Dag van:
Ik ben dus het boek Notre Dame de ziel van Parijs aan het lezen......
Een prachtig boek en geweldig geschreven alsof het een penseel is die een schilderij aan het schilderen is......
Wat mij treft zijn zinnen als: de 850 jarige Notre Dame voor je ogen zo kon afbrokkelen, kon verdwijnen uit onze levens, gold dat dan ook niet voor álle zekerheden.....?!
En dat het door de eeuwen heen de ziel is die, ondanks alle veranderingen die aan de kathedraal hebben plaatsgevonden, haar ziel/de zekerheid in het mensenbestaan behield......
Nu word ik dit jaar 66 en dat is lang geen 850 jaar natuurlijk.......
Maar toch maak je als mens in je leven best een heleboel mee......
Zeker ook ik......!
Dingen in je leven die je tekenen......
Wat is mijn zekerheid en ziel......?
Ben ik mijn eigen zekerheid......?
Ik merk dat ik steeds een vergelijking maak tussen die kathedraal en een mensenleven......
Notre-Dame bleef acht eeuwen lang "dezelfde", terwijl ze voortdurend veranderde: branden, restauraties, nieuwe stijlen, andere tijden.......
Er huisden katholieken, atheïsten, was bezit van de kerk of van keizers....
Er werd verdriet gedeeld en overwinning gevierd......
Haar stenen veranderden misschien, maar haar betekenis.....haar ziel....bleef.......
En precies daar zit iets belangrijks voor mij denk ik......
Zo'n vraag van: wat ben ik nou eigenlijk......? wat is mijn zekerheid en mijn ziel......ben ik mijn eigen zekerheid......?
Misschien is het antwoord niet zozeer iets wat je hebt, maar iets wat je doet.......
En zeker iets die je bent....!
Natuurlijk ben ik niet onveranderd gebleven......
Niemand die 66 wordt is dat.......
Ik heb verlies, liefde, teleurstelling, kracht, en breuken gekend....
Dingen die me hebben getekend......
Maar net als bij Notre-Dame zijn die tekenen geen bewijs van leegte; ze zijn bewijs van doorgaan.......
Misschien is mijn zekerheid niet: mijn lichaam (dat verandert), de rollen (die verschuiven), of de omstandigheden (die ik niet altijd in de hand heb), maar het feit dat ik steeds weer aanwezig bleef in mijn eigen leven......
Dat ik bleef voelen, bleef kiezen, weer durfde lief te hebben, bleef rouwen, bleef hopen, soms strompelend, soms sterk......
In die zin ben ik inderdaad voor een deel
mijn eigen zekerheid......
mijn eigen zekerheid......
Niet omdat ik alles in de hand hebt, maar omdat ik heb ervaren: wat er ook gebeurt, ik ben er nog.......
Ik draag dit leven......
En mijn ziel.......?
Misschien is dat precies dat stille, herkenbare “ik” dat al die verschillende levensfasen met elkaar verbindt......
Dat wat ik herken als ik terugkijk en denk: ja… dat was pijnlijk, maar dat was wél van mij......
Zoals Notre-Dame geen perfecte, ongeschonden kathedraal is, maar een doorleefde, zo is een mens ook geen glad geheel......
Ziel zit niet in onbreekbaarheid, maar in betekenis......
Ik ben overeind gebleven niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik bleef......
Soms misschien wankel, soms moe, soms twijfelend aan alles wat vast leek… maar ik viel niet weg uit mijn eigen leven.......
Dat is geen prestatie, dat is betekenis geven.....
Zoals bij Notre-Dame: ze staat er niet omdat ze nooit is beschadigd, maar omdat ze na elke beschadiging weer werd gedragen door stenen, door mensen, door tijd......
Ook ik ben soms zo gedragen: soms door mezelf, soms door anderen, soms misschien alleen door iets heel kleins als 'nog één dag'.....
Overeind blijven betekent niet ongeschonden blijven.......
Het betekent: blijven voelen terwijl het pijn deed, niet verharden tot leegte, je menselijkheid niet opgeven.....
En is dát dan misschien mijn zekerheid:
dat ik niet verdwenen ben, zelfs niet toen dingen in mijn leven dat wel deden.......
Het zal ook wel niet voor niks zijn dat ik er vandaag zo extra over nadenk....
En eigenijk flitsten bovenstaande gedachten zo aan me voorbij....
Omdat er iets was om langer bij stil te staan....
Want........
Op haar verjaardag staat de dag altijd weer even stil.......
Niet hoorbaar, niet zichtbaar, maar vanbinnen.......
Zoals misschien het plein voor de Notre Dame dat leeg is vóór de stad ontwaakt......
Ze zei ooit dat alles wel kon afbrokkelen...... er misschien niet eens een muur of fundament stond....
Dat zelfs wat groot en stevig leek, ineens stof kon worden.......
En ik had toen nog gedacht: niet alles......niet jij.......
Maar toch.....ze verdween.....niet met lawaai......
Geen instorten, geen vlammen, geen sirenes......
Ze werd stiller dan stilte........
En daarna was er een lege plek waar woorden geen houvast meer vonden........
Haar profielfoto op Facebook staat er nog steeds..... mijn twee gebreide slofjes voor haar pasgeboren zoontje....
Toch… op dagen als deze merk ik, nu ik het boek lees, iets vreemds......
Ze is misschien wel weg uit de tijd, maar niet uit de betekenis......
Ze zit in een zin die ze nooit meer afmaakte...... het woordje in Wordfeud dat ze niet meer legde.....
In een gedachte die onverwacht zacht wordt.... en het antwoord op zelfdoding dat ik ineens begreep.....
In het feit dat ik nu voorzichtiger kijk naar wat breekbaar is......
Haar kinderen zullen haar niet herinneren zoals ik haar ken....
Maar zij zit in hen als een ondertoon zie ik op de foto's van hen van nu: in een blik, een vraag, een manier van voelen waar geen naam voor nodig is.......
Zoveel overlappingen hadden wij samen.....
En ik......ik sta er nog......
Niet omdat ik sterker ben......
Maar omdat het leven mij, ondanks alles, niet heeft losgelaten.......
Het leven liet haar los.....al veel eerder dan ik wilde beseffen, maar zij allang gevoeld had....
Omdat er voor haar geen verder gaan meer mogelijk is.....omdat verder gaan altijd stil staan was en zou blijven.....
Ze verdween niet echt.......ze verplaatste zich van aanwezigheid naar betekenis......
En wellicht is overeind blijven soms niets anders dan iemand blijven meedragen
zonder haar vast te houden.......
Lieve Henriette ❤️
