Dag van:
Vandaag heb ik een 'ziel onder de arm' dag....
Herken je dat gevoel...?
Dat je je nutteloos voelende, ronddwalende gevoel zonder doel......
Het is dat typische gevoel van immense leegte waarbij je niet weet wat je met jezelf aan moet......
Was dat eerst het gevoel van bezig zijn met je lijf.....niet weten of je nou liggen, staan of zitten moest van de pijn.... niet eens de overlevingsdrang maar het pure overleven..... nu is het dat niet weten wat te doen, wat te kunnen, wat te betekenen.....
Ik kan nog geen kattenbak verschonen, geen was in de machine doen, geen onderbroek meer op een normale manier aantrekken....
En ik vergeet te kijken naar wat ik inmiddels weer allemaal wél kan.....
En wat ik onderschat heb is wat het tussen je oren met je doet....
Die continue angst om een verkeerde beweging te maken....
Bij elk pijntje denken 'daar komt het weer'....
En maar één ding weten "DIT NOOIT MEER"....!!!!
Even leeft mijn wereld op als mijn zoon belt....
Wat ik in alle blogs niet verteld heb is dat hij hartaanval verschijnselen heeft gehad twee weken geleden en daarna de volgende dag er een TIA eroverheen kreeg....
Bizar genoeg op dezelfde leeftijd die ik had toen ik een TIA kreeg....
Hij rommelt sowieso al heel wat tijd met zijn gezondheid, ziekenhuis in en uit, therapie volgend en weer stoppen....
Maar vandaag..... vandaag komt daar ineens de uitslag van onderzoeken bij de neuroloog en cardioloog.....
Een jonge neuroloog die blijkbaar verder keek dan zijn neus lang was en op de hoogte was van nieuwere ontwikkelingen....
En eureka.....CYP2C19 Ultrasnel (Ultrarapid Metabolizer.....
Genotype CYP2C19*17/*17: Je hebt van beide ouders een specifieke variant van het gen meegekregen (de *17 allelen).....
Deze varianten zorgen ervoor dat het enzym hyperactief is......
Ultrasnel metabolisme: Omdat de enzymen zo hard werken, breekt de lever bepaalde medicijnen veel sneller af dan gemiddeld....
Hij heeft dus al die jaren medicatie, voor darmen, hart, migraine, gal, gemoedsrust moeten slikken die zo snel werden afgebroken dat ze hun werk niet eens konden doen....
Al- die- jaren- voor- niks......!!!
Al die jaren dat klachten maar bleven aanhouden en verergerden....
Maar nu is het gevonden....!
En ik ben zo blij voor hem.....!
Maar een kwartier later zit die ziel van mij
weer op een plek waar ik hem helemaal niet hebben wil.....
weer op een plek waar ik hem helemaal niet hebben wil.....
Focus weg, concentratie weg... ik kan nog geen boek lezen en geen podcast afluisteren....
De rusteloze benen (RSL) vieren hoogtij door het gebrek aan dopamine.... dat ik weer niet aan kan maken omdat ik maar thuis zit en weinig kan....
Bewoog ik op school teveel, hier thuis is het te weinig....
Mijn balans is zoek, het vertrouwen in mezelf ook even....
Nou ja, zo'n dag dus.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten