Dag van:
En dat jullie weer thuis zijn, zul je weten...!
Dat moet Bengel gedacht hebben....
Want praktisch vanaf het moment dat we binnenstapten, tot ver in de ochtend, week ze niet van mijn zijde.....
Alsof ze bang was dat we bij de eerste gelegenheid onze koffers weer zouden pakken en haar opnieuw achter zouden laten....
Dus werd er gekopt......heel veel gekopt.....
Er werden pootjes tegen me aangeduwd, er werd tegen me aangelegen, over me heen gelopen en vervolgens weer gezellig tegen me aangekropen.....
En toen ze vond dat ik haar nog steeds niet voldoende aandacht gaf, besloot ze dat de half lege koffer ook maar onderdeel van het welkomstfeestje moest worden.....
Erin.....eruit.....er weer in....
En er vervolgens demonstratief in gaan liggen.....
Want stel je voor dat ik die koffer op een geheim moment weer zou gaan vullen...
Eventjes maar want bovenop het vrouwtje liggen zorgt ervoor daar die ook niet weg kan...
En slapen...?
Nou, daar had mevrouw ook zo haar eigen ideeën over....
Telkens als ik dacht: mooi, ze ligt rustig, nu kan ik eindelijk mijn ogen dichtdoen, vond Bengel wel weer een nieuwe manier om duidelijk te maken dat ze mijn volledige aandacht verlangde.....
Weer een kopje hier....een pootje daar....
Een wandelingetje dwars over mijn lijf....
Nog even lekker tegen me aan kruipen.....
En als dat allemaal niet hielp, gewoon heel nadrukkelijk aanwezig zijn....
Bengel wilde haar vreugde tonen.....dat was wel duidelijk....
Maar misschien wilde ze ons ook laten weten dat ze onze lange afwezigheid niet helemaal begrepen had.....
Of misschien zat er toch een klein beetje onvrede tussen al dat gekroel....
Een soort kattengedachte van:
“Leuk hoor, dat jullie op vakantie gaan... maar ik zou het op prijs stellen als jullie dat voortaan gewoon even overleggen”....
Hoe dan ook, één ding wist Bengel zeker:
Ze zijn weer thuis.....
En dat ze dat blijven daar zal ze persoonlijk wel voor zorgen....
Op háár manier....
Dus heb ik vannacht nauwelijks een oog dichtgedaan en zit ik nu, met een soort lange-afstandsarm van al dat aaien en kroelen, aan mijn eerste koffie....
Willem haalt ondertussen de honden....
Ik denk dat de poort van het Quimper pension nog niet eens open zal staan als hij aankomt.... zo vroeg is hij....
En ach...
Er is ook goed nieuws....
De eerste was zit al in de machine....
Want zo gaat dat thuis hè...?
Je komt terug van vakantie, wordt door de kat persoonlijk aan een verhoor onderworpen, krijgt nauwelijks slaap...
en voordat je goed en wel beseft dat je weer thuis bent, draait de wasmachine alweer op volle toeren.....
Iets van welkom thuis....
Zal ik jullie maar niet vermoeien met de was....?
Behalve dan misschien met het feit dat mijn was inmiddels gesorteerder aan de lijn hangt dan die van hotel Veroniki op Kos....
Maar goed… ik kan natuurlijk niet op tegen de dames daar.....
Maar goed… ik kan natuurlijk niet op tegen de dames daar.....
Die deden álles uit de kamers daar dagelijks met de hand en hadden meters en meters waslijnen tot hun beschikking.....
Ik heb dan wel een wasmachine en een paar rekjes, en mag helemaal niet klagen.
En voor wie denkt dat ik na thuiskomst nog dagen nodig heb om alles weer een beetje op orde te krijgen: twee wassen zijn al klaar...!
Kijk, zo snel kan het gaan.....
Dat Willem en ik samen boodschappen gingen doen, is dan weer wél gezellig nieuws....
De voorraadkast moest natuurlijk nodig worden aangevuld en ook de koelkast begon verdacht veel echo te produceren.....
Het leuke van boodschappen doen vlak na een vakantie is dat je vanzelf allerlei dingen in je karretje legt die je nog even terugbrengen naar die vakantie.....
Je wilt tenslotte nog niet helemaal afscheid nemen van Griekenland.....
Maar ja… Willem is wel weer op dieet hè.....dat snappen jullie inmiddels.....
Gelukkig eten ze in Griekenland hartstikke gezond, dus de puntpaprika's, tomaten, sinaasappels, courgette en feta verdwenen zonder enig schuldgevoel in de kar....
En toen zagen we de avocado's....
Even een steek van heimwee...
"July is daar zo gek op bij haar ontbijt,” zei ik.....
Dus hup… ook avocado's....
We appen July vervolgens dat we haar favoriete ontbijt hebben meegenomen en sturen er een foto bij.....
Krijgen we meteen terug:
"Bij jullie zijn ze veel goedkoper"....!!
Tja… daar kosten ze vijf euro en hier nog geen anderhalve euro.....
"Zal ik ze opsturen"....????
Enfin… de koelkast zit weer vol, de voorraadkast ook en we kunnen voorlopig weer doen alsof we heel georganiseerd zijn.....
Maar toen we thuiskwamen, veranderde de sfeer wel eventjes 180 graden....
Willem was zo ontzettend blij geweest om zijn honden weer om zich heen te hebben..... Meteen na thuiskomst was hij met ze gaan wandelen..... en dat was zichtbaar genieten..... 
Zijn honden weer thuis, zijn vertrouwde roedel om zich heen, alsof een stukje van hemzelf ook weer op zijn plek is.....
Maar toen we terugkwamen van het boodschappen doen, kwam Borre niet bij de deur om ons te begroeten.... Borre kwam. niet meer overeind.....
De paniek bij Willem was groot.....
Want ja… we wisten dat dit moment eraan zat te komen.....
We hadden het misschien al een tijdje gevoeld en ergens ook al voorzichtig rekening mee gehouden.....
En tegelijk wil je het natuurlijk helemaal niet weten.....
We zijn zó dankbaar dat het niet gebeurde terwijl wij in Griekenland waren.....dat we nu gewoon thuis zijn....
Alsof Borre dat ook voelt of zo....
Dat Willem er kan zijn voor hem.... bij hem.... met hem....
Uiteindelijk krabbelde Borre gelukkig weer een beetje overeind....
Maar hij zakt steeds opnieuw door zijn poten en je ziet dat het steeds moeilijker wordt.....
En juist nu komt er nog iets bij.....
Willems allerbeste, vertrouwdste dierenarts is zes weken afwezig… en daar zijn er pas twee van om....
Bart had beloofd dat hij, als het zover zou komen, Borre hier thuis zou komen laten inslapen.....
Gewoon thuis, in zijn eigen omgeving, met Willem bij hem een de andere beesten.....
Maar nu is Willem even helemaal de weg kwijt.....
Want hoe neem je afscheid van een hond die zoveel meer is dan een hond...?
Borre is zijn maatje.....zijn vertrouwde aanwezigheid.....zijn soulmate.....
Een van die wezens die gewoon onderdeel zijn geworden van je leven, van je dagen, van je hart..... je ziel...
En misschien is dat wel het allerverdrietigste aan liefde voor een dier: dat je op een dag degene moet zijn die beslist wanneer het genoeg is geweest....
We gaan maandag de praktijk bellen en hopen aan de ene kant vooral dat Borre het weekend nog even volhoudt.....
Hoewel een deel van ons misschien nog harder hoopt dat hij gewoon rustig thuis op de natuurlijke manier zal inslapen.....
Op zijn eigen plek.....
Bij zijn Willem die vanavond beneden blijft slapen zei hij al.....
Zonder stress, zonder vreemde omgeving gewoon inslapen... hoe mooi zou dát zijn....
Ach… die Willem.....
Wat is hij verdrietig.....
En eigenlijk is dat ook niet zo gek want als je zóveel van een dier houdt, is afscheid en loslaten het moeilijkste dat er is.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten