29 september 2026

Dag van: 

Nu zit ik dan in mijn laatste werkzame jaar van mijn leven...

Het jaar waarin ik uiteindelijk afscheid ga nemen van het onderwijs en met pensioen ga...

En als je me dan vraagt wat ik in al die jaren onderwijs geleerd heb, dan is het antwoord eigenlijk verrassend eenvoudig:....dat ik zelfs in mijn laatste jaar nog steeds dingen leer....

Over kinderen...

Over onderwijs...

Over mezelf...

Over wat werkt en vooral ook over wat níét werkt...

Over loslaten, aanpassen, opnieuw beginnen en soms gewoon maar kijken wat de dag brengt...

Want blijkbaar krijg je bij een jarenlang dienstverband in het onderwijs geen certificaat waarop staat: zo, nu weet je het wel....

Integendeel...zelfs na al die jaren kan ik nog ergens binnenlopen en denken: o ja… zo kan het dus óók....

En dát is uiteindelijk wel een van de mooiste dingen van dit vak...

Dat je nooit helemaal uitgeleerd raakt...

Zelfs niet in je laatste werkzame jaar...

Nou sta ik eigenlijk best bekend als een geduldig mens...

Zeker als je een relatie hebt met iemand die Willem heet...

Zeker ook als je bedenkt wat ik in mijn leven allemaal heb meegemaakt....

Je kun dan toch wel concluderen dat ik over een behoorlijke voorraad geduld beschik...

Dacht ik...

Want vandaag liep deze juf toch zomaar tegen haar blijkbaar toch nog een restant ongeduld in bezit hebbende,  eigen onverwacht verrassend stukje ongeduld aan....

En eigenlijk is dát precies waarom ik zeg dat je in het onderwijs nooit uitgeleerd raakt.... Zelfs niet in je laatste werkzame jaar...

Er zit bij ons een kleuter in de klas die bij binnenkomst op een niveau van leerroute 1.....

Maar mijn onderbuikgevoel zei eigenlijk meteen: hmm… volgens mij zit hier véél meer in.....

Wat er precies aan de hand is, weet ik niet, maar deze kleuter blijft me verbazen.....

Steeds weer blijkt hij dingen te kunnen waarvan je denkt: kijk nou toch eens... hoe dan...????

En vandaag gebeurde er iets heel menselijks met deze juf....

Want ja… er zitten nog meer kinderen in die klas...

En dus wil je soms gewoon dat iets een béétje opschiet....

Je neemt de tijd niet....

Nee hè geen tijd.... dat een kind na een uitleg eerst een complete innerlijke vergadering met zichzelf moet te beleggen voordat er daadwerkelijk iets gebeurt....

Vandaag bespraken we er als juffen daarna onderling iets in het algemeen daarover.....en noemden een voorbeeld....

We hadden het er ook over wat we misschien anders zouden kunnen doen, hoe we iets konden aanpakken en wat we eens zouden kunnen proberen.....

En vervolgens gingen we weer verder.....

Een paar minuten later, vooruit, laten we zeggen: vijf minuten later,  gebeurde het....

Kleine potjes.... grote oren... het jongetje waar ik het zojuist over had deed  precies waar wij zojuist een voorbeeld van noemden.....

Zomaar....

Precies datgene waar wij met z'n drieën over hadden zitten praten....

We keken elkaar aan...

En natuurlijk kwam daar die inmiddels bekende kreet:

“We moesten gewoon drie olifanten wachten”...!!

En ja, dat moesten we...

Niet één olifant, niet twee, maar drie....

Want blijkbaar had deze kleuter helemaal geen haast...

Hij was gewoon nog bezig met verwerken, kijken, begrijpen en uiteindelijk doen....

En wij maar denken dat er iets moest gebeuren...

Misschien is dat wel een van de lastigste dingen in het onderwijs:...niet alleen ontdekken wat een kind kan, maar jezelf ook de tijd gunnen om het kind dat te laten laten zien....

Niet téveel in té korte tijd verwachten....

En zo blijkt maar weer:

Je kunt tientallen jaren voor de klas staan, honderden kinderen hebben begeleid en denken dat je het ondertussen allemaal wel een beetje weet...

Tot er weer zo'n klein mensje voor je staat dat je even aankijkt alsof hij wil zeggen:...rustig nou maar juf, ik kom er wel....

Drie olifanten wachten dus...

Die uitdrukking “drie olifanten wachten” is geen algemeen Nederlands spreekwoord of vaste uitdrukking of zo, voor zover ik weet.....

Het is een speelse onderwijsuitdrukking die binnen een bepaalde school, groep of kring is ontstaan....

De bekendere uitdrukking is “olifantengeduld hebben”: heel veel geduld hebben....

En die olifant wordt daarbij als beeld gebruikt voor iets dat rustig, langzaam en onverstoorbaar zijn gang gaat....

“Drie olifanten wachten” of “vijf olifanten wachten”  is daar een grappige variant op: niet gewoon even geduld hebben, maar zó lang wachten dat er eerst een hele stoet olifanten voorbij had kunnen komen....

Maar.....er bestaat wel een soort van onderwijs-/begeleidings aanpak die “Vijf Olifanten” heet.....

Die is ontwikkeld voor het contact met mensen met een ernstig meervoudige beperking, en één van de vijf
contactprincipes is letterlijk wachten op én

verwachten van een reactie.....

Een vergelijkbare toepassing is die van zelfs “tien olifanten” bij het werken met kinderen: de begeleider telt één olifant, twee olifanten, enzovoort, om zichzelf eraan te herinneren dat een kind soms meer tijd nodig heeft om een prikkel te verwerken en tot een reactie te komen....

Laat ik dus maar zeggen dat je tussen de 1-10 olifanten wachten kunt....

En wij ondertussen maar analyseren en oplossingen bedenken, terwijl het kind blijkbaar gewoon nog bezig was met verwerken.....

En met een beetje geduld... nou ja...10 olifanten, me dunkt.... het antwoord vanzelf was gekomen....

En geloof maar dat dit akkefietje ons vandaag heeft geholpen...

Want steeds als we weer iets te snel van stapel wilde lopen vandaag, keken we elkaar aan met een blik van....'denk aan de olifanten'....!

28 september 2026

Dag van:

Oooh wat een ochtend....

Was het nou lachspiertraining of gewoon armen omhoog en stop ze maar in je haar....

Een vakdocent handvaardigheid in het speciaal onderwijs... héérlijk...

Ik kan daar zo van genieten...

Wij als juffen zitten vaak zo gebakken in didactische werkvormen en vaste knutselpatronen maar bij zo'n vakdocent gaan gewoon alle remmen en haren los....

Buiten de kaders, over je grenzen, out of the box,  no limits...

Mijn hemel... en dat hebben we gemerkt op deze eerste dag van de week op de vroege ochtend...

Ik dacht nog; een vakdocent handvaardigheid in het speciaal onderwijs is dat nou eigenlijk een vakdocent of een kunstenaar....????

Maar het is gewoon een unieke combinatie waarbij de rollen vloeiend in elkaar overlopen....

Nou ja.... vloeiend...????

De kunstenaar brengt de creativiteit, de passie voor materialen (zoals klei, hout of verf) en het out-of-the-box denken mee.....

De kunstenaar in die docent ziet overal mogelijkheden in en inspireert de leerlingen om iets te maken wat er nog niet was.....

De vakdocent zorgt voor de structuur, de veiligheid en de pedagogische begeleiding.....

Euhhhhh.... of zoiets....

In het onderwijs gebruik je de kunst eigenlijk als middel om de leerlingen te helpen groeien, hun motoriek te ontwikkelen en zelfvertrouwen te krijgen..... De docent is dus de gids die de kunstenaarsziel vertaalt naar een veilige les.....

Euhhhhh... of zoiets....

Stel je voor....8 schildersezels in driekwart cirkel naast elkaar...

Tussen elke twee ezels een stoeltje van één van de kleuters met daarop een bordje met allemaal dotjes verf....

Zoals op een écht pallet zeg maar....

En groot wit vel papier op de ezels....

Acht kleuters, acht schorten en acht kwasten....

Instructie overbodig want een kleuter weet heus wel wat hij met verf moet; opeten, je handen er vol in dopen, of.... tja waar is een stoel anders voor.... er bovenop gaan zitten....

Ach, en misschien ook nog ergens een lik verf op het papier... 

Mijn klassenassistente ligt gevouwen over de ezels terwijl ze verwoed de kleuter met de billen vol verf probeert omhoog te houden....

De zorgondersteunders blijven kwasten en met verf besmeurde handen uit monden proberen te houden....

Handen tekort dus om ook nog eens alle kinderen die, zichzelf beschilderen nog véél leuker vinden, tegen te houden....

En ik die handjes onder kranen houdt, help broeken verschonen en probeer de bende onder controle te houden....

Als je puur kijkt naar het moment van de 'creatieve flow'.....de pure chaos waarin een kind volledig opgaat in de verf en alle regels even lijken te vervagen.....dan verdwijnt de traditionele,  vakdocent naar de achtergrond.....

Op dat moment regeert de kunstenaar: het gaat om de zintuiglijke ervaring, het ontdekken en de pure expressie, zonder dat je bezig bent met puzzels maken of stilzitten....

Om zo te durven kliederen (en ja, zelfs per ongeluk op een palet te gaan zitten), moet een kind zich toch wel erg veilig voelen, zegt men dan...

De docent creëert de randvoorwaarden waarin deze 'gecontroleerde (ahum) chaos' mag bestaan, zonder dat het kind meteen straf krijgt omdat het vies is geworden.....

Maar die randvoorwaarden waren ver te zoeken....

Er was niet eens een startschot of een doel...

"Ga je gang " was het motto...

Laat ik het echter toch maar een ochtend vol betekenisvolle chaos noemen.....

Als kinderen alleen maar overprikkeld raken en niemand meer weet wat de bedoeling is: dan moet je als docent ingrijpen.....

Maar niemand raakte overprikkeld.....

Als kinderen volop ontdekken, experimenteren, lachen, proberen en hun eigen ideeën volgen: dan mag het best een beetje ontsporen.....

Een beetje....?????

En als de docent vervolgens denkt: nou, dit was totaal niet wat ik bedacht had, maar wat hebben ze hier heerlijk van geleerd, dan is dat eigenlijk prachtig onderwijs.....

Waar ik als 1x in de week knutseldagjuf, vooral in kleine groepjes,  probeer een beetje de boel in de hand te houden.... denkt een vakdocent: “ik had met de hele klas een plan.....de kinderen hadden een ander plan".... 

Gelukkig maar dat we vakdocenten hebben.......

27 september 2026

Dag van: 

Wat mijn eigen ontwikkelingen betreft, valt er eigenlijk weinig spectaculairs te melden....

Het derde weekend op rij ben ik inmiddels volop bezig met het maken van lessen die allemaal keurig gekoppeld moeten worden aan doelen, leerdoelen, subdoelen en waarschijnlijk nog een paar doelen die ergens verstopt zitten waar ik ze nog niet gevonden heb....

En dat met een thema dat gewoon hopeloos in elkaar gezet is....

Dus wat doe je dan....?

Juist....

Je maakt zelf de lessen, sheets en werkbladen maar....

Gisteren zeven uur bezig geweest.....

Vandaag zes....

Als ik mijn vakantie niet inmiddels dik en driedubbel bij elkaar verdien, dan weet ik het ook niet meer....

Nog één onderdeel te gaan: de kerst in de cadeauwinkel.....

En daarna mag het lesontwikkelbrein even op de parkeerstand....

Ik mag alleen maar hopen dat het volgende thema, de kledingwinkel, wat gemakkelijker te bewerken is, want anders wordt het straks nog: 'Dag van de kledingwinkel, waarbij juf langzaam haar goede humeur verkoopt'.....

Maar goed...

Over Willem valt vandaag aanzienlijk méér te vertellen....

Die had me namelijk een dagje....

Eerst voorgaan in Drachten en daarna door naar de verenigingenmarkt ‘Duuve te gek’ in Duiven....

Maar eerst dus Drachten....

Vroeg uit de veren, en terwijl de volle maan nog pontificaal aan de hemel stond, richting Friesland...

Het thema van de dienst was:

delen met elkaar van wat je bezighoudt, verlaagt het stresshormoon....

Nou...

Dat thema zou Willem later op de dag nog behoorlijk letterlijk gaan toepassen....

Na de dienst en 1 kop koffie meteen weer richting huis....want thuis moesten eerst nog even de honden uitgelaten worden voordat hij aan zijn volgende klus kon beginnen....

Althans... zo was het de bedoeling....

Alleen had Willem één klein probleempje....

Hij had zijn koffieplas niet in Friesland achtergelaten....

En tja...

A man has to do what a man has to do....

Ophouden tot Arnhem ging niet meer....

Dus onderweg maar even stoppen...

Tankstation gezocht...

Prima plan....ware het niet dat werkelijk iedere parkeerplaats bezet was....

Met een blaas waarin de druk hoog was,  zette Willem de auto dan toch maar even in de berm....

Moet kunnen, dacht hij nog...

Nee dus...!

Een flinke KLOENK....!!!!

En daar stond de auto.... nou ja, staan...?

Hij zat klemvast....

Bovenop een puntige steen....

Een steen die grotendeels heel vredig in de grond zat, maar helaas ook nog een aanzienlijk stukje erbovenuit stak....

Precies op de verkeerde plek....

De plek waar Willem de auto parkeerde...

Willem kon geen kant meer op....

‘Dat kan toch niet waar zijn...?’

Jawel Willem....

Dat kan wel....

Daar stond hij dan...

Met een auto op een steen... en een volle blaas....

Een volgende afspraak, én vermoedelijk inmiddels een stresshormoon waar de hele gemeente in Drachten jaloers op zou zijn geweest....

Echter, de redding kwam naderbij.....

Een vrachtwagenchauffeur passeerde...

Ook hij had kennelijk een boom uitgezocht voor een noodzakelijk moment van verlichting.....

Willem stapt op hem af en vertelt wat er gebeurd is....

Of hij misschien kan helpen, maar dan in het Engels...

De chauffeur hoefde daar geen seconde over na te denken....

Hij liep meteen mee...

Samen probeerden ze de auto los te krijgen...

Lukte niet....

‘Wacht maar,’ zei de man, en weg was hij....

Even later kwam hij terug...

Met drie collega-chauffeurs...

Vier mannen nu dus, een auto, een steen, een krik, een heleboel rubberen platen, en één gezamenlijk doel:.... die auto van die steen af....

Na een tweede krikpoging, het strategisch plaatsen van de rubberen platen onder de linkervoorband en een hoop voorzichtig manoeuvreren, kwam er eindelijk beweging in....

Langzaam....heel langzaam....schuin achterover achteruit....

En toen...

LOS.....!!

Zooooooo...was Willem opgelucht.....

En blij, en dankbaar.....

Maar waarschijnlijk ook dringend toe aan datgene waarvoor dit hele avontuur überhaupt begonnen was....

Tja en Willem is Willem,  of ze dat in Belarus/ wit Rusland nou gewend zijn of niet...hij knuffelde ze allemaal....

Al met al waren ze er toch ruim een half uur mee bezig geweest....

Maar hun motto was duidelijk:....niet helpen was geen optie....

Ruim een half uur waarin vier mannen hun eigen planning aan de kant schoven om een wildvreemde Nederlander uit een nogal ongemakkelijke situatie te bevrijden....

Wonder boven wonder bleek de auto nog heel....

Nu kon de reis worden voortgezet.....

Niet meer naar huis....

Daar was inmiddels geen tijd meer voor....

Rechtstreeks door naar 'Duuve te gek',  de volgende klus ....

En terwijl Willem zijn programma vervolgde alsof er niets gebeurd was, kon hij zich waarschijnlijk maar één ding afvragen:....hoe krijg je het voor elkaar om op één dag eerst een preek te houden over het verlagen van stress door delen met elkaar, en vervolgens zelf met je auto boven op een steen te belanden waar gedeelde kracht het halve werk was en dat een mens blij maakte...?

Maar ach....misschien was dát juist wel de essentie van de dag....

Want soms heb je helemaal niets aan mooie woorden....

Soms heb je gewoon vier behulpzame vrachtwagenchauffeurs nodig....

En een paar rubberen matten...

En een goede krik...

En een flinke dosis geluk...

En als kers op de taart:...een auto die het na afloop nog gewoon doet ook.....

En zo reed Willem uiteindelijk toch weer verder.

Op weg naar ‘Duuve’.

Met een opgeluchte blaas, een geredde auto en vier nieuwe vrienden uit Belarus...

En eerlijk gezegd...zelfs met dat festijn nog vóór de boeg was Willem 's avonds eerder thuis om zijn loempia's te verorberen, dan zijn wit Russische redders in nood zelf thuis aan de Borsjtsj en Pirozhki zaten....

26 september 2026

Dag van:

Tjonge… wat ben ik aan het nagenieten van die bruiloft van gisteren.....

Gelukkig mogen er nu eindelijk foto's geplaatst worden, dus ik ben ze nijverig aan het uitzoeken....

De ene nog mooier dan de andere....

Wat een prachtige dag en wat een stralend stel.....

Wat een liefde...

En terwijl ik zo door die foto's heen ga, begint dat nadenken over relaties en trouwen......

Trouwen op latere leeftijd komt namelijk steeds vaker voor.....

En ergens vind ik dat eigenlijk wel mooi....

Je neemt dan vaak bewustere keuzes mee, meer levenservaring, meer kennis van jezelf en misschien ook wel een beter idee van wat je wél en vooral níét wilt....

Waarmee ik overigens absoluut niet wil zeggen dat iedereen maar lekker moet wachten tot-ie ouder is hoor....

Nee, natuurlijk niet...

Want als iedereen zou wachten met trouwen tot een latere leeftijd, vallen er toch een aantal traditionele voordelen van jong trouwen weg....

Denk alleen al aan gezinsstichting....

Veel stellen willen nog steeds graag trouwen voordat ze aan kinderen beginnen.....

En eerlijk is eerlijk: biologisch gezien is kinderen krijgen over het algemeen toch wat gemakkelijker op jongere leeftijd....

En dan natuurlijk die heerlijke onbevangenheid…

Jong trouwen heeft toch iets romantisch....

Je gaat samen het avontuur van het volwassen leven aan.....

Je hebt misschien nog geen idee waar je over tien, twintig of veertig jaar zult staan, maar dat maakt eigenlijk helemaal niet uit....

Je gaat ervoor....samen....!

Met een hoofd vol dromen en een hart vol vertrouwen....

En dát is ook heus wel de charme van jong trouwen....

Je weet nog zo weinig van het leven....

En daardoor denk je misschien juist dat je alles weet....

Wist je trouwens dat uit cijfers van het CBS

blijkt dat het totale aantal echtscheidingen in Nederland al jaren daalt.....?

Verrassend.... ik had her niet gedacht...

Maar tegelijkertijd zie je daarentegen dan wel weer een opvallende stijging in wat de ‘grijze scheiding’ wordt genoemd....

En daar zijn verschillende redenen voor...

Zo heb je bijvoorbeeld de zogenaamde empty nest-fase...

De kinderen zijn het huis uit en ineens valt er niets meer samen op te voeden...

Geen broodtrommels, geen ouderavonden, geen voetbaltrainingen, geen discussies over bedtijd, geen “heb jij gezien waar de gymtas is".......?

En dan moeten twee mensen ineens weer ontdekken wat ze, behalve hun kinderen, eigenlijk nog met elkaar delen....

Oeps…

En dan heb je reden twee...dat pensioen....

Wil ik dit eigenijk weten…?

Ineens zit je hele dagen samen thuis...

En dat kan heerlijk zijn, maar het kan ook de dynamiek behoorlijk veranderen....

En soms wordt dan pijnlijk duidelijk dat partners in de loop der jaren vooral náást elkaar zijn gaan leven in plaats van mét elkaar....

Duh…daar ben ik voor Willem en mij helemaaaaaaal niet bang voor....

Wij zitten nog VOL plannen....

Sterker nog: Willem is dumber dan ooit en als ik straks niet meer hoeven te werken, vraag ik me eerder af wanneer we samen eens tijd krijgen om rustig achterover te zitten, want ook ik ga niet stilzitten....

Nog een reden trouwens is dat we met z'n allen steeds ouder en gemiddeld vitaler worden....

Zestig of vijfenzestig voelt voor veel mensen allang niet meer als het eindstation...

Je realiseert je dat je misschien nog twintig of dertig mooie jaren voor je hebt....

En er zijn mensen die denken:

Wil ik die jaren nog doorbrengen in een relatie waarin ik eigenlijk al jaren niet meer gelukkig ben.....?

Zoiets van.....en bedankt hè…

Ik moet er person kijk niet aan denken om dan wéér opnieuw te moeten beginnen...

Geen haar op m'n hoofd....

Ik heb me trouwens weleens afgevraagd of mensen de uitdrukkingen ‘vechten voor je huwelijk’ en ‘een huwelijk is een werkwoord’ eigenlijk nog kennen.....

Maar..... tádáááá, vegans genoeg zie je tegenwoordig een andere ontwikkeling....

Relatietherapie is namelijk populairder dan ooit....

Steeds meer stellen zoeken hulp voordat de boel volledig geëscaleerd is.....

Er zijn relatiecoaches, therapeuten, trainingen, workshops en tegenwoordig zelfs iets wat een 'relatie-check up" of ‘relatie-APK’ wordt genoemd.....

Een soort onderhoudsbeurt voor je huwelijk....

Ik zie het al voor me:....“Zo, mevrouw en meneer, we hebben de communicatie even nagekeken, de irritatie loopt iets te hoog op, de gezamenlijke tijd is wat laag en de verbinding kan wel een beurtje gebruiken.... Over zes maanden graag terugkomen".....

Maar eerlijk is eerlijk…

Misschien is het helemaal geen gek idee...

Vooral jongere stellen lijken daar écht anders naar te kijken....

Niet wachten totdat het huwelijk volledig in brand staat, maar eerder hulp zoeken wanneer er nog iets te redden én te versterken valt....

Tjonge voel ik daar een enorme generatiekloof.....??

Want vroeger betekende vechten voor je huwelijk nogal eens:....volhouden, incasseren, tanden op elkaar en vooral niet zeuren.....

Tegenwoordig betekent het dus eerder:

Praten, grenzen aangeven, hulp zoeken, persoonlijke groei, en leren hoe je elkaar weer kunt vinden....

Ja, ja…

Het kan dus wél.....

Maar…

Soms kan het ook niet....

En laten we dat vooral niet vergeten....

Want ik kom inderdaad uit die generatie van volhouden, incasseren en tanden op elkaar....

Ik heb 23 jaar lang tegen mijn better kunnen weten in, geprobeerd vol te houden....

23 jaar vernedering, bedreiging, geweld, intimidatie....

En vooral heel lang tegen mijn eigen gevoel in blijven geloven dat het misschien ooit anders zou worden....

Tot volhouden geen optie meer was...

Voor mij niet, en zeker niet voor de kinderen....

En juist daarom vind ik die ontwikkelingen van deze tijd helemaal niet zo verkeerd....

Hoe eerder hoe beter...

Praat, zoek hulp, kijk naar jezelf, leer elkaar kennen, leer vooral jezelf kennen....

Maar onthoud ook dat niet iedere relatie gered hóéft  of kan worden...

Sommige relaties hadden misschien nooit moeten beginnen....

Omdat je zelf nog niet rijp was....

Omdat je zwak was zonder eigenbeeld of eigenwaarde....

Omdat je geen goed voorbeeld had....

Omdat je dacht dat liefde hetzelfde was als volhouden....

En dan is geen enkele relatietherapie daartegen opgewassen....

Omdat er eerst iets anders nodig is:...zelfkennis, inzicht....

Weten wie je bent....

Wat je nodig hebt....

Wat je grenzen zijn....

En misschien vooral leren begrijpen waarom je ooit genoegen nam met iets waarvan je nu weet dat je het nooit meer zou accepteren....

Noot…

Ik had deze blog eigenlijk heel anders willen eindigen....

Want toen ik eraan begon, dacht ik écht alleen maar aan dat stralende stel van gisteren....

Aan die prachtige avond....

Aan liefde....

Aan twee mensen die bewust voor elkaar kiezen....

Aan foto's waar je gewoon blij van wordt....

Ik schreef mijn laatste zinnen…

En toen keek ik ineens naar de datum die hierboven mijn blog stond....

26 september.... en ik moest even slikken....

Want vandaag, 26 september 2026 op de kop af, zouden mijn ex en ik…41 jaar getrouwd zijn geweest....

Noem het bizar, noem het bijzonder....

Misschien zelfs een beetje wrang....

Een datum die ooit symbool stond voor het begin van mijn volwassen leven, staat nu vooral symbool voor hoe ontzettend veel een mensenleven kan veranderen....

Een huwelijk dat 41 jaar geleden begon...

Een huwelijk dat uiteindelijk niet bleef bestaan...

Een verleden waar ik heel lang dacht dat ik voor altijd aan vast zou zitten...

En een leven dat er nu, jaren later, zó anders uitziet...

Vandaag keek ik naar foto's van twee mensen die gisteren met liefde, vertrouwen en heel veel plezier samen hun toekomst tegemoet gingen...

En misschien is dat óók nog wel waarom deze datum ineens zo binnenkwam....

Omdat je soms pas achteraf begrijpt hoe bijzonder het is dat een leven niet loopt zoals je ooit dacht....

Sommige mensen blijven...

Sommige mensen gaan...

Sommige huwelijken houden stand...

Andere eindigen...

En soms begint na het einde pas het echte leren leven...

Dus ja…

Vandaag had ik eigenlijk gewoon willen nagenieten van een prachtige bruiloft...

En dat deed ik ook zeker....

Want tenslotte gaat het er niet om hoe lang je al getrouwd bent....

Niet hoe jong of oud je was toen je begon....

Niet of je überhaupt een relatie aan gaat maar juist dankbaar en gelukkig single blijft...

Het gaat erom of je vandaag, met alles wat je inmiddels over jezelf en het leven weet, nog steeds bewust naast die ander wilt staan....

En soms is het antwoord daarop: ja.

En soms is het antwoord: nee.

En soms…is juist dat laatste antwoord het begin van een heel nieuw leven....

En kijk mij nou....41 jaar later....

Nog steeds bezig met liefde....

Alleen inmiddels met een geheel aangepaste handleiding.....

En een gezonde dosis geluk.... 

25 september 2026

Dag van:

Och och… wat een dag...

Assistente ziek, geen inval.

En dus draai je je klas met een flexondersteuner, een ondersteuner op therapeutische basis én op één na alle kleuters...

En eerlijk is eerlijk: de sfeer was goed, hartstikke goed zelfs....

Maar aanpoten was het wel....

Zo’n dag waarop je van hot naar her vliegt, ondertussen probeert twintig dingen tegelijk in de gaten te houden en aan het eind van de dag het gevoel hebt dat je ongeveer drie werkdagen in één hebt gepropt...

En ik heb me na vandaag één ding voorgenomen....

Wat betreft altijd maar iedereen te hulp schieten, geldt vanaf nu mijn nieuwe levensmotto:

“Al te goed is buurmans gek.”

Of, in prachtig Oud-Nederlands:

“Collega’s in de nood, honderd in een lood.”

Oftewel…

Daar ben ik wel een beetje klaar mee....

Maar gelukkig had ik nog iets anders aan mijn hoofd...

Iets leuks...

’s Avonds een bruiloft..!

En niet zomaar eentje, de bruiloft van één van de verpleegsters van één van mijn oud-leerlingen....

En dat vind ik nou zo mooi....

Uit het oog is gelukkig niet altijd uit het hart....

Dus daar moest natuurlijk op gepaste wijze acte de présence worden gegeven...

Alleen… daar was één klein probleempje...

Mijn kledingkast...

Nou heb ik heus wel wat kleding...

Maar als het om feestkleding gaat, heerst er enige schaarste op de kleerhangers en planken...

En aangezien ik mezelf de afgelopen weken ongeveer de pokke heb gewerkt, had ik ook niet bepaald tijd gehad om eens gezellig te gaan shoppen...

Dus ik vlucht redelijk bijtijds de school uit.

Er moest nú iets feestelijks worden gescoord...

Een te gekke rok heb ik thuis, maar ja…wat moet daarop....?

Heb ik weer.

Op weg naar huis will je dan nog even snel iets leuks zoeken en dan…

BAM....

Een mega-ongeval...

Precies vóór de weg waar ik de doodlopende weg verlaat en de grote weg op wil rijden....

En daar sta je dan...

Omringd door verblindende zwaailichten....

En nóg meer zwaailichten....

Mannen in gele hesjes...

Mannen in oranje hesjes...

Blauwe uniformen...

Een takelwagen...

En waarschijnlijk nog een heel circus aan hulpverleners dat ik door al die lampen nauwelijks kon zien....

En ik maar wachten....

En natuurlijk gebeurt zoiets precies wanneer je haast hebt....

Maar dan mag ik oversteken en eindelijk verder...

Nu moet ik me alleen nóg meer haasten...

Maar goed…

Onder druk presteer ik vaak op z’n best...

En ja hoor...

Twintig minuten na amongst in de kledingwinkel,  heb ik iets gevonden...

Passen....?

Welnee...!

Daar hebben we natuurlijk geen tijd voor....

Gewoon meenemen, komt vast goed...

Maar dan…de schoenen...

Welke schoenen doe ik aan...?

Geen laarzen, nee....

Maar iets anders in die kleur heb ik niet....

Sneakers, ja die heb ik wel in die kleur....

Maar om nou op sneakers naar een bruiloft te gaan… dat vind ik toch nét iets te ver gaan....

Dus hup, ook nog even een schoenenwinkel in...

Wow… mooie kleur...

Maar die hak..!

Help..!

Andere schoen...

Wow… ook mooi...

Maar die gaat gegarandeerd bij de hiel voor een mooie verzameling blaren zorgen...

Volgende, oehhh nee...

Die knellen bij mijn tenen al als ik er alleen maar naar kijk....

Maar gelukkig…ik slaag...

Een chique beige schoentje...

Een wat lagere hak....

Een strikje bovenop....

Feestelijker kan ik het niet bedenken....

Nu op naar Didam, partycentrum De Plok....

Van een walking dinner met live muziek, een barbecue experience tot een Italiaanse tafel, het is allemaal mogelijk. Van een ceremonie op het buitenveld tot knus in de kroeg. Ieder feest is uniek, precies uitgevoerd op de manier zoals je je dat hebben voorgesteld.

s Avonds gaat het dak eraf

Lekker dansen met een DJ of een 5-koppige band, in ieder geval met lekkere drankjes.

Op de parkeerplaats zal ik ook de andere verpleegsters ontmoeten....

Het cadeauplan is simpel...

Een mooie verlichte stolp met een gouden hart....

Een dito bijpassend envelopje...

Een mooi kaartje zelfs stijl...

Iedereen schrijft er een wens op, stopt er geld bij en klaar...

Alleen…die kaartjes moeten nog wel ter plekke worden geschreven, en de envelopjes gevuld...

Dus waar doe je dat....?

Op de parkeerplaats natuurlijk....

Bijna tegelijkertijd komt iedereen aanrijden, dus binnen de kortste keren is de klus geklaard...

En dan…

Naar binnen..!

Op naar het feest....

Bij De Plok eerst koffie...

Met een allerlekkerst gebakje...

De bruid en bruidegom laten nog even op zich wachten...

Maar dan…half negen...

De DJ zet de muziek aan...

Alle lampen en effecten gaan los...

Grote neonletters verschijnen...

"WENDY & FRITS.

Welkom op hun bruiloft"....!

De muziek zet in....

En dan komt het bruidspaar binnen...

Ze rennen bijna de dansvloer op en openen het feest met een geweldige dans op een mix van vier nummers...

Je ziet dat de bruid zenuwachtig is...

Maar de dans gaat foutloos, en zelfs de lift lukt....

En vanaf dat moment kunnen ze alle gasten langs....

Veel leuker dan de hele avond achter een tafel moeten staan....

Ook wij komen aan de beurt...

Maar dan willen we maar één ding.... ook de dansvloer op....!

En geloof me…

Wij hebben gedanst...

Op ABBA, Tina Turner, Dolly Parton, Saturday Night Fever....

En werkelijk een wereld aan muziek uit de jaren tachtig en negentig waar geen einde aan kwam....

Af en toe moesten we even bijkomen...

Buiten op het terras...

Even zitten en op adem komen....

Maar ja…

Na een paar minuten begonnen die voetjes dan alweer te kriebelen....

Dus hup, weer naar binnen, weer de dansvloer op...

Er kwam zelfs nog een zanger optreden....

En natuurlijk bleven we dansen....

Tot de late uurtjes....

Nou ja…

Bijna.

Want ergens bijna am het einde begon mijn lichaam toch subtiel een boodschap af te geven...

Mijn knollen waren op...

Mijn voeten in nieuwe schoenen begonnen te smeken om een voetbad...

En die nieuwe beige schoentjes wilden héél graag uit...

Eerlijk gezegd…na zo’n werkweek zat het er gewoon niet meer in om ook nog het allerallerlaatste uurtje mee te pakken...

Jammer...?

Een beetje...

Maar spijt...?

Geen seconde....

Want wat was het heerlijk....

Weer eens dansen, lachen, herinneringen ophalen, nieuwe verhalen van elkaar horen....

En vooral…

Dat stralende bruidspaar zien...

Ik heb in mijn leven heel wat gelukkige blije bruidsparen gezien....

Maar ik geloof niet dat ik ooit een bruidspaar zo letterlijk heb zien stralen als deze twee...

Zo’n avond waarop je even alles vergeet...

De werkdruk, de zieke assistente, de flexondersteuners, de administratie... enz...

Gewoon even genieten....!!

Even na twaalven kom ik thuis...

En dan is het hoogste tijd om mijn beige lakmuiltjes uit te gooien...

Die mogen hun dienst voor vandaag beëindigen voor de petemoei weer langs komt een ze in klompen veranderd...

Tja,  ach…mijn prins zit tenslotte toch al in zijn stoel op me te wachten....

Dus ik kan mijn schoenen met een jolige zwaai weer in het rek zetten....

Voor een volgend feest....

Want wie weet…misschien hoef ik dan niet eerst een ongeval, een schoenencrisis en een halve sprint door het winkelcentrum te overleven...

Maar één ding weet ik zeker:...het was het allemaal meer dan waard...!!

24 september 2026

Dag van:

Op je vrije donderdag en beetje uitslapen...

Niet overdreven veel, maar toch die uurtjes langer dan normaliter je wekker af gaat....

Oeps... en dan meteen zien dat je heel wat appjes gemist hebt...

Schoolappjes....

Nu kun je denken "boeiuhhhh, het is mijn vrije dag".... maar zo werkt dat dus niet....

Je opent direct je app en leest dat notabene je eigen assistente door buikgriep is geveld....

Ach jeetje.... en eigenijk is ze nooit ziek....

Maar ja, het heerst....

Je voelt je even verantwoordelijk voor je klas, maar laat het weer los....

Althans, dat probeert je ratio je in te geven...

"Niet doen.... je hebt een goede duopartner"...

En dat is ook absoluut zo...

Blijer dan met deze duopartner hadden ze me niet kunnen maken....

Maar toch hè.....

Al die doemscenarios, die ik heus ook zelf regelmatig beleef hoor,  draaien zich als filmpjes in mijn hoofd af....

Het is een worsteling van ratio en gevoel dat zich in mij afspeelt.....

Maar ja hè...

In Holland staat mijn thuis enz....

In dat thuis daar woont een man...

En in dat thuis daar woont een man...

En in dat thuis daar woont een man ja ja...

Van je tjilngela tjingela hopsasa....

En net als je zover opgekalefaterd bent dat je je weer aan de buitenwereld durft te vertonen, aan je eerste kop koffie denkt en aan je thuiswerk, dan gaat het alweer van "Wampie"!!!!!!!!.....

Er werkt weer eens een programma op z'n computer niet....

Een essentieel muziekdownload programma dat hij nodig heeft voor zijn optredens en diensten....

En dat is niet de eerste keer....

Ik ontdek ook dat Willem wel een heeeeeeeeel vreemde YouTube versie op z'n desktop heeft staan....

En dan hè..... als ik vraag hoe dat kan.....

"Gééééén idee ik heb niks gedaan, het was er ineens,  ik heb nergens aan gezeten... niks aangeklikt....stomme zelfdenkende computers".....

Zucht, nee hij heeft nooit wat gedaan en nergens op geklikt of aangezeten....

Duhhhhhhh.....!!!

Enfin, ik fix het weer en maak maar een snelkoppeling goede versie YouTube....

En nu alleen daar op klikken Willem....

En net neem ik een slok koffie en doe mijn laptop schooltas open om voor school te beginnen of....

"We kunnen ook wel meteen even Netflix regelen"..... ik betaal veel te veel....

Geef die man een vinger en..... dag hand....

Hij wil geen premium abonnement meer, maar een standaard met één toegevoegd lid....

Willem heb je je al verdiept in die abonnementen...?

Nee dat dus niet, maar hoeft ook niet want hij wil gewoon minder betalen....

En daar gaan we....

"Ik kan hun nummer niet vinden, hoe kan dat nou"...?

"Ik moet via die app dat nummer vinden"....

Nee Willem via de website en dan je account....

"Nee hoor ik zie niks"....

"Fuck de computer wereld, ik haat dit"...

Eigenwijs als ik ben vertel ik toch het verschil tussen basic, standaard en premium....

Willem blijft verwoed op één of andere manier proberen het nummer te vinden....

Tja, en daar begint tussen zoeken en luisteren door  een besef door te dringen...

Zodra hij 'minder kwaliteit' hoort staakt hij alles..... want oh wee als Willem aan verminderde kwaliteit beeld en vooral geluid moet inboeten.....dat nooit....!!!

Dus na drie kwartier gezucht, getier, gemopper,  buitensporig geïrriteerd zijn, is zijn conclusie: 'ach het scheelt eigenijk niet eens zo heel veel geld, een paar euro maar'....

Drie kwartier crisis voor niks dus....

Het lijstje ellende gaat door....

-En de man van het glas opmeten in verband met die scheur in het glas,  is laat...

-En wanneer moet ik dan mee naar die optometrist van jou...?

-En wat zijn dat dan voor druppels dat je niet mag rijden....?

-En zondag van Drachten weer naar Duiven is eigenijk teveel....

-En je hebt geen appeltaart gebakken...

-En we hebben te weinig tijd voor elkaar (gister nog uit eten geweest hè!!)....

-En Borre is er niet... hij wil weer een pup...

-En wat is dat voor gezeur op tv dat eigenaren van bijtgrage honden verplicht op cursus moeten....

Hij heeft zijn honden prima over controle...dat gezeur altijd....

-En hij kan zich niet meer blij voelen...

-En zijn beste vriend heeft nog maar één keer gebeld.... ik ga kappen met die vriendschap na 60 jaar....

-En hij heeft pijn want zijn gebitframe zit niet goed.... zonde van al dat geld...

En dan......dan komen de tranen gelukkig....

Pfffft.... je zal je maar depri voelen....!!

Dus stel ik mijn thuiswerk maar uit en geef hem een knuffel en luister naar het leed dat hij herhaald uitkraamt....

Dan gaat de telefoon...

Een andere vriend belt en nodigt hem uit om de wedstrijd Nederland Duitsland vanavond bij hem te komen bekijken....

Aan de donkere hemel begint weer een lichtje te gloren.....

En ik denk dat hij het voorlopig maar van die kleine lichtjes even moet hebben....

Rouwen duurt lang.... zeker als je Willem heet....

23 september 2026

Dag van:

 Tja.... waar begin je dan over op zo'n dag als vandaag...

Dat er vandaag maar liefst 6 kinderen, om verschillende redenen,  in de klas afwezig waren....

Je de andere klassen blij kon maken met je overschot aan personeel en de ondersteuner met haar extra tijd, die ze nu eindelijk eens aan verslagen schrijven kon besteden...?

En wij als juf en assistente die de puntjes weer eens op de i konden zetten qua klassenorganisatie....?

Dat je tijd had voor extra aandacht voor de overgebleven kinderen....?

Of dat de posters van Wakker Dier tóch zichtbaar mogen zijn op reclameborden op stations.... 

NS Stations weigerde dat, waarop de dierenrechtenorganisatie naar de rechter stapte.....

Die gaf Wakker Dier woensdag gelijk in een kort geding.....

Wakker Dier wil daarmee alleen maar op stations posters laten ophangen met daarop een koe, een varken, een kip en de vraag: "Zullen we eens een dagje niet 650.000 dieren eten"....?

Daarmee vraagt Wakker Dier aandacht voor het jaarlijkse initiatief Eet Geen Dierendag.....

Ik begrijp de commotie van de NS niet....

Er mogen wel posters handen van engerds van de PVV en de FvD for onzin uitkramen, en daarmee ook nog eens een gevaar vormen voor onze maatschappij en voor het fatsoenlijke en menselijk omgaan met elkaar....

Maar onschuldige posters van een koe, varken en kip wilden ze dan weer niet....

NS Stations zegt het belangrijk te vinden dat iedereen zich "welkom en prettig voelt" op stations....

Nou ik voel me compleet onveilig en niet welkom met gezichten als die van Wilders of Baudet op stations....

Nu jullie weer....

En natuurlijk wil ik het hebben over het overlijden van Sjoerd Kuyper....

Aaaaah één van mijn favoriete kinderboekenschrijvers.....

Vooral zijn boek Robin en God heb ik verslonden en over en over gelezen...

Robin praat met zijn opa over God en of deze nou wel of niet bestaat.....en of Hij gevaarlijk of lief is.....

Papa is een vrij overtuigde atheïst en vindt het geloof onzin van vroeger.....

Opa gelooft juist wel (of probeert dat heel hard) en kan prachtig vertellen over 'Onze Lieve Heer'.......

Robin zit hier tussenin.....

Hij gebruikt de verhalen van opa om zijn eigen beeld van de wereld te vormen en stelt ontwapenende vragen....

En hij schreef natuurlijk het boek "zakmes"... welke ook verfilmd is...

Je weet wel.... dat boek over de zesjarige Mees die per ongeluk het geliefde zakmes van zijn beste vriend Tim in zijn broekzak heeft gehouden....

Mees wil het mes heel graag teruggeven, maar hij weet niet waar Tim precies woont.....

Hij durft het aan niemand te vragen....

Hij is bang dat volwassenen denken dat hij het mes heeft gestolen....

74 Jaar werd de schrijver... te jong....

Zoveel prijzen gewonnen en zoveel meer gedaan dan kinderboeken schrijven...

Ik denk dat ik Robin en God nog maar eens ga lezen...

Misschien dat ik dan snap waarom mensen.... en zeker zulke mooie mensen dood gaan....

En ik had vandaag de volgende gedachte ineens....

Ik hoor steeds maar weer zeggen dat we, of ze, de wereld mooier moeten maken...

En steeds denk ik dan weer "hallo, de wereld was toch mooi... 

We hebben ooit een prachtig mooie paradijselijke wereld opgeleverd gekregen....

Wij hebben hem zelf in de loop der tijd verziekt"...

Laten we toch eens ophouden met die term 'mooier maken, en laten we het hebben over 'de wereld mooi houden'....

En daar waren wij vieren, die vanavond uit eten gingen, het allevier over eens....