Dag van:
Het begon onschuldig.
Ik keek ’s ochtends naar buiten en dacht: 'Ah joh, een beetje koud.....kan ik hebben'.....
Maar nee.......
Dit was geen 'beetje koud'.......dit was kou met een bite........
De temperatuur zat zo ver onder nul dat zelfs de thermometer zei:
'Luister… ik doe mijn best, maar dit is niet meer gezond'......
Tenminste niet voor auto's.....
Beter gezegd voor Willems auto....
Hier volgt het waargebeurde ochtend verhaal:
Het was zo’n ochtend waarvan je achteraf denkt:
"Dit hadden we gewoon moeten afzeggen".....
Maar nee..... een voorganger kan niet gemist worden we gingen dus naar de kerk......
Dat alleen al was optimistisch......
De auto dacht daar anders over......
De portieren zaten potdicht......
Niet een 'beetje vast'.....maar 'ik-ben-één-met-de-auto-en-jij-mag-er-niet-in', vast.......
Dus Willem, gedreven door kou, tijdsdruk en een vleugje existentiële woede, besluit:
A la donder en geweld die deur open...... ik moet weg.....
De deur ging open......euhhhhhh....de rubbers ook.......
Het gehele bijrijdersportierrubber, compleet los.......
En in dat rubber......dáár zaten dus… CONTACTEN in......voor de deurvergrendeling.......wat we natuurlijk niet wisten......
Waarom zou je ook nietwaar.......
Wij zijn tenslotte geen autobouwers, wij zijn wereldverbeteraars....
Gevolg:
De auto: open
Wij: erin... oeps vergeten voorruit ijsvrij te maken....
Willem: eruit
Deuren: NOPE dat gaan we niet doen....
We zaten vast........IN. DE. AUTO.......
Dat moment waarop je denkt:
"Dit is hoe mensen lokaal nieuws worden"......
Willem krijgt een paniekaanval.....
Een heftige paniekaanval....
Hij kijkt niet links......
Niet rechts......
Hij ziet geen stoel, geen stuur, geen mens, geen mij....
Hij ziet alleen: ACHTERUITGANG......
Hij duikt.....en ik overdrijf NIET, als een ontsnapte zeeleeuw over mij heen,
schopt tegen deuren, zwaait met ledematen,
en JA HOOR…één achterdeur springt open.....
VRIJHEID....!
Maar…
De auto denkt: 'ABSOLUUT NIET'......
ALLE ALARMEN
ALLE PIEPEN
ALLE LICHTEN
ALLE SYSTEMEN
Die semi-automatische computerauto ging volledig in existentiële crisis.......
En toch….WIJ MOESTEN NAAR DE KERK......
Want voorgaan...... Want muziekapparatuur voor het fluitspel......Want Willem......Want principes......
En mijn auto was geen optie.....
Niet omdat hij kapot of ook dichtgevroren was.....
Nee, nee.....
Omdat hij niet kerkwaardig genoeg is voor de apparatuur.......
Dus wij…met een auto waar we niet uit kunnen en die niet op slot kan..... maar de kerk...
En wie weet na het ritje en de verwarming voluit, is het leed geleden.....
NIET DUS.....!!!!
Bij de kerk: exact hetzelfde verhaal......
We komen er NIET UIT......
Omstanders verzamelen zich.....
Er ontstaat een soort auto-evangelisatie.....
We worden gered door iemand van de kinderdienst....
En dan zegt iemand ineens, met de wijsheid van een profeet:
"Volgens mij moeten die rubbers contact maken, er zit iets van ijzer in"....
WIJ:
Rubbers tegen de deur aan drukken....
EN JA HOOR....
De deur gaat open..... en dicht.... en weer open.... en dicht.....
HOERA.......
Maar….de auto kan nu niet meer op slot......
Dus daar staan we......bij de kerk.....met een open auto.....met apparatuur......met adrenaline.....
En een kerkdienst die al bijna beginnen moet......
Wij schuiven naar binnen met die blik van:
'Het ligt niet aan ons...... maar de auto is bezeten'......
Resultaat:
Verlate kerkdienst.....
Emotioneel uitgeput.....
Mechanisch getraumatiseerd.....
Spiritueel… nou ja… geprobeerd.....
Conclusie van de ochtend:
Kou: 1
Auto: 0
Zenuwstelsel: verdwenen
Kerk: gehaald (technisch gezien)
En wij......?......wij zijn er ZO. KLAAR. MEE.....
En dan verder......
Na de dienst met een onverwachte toch nog volle kerk en een dienst over onthaasten (goeie Willem!!).... op jacht naar slotontdooier, de-ice spray, vaseline, ducktape.....
Neeeeeeeeeergens meer te krijgen....
Drie pompstations, twee Action winkels, één Gamma.... noppes, nada.....
Nog één bus ruitenontdooier..... en die neem ik dus maar mee....
We doen de boodschappen, smeren vet en olie op rubbers..... en toen was er KOFFIE.....
En dan begint HET volgende GEDOE....
Ping....!
WhatsApp:
"Heb je het gelezen"?....
Nee dus.....
School-app:
"Beste ouders, vanwege mogelijke ijzel houden we de situatie in de gaten, maar één vervoersmaatschappij rijdt al niet in verband met code oranje morgen.... maar we houden het in de gaten"....
In de gaten houden.....?!
Ik sta zelf al wankelend in de keuken, vastgeplakt aan de vloer door statische elektriciteit en wanhoop.......
Ping.....!
Nog een bericht:
Misschien wel school.....misschien niet.....
Nee, collega's.....
Ping....!
School:......
Ik moet NU weten of ik: een broodtrommel moet vullen, of gewoon weer onder een deken mag verdwijnen en doen alsof januari niet bestaat..... of later mag komen....
Ja dat laatste dus..... personeel komt later.... als de ijzel voorbij is.... maar om 9 uur zijn ze er zeker, luidt het bericht.....
En zelf kinderen brengen want er rijdt geen busje.....
Buiten glijdt een buurman voorbij.
Niet lopend.....
Niet rennend.....
Maar elegant horizontaal, alsof hij auditie doet voor 'Schaatsen zonder schaatsen'.....
Auto’s maken geluiden die klinken als angst.....
Fietsen bestaan niet meer......
En schoenen......?
Wat zijn dat ook alweer....?
En dan, het ultieme moment:
PING!
De ouders.... wij brengen wel, wij niet, wij misschien.....
Net op het moment dat:
de motivatie alhaast officieel was overleden
en ik emotioneel al in april zat.....
Ik trek mijn dikke vest aan, kijk mezelf in de spiegel en zeg:
"Het is goed zo.....ik ben er klaar mee......ik ga dit Nederlandse winterleven niet meer serieus nemen'....
En ergens, diep vanbinnen, hoor ik de lente fluisteren:
"Nog even"........
Maar ik fluister terug:
"DOE NORMAAL".....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten