Het is gewoon al anders wakker worden...
Wakker worden met zo'n onbestendig gevoel van afscheid....
Met nog half slaperige hoofden koffers inpakken....
Eigenijk doen we dat altijd de avond van tevoren maar dit keer niet dus...
Hadden we beter wel kunnen doen want als je alles denkt erin te hebben en je koffer sluit, vergeet je dat op de badkamer ook nog spullen stonden...
Je sluit weer je koffer, met wat meer moeite.... en oh jee Willem... je overhemd hangt er nog....
De koffers zitten nu echt dicht en zijn gewogen met zo'n handig hand weegdingetje.... nee hè op de toilettafel staan ook nog spullen....
Nou ja, alles zit nu echt dicht, is gewogen, ze staan weer op hun wieltjes..... Willem je hoedje....
Maar nu gaan de koffers echt niet meer open ik stop 'm wel in de handbagage....
Nog een blik uit het raam...
De was hangt kriskras aan de lijnen en alles hangt ook nog eens kriskras door elkaar...
Van badmatjes tot overhemden en van lakens, dekens, handdoeken tot onderbroeken van de oude baas....
Dan verlaten we de kamer...
Nee niet op slot dit keer... we laten hem open... dat geeft het gevoel dat we de volgende keer weer welkom zijn....
Op naar Fikos....
Luciano staat al met een down gevoel te wachten....
'Last time mama' zegt hij tegen mij en geeft eerst Willem en dan mij een knuffel....
Nu kan het nog....
Willem verorbert zijn omelet met extra champignons, de koffie Americano en voor mij een cappuccino....
We hoefde er niet eens om te vragen.... ze kennen het vaste ritueel....
Maar ondertussen zit ik te wippen op mijn stoel....
Zou ik gister al de zeven Rescue poezen gebracht hebben wat ik het water viel door een zieke dag, vandaag wil ik het toch zeker doen.....
Luciano schrikt als hij ons ziet opstaan...
No worries, we will be back in half an hour.....
Op naar het Animal Rescue standje....
En ja hoor..... daar zit ze...Dina van de Rescue...een begrip op Kos....
"Ik kom je de knuffeldoekkatten brengen" begin ik...
Maar ze staat al op...."oooooo they are so cute", en spontaan knuffelt ze alle zeven katten die ik in haar armen duw....
Wat is ze blij...!!!
Willem raakt er ontroerd van een laat de foto's van onze honden zien natuurlijk....
Dan nog een verhaal over haar werk en hoe goed ze de donaties kan gebruiken en wat ze ermee doet enz enz.....
Wat een prachtig moment....
En we moeten beloven dat we de foto's op Facebook zetten....
Nog een laatste innige knuffel, een dankjewel en dan gaan Willem en ik weer....
Met een heel blij en dankbaar gevoel verlaten we de stand op het Eleftheriasplein.... met in mijn hoofd al weer ideeën over wat ik de volgende keer zal gaan maken....
July staat bij de ingang van Fikos klanten binnen te halen...
En als er eentje is die dat kan dan is zij het wel...
" I have news, zegt ze....they just called me that they canceled your flight".... en ze schatert haar aanstekelijke July lach....
Ja, ja July... onze vlucht gecanceld.... dat zou je wel willen.....(en wij ook wel een beetje misschien)....
Maar Willem is aan de andere kant ook oh zo blij om morgen zijn honden weer te zien....
Luciano blijft uit z'n hum door het naderende afscheid...
Hij komt steeds even aaien, knuffelen, aanraken, een zoen geven....
Jimmy pakt dat weer anders aan...."time flies, zegt hij, but there is always a time to come back".....
Ondertussen kijk ik naar de sardines die nu niet uit het blik komen maar er in gaan....
Je snapt niet waar ze zoveel mensen laten... maar goed onverantwoord zal het heus niet zijn...
Vandaag zullen we ze niet meer zien terugkomen...
Om vijf uur zijn wij immers al op het vliegveld....
Voor de laatste keer de scheepshoorn en daaaahaaag, vergeet je vooral niet in te smeren....
Och wat heb ik toch een hekel gekregen aan dat geluid van krakende flesjes....
Er worden wat flesje water genuttigd door de Griekse hitte....(trouwens een hitte die veel dragelijker is dan bij ons in Nederland)....
Maar op die flesjes zit geen statiegeld en de Grieken.... ook ik navolging daarvan de toeristen inmiddels, verfrommelen die flesjes tot bijna propjes plastic...
Sommigen halen de kreukels er dan weer uit en doen het nog een keer over...
Grrrrrrr wat een pokkegeluid....
Dat is dus iets dat we zeker niet gaan missen....
Oh heerlijk.... gedoe op het water....
In de haven.... vlak voor ons neus....
Een luxe jacht die zijn zin niet krijgt om aan te leggen op een door hem gewilde aanlegplaats.....en dus blijft dobberen in het midden....
Havenmeester erbij..... gedoe....
En nóg meer jachten die samen met de vissersbootjes binnen komen en ook geen kant op kunnen nu....
Sinds kort valt het beheer van de ligplaatsen in de oude haven ofwel Mandrakihaven, onder de grotere en modernere Kos Island Marina iets verderop......
Als je wilt aanmeren in de oude haven (Mandraki), gelden de volgende regels:
-Roep altijd eerst de havenmeester of "Kos Marina" op via VHF-kanaal 77 voordat je de haven binnenvaart.....
Zij sturen dan een loodsbootje om te assisteren.....
-Er wordt over het algemeen stern-to (met de achterkant naar de kade) aangemeerd met behulp van eigen anker of aanwezige meerlijnen.....
En dan nog dit.....er is toegang tot water en elektriciteit op de kade, en de diepte in de havenmond is ongeveer 5 meter......
Het loodsbootje (de mooring assistance boat) van de Kos Island Marina en de Mandraki-haven is een snelle, wendbare rubberboot met een harde polyester bodem.....
Als je de haven nadert, herken je de assistentietrailer aan de volgende
kenmerken.... een witte of grijze romp met stevige, dikke rubberen luchtkamers aan de zijkanten, en er zitten vrijwel altijd één of twee havenmedewerkers (marineros) in, herkenbaar aan hun uniformen (vaak polo's of T-shirts met het logo van Kos Marina)..... Zij dragen ook felle reddingsvesten.....
kenmerken.... een witte of grijze romp met stevige, dikke rubberen luchtkamers aan de zijkanten, en er zitten vrijwel altijd één of twee havenmedewerkers (marineros) in, herkenbaar aan hun uniformen (vaak polo's of T-shirts met het logo van Kos Marina)..... Zij dragen ook felle reddingsvesten.....
Wat doet het bootje verder dan......?
Het loodsbootje vaart voor de jachten uit om de exacte ligplaats te wijzen.....
Bij harde wind of krappe ruimtes in de oude haven helpt de marinero vanaf de RIB door met de neus van zijn rubberboot zachtjes tegen de boeg of zijkant te duwen.....
Zo helpt hij de jachten gecontroleerd achteruit (stern-to) naar de kade te manoeuvreren en reikt hij u eventueel de aanwezige meerlijnen aan.....
Wat een service....
Maar de jachten willen natuurlijk allemaal graag aanmeren aan de kant van het stadje, want aan de andere kant (bij het kasteel) moet je wel even een wandelingetje maken om in het oude centrum te komen....
En wat wil dus de luxe jacht.... juist.... aan de kant van het centrum aanleggen....
Natuurlijk zou dat nu wel even kunnen maar vanmiddag liggen daar weer de vele vertrouwde piraten- en andere excursie schepen....
Ik denk echt toch dat het een kwestie van geld is geworden uiteindelijk want de luxe jacht krijgt zijn zin...
Jammer.....!!!!
Ioanna komt....
Veel later dan we hoopten want we staan al op punt van vertrek, maar ze is er....
Nog een snelle slok drinken en amper een gesprekje want we gaan afscheid nemen....
Afscheid van Antonis, de bescheiden baas die het toch wel even fiks voor elkaar heeft met dit geweldige team en alles in de gaten en in de hand heeft...
Wat een team heeft hij toch...!!!
Altijd positief, altijd klaar voor elkaar, niets is teveel, en allemaal met een verhaal...
Stille Alex, goedzak Fabi, kleine lieve zachte Sari, door en door ervaren Jimmy die zon kanker vooralsnog overwin en nog steeds op die ene rijke vrouw wacht, hyper schaterlachende July die zelfs de grootste 'nee zegger' weet binnen te halen en het grootste stuk sjacherijn aan het lachen krijgt, en natuurlijk ons warhoofd Luciano met altijd weer wilde plannen....
Wat gaan we ze missen.... en zij ons ook...
Ioanna ziet het aan.... ziet de tranen..."Jullie zijn geliefd op Kos" zegt ze....
Ze loopt mee het hoekje om naar het hotel....
Dan wordt het, bij het zien van de taxi die al klaar staat, ook haar teveel en ze begint onbedaarlijk te snikken....
Pfffft dit doet zeer.... mensen achterlaten waar je zo van bent gaan houden in al die jaren....
Ioanna heeft zo weinig mensen waar ze haar verhaal bij kwijt kan.... of die haar begrijpen in haar angst en het alleen in haar kracht staan....
Een ingewikkelde echtgenoot, drie puberdochters, en zwaar dementerende bedlegerig moeder die de hele dag kermt en schreeuwt, haar MS en hun twee restaurants....
Konden we er maar meer voor haar zijn....
Dat wordt veel appen en bellen straks....
Met ingehouden tranen zitten we in de taxi...
De chauffeur heeft wel door wat er speelt...
'You really have friends here" zegt hij om de sfeer even te doorbreken....
En ja, zo voelt dat ook....
We blijven stil in de taxi....
Heel af en toe hoor je een zucht, of twee woorden "moeilijk hè"....
Maar dan is daar het vliegveld.....
Er moet gehandeld worden...
"You have to come back to your friends" zegt de chauffeur nog als groet als ik hem de fooi ik handen duw en hij de hand op zo'n hart legt....
Nou, daar zal geen twijfel over bestaan lieve man...
Thessaloniki en Kos zitten diep in ons hart....
Koffers inchecken... en natuurlijk door alle onderdrukte emotie in de verkeerde rij gaan staan...
Waren we toch bijna in Brussel beland....
Toch nog de goede balie vinden, koffers droppen, de douane door (alweer met metalen haaknaald en al).... en een hapje eten....
Van ellende werkt Willem vier chocolade muffins naar binnen...
Nou, die moet morgen maar niet op de weegschaal gaan staan geloof ik...
Dan loopt alles snel....
We boarden, en oh heerlijk er zijn plekken vrij dus ga ik lekker aan de kant van Willem zitten...
Zitten we anders altijd het liefst aan het gangpad ieder aan een kant, dit is toch wel veel leuker....
Zeker als we een turbulentie krijgen van heb ik jou daar en Willem daar allerminst blij van wordt...
Zelf krijg ik de haaknaald niet eens in een steek zo hard gaat het vliegtuig heen en weer...
"Er kan toch niks gebeuren hè Wampie"....?
Nee hoor Willem, alles komt goed....!
En zo landen we ook daadwerkelijk een uurtje later... eind goed al goed....
Maar och wat laat die bagage op zich wachten...
Tien koffers en dan een hele tijd niets....
Weer een koffertje of vijf en weer wachten....
Maar uiteindelijk hebben we dan alles en kunnen in de shuttle (heet in Duitsland dus skyline) die ons in drie minuten naar het Hauptbahhof (centraal statuon).brengt....
Brrrrrrr wat is het koud....
Dat is eventjes wel lekker als je de Griekse warmte nog in je hebt, maar die Griekse warmte is er snel uit bij dit frisse avondje....
We zitten naast een leuke familie van Arabische komaf....
Ze komen uit de Maldiven, hadden een overstap in Dubai en moeten nu nog naar Utrecht....
Ze moesten eerder terug want ze beginnen een soort café voor zoete lekkernij maar nu was er gedoe met de aannemer....
Wat een reis hebben die mensen met twee kleine kinderen van 6 en 2 achter de rug en nóg voor de boeg....
En tot overmaat van ramp moeten we onverwachts toch ook nog overstappen in Emmerich....
We proberen ze te helpen waar we kunnen maar de vermoeidheid moeten ze echt zelf overwinnen....
En als we in Arnhem uitstappen en zij wéér een andere trein in moeten, wensen we ze nog heel veel sterkte....
Wie weet zoeken we het cafeetje aan de Amsterdamsestraat in Utrecht nog wel eens op als het klaar is.....
Ook wij moeten overstappen maar dat is maar peanuts in vergelijking met hun reis...
Één halte verder hoeven wij slechts....
'Arnhem Zuid', schettert het door de microfoon.....de vakantie is nu echt voorbij....
We zijn thuis.... op één kort ritje in de auto na....
De auto die na 10 dagen stilstaan gewoon weer start en ons veilig thuis aflevert....
Het waren tien fantastische dagen....
Vast niet zoals de meeste anderen vakantie vieren....
Onze vakanties bestaan meestal (op de ontdekking Nisyros na) uit vriendenbezoekjes.... verbinding.... en vooral niks doen en ontspannen tussen mensen die je in de loop der tijd lief zijn geworden....
Deelnemen en deel zijn van het Griekse leven.... zoveel mogelijk niet als toerist maar als één van en met hen....!
Het zit er weer op....
De dagelijkse blogs gaan door maar met de vakantieblogs is het weer even gedaan....
Dankjewel gezellige lezers...
Dankjewel lief Griekenland...
Dankjewel lieve Griekse vrienden; Ioanna, July, Jimmy, Luciano, Fabi, Sari, Alex, Stefanos, Alexis, Antonis, Miranda, Martha en maf muf hotel Veroniki..
Dankjewel fijn pension Quimper omdat jullie voor de laatste keer zo liefdevol voor onze honden gezorgd hebben....
Nu begint voor jullie een nieuwe periode vol rust en vooral vóór jullie zelf....
En ontzettend dankjewel lieve kanjers van buren die ons uit de brand hielpen door voor de katten te zorgen....
Ps.
En even vloeien dat dan toch ook onze tranen hier als we bij thuiskomst op Instagram de foto van Antonis bij Fikos zien....
Een foto van vanavond......van onze twee lege stoelen.....
