Dag van:
Met een magische toverspreuk sluiten we de kamerdeur....
Hokus pokus pli pla ploon, als we terugkomen is de kamer schoon...
En nu maar hopen dat het werkt....
Och och och, Willem en eten....
Vooral die structuur.... op tijd eten dus...
Eerst dat gehaast in de ochtend met aankleden, en oh wee als dat wat langer duurt dan anders....
En zit hij dan in Fikos dan zou eigenlijk die omelet bij wijze van spreken al klaar moeten staan...
Nou dikke pech, want dat staat die dus niet...
Sterker nog... hij moet erop wachten...lang op wachten... en nóg langer op wachten...
Je ziet het humeurpeil dalen en dalen....
July ontdekt nu ook een andere kant van Willem dus....
Ze probeert hem, zoals dit vak van haar van haar verwacht, af te leiden, maar Willem blijft Willem...
Iets van, niet tegen me praten voor ik mijn ontbijt heb gehad....
Willem en geduld, (en dat in een land als Griekenland), is wel een dingetje....
July is toch wel erg nieuwsgieriger nu naar Willem.... ook hoeveel vrouwen Willem heeft gehad...
En ze wil weten of ik ze ken....
Nou ben ik zijn vierde vrouw en van die andere drie ken ik er maar twee...
Of het aardige vrouwen zijn en of ik ze wel eens heb ontmoet, wil ze weten...
Natuurlijk zie ik ze, op de tweede vrouw na want daar is geen contact meer mee, wel eens, want twee van de drie zijn de mama's van Willems kinderen....
Super aardige lieve vrouwen zijn het antwoord ik....
En daar komt July's conclusie: "so Willem is the problem"......
Antonis, de baas kijkt ondeugend verschrikt.....kan zijn personeel wel zo ver gaan...?
Maar wij lachen uit volle borst....heerlijk recht voor zo'n raap mens die July....
Verderop staat een stel met kind die willen eten...
Iets dat de dochter van een jaar of drie (echt een beeldschoon plaatje, zo uit een tijdschrift) duidelijk niet wil...
En dat laat de kleine mini miss ook merken...
Ze stampvoet, en als er niet naar haar geluisterd wordt, begint ze ook nog eens keihard op mama's voet in slipper te stampen...
Mama blijft lief....
Dat was ons dus nooit gelukt hè....
En als ik één boze blik werp, steekt het kleine ettertje haar tong uit....
Maar oké zelfs dat staat haar mooi....
Kijk daar nou met luid en diep getoeter de haven in varen...
Zo van...'Kijk mij eens een dure jacht hebben, zien jullie mij wel'...
Dan vaart hij verder de haven in om aan te leggen...
Het uitstoten van scheepshoorn getoeter verstild direct....
Hè, dat is nou vervelend....
Hij moet aanleggen aan de kade aan de kant van het stadje...
En daar ligt... oeps.... de jacht van 12 miljoen euro meer dan hijzelf kost.....
Dan lig je daar dus als lilliputter naast je veel oudere grotere broer....
Doet me denken aan de mop van die kleine chimpansee die tegen een boom lag te slapen, wakker wordt en zegt 'ooooh ik ben zo fit, ik zou wel een gorilla in elkaar kunnen slaan'....
Hij draait zich om, wrijft zijn ogen uit want hij hoort geritsel achter zich...
Hij kijkt vanuit zijn ooghoek verder achterom en ziet daar een reusachtige, gespierde zilverrug gorilla staan van wel 200 kilo, die hem woest aankijkt......
De kleine chimpansee wrijft zijn oogjes nog eens uit, begint vriendelijk te lachen en zegt:“..... wat kan een aap toch stom lullen als hij net wakker is, hè”....?!
Stipt vijf uur... ja hoor...de excursie boten komen binnen....
En daar verdringen de sardientjes zich om uit het blik te komen....
Wat een vreselijke aanblik...
Temeer omdat kinderen verdwijnen tussen teveel benen op te weinig boot....
En och wat je ook niet wilt zien is dat er vanmorgen mensen als mosselen de boot ingingen, maar er nu als kreeften uitkomen....
Die slapen vannacht echt niet..... daar is geen aftersun tegen opgewassen.... nog geen dozijn flesjes....
Ze drommen langs ons plekje op de eerste rij bij Fikos....
Dan hoor ik een jongetje..."mom look, there is that Needle artist again" en hij wijst naar mij...... smelt....
En inderdaad, vandaag zijn weer twee Rescue katten gemaakt die liggen te 'spinnen' op ons tafeltje tussen de glazen....
Maar nu ben ik er wel klaar mee.... morgen gaan er zeven Rescue poezen naar de kraam van ARK....
De Fikos dag zit er weer op....
Jimmy is zijn terugkeert op therapeutische basis aan het verlengen maar voelt nu deze tweede dag dat dit toch misschien nog iets te vermoeiend en dus teveel van het goede is....
Acht maanden chemo is niet niks...
Maar ja, zijn zoon gaat studeren komend jaar en dat kost natuurlijk ook geld dat verdient moet worden....
Luciano is laat...
Hij heeft een huis gekocht en daar moet nog het één en ander voor geregeld worden...
July is er na haar siësta al wel weer...
En refererend aan haar eerdere opmerking over Willem vanmorgen grinnikt ze als wij maar het hotel terugkeren ondeugend: "take your problems wih you'.... en ze wijst naar Willem....
De toverspreuk werkte trouwens hoor...
De kamer is schoon en opgeruimd...
Nou ja gedeeltelijk dan...
Het schone beddengoed ligt op bed.... zonder briefje... maar wel zó uitnodigend dat we begrijpen dat we zelfs ons bed weer moeten opmaken...
De avond begint lekker....
We hebben ons omgekleed en wandelen de trap met ongelijke marmeren treden naar beneden....
We zijn beneden, lopen op straat en Willem blijft maar vreemd naar me kijken....
Dan komt het hoge woord eruit....
"Je hebt twee servetjes op je blouse"...
Ik kijk..... wat dan??....hij spoort niet.....
Dan wil hij ze eraf trekken, wat niet lukt....
Ik kijk hem een keer goed aan..."ben jij gek Willem, dat hoort zo.... dat is de nieuwe mode.... en bedankt hè....
We zitten met lekker gesetteld bij Kapari of
daar zul je ze weer hebben...
daar zul je ze weer hebben...
Papa trekzak en dochter die niet kan zingen....
Papa speelt heus de sterren van de hemel maar echt.... dochter lief zingt zooooo vals als een... een.... Griekse kraai....
Ze kan geen toon houden, geen maat en ook het ritme is ver te zoeken....
Het is een schatje hoor, maar het verschil tussen schreeuwen en zingen heeft ze nog niet helemaal door....
Papa wel, maar Papa is alleen maar trots en heeft iemand die met het bekertje langs kan gaan...
En de avond gaat verder...
We lijken wel twee eiland psychologen vanavond...
Waar we ook komen wordt een levensverhaal bij ons neergelegd....
Eerst bij het kledingwinkeltje, over de vermoeidheid en vrouwenkwaaltjes...
Dan bij Kapari, relatie gedoe, toch de angst voor de MS bijwerkingen, overgangsgedoetjes....
En bij Fikos heeft Luciano het even moeilijk met zijn vader, het nieuwe huis, de druk van dingen waar hij nóóit eerder mee te maken had...
Enfin, hun hoofden zijn leeg, de onze daarentegen aardig vol....
Eerst maar uitrusten dan nu en loslaten want morgen hebben we een lunchafspraak en moeten we nu toch echt (met zeven katten) naar Animal Rescue.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten