Dag van:
Wat een rust…
Behalve ergens in de verte, dat vertrouwde geluid van kinderstemmen.....
Gelach dat door het bos dwarrelt, als een vrolijke echo tussen de bomen......
Ze spelen.....
In het bos, aan het water.....
Zonder schermpjes.....
Zonder haast....
Geen spelletjes op tablets, geen filmpjes op mobieltjes…
Alleen modderige handen, natte schoenen en ogen vol verwondering.....
Spelen met wat de natuur zomaar geeft.....
Vroeger trok ik er zelf ook op uit met mijn kinderen, want cd wijk waar we woonden had dan wel een parkje maar geen natuur zoals hier....
Maar stiekem had ik ze dit ook zo gegund…
Een huis aan het water, midden in het groen.
En nu…
Nu mogen de kleinkinderen het beleven.....
Wat een rijkdom.....
Geloof maar dat deze oma het er druk mee had toen ze klein waren.....
Potjes voor kikkervisjes, kevers en lieveheersbeestjes......
Emmertjes, schepnetjes en hengeltjes zodra er “gevist” moet worden......
En hoeveel rubberbootjes we hebben opgeblazen…
Ik ben de tel allang kwijt.....
Maar wat een plezier.....
En nu zit ik hier nog steeds......
Gewoon… te genieten.....
Het kost me een vermogen aan brood, nootjes en ander voer voor eenden, zwanen, ganzen en vogeltjes.... maar het is zó gezellig....
Nú ook.... ik zit weer even buiten en vier ganzen zitten al een half uur voor me in alle rust....
Sereniteit krijgt hier zijn werkelijke betekenis denk ik wel eens...
Sereniteit.... die diepe staat van innerlijke rust, kalmte en geestelijk evenwicht, gemoedsrust...... zielenrust......
Die diepe rust van binnen.....
Kalmte.....
Evenwicht.....
Een helderheid waarin alles even op z’n plek valt.....
Hoe je werkdag ook was…hier mag je loslaten.....
Behalve dan het irritante geluid van meerkoeten, klinkt gegak van ganzen, gesnater van eenden, het zachtjes grommen en grondelen van de zwanen, én het getwiet en gefluit van die rijkdom aan vogeltjes, als de mooiste symfonie....
Jammer dat ikzelf nog zoveel bronchitis lawaai produceer.....
En thuis is het natuurlijk niet alleen maar pais en vree in huisje “soms niet weltevree”.....
Willems uitslag van die toxische rommel wil maar niet verdwijnen.....
En die dure zalf.....?
Geen enkel effect......
Dus: Sudocreme moet er komen....
Voor hem… én voor mij maar meteen eucalyptusbalsem.....
Misschien slaap ik dan vannacht wat beter..... en anders kan ik meteen wallen wegwerkcreme meenemen.....
En ach, laat ik ook zo’n neusdouche proberen.....
Baat het niet, dan schaadt het niet.....
En zie daar…
Wat bedoeld is voor babybilletjes, blijkt wonderen te doen.
Langzaam trekt het branderige weg…
en Willems huid krijgt weer die vertrouwde zachte roze kleur.....
Vanavond nog een stille zaterdagdienst.....
Een soort Paaswake.....
Willem heeft alles tot in de puntjes voorbereid.....
Als ik de microfoon in de houder zet, zie ik een wirwar aan voorbereiding
waar waarschijnlijk alleen hij wijs uit wordt.....
Jan en ik duiken het techniekhok in....
Beamen en streamen.....
En dan blijkt weer dat licht toch best handig is als je knopjes moet bedienen.....
Maar nee.... alle lichten moeten uit.....
“Sfeerbevorderend,” zegt de voorbereiding......
Dat zal vast…
Maar wij zitten met onze telefoonlampjes te zoeken naar knoppen, dia’s en een beetje overzicht om überhaupt iets op YouTube en de schermen in de kerk te krijgen.....
Toch wordt het een mooie, ingetogen dienst.
Nou ja… helemaal stil was het niet.....
Een mobieltje van een kerkganger ging maar liefst vier keer af, met zo'n ringtone die luid verkondigde dat er een berichtje binnenkwam.....
Jammer alleen dat de eigenaresse het zelf niet hoorde..... ze is aardig doof al...
Willem ging onverstoorbaar verder.
Maar wij…in het hok…wij konden een klein, ongepast grinnikje niet onderdrukken.....
En zo eindigt de dag.....
Met rust....
Met leven.....
En met verhalen die gewoon ontstaan…
als je de tijd neemt om ze te zien......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten