Dag van:
Ze hebben er zulke prachtige namen voor...
Leerlingenadministratie; aanmeldingen, uitschrijvingen, groepsindelingen, absenties, ondersteuningsbehoeften…
Zorgdossier; ontwikkelingsperspectieven, OPP’s, individuele handelingsplannen, verslagen van externen, jeugdzorg, samenwerkingsverbanden....
Bekostiging en toelaatbaarheid; de TLV’s aanvragen, verantwoorden en verlengen, zorgondersteuning aanvragen, zorgen dat de juiste financiering en indicatie geregeld zijn....
Maatwerk; want ieder dossier is uniek en ieder kind heeft natuurlijk zijn eigen ondersteuningsbehoeften en wettelijke kaders....
Uitstroombestemming; het verwachte eindniveau, de vervolgbestemming....
Waar moet dit kind uiteindelijk terechtkomen...?
Dagrapportages en overdrachten; opvallend gedrag, incidenten, emotioneel welbevinden, medische bijzonderheden, fysieke bijzonderheden.....
Doelenregistratie; hoe staat het met dat ene leerdoel....?
Kan ik het al afvinken...?
MDO-verslagen; want in het speciaal onderwijs werk je natuurlijk samen met gedragsdeskundigen, orthopedagogen, intern begeleiders, therapeuten en nog een hele stoet mensen die allemaal het beste voor het kind willen....
En dus moeten de afspraken uit al die overleggen ook weer nauwkeurig worden vastgelegd....
Dan hebben we nog de communicatie met ouders; weekbrieven, E-mails, belletjes, gesprekken, afspraken, verslagen.... Ouderbetrokkenheid; instemmingsrecht op het OPP....
En natuurlijk de medische protocollen; medicatie, medische handelingen, bijzonderheden....
Wat moet wanneer, hoe en door wie...?
En dan is er ook nog…
Het lesprogramma en de lesvoorbereiding....
Want ja, uiteindelijk zijn we toch ook nog leerkrachten....
Dus moeten de lessen aansluiten bij de doelen....
Wat ga je doen..?
Hoe ga je het doen...?
Wat heb je nodig...?
Welke ondersteuning heeft welk kind nodig...?
Maar vooral:...wanneer ga je die les eigenlijk geven....?
Ik wilde het toch maar eens allemaal
opschrijven....
opschrijven....
Want vandaag was helaas alweer zo’n administratieve dag....
Niet alleen de verslagen die meteen geschreven moeten worden, maar ook nog ingewikkelde urenberekeningen....
Want blijkbaar moet een mens tegenwoordig naast lesgeven, begeleiden, observeren, rapporteren, tegelijkertijd ook een soort parttime wiskundige zijn....
Daar tussendoor nog een gesprek met de logopedist en de student/stagiaire orthopedagogiek....
Gelukkig belde een gezinsbegeleider die zou komen af....
Dat klinkt misschien een beetje onaardig....
Maar geloof me…
Soms is een afzegging gewoon een cadeautje....
En ik kon en boekje voorlezen.... happy moment...
En alsof de dag nog niet voldoende gevuld was, stond er na afloop ook nog een ÉÉN KIND ÉÉN PLAN-bespreking met de mensen van de revalidatie op het programma....
Heel belangrijk natuurlijk....
Heel nuttig...heel waardevol....
Maar ergens in mijn hoofd bleef ondertussen één heel klein stemmetje roepen: WANNEER MOET IK DAN DIE KINDEREN NOG LESGEVEN...?
Want een schitterende lesvoorbereiding maken is één ding, die les vervolgens ook daadwerkelijk geven een ander ding…
Dat begint soms verdacht veel te lijken op het zoeken naar tijd in een hooiberg....
Een héél grote hooiberg....
Maar goed.
Over de kinderen heb ik vandaag dus eigenlijk maar weinig leuks te vertellen....
Mijn handen waren voornamelijk druk op het toetsenbord....
En toch…
Was er één "kind" waar vandaag wél opvallend veel over te vertellen viel...
Charlie...onze schoolhond.
Een labradoodle van vier maanden oud....
Keileuk natuurlijk...
Zo’n puppy in school is tenslotte altijd gezellig....
Een beetje kwispelen hier, een knuffel daar en tussendoor vooral heel veel enthousiasme....
Maar vandaag leerde ik iets nieuws....
Charlie zit namelijk midden in de juveniele fase....
Dé juveniele fase....
En honden hebben rond de leeftijd van drie tot zes maanden blijkbaar een biologische angstfase....
Ineens kan iets waar ze gisteren nog totaal geen probleem mee hadden, opeens ontzettend eng zijn...
Een vuilnisbak, een passerende driewiel fietser, een hard geluid, een vreemd voorwerp....
Of…personeel en kinderen.
Tja....
Daar heb je dan een schoolhond voor....
En als Charlie het spannend vindt, dan laat hij dat ook gerust horen....
Blaffen kan hij namelijk uitstekend...
Onze conciërge en directeur, tevens de baasjes en opvoeders van deze kleine viervoeter, hebben er hun handen dan ook behoorlijk vol aan....
Ik had eerlijk gezegd nog nooit van die angstfase gehoord...
Maar ineens zag ik de overeenkomst.
Charlie zit midden in zijn eigen ontwikkelingsperspectief....
Met zijn eigen doelen....
Zijn eigen ondersteuningsbehoeften....
Zijn eigen gedragsregistratie....
Misschien moeten we voor hem ook maar een OPP gaan maken....
Ondersteuningsbehoefte: één koekje...
Doelstelling periode 1: minder blaffen naar personeel....
Uitstroombestemming: volwassen hond...
MDO: conciërge, directeur en eventueel de dierenarts of gedragsdeskundige....
En de evaluatie...?
Die is waarschijnlijk iedere vijf minuten:...“Hoe gaat het met Charlie?”
Kijk, dat is nou eens een dossier waar ik wél vrolijk van word....
Maar goed, morgen is er weer een nieuwe dag....
Nieuwe doelen, nieuwe administratie, nieuwe afspraken....
En hopelijk ook een beetje tijd om daadwerkelijk te doen waarvoor we ooit voor dit vak kozen:...kinderen iets leren...
Want hoe prachtig al die benamingen ook klinken…
Een kind is uiteindelijk geen OPP, geen TLV, geen MDO-verslag en geen doelenregistratie.
Het is gewoon een kind....
Dat soms moet leren en spelen...
Soms moet lachen, soms moet huilen, hihi en soms moet blaffen....
Maar vooral een juf nodig heeft die even naast hem komt zitten....
En dáár zou ik eigenlijk het liefst mijn toetsenbord voor inruilen....
Maar ja…dat toetsenbord heeft vandaag duidelijk gewonnen....
