Dag van:
Ach ach ach… het was weer zo’n typisch vriendinnendagje zoals dat alleen bij Annet en mij kan gaan....
Stuurloos....
Structuurloos....
Zonder planning....
Zonder afspraken....
En vooral: zonder enig idee waar we uiteindelijk zouden belanden....
Om elf uur sta ik voor haar deur...
„Oooh… ik dacht dat je pas rond half één hier zou zijn”, zegt ze verbaasd....
Tja… ik ben in het weekend inderdaad niet bepaald een vroege vogel...
„Ach, ik dacht: laat ik eens wat vroeger gaan”, antwoord ik...
Ik zet de koffie, zij doet haar schoenen aan en voor we het weten zitten we alweer te kletsen over honderd-en-één dingen.....
Zoals dat gaat als je elkaar al 38 jaar kent.....
Je hoeft eigenlijk nergens te beginnen, want het gesprek is allang begonnen voordat je goed en wel binnen bent....
Of liever gezegd... het was eigenijk nooit gestopt...
Tot Annet ineens zegt:....„Ik kan je ook wel even knippen voordat we iets gaan ondernemen”....
Daar had ik dan weer even niet op gerekend....
Maar eerlijk is eerlijk… het was wel broodnodig....
Dus: schaar erin....
Terwijl ze me vakkundig, en vooral met goede bedoelingen, te lijf gaat, gaat de telefoon...
De overburen...
„Jouw buurman zit toch op Camping Bella Italia in Peschiera aan het Gardameer?”, verschijnt er in de app...
Tja… Annet kan op dat moment niet antwoorden....
Zij zit midden in het knipproces.....
Dus krijg ik de telefoon in handen gedrukt om een bericht te typen...
„Ja, dat is hij”....
„Daar staat alles in de brand.....!
Kun je hem niet even appen of alles goed is”....?
Het nieuwsbericht wordt zelfs meegestuurd....
Annet dicteert...
Ik typ...
Ja, het is inderdaad de camping waar hij zit....
Ja, alles is goed....
Nee, hij mankeert niets....
Maar ja… het is er wel één grote chaos....
„Stuur dat maar door naar de overburen”, luidt de volgende opdracht....
En Annet knipt rustig verder....
De vakantie van de buurman mag dan behoorlijk naar de knoppen zijn…als mijn haar maar goed zit....
En zo gaat het verder...
Annet wil wel sigaretten halen in Duitsland....
Prima, doen we dat....
En daarna....?
Geen idee....
Dat bekijken we dan wel weer....
We rijden langs Ikea...
„Hé… daar ben ik lang niet geweest”, zegt Annet....
„Dan wacht je nog maar wat langer, want mij krijg je daar niet in”....
Dan ziet ze iets anders....
„Ooooh… de kerstshow van Intratuin is geopend”...!!
Ik kijk haar aan....
„Annet… nu ken je me 38 jaar....
Je zou toch inmiddels moeten weten dat ik kerstshows háát....?
Ga dat maar lekker met een andere vriendin doen”.....
En zo rijden we verder....
Elten....tanken.....sigaretten halen....
Bij de pomp is het opvallend rustig....
Daar ben ik blij om....
Tot ik bij de pompen kom en begrijp waar de rust vandaan komt....
Alle pompen: AUSZER BETRIEB....
Benzine op....
Al teveel Nederlanders langs geweest denk ik....
Dan maar naar het tankstation een paar honderd meter verderop....
Ja duh......dat denkt natuurlijk iedereen...
En dus staan we daar drie kwartier in de file voordat we überhaupt bij de pomp zijn....
Tank vol....
En nu....?
„Ga maar rechtsaf”....
Een stukje verder:....„doe nu maar eens links”....
En zo rijden we een beetje op goed geluk verder....
Tot we en bordje zien:....Emmerich...
Ach en waarom ook niet.....
„Wat denk je van een sorbet aan de Rijn”...?
Of, zoals ze hem daar noemen:....de Rhein...
In het jaar 828 wordt Emmerik voor het eerst schriftelijk vermeld. Emmerik ontstond vermoedelijk omstreeks het jaar 700. Tot het midden van de 13e eeuw ontwikkelde Emmerik zich tot een handelsplaats.
De Rheinbrücke Emmerich van de B220 over de Rijn bij Emmerik is met een overspanning van 500 meter en een totale lengte van 1228 meter de langste hangbrug van Duitsland. (Wikipedia)
We vinden een parkeerplek bij een kerk...
En zoals het hoort bij kerken:....als de deur openstaat, moet je even naar binnen....
Ik ben meteen onder de indruk....
Wat een gebouw...
Gangetjes, verborgen kelders, trappen die ergens naartoe leiden waarvan je niet helemaal begrijpt waarheen, mysterieuze inhammetjes en prachtige glas-in-loodramen...
Architectonische constructies waar je ogen eigenlijk niet genoeg tijd voor hebben...
Annet vindt de kerk vooral… donker....
Tja, zij kijkt en voelt nu eenmaal anders dan ik....
Martini Münsterkirche
Deze kerk is een bijzondere kerk. Deze kerk is opgebouwd uit 2 gedeelten, namelijk een Romaans deel en ene Gotisch deel. Het Romaanse deel is al opgebouwd rond het jaar 1040 en het Gotische deel is gebouwd in de vijftiende eeuw, een bijzondere kerk die uit 2 uitgesproken stijlen bestaat.
In deze kerk kunt u ook een ondergrondse ruimte uit de elfde eeuw bezoeken. Daarnaast kunt u ook elementen van de kerkschat van de Sint-Vituskerk van Elten hier bewonderen. (Wikipedia)
En een kwartier later staan we weer buiten...
Het is inderdaad een stuk lichter...
En vooral een stuk warmer...
De thermometer mag dan 21 graden aangeven…het voelt inmiddels als 31...
We lopen langs de boulevard aan de rivier...
Mooie beelden....mooie huizen met een view.....en vooral: ....wat een Rijnaken...!
De één nog langer dan de ander....
We zoeken een terras en vinden een plekje in de zon....
En ze hebben ijs...
Annet gaat voor bourbon vanille met Rote Grütze....
Ik voor hazelnoot...
En daar zitten we dan...
In de zon...
Aan de Rhein...
IJsje erbij...
Bootjes op het water...
Eigenlijk zou je hier zo uren kunnen blijven zitten...
Bootjes kijken en natuurlijk ook mensen...
Want mensen… daar ben je er genoeg van....
Mensen waarvan je je afvraagt hoe het deksel ooit op het potje heeft gepast....
Koukleumen en zonaanbidders...
Sportievelingen op de fiets en sportievelingen in een scootmobiel....
De mondaine ‘Kijk mij eens even flaneren’....
En de onverstoorbare ‘Wat mot je nou', voorbijganger...
Er valt genoeg te bekijken....
Maar uiteindelijk moeten we toch gaan...
De zon begint inmiddels haar werk te doen...
En tjonge… op onze leeftijd word je toch wel érg snel een beetje rozig van zo’n middagzonnetje....
Dus lopen we terug naar de auto...
We stappen in...
En rijden weer richting huis...
Zonder dat we van tevoren wisten waar we heen zouden gaan....
Zonder planning...
Zonder programma....
Zonder doel...
En eigenlijk is dat precies het gave eraan...
Want wij hebben niet zoveel nodig om een fijne dag te hebben...
Een auto, een beetje richtinggevoel, dat soms ontbreekt....
Een onverwachte omweg, een wandelingetje, een kerk die toevallig openstaat, wat zon, een ijsje, een tiental Rijnaken....
En vooral…elkaars gezelschap...
De kunst van vriendschap...
Niet dat je altijd weet waar je naartoe gaat...
Maar dat het eigenlijk nooit uitmaakt waar je uitkomt…
zolang je maar samen onderweg bent...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten