Dag van:
We spelen buiten en vier juffen staan zich suf te piekeren.....
Voor hen staat een compleet oversture leerling te snikken....."mijn kerstboom is afgepakt".....
Maar hoe wij ook vier man sterk piekeren.... we snappen niet wat ze zonder jas met 21 graden buiten in de zon en net Pasen achter de rug, bedoelt met 'kerstboom'.....
"Mijn Kerstmis" probeert ze het op een andere manier te verduidelijken....
En och hemeltje wat voelen wij ons allevier een sukkels dat we haar niet begrijpen.....
Zoveel machteloosheid bij zoveel intens verdriet....
En nóg machtelozer als ze zich verdrietig en onbegrepen omdraait en het speelplein over loopt.....
We kijken elkaar aan met een hopeloze blik van 'wat bedoelde ze nou toch'.... ?
En dan staat ze ineens weer voor ons.... stralend....
"Mijn kerstboom is terug".....!!!!!
We kijken haar aan, ze vouwt haar hand open en daarin ligt...... een dennenappel.....
Juffen, juffen, juffen..... kijk toch om je heen en volg de associatie van een kleuter.....
Natuurlijk is ze haar kerstboom kwijt als nergens een boom op het plein te vinden is maar het plein wel vol ligt met dennenappels.....
De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit
een leerling is die uit Afghanistan komt....
een leerling is die uit Afghanistan komt....
Haar Nederlands is nog in wording.....
En na het incident van de ochtendpauze, volgt er nog zo'n heerlijk 'en toch kan ik me heus wel duidelijk maken' moment.....
Het symboliseert ook de inventiviteit van kinderen uit het buitenland die zich het Nederlands eigen maken maar nóg net niet genoeg woordenschat hebben....
Huh..... wat zeg ik nou....?
Eigenijk best genoeg woordenschat hebben om in ieder geval op een andere manier duidelijk te maken wat ze bedoelen.....
Het voorval dennenappel vond ik ook meer een manco van de juffen dan van haar.....
Het tweede voorval ben ik gelukkig wat wijzer van haar inventieve denkwijze....
Deze geweldige leerling heeft een lui oog....
En zoals zoveel leerlingen die daarom een oogpleister dragen, is zij er ook eentje die thuis haar papa en mama om haar vingertjes windt en met een snikkend en smekend snoetje weigert die pleister te dragen.....
Welke ouder is er bestand tegen zulke mooie bruine smekende ogen....?
Gelukkig zijn wij juffen en geen ouders....
En dus keken vier, óók, prachtig bruine smekende papa en mama ogen ons aan met de vraag of wij het op school wilde proberen....
Tja en welke juf is er nou bestand tegen twee van zulke lieve smekende ouders....
De pleister ging dus op.....
Onvermurwbaar waren wij als klassenteam....
En zo draagt zij al twee maanden braaf haar pleister op school..... zonder smeken of mokken....
'S morgens bij binnenkomst de pleister op het linkeroog en na het brood eten 's middags eraf....
Én de juffen én zij hebben voor die tijden een soort biologische klok ontwikkeld de afgelopen maanden....
Maar vandaag gingen we in verband met het heerlijke weer, picknicken op de konijnenbult in het bos rondom de school....
Broodtrommels mee, bekers drinken mee, zakdoekjes mee voor snotneuzen, en babydoekjes mee voor chocopasta mondjes......op naar de 'bult'.....
Wat een gezelligheid daarboven op die berg.....
We vergaten alle tijd.....de boslucht en de warme zon bedwelmde onze biologische klok en zette dit om in biologische instincten....; rennen, blaadjes zoeken, over de picknick banken lopen en genieten van wat het bos nog meer te bieden heeft.....
Totdat die leerling ineens, met één lief bruin zichtbaar oog voor me staat.....
En met één vraag....."Juf mag ik twee ogen"....??
 |
| (Een Pannenkoek eten met mijn vriendinnetje) |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten