Dag van:
“De R zit weer in de maand”....!
Dat zeiden mijn ouders vroeger steevast als september eenmaal was aangebroken...
Een soort jaarlijkse waarschuwing dat de zomer nu toch echt op zijn retour was en dat we ons weer konden gaan opmaken voor kou, regen, snotneuzen en andere gezelligheden....
Volgens mij is het nog steeds een traditioneel gezegde dat aangeeft dat het koude en wisselvallige weer eraan komt....
Al moet ik het, met alle klimaatveranderingen van tegenwoordig, nog maar zien gebeuren....
Misschien krijgen we straks gewoon 25 graden en zitten we met kerst in onze korte broek.....
Maar goed… ik geef het gezegde voorlopig het voordeel van de twijfel...
Vroeger was de “R in de maand” in ieder geval aanleiding om extra goed op je gezondheid en weerstand te letten...
Oftewel: ik moest levertraan slikken...
En laten daar nou toevallig ook twee R-en in zitten.....
Een mens kan het maar druk hebben met tradities...
Maar deze dag had natuurlijk ook een heel andere kant...
Ik ben me wezenloos geschrokken van de beelden en berichten rond de schietpartij in Overasselt....
Los van alle speculaties, vermoedens en sensatieverhalen vind ik wat er te zien was al indrukwekkend genoeg...
Een grote groep gemaskerde mannen die zwaarbewapend door een rustig Nederlands dorp trekt…
Het voelt bijna als een scène uit een misdaadserie die je ieder moment kunt wegklikken omdat het té onwerkelijk wordt....
Alleen was dit geen serie...
Veel mensen delen dat gevoel en vragen zich hardop af waar het met de veiligheid in Nederland naartoe gaat...
Voor mij was één ding in ieder geval meteen duidelijk: mocht je je ooit aangetrokken voelen tot de cocaïnehandel… niet doen...!
Dat wereldje is echt niet pluis...
En vroeg of laat wordt er in dat wereldje volgens mij altijd wel ergens een rekening betaald, maar dan meestal niet met een betaalpas…
Wat betreft de politie: een grote pet af...!
Jemig, wat hebben zij daar goed gehandeld....
Dat neemt natuurlijk niet weg dat zoiets behoorlijk kan inhakken op het veiligheidsgevoel van de inwoners van het dorp, en misschien wel van heel Nederland...
En het nare is dat de drugswereld inmiddels zo verweven is met onze gewone wereld...
De drugshandel is een belangrijke motor achter georganiseerde misdaad....
Criminelen hebben de zogenaamde bovenwereld zelfs nodig: notarissen, vastgoed, banken, transportbedrijven… allemaal plekken waar geld kan worden witgewassen of goederen kunnen worden verplaatst...
En als omkopen niet lukt, zijn er bedreiging en geweld...
Tegenwoordig worden voor criminele klussen zelfs mensen ingevlogen alsof het een uitzendbureau betreft: geldkoeriers, ICT’ers en huurmoordenaars… allemaal op klusbasis...
En dan worden ook nog steeds jongere kinderen geronseld, omdat zij vanwege hun leeftijd anders onder het strafrecht vallen...
Je wordt er gewoon naar van als je je daar een beetje in verdiept...
Maar gelukkig verliep mijn eigen dagje heel anders...
Wij werken namelijk keihard met ons klassenteam.....héél hard...
Een bewerkelijk groepje, maar tegelijkertijd eentje vol uitdagingen...
En hoewel dit mijn laatste schooljaar is, merk ik daar in mijn manier van werken eigenlijk helemaal niets van...
Ik werk geen spat minder hard dan vijf, tien of twintig jaar geleden...
Dat kan ook helemaal niet in het speciaal onderwijs...
Maar blijkbaar gebeurt er ondertussen toch iets anders...
Iets waar ik zelf niet zo bewust bij stilsta...
Zoals ik al in eerdere blogs schreef: je maakt je misschien wat minder druk om dingen...
Je hebt inmiddels gezien dat niet iedere ramp daadwerkelijk een ramp is...
En dat veel dingen vanzelf weer op hun pootjes terechtkomen...
Maar vandaag maakte een jonge collega mij bewust van nóg iets...
Ze zei het bijna tussen neus en lippen door:
“Je zaait wel sterretjes dit laatste jaar, zeg.”
Huh…?
Sterretjes...?
Waar had ze het in vredesnaam over...?
Nou… blijkbaar laat ik een lieve erfenis achter.... nog meer dan anders...
Met een luisterend oor....
Met bemoedigende opmerkingen...
Met soms precies die woorden die iemand op dat moment nodig heeft....
En toen ik mijn dag eens terugliep, snapte ik wel wat ze bedoelde…maar toch....
Ja.....ik had vandaag inderdaad het verhaal van drie collega’s aangehoord die het moeilijk hadden....
Ik had wat tips gegeven... die zij inzichten noemden...
En ze vooral gewezen op hoe ontzettend goed ze eigenlijk bezig waren, terwijl ze dat zelf even niet meer zagen....
Maar ja… dat doen we toch allemaal...?
Elkaar moed inspreken...helpen....een handreiking geven.....een beetje licht brengen als iemand het zelf even niet ziet....
Toch..?
Toen kwam de aanvulling van die jonge collega:
“Ja, maar jij bent oud en hebt al zoveel ervaring. Jij blijft héél rustig en je weet héél veel"....
Ah.....dy
Us tóch die ouderdom.....
Hmmmzzz…
Nou ja...
Als dat dan het voordeel van ouder worden en mijn laatste jaar is, dan vind ik het eigenlijk helemaal niet zo erg....
Want blijkbaar laat ik dit laatste jaar niet alleen een klas, een lokaal en een stapel werk achter…
Maar misschien ook hier en daar een klein sterretje....
En zo loop ik vandaag, aan het einde van
mijn werkdag de school uit.
mijn werkdag de school uit.
Een beetje petemoei met een toverstafje vol sterrenstof....
En ach, wie weet…
Als het na mijn pensioen allemaal een beetje meevalt, ligt er misschien nog wel een tweede carrière op me te wachten....
Bij de Efteling...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten