Dag van:
Er was een tijd dat ik dacht dat opvoeden iets was wat je kon leren.....
Dat er, ergens verborgen tussen boeken, adviezen en goedbedoelde gesprekken, en mijn studies, een soort handleiding bestond.....
Niet perfect, maar toch iets om je aan vast te houden.....
En dus deed ik wat iedereen doet: ik probeerde het zo goed mogelijk te doen.....
Met vallen en opstaan.....
Met momenten van twijfel die ik niet hardop uitsprak.....
Met beslissingen waarvan ik pas jaren later zag wat ze hadden betekend......
De puberteit..... ik vond en vind nog steeds die leeftijd één van de mooiste....
Niet meer de praktische vragen, eten ze genoeg, slapen ze wel.....maar de grotere, stillere vragen.....
Wie worden ze.....?
Wat nemen ze mee van thuis....?
En misschien nog wel het meest: wat geef ik onbewust door.....?
Want ik weet waar ik vandaan kom.....
Ik weet hoe ik zelf gevormd ben, met alles wat daarin heus ook wel mooi was, maar vooral ook met wat ingewikkeld, krom en te zwaar voor een kind was on te dragen.....
Dingen die ik anders had gewild......
En soms zie ik dus iets terug.....
Een reactie, een houding, een manier van omgaan met emoties.....
En dan schiet het door me heen: heb ik dit doorgegeven....?
Heb ik, zonder het te willen, toch iets meegegeven waar zij later last van kregen....?
En dan is er het andere.....
Dat ze soms juist de andere kant op bewegen.....
Dat ze dingen anders doen dan ik.....
Bewuster, stelliger.....
Alsof ze zeggen: zo wil ik het niet.....
En ook dat raakt.....
Want ergens voelt het als een afwijzing, hoe onterecht dat misschien ook voelt.....
Alsof ze zich losmaken van iets waar ik juist mijn best op heb gedaan.....
Alsof mijn manier niet goed genoeg was.....
En dan komt die gedachte, die ik eigenlijk niet wil hebben:
Heb ik het dan verkeerd gedaan....?
Langzaam, bijna ongemerkt, werden ze
mensen met hun eigen ideeën.....
mensen met hun eigen ideeën.....
Hun eigen overtuigingen....
Dingen die ze van mij hadden meegekregen, en dingen waar ze juist van waren afgeweken.....
Zoals het hoort, denk ik......zoals het moet.....
Maar tegelijk zie ik wie ze zijn geworden.
Sterk.....eigen....
Mensen die nadenken, die keuzes maken.... Soms anders dan ik zou doen, maar wél bewust......
En misschien is dát juist wat je hoopt als ouder, ook al voelt het soms ongemakkelijk....
En nu, nu zij zelf kinderen hebben, komt alles weer langs.....
De vragen en de onzekerheid....
De wens om het goed te doen....
En soms zie ik in hun twijfel iets van mezelf terug....
En soms hoor ik in hun woorden juist iets heel nieuws, iets wat van hén is.....
En dan vragen ze mij om raad....
En dan sta ik daar, met alles wat ik weet en alles wat ik niet weet....
Want wat is wijsheid, als je weet dat elke generatie opnieuw moet zoeken...?
Wat geef je mee, als je bang bent dat hoe goed bedoeld ook, het sporen nalaat....?
Dus ik zeg het voorzichtig....
Dat ze het niet perfect hoeven te doen....
Dat kinderen niet breken van één verkeerde keuze.....
Dat liefde, hoe onhandig soms ook gegeven, meestal sterker is dan de fouten eromheen....
En misschien zeg ik het ook wel een beetje tegen mezelf....
En toch… ze kijken naar mij alsof ik het misschien wél weet....
Alsof al die jaren iets hebben opgeleverd dat overdraagbaar is....
Soms geef ik dat voorzichtige antwoord....iets kleins....een gedachte....
Een herinnering aan hoe het bij ons ging.... Maar altijd met een soort aarzeling, alsof ik er een onzekere zachte rand omheen leg.....
"Misschien… maar kijk vooral wat bij jullie past".....
En soms zeg ik juist minder....
Omdat ik voel dat het niet mijn plek is om het over te nemen.....
Omdat opvoeden ook betekent dat je je eigen weg moet vinden, net zoals ik dat ooit moest.....
Maar makkelijk is dat niet.....
Het is vreemd hoe opvoeden nooit echt stopt.....
Eerst draag je alles.....daarna laat je beetje bij beetje los....
En op een dag sta je ernaast, kijkend, terwijl zij het doen....
En dan begint er iets nieuws.....
Niet meer sturen, maar spiegelen....
Niet meer bepalen, maar ondersteunen....
Niet zeker weten, maar samen twijfelen.....
Misschien is dit nu wel de moeilijkste fase....
Omdat je genoeg weet om te zien hoe complex het is… en te weinig om ooit nog te denken dat je het antwoord hebt....
Maar ergens, onder al die twijfel, zit ook iets anders.....
Trots....!
Op wie ze zijn....op hoe ze zoeken, worstelen, proberen....
Op hoe ze hun eigen weg durven te gaan, soms langs mij heen, maar nooit helemaal los van mij.....
En één ding weet ik zeker....dat liefde, hoe onhandig soms ook gegeven, meestal sterker is dan de fouten eromheen....
Misschien is dat wel het enige wat je echt kunt doorgeven....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten