Nou ik kijk dus op Wordfeud (een soort online scrabble) of ik al aan de beurt ben met woordjes leggen omdat mijn Wordfeud vrienden overdag hun woordjes hebben gelegd....

Ik verzamel mijn punten op candy crush solitaire.....

En ik speel een eenzaam potje of wat 'wordmaster'......

Maar daar blijft het dan niet bij want niets social media achtigs is mij vreemd, dus kijk ik even op Instagram..... en kijk op Facebook of er nog jarigen zijn die ik moet feliciteren en of mijn onderwijs en handwerk pagina's nog wat te melden hebben.....

Meestal ben ik met deze activiteiten dan met tien minuten klaar....

En dan begint de ellende pas goed....

Want..... ik ben geen haar beter dan jullie of anderen.....

Ik word namelijk gegrepen door de reels...... terwijl ik toch écht van plan was mijn boek te gaan lezen....

Reels.... om gek van te worden.....

Heb je er twintig gezien dan nóg denk je 'ach nog eentje dan'.....

En nóg eentje, en ach toe maar nog éééééntje dan......

Ik snap het werkelijk niet hoe dat kan....

Maar vanavond zoek ik dat op....

Reels (en vergelijkbare korte video's zoals TikToks) zijn zo verslavend omdat ze zijn ontworpen om een constante stroom van dopamine in je hersenen teweeg te brengen, vergelijkbaar met een gokautomaat......

Het is een combinatie van psychologische trucjes, een uiterst slim algoritme en de drang naar directe bevrediging.....

En als ik ergens een bloedhekel aan heb dan is het wel gokken....

Je zal mij nooit in een casino tegenkomen.....

Ik vind dat echt zó zonde van je geld....

Flipperen vond ik vroeger leuk maar een fruitmachine.... oh gatver, daar heb ik nooit de lol van ingezien.....

Maar het effect ervan.... die constante stroom dopamine ...... daar blijk ik dus wel degelijke gevoelig voor....

Hoe werkt dat dan....?

Je weet niet wat de volgende reel is.....

Soms is het hilarisch, soms saai.....

Deze onzekerheid zorgt ervoor dat je hersenen dopamine aanmaken in afwachting van de "beloning" (een leuke video)......

Omdat je niet weet wanneer de volgende toffe video komt, blijf je scrollen......

Allemachtig.... werkt dat zo.....????

Wat een slimmeriken....!!!!

Het algoritme leert in een fractie van een seconde wat ik leuk vind.....

Het analyseert hoe lang ik kijk, of ik like, deel of wegswipe......

 Hierdoor krijg ik een eindeloze stroom content die perfect is afgestemd op mijn voorkeuren, waardoor het brein blijft vragen om meer......

Dat had ik eigenijk ook al wel gemerkt ja....

Gender reveals, of.... terwijl ik toch helemaal niet dol op chocolade ben.... die man (Amaury Guichon) die écht alles van chocolade op ware grote kan maken....

Motoren, fietsen, een giraffe, een heus echt werkend zakmes, Disney figuren, vijgenbomen.... noem het maar op hij kan het...

Tot in de kleinste details van schroefjes, moertjes, radertjes enz.....

Ik word bedolven onder zijn chocolade hobby....

Maar ook huwelijken,  prietpraat van kinderen, beelden uit Parijs of Thessaloniki....

Reels weer precies wat ik leuk vind....

Reels zijn kort (15-60 sec) en snel......

Ze sluiten perfect aan bij de steeds korter wordende concentratieboog van de mens.....

Je krijgt in korte tijd veel visuele prikkels, wat snel plezier (dopamine) oplevert zonder dat je er moeite voor hoeft te doen.....

Tja en dat laatste is na een dag werken natuurlijk wel heel lekker....'zonder er moeite voor te hoeven doen'.....

En het ergste.....

Omdat die video's elkaar snel opvolgen en vaak met muziek en snelle overgangen werken, raak je in een "flow" of 'trans' (het swipe-reflex), waardoor je de tijd vergeet......

Als ik dan 'even later' op de klok kijk, heb ik zo'n drie kwartier zitten kijken.... terwijl ik me voorgenomen had op tijd te gaan slapen...

Nou vergeet het maar....die reels houden me bijna gevangen.....

Maar joh.... kan het schelen.... ik ontspan....

Of.....?????

Het kijken naar Reels wordt door velen (ook dus door mij) ervaren als een ontspannende activiteit, maar onderzoek wijst uit dat het helemaal geen echte ontspanning is voor je hersenen..... 

Hoewel het voelt als even "niks doen", werkt het zelfs averechts.....

Het eindeloos scrollen door korte, snelle video's zorgt voor die constante stroom van dopamine maar die gaan dus ook je hersenen overprikkelen....

En hoewel ik wel fysiek stilzit, moeten mijn hersenen continu nieuwe informatie verwerken......

Dit is geen rust, maar een inspanning, wat kan leiden tot mentale vermoeidheid......

(Nou.... ach.... tja.... daar kan geen kwaad dacht ik).....

Tja misschien wordt het toch tijd om maar weer mijn reel time boek te pakken dan....

25 maart 2026

Dag van:

Vanavond kom ik thuis en moet ik weer even denken aan alle ophef van de afgelopen weken voorafgaand aan deze week.....

De “Week van de Lentekriebels”.....

Het zorgt ieder jaar opnieuw voor discussie in Nederland, en ook bij ons op school was dat niet anders.....

Al ruim van tevoren hadden we aangekondigd dat we er, net als alle scholen sinds 1 augustus 2021, aandacht aan besteden, omdat we verplicht zijn actief burgerschap en sociale cohesie te bevorderen.....

Wat klinkt dat hè......

Met andere woorden: kinderen leren om respectvol met elkaar om te gaan, ook als het gaat om verschillen, gevoelens en diversiteit..... 

Hoe je dat dan precies invult, mag je als school gelukkig zelf bepalen......

De materialen van Rutgers zijn daarbij een handig, gratis hulpmiddel, en dus maken wij daar gewoon gebruik van...... 

Het thema van 2026 is “Respect”, wat mooi aansluit bij wat we kinderen sowieso al proberen mee te geven: gelijkwaardigheid, grenzen aangeven en rekening houden met elkaar......

(Onthoud even: ik heb het hier dus over kleuters.).....

En och jee, och jee, dat zorgde bij een deel

van de ouders voor onrust.....

Sommigen waren bang dat de lessen te vroeg, te expliciet of niet passend zouden zijn voor jonge kinderen.....

Alsof wij in de kleuterklas ineens ingewikkelde gesprekken zouden voeren waar zelfs volwassenen soms nog van gaan blozen......

Wie wel eens in een kleuterklas komt, weet hoe de werkelijkheid eruitziet......

Daar gaat het vooral over wie er een baby in mama’s buik heeft, over beschuit met roze of blauwe muisjes, en over het feit dat kleuters standaard iedereen “hij” noemen, of het nu een jongen of een meisje is......

Wetenschappers weten zelf nog niet eens precies hoe genderidentiteit zich ontwikkelt; jonge kinderen ontdekken gaandeweg dat er verschillen zijn en gaan zich daar langzaam toe verhouden.....

Voor hen is dat allemaal heel vanzelfsprekend en zonder bijbedoelingen.....

Toch kregen ook wij berichtjes van ouders die hun kind deze week liever thuis wilden houden.....

Ik heb vriendelijk maar duidelijk uitgelegd dat dat dan onder ongeoorloofd verzuim valt en meteen verteld waar we in de klas daadwerkelijk mee bezig zijn......

Geen ingewikkelde verhalen over jongens, meisjes of allerlei benamingen voor geslachtsdelen waar kleuters nog nooit van hebben gehoord.....

Gewoon… kleuteronderwijs......

Zo begonnen we maandag met een lesje over familie.....

Best een puzzel voor de meeste kinderen, want wat moet je met een achterneef, oudtante of stiefopa als je wereld vooral bestaat uit papa, mama, broer, zus, opa en oma, en soms een “nieuwe” papa of mama of een vriend of vriendin die ook ineens bij het gezin hoort......

Gisteren lazen we het boek Raad eens hoeveel ik van je hou, en vandaag gingen we aan de slag met zintuigen: horen, zien, voelen, ruiken en proeven.....

Dat ruiken werd natuurlijk uitgebreid geoefend met de parfum van de juf, wat minstens zo interessant was als de les zelf.....

Daarna kwam een gesprek over thuis: wie wonen er bij je, wie vindt jij de liefste......? 

En dan krijg je antwoorden waar geen lespakket tegenop kan.....

“Mijn huis, want daar heb ik het warm”......

Of: “Mijn zus, want dan mag ik met haar make-uppen”.....

Maar het mooiste antwoord kwam van een stemmetje recht voor mij: op de vraag wie de liefste was, zei zij heel beslist: “Ikzelf"..... 

En toen dacht ik alleen maar: wat nou

Lentekriebels......? 

Dit is een antwoord dat veel volwassenen nog niet eens kunnen geven.....

Dit hier is gewoon een klas vol kinderen die de wereld  en zichzelf stap voor stap ontdekken, met warmte, verwondering en wauw ook nog eens een verrassend wijs antwoord......

24 maart 2026

Dag van:

“Wie is er morgen jarig?” vraag je zacht,

En ik kijk je plagend aan

Het antwoord staat al jaren

in mijn hart geschreven.

“We worden ouder,” zeg je,

met die glimlach waarin tijd

geen vijand is,

maar een lange weg

die we samen hebben gelopen.

Ja, we worden ouder 

gevormd door alles wat ons

niet brak, maar bond.

“Gaat het nog goed?” vraag je soms,

bezorgd zoals alleen jij dat kunt,

alsof jouw hart 

eerst naar het mijne luistert

voor het zelf durft te kloppen.

En ja, het gaat goed —

want jij bent er,

naast mij,

Het vertrouwde goede

dat nooit is weggegaan.

“Blijft het goed gaan?” vraag je,

Liefste, het blijft goed gaan 

omdat wij blijven kiezen,

elke dag opnieuw,

voor elkaar.

Op een fundament

van gewapend liefdesbeton

“Ik hou zoveel van je,” zeg je,

en elke keer klinkt het

als de eerste keer,

die niet oud wordt.

67 een leeftijd vol verhalen,

En ik kijk naar jou

zie niet alleen de tijd die was

maar alles wat/wie jij nog bent:

mijn thuis,

mijn rust,

mijn mooiste toeval

En ik hou van je.

Meer dan woorden ooit kunnen dragen.

67 gefeliciteerd Wampoosie

Ik ga er wel in mee hoor.... in die

verjaardagsdrang van Willem....

Een cadeau, een gedicht, een zoen.....

Maar mag ik dan naar bed....???

Dan gaan we wel weer verder als ik wakker word.....

Heeft Willem even mazzel dat ik dit jaar  toevallig vrij ben op z'n verjaardag....

Willem dan hè.... zelf heb ik daar zo mijn twijfels bij.....

En hoe jarig hij ook mag zijn.... uitslapen wil ik in ieder geval.....

En dat deed ik dus ook.....

Net zo lang uitslapen tot de zon ervoor zorgde dat ik écht niet meer langer wilde blijven liggen....

Willem was vooral druk met telefoontjes,  met berichtjes lezen en beantwoorden....

Hij geniet met volle teugen....

Minder prettige bijkomstigheid vandaag; ze zijn de waterleidingen aan het doorspoelen....

Nee, dat kan je lekker gebruiken op een verjaardag...

Maar nóg ergerlijker (voor Willem dan) is dat de bus met slangen met de achterklep open, voor onze oprit staat......

"En ik zie niemand erbij staan" zegt hij zuur.....

Kwestie van de slang volgen Willem....

"Ja, ik ben gekke Henkie niet" antwoord hij nog zuurder....."dat is helemaal aan de overkant"......

- 'Helemaaaaaaaal' aan de overkant- tjonge Willem die 67 begint wel meteen zijn oude vruchten nu al af te werpen hoor......

(En dan hoor ik hem niet meer)....

Op naar Duitsland....

Ultieme cadeautje is tegenwoordig denk ik voor meer mensen het goedkoop tanken in ons buurland.....

En laten we dan ook maar wat boodschappen doen....

Het wordt een gezellig uitje.....

Ahum.... nou ja..... behalve dan dat het contact van Willems gordel hapert en we in een continu piep piep....piep piep.... zitten....

Ik kan wel aan zoiets wennen maar Willem dus allerminst.....

Al ontdekt hij dat als je op de twee zijkanten drukt, het piepen ophoudt....

Maar ja, rijden met één band aan het stuur en de ander aan de gordelsluiting daar maak je mij niet blij mee....

'Vind je de buren ook te ver lopen'.... vraag ik

even later als er this komen en ik de app van post nl heb ontvangen....

Hij heeft natuurlijk al dat prachtige cadeau gehad....

Die leren armband met op de sluiting Borre gegraveerd....

Maar post nl bezorgde zojuist bij de buren dat ergonomische kussen dat hij zo graag wilde.....

Maar gelukkig, blijkbaar vindt hij de buren wel te doen want met vier stappen staat hij vóór hun deur....

Nu alleen nog samen uit eten en dan is het echt einde feestje....

(Vandaag dan)....

Zondag mag hij weer stralend middelpunt zijn....

We eten Grieks bij Anemos....

Kind aan huis zijn we daar al....

Het Griekse welkom voelt goed.... knuffels over en weer....

Ja Willem.... en natuurlijk de felicitaties.....

Mosselen en calamaris bestellen we....

Een vis avond dus..... met veel plezier, muziek en Griekse babbels....

Dat Grieken ook humor hebben blijkt wel uit het feit dat Willem vertelt dat hij op dieet is en al 9 kilo is afgevallen.... en één van de obers niet met overheerlijke mosselen in roomsaus aankomt bij Willem maar met een schaaltje rauwe wortels....

Hilariteit alom.....

Maar even zo goed krijgen we aan het eind van de avond Griekse shotjes.....

Wat zal ik slapen vanavond.....

En zo eindigde verjaardag deel 1.....

Niet helemaal... want met dat ik dit schrijf zit hij op de hometrainer....

Stel je voor dat de weegschaal morgen twee streepjes meer aangeeft....

Morgen heeft hij nog een feestje en etentje bij het kerk/werk en zondag met zijn familie....

Dan nog een etentje met een vriend.... en eentje met een vriendin....én eentje met zijn dochter en kleinkinderen....

Die hometrainer gaat overuren draaien....

Ik zei toch dat Willem graag verjaardag viert......(Zucht).....

23 maart 2026

Dag van: 

Echt hoor, ik heb nog niet koud één voet uit bed of ik hoor al "wie is er morgen jarig"....

Was er niet ooit iemand die heeft gezegd dat mannen net grote kinderen zijn...?

Diegene had gelijk...!!!!

In de literatuur en folklore staat al dat vanaf de oudheid (bijv. Sophocles) zeg maar, er al spreekwoorden bestonden zoals "een oude man is tweemaal een kind".......

Er is dus eigenijk niets nieuws onder de zon maar je wordt gewoon weer even met je neus op de historische en hedendaagse feiten gedrukt....

Ofwel sommige dingen veranderen nooit....

En als het daar nou ook maar bij bleef...

Maar nee hoor.....al dagen, en vandaag wel tien keer, vraagt hij "wat krijg ik voor cadeautje".....

Én hij wil uit eten, én hij wil naar Duitsland, én hij wil de klok twaalf horen slaan,  én hij wil dat ik opblijf tot het middernacht zover is en hij van 66 naar 67 zal gaan....

Niet dat er iets veranderd (zucht) maar om het meteen te kunnen vieren.....

En dat met iemand die helemaal niks met

verjaardagen heeft...

Althans.... niet met mijn eigen....

Vandaag ontdekte ik trouwens dat dat een naam heeft; birthday blues.....

Birthday blues is een vorm van melancholie, stress of somberheid die mensen ervaren rond hun verjaardag......

In plaats van feest, zorgt de dag voor angst, eenzaamheid of twijfels over het leven, vaak door hoge verwachtingen of trauma.....

Het is geen officiële psychische aandoening, maar een veelvoorkomend fenomeen.....

Nou, ik ben al blij dat het geen psychische aandoening is....

Stel je voor dat je hier ook al voor in therapie zou moeten.....

En trouwens, zoals het hierboven beschreven staat voel ik het nou ook zo erg niet....

Geen stress, geen somber- of eenzaamheid.... misschien een klein trauma (ik viel vroeger altijd flauw op de lagere school als ik jarig was, vlak voor ik trakteren moest)....

Nee, ik ben gewoon niet zo van in het middelpunt staan.... en al helemaal niet van het stralend middelpunt te zijn....

Ik vind het maar gedoe zo'n verjaardag....

Nee,  wat dat betreft is Willem het complete tegenovergestelde....

Hoe meer middelpunt, hoogtepunt, aandacht, hoe beter....

En liefst heel vaak vieren....

Een dag met mij, een dag met familie, met z'n kinderen, met het koor, in de kerk/ op z'n werk en als hij de week daarna in een andere kerk preekt, dan daar ook nog graag een keer....

Iedereen zal weten dat hij jarig is....

In de winkel, tijdens het honden uitlaten,  bij de vuilcontainer, als de postbode komt.....

En dan ook graag veel kaarten en berichtjes op sociale media en in de app....

Ook alsjeblieft meteen al om middernacht....

Dat is Willem....!

Twice a kid....

En ik ben blij dat 24 maart (morgen dus) maar 1x per jaar voorkomt....

22 maart 2026

Dag

van:

Eerlijk is eerlijk, soms valt het niet mee om een blog vol te schrijven.....

Om wéér iets leuks, boeiends of ingewikkelds te vertellen....

En vanavond had ik dus dat gevoel van 'zucht, wat moet ik nu weer schrijven straks'....

Ik bedoel....de preek van Willem was boeiend en deed heel wat stof opwaaien....

Dat wel.....'onderzoek alles en behoud het goede'.....

Ofwel.... blijf nieuwsgierig de dingen ontdekken.... maar zijn we  in onze nieuwsgierigheid niet al te ver gegaan; AI, plastic soep, sociale media verslaving enz....

En zijn we vaak niet het goede uit het oog verloren; open haardje aan of kampvuurtje en een bordspelletje doen enz......

En natuurlijk waren de gesprekken na

afloop weer mooi....

De vrouw die vandaag 58 jaar getrouwd zou zijn, maar de 40 nog niet eens mocht halen omdat ze haar liefste levensmaatje moest loslaten aan die rot ziekte....

De man met wie ze zoveel nieuwsgierigheid deelde door de wereld rond te reizen en nieuwe culturen ontdekte....

Maar hem....'het goede' mocht ze niet behouden.....

Wel de mooie herinneringen....

Ik zou ook kunnen schrijven over onze lieve vriend Ben die vandaag al zes jaar uit ons midden is....

Gemist met pijn.... bewaard met liefde....

Het doet ook weer denken aan die rotte coronaperiode.....

En eigenijk als ik dan zo teruglees was er toch weer genoeg te doen, overdenken, beleven....

Ik, die zomaar in het zonnetje in slaap viel, Willem die voetballen ging kijken bij zijn Feyenoord- maatje....

Maar het fijnste moment was toch vanavond het samen kijken naar 'Podium Klassiek'...

Wat een heerlijk programma is dat toch....

Podium Klassiek heeft vooral muziek uit de wereld van de klassieke muziek, maar sluit zich niet af voor andere genres die deze wereld nog groter en interessanter kunnen maken......

(Over nieuwsgierigheid gesproken)....

Al 10 jaar lang biedt Podium Klassiek een podium voor topmusici uit binnen- en buitenland, jong talent en bijzondere verhalen.....!

Vandaag met FUSE, mezzosopraan Nina van Essen, klarinettist Ruud Somers en pianist Lilianne Vossen, zangeres Koosje, violist Emma van der Schalie en de gambisten Ricardo Rodríguez Miranda en Alex Baker. Huispianist is Cor Bakker...... natuurlijk Cor Bakker.....

Tjonge wat lag het niveau hoog vandaag....

Mezzosopraan Nina van Essen schittert op operapodia wereldwijd .....

Och wat een stem....

FUSE met vier blazers en pianist gedoken in de wereld van de jazz van Duke Ellington....

Stil blijven zitten lukte echt niet....

En dan die jonge klarinettist Ruud Somers..... 

Hij studeert momenteel nog aan het Conservatorium van Amsterdam.... speelde de sterren van de hemel als een volleerd artiest....

Al ben je natuurlijk nooit uitgeleerd als artiest...

Violiste Emma van der Schalie nam ons mee in haar drie lievelingsboeken met klassieke muziek in de hoofdrol....

Vooral het kinderboek 'Lotje Later' sprak me erg aan.... maar ja hoe kan het ook anders....

Kinderen en muziek....

Maar ja.... het mooiste was dat Cor Bakker samen met zangeres Koosje (je weet wel, de dochter van...... Ernst Daniel Smit), ons meenam in de liedjes van Cor Lemaire, de componist die in de jaren ’50 regelmatig met Annie M.G. Schmidt werkte......

Samen voerden ze de evergreen 'Ik zou je het liefst in een doosje willen doen' uit.....

En hoe.....!!!!!!

Pure verwennerij.....

Ik zou terugkijken als ik jullie was.....!

21 maart 2026

(Onze Jip)

Dag van:

Wereld Downsyndroom dag....

En als er iets niet onopgemerkt voorbij mag van, is deze Dag het wel.....

Wereld DownSyndroom dag 2026

Drie keer hoera voor extra

Niet één, niet twee, maar drie keer hallo,

een chromosoom dat zegt:

ik doe gezellig mee.

Extra knuffels,

extra schaterlach,

extra “ik doe het lekker tóch”.

Een chromosoom dat men “te veel” noemt,

blijkt ruimte voor zachtheid,

voor lachen zonder rem,

voor waarheid zonder omweg.

Puur als water uit de bron,

dicht bij wat wij vergaten.

Puur zonder filter,

eerlijk zonder plan,

recht uit het hart....BAM!

Heerlijk eigenwijs,

met humor die muren laat vallen

no nonsense,

alleen hart.

Ze zouden 'minder' zijn?

Wat een gek idee.

Want wie goed kijkt, ziet meteen:

sommige mensen krijgen

gewoon wat meer zon

mee.

Ze lijken enkel minder

voor wie alleen in cijfers meet,

maar wie voelt, ziet:

DOWNside UP

want hier is méér.

Maar ook de dag van de GROTE YESSSSSS....de lente is begonnen....!!!

Er zijn van die dagen waarop je ’s ochtends wakker wordt en meteen denkt: JA hoor, dit is ’m.....

Dit is zo’n dag.....

Vandaag was zo’n dag.....

De dag waarop de lente officieel, officieus, meteorologisch, astronomisch, kosmisch en volgens mijn humeur in elk geval keihard is begonnen......

Wanneer precies.....? 

Geen idee......echt niet......

Ja, vandaag dus....

Volgens de meteorologen begon de lente namelijk al op 1 maart.....

Blijkbaar hebben die mensen een kalender waar “gevoelstemperatuur” niet op staat.....

Volgens de astronomen begon de lente op 20 maart om exact 15:46 uur, wanneer de zon loodrecht boven de evenaar stond......

Hoe ze dat meten weet ik ook niet.... met een waterpas tegen de zon of zo.....?

Voor mij is het simpel..... want volgens wat ik namelijk ooit op de lagere school heb geleerd, wisselen de seizoenen gewoon netjes op de 21ste van maart, juni, september en december.....punt.....

Geen discussie.....de meester had altijd gelijk...... 

(Behalve dan toen hij zei dat breuken later nuttig zouden zijn.).....

Kortom: kies maar wat je wil., maar ik kies: vandaag......

En wat een weer.....

Zo’n zon die niet alleen schijnt maar ook meent wat hij doet.....

De computer stond al braaf aan, klaar om productief te zijn.....

Maar ja… ontspanning is ook werk.....

Mentale hygiëne......preventieve energie opdoen......

Dus zitten Willem en ik al snel buiten met koffie in het zonnetje......

Nou ja… buiten.....

Ik zit buiten.....

Willem zit al binnen een kwartier onder de parasol.....

Je weet maar nooit hè, dat verraderlijke lentezonnetje.....

Voor je het weet heb je een streepje op je wang en moet je factor 50 halen bij het kruidvat....

Zoals dat gaat met koffie in de zon, komen de gesprekken al snel op de grote thema’s van het leven.....

Zinvol leven.....betekenisvol bestaan...... Waarom we hier zijn...... die gesprekken dus....

Voor Willem betekent dat vooral dat er “iets na dit leven” moet zijn......

Voor mij betekent het dat er ook “meer dan hier en nu” is......

Na twintig minuten praten blijken we exact hetzelfde te bedoelen, maar met totaal andere woorden......

Conclusie: communicatie is ingewikkeld en koffie helpt soms niet genoeg......

Dan zegt Willem ineens iets waar ik stil van word:

“Sommige mensen komen zichzelf in de stilte tegen en moeten dan van zichzelf meteen tot actie overgaan.”

Ik probeer me dat voor te stellen.....

Want als ík mezelf in stilte tegenkom, ga ik juist zitten......of liggen.......of nog een koffie halen.....

Stilte is voor mij een wellness-arrangement zonder badjas......

Maar goed, mensen zijn verschillend..... Gelukkig maar, anders was het hier wel heel druk in mijn hoofd......

Na nog wat filosofisch rondbabbelen krijg ik plotseling een ingeving......

Zo’n lente-energie-impuls......

Ik laat de computer, de computer zijn....

Ik ga de tuin in.....

Ja, echt......

Heerlijk ontspannen tuinieren.....

Te beginnen met het onkruid.....

Dat had zich de hele winter gedragen als een soort groen Shrek monster..... 

Overal waar ruimte was, zat het......

Tussen de tegels is het voor mij een verloren zaak, daar heeft het onkruid inmiddels eigendomsrecht, en kan Willem later zijn goede daad verrichten.....maar in de border valt voor mij nog genoeg eer te behalen.....

Dus daar ga ik: tussen de salvia en de jasmijn, onder de appelboom en de hortensia, rond de prunus en de rozenstruiken......

Je kunt er maar druk mee zijn....

En dat was ik ook.....

Alles wat de winter niet heeft overleefd, spullen hè, geen planten, verdwijnt in grijze vuilniszakken samen met bergen gewied onkruid.....

En eerlijk is eerlijk: het ruimt heerlijk op..... Alsof je huis opruimt maar dan zonder dat je binnen hoeft te stofzuigen......

Maar ja… dan komt het gevaarlijkste moment.....

De tuin is leger.....

Dus moet er iets nieuws in.....

Niet naar het tuincentrum hoor, nee nee nee.....

We doen bescheiden.....

We gaan naar…de Action.....

Natuurlijk de Action......

Daar verdwijnen er vrolijke hangpotten in de kar, lampjes die waarschijnlijk zonne-energie verzamelen wanneer de maan vol is, en....vooruit dan.... die nep-narcissen ook..... Want echte narcissen moet je water geven en dat is een vorm van tijdrovende verantwoordelijkheid.....

Nu heb ik dat verantwoordelijkheidsgevoel well, maar de tijd ontbreekt.....

“Niet te gek maken,” zeg ik tegen mezelf terwijl ik nog een setje meeneem “voor de gezelligheid”.....

Bovendien heb ik een plan.....

Voor mijn verjaardag wil ik van Willem vraag een pergola.....

Een goede stevige.....

Niet zo'n halfgaar metalen niemendalletje, maar eentje die een storm overleeft en niet bij windkracht 4 besluit dat vrijheid ook belangrijk is.....

En natuurlijk Intratuin-bonnen, want tegen de tijd dat ik jarig ben, is de nachtvorst hopelijk vertrokken en kan alles wat nu nep is vervangen worden door dingen die wel dood kunnen gaan......

Na verloop van tijd bereik ik dat cruciale punt waarop ontspanning begint te voelen als werken......

Mijn rug maakt geluiden die niet in de handleiding staan.....

Mijn handen lijken op die van een archeoloog na een opgraving.....

Tijd om te stoppen.....

De lente duurt tenslotte drie maanden.....

We hoeven niet alles vandaag te doen.....(zeg ik tegen mezelf, terwijl ik weet dat ik morgen waarschijnlijk weer met tuinhandschoenen aan buiten sta na de kerk......)

Gereedschap opgeruimd.....

Laatste zonnestraaltjes op mijn gezicht... gratis vitamine D met een vleugje optimisme.....

Nog even dat heerlijke gevoel van: ik heb iets gedaan, maar net op tijd niet te veel.....

En zo eindigt mijn eerste echte lentedag.

Een dag van zon, koffie, filosofie, onkruid, plastic bloemen en grootse plannen voor een pergola die de apocalyps kan doorstaan.....

Kortom:een uitstekend begin van drie maanden waarin alles groeit — inclusief de rommel, de plannen en het goede humeur.....

20 maart 2026

Dag van:

Sommige dagen beginnen met licht.....

Met verwachting en een glimlach die al op je gezicht zit voordat je goed en wel wakker bent......

Vandaag was zo’n dag.....

Mijn jongste kleinkind, de hekkensluiter, is veertien geworden......

Een leeftijd die voelt als een nieuw hoofdstuk.....

Niet meer klein, nog niet groot......vol dromen, zachtheid en eigenheid......

Veertien vandaag.

Lichtje meer.

Groter hart.

Altijd helpend.

Altijd lief.

Sociaal wonder.

Eevee knuffel.

Pokémon power.

K-pop vibes.

Fietst dapper.

Wind tegen.

Haarlem — IJmuiden.

Dromen zacht.

Luna-wereld.

Sterren dichtbij.

Concert lichten.

Samen zingen.

Vriendinnen lachen.

Papa’s meisje.

Mama’s trots.

Broer… soms strijd.

Broer… ook lief.

Grote glimlach.

Warme ziel.

Puur geluk.

Blijf stralen.

Blijf dromen.

Blijf jij.

Gefeliciteerd oma's lieverd.....

Naar Haarlem was ik al geweest om het te

vieren.....

Vandaag zelf zou lastig zijn, zij immers in Euro Disney Parijs, ik gewoon aan het werk.... 

Maar toch voelde het als een feestdag......

Haar dag blijft mijn dag......

In een vrolijke stemming reed ik ’s ochtends naar school.....

Maar al snel merkte ik dat deze ochtend nog een andere betekenis had.....

Overal langs de weg zochten auto’s een parkeerplek..... tientallen, misschien wel honderden......

Mensen liepen en fietsten allemaal in dezelfde richting.....

Prachtig gekleed.....

Mannen en vrouwen in diepe kleuren of juist in stralend wit, lange gewaden die zacht bewogen in de ochtendlucht.....

Gezinnen....ouderen gearmd met jongeren.....kinderen ......zoveel kinderen..... met verwachtingsvolle gezichten.....

En overal glimlachen.....

Ze waren op weg naar de moskee voor het feestgebed......

Het is Suikerfeest.

Het ontroerde me.......zoveel verbondenheid, zoveel vreugde zo vroeg op de dag......

Ik genoot van het beeld, alsof ik even getuige mocht zijn van iets heel puurs.....

Dus kwam ik vrolijk aan op school.....

Dubbele feeststemming.....

Ik wenste ouders en kinderen via de schoolapp een “Eid Mubarak” en begon aan de dag......

Maar zoals zo vaak in het onderwijs, en zeker in het speciaal onderwijs, kan een dag anders lopen dan je verwacht of hoopt.....

Ik werk met kleuters die moeite hebben om zich efficiënt verstaanbaar te maken, niet alleen met woorden maar ook met gedrag.....

Negatieve aandacht is ook aandacht....

Hun ellende, frustratie, onmacht,  kunnen ze niet verwoorden....

Ze kunnen het wel laten zien....

Kinderen die zo graag goed en lief willen zijn, maar gevangen zitten in frustratie, angst of onmacht.....

Het is het mooiste werk dat er is.....

En tegelijk soms het zwaarste.....

Driftbuien, agressie, stoelen die door de klas vliegen, speelgoed dat door de lucht suist, het hoort erbij......

Elke dag ga je opnieuw de strijd aan.....

Niet tegen het kind, maar voor het kind..... Voor veiligheid.....

Voor vertrouwen.....

Voor een klein stapje vooruit.....

Soms voelt het als een gewonnen veldslag.... waar ik gisteren over schreef.... 

Alleen.... soms kan je nog zoveel veldslagen winnen maar de oorlog kan láng duren.....

En elke keer ga je er samen met de kleuter weer voor om een slag te winnen maar sommige dingen zitten zo diep dat er een 80 jarige oorlog voor nodig is om het op te kunnen lossen....

Een oorlog vol strijd om veiligheid en vertrouwen te winnen....

Keer op keer op keer weer.....

Ook vandaag....

Soms lijkt de overwinning nabij, soms moet je tien stappen terug....

Soms heb je ineens die ingeving van 'dit is het, dit helpt'.... soms moet je wel honderd dingen proberen en volhouden, en soms zit je met je handen in het haar een weet je het ook even niet meer.....

Zo'n dag werd het dus....

Vandaag werd zo’n dag waarop niets echt lukte......

Ondanks dat het rustiger was omdat veel kinderen Suikerfeest vierden.....

Ondanks alle pogingen.....

Een verloren strijd......

Aan het einde van de dag zit je dan in de auto met een zwaar gevoel.....

Je herhaalt alles in je hoofd....wat had ik anders kunnen doen......? 

Had ik eerder moeten ingrijpen.....? Geduldiger moeten zijn.....? 

Strenger..... of juist nóg zachter.....?

En ergens weet je: geduld is soms nog belangrijker dan liefde......maar het vraagt zoveel......

Thuis aangekomen vang ik nog net de laatste zon in de achtertuin.....

Ik zak weg in mijn stoel, helemaal links , waar nog een laatste restje zon is op dit tijdstip.....mijn plek.....

De plek waar mijn schouders vanzelf omlaag zakken......

Voor me het water.....

Woerden zwemmen voorbij.....

Mannetjes koeten en waterhoentjes patrouilleren alsof zij de wacht houden.....

De vrouwtjes zie je niet, zij zitten verscholen te broeden.....

Zoals elk jaar speur ik het riet af, hopend een glimp op te vangen.....maar ze blijven onzichtbaar......

Het pimpelmeesje laat zich wél zien..... Natuurlijk het mannetje.....

Ze hebben opnieuw een van onze vogelhuisjes gekozen om een gezinnetje te stichten......

Zo klein, zo bedrijvig, zo vol leven.....

En dan zie ik de prunus.....

Vorig jaar geplant, nu nog ielig, maar nu al in bloei.....

Alsof ze wil laten zien: ik ben er, ik doe mee dit jaar.....

Ook de appelboom opent voorzichtig zijn knoppen....

Lente......

Lieve, zachte lente.....

En langzaam voel ik hoe de zwaarte van de dag van me afglijdt.....

Zoals winter altijd overgaat in lente, zo zullen ook moeilijke periodes weer lichter worden....

Voor mij.....voor de kinderen....

Misschien duurt het lang.....

Misschien voelt het soms als een tachtigjarige oorlog.....

Maar met liefde, geduld en vertrouwen blijven we doorgaan.....

En wie weet…

Misschien komt er een dag....een zomer na de lente..... waarin de strijd niet meer nodig is.....

Waarin veiligheid vanzelfsprekend is geworden.....

Waarin vertrouwen groeit zoals bloesem aan een boom......

Een dag waarop alles eindelijk mag bloeien.....