16 maart 2026

Dag van:

Zo’n dag waarop je agenda leeg is maar je ziel alvast preventief onder een dekentje kruipt......

Het begon allemaal in de grote gymzaal.... altijd een goed teken.....

Niets “inspirerender, professioneler een vol ontwikkeling” als een ruimte die ruikt naar zweet, rubber en jeugdtrauma’s van het apenkooien.....

Eigen bureaustoel mee naar binnen rollen..... Niet uit luxe, maar uit pure zelfbescherming, want uren op een klapstoel zitten met doorzitplekken uit het prehistorisch tijdperk gebruik..... nee dank je......

Wij zijn docenten, geen archeologische vondsten......

Onderwerp 1: Verzuim (of: Hoe zeg je dat je ziek bent zonder te zeggen dat je ziek bent)....

Goed nieuws......!

We hoorden dat we niet verplicht zijn een reden te geven als we ons afmelden......

En ook niet hoe lang we denken afwezig te zijn....

Fantastisch.....!

Vrijheid.....!

Autonomie/ eigen regie......

Vertrouwen......

Nou ja, tot slide 3 dan.....!

Daar stond, in corporate lettertype, dat vanaf dag 1 “de dialoog” begint met je teamleider.....

De dialoog.....

Dat woord dat klinkt als thee en begrip, maar voelt als een kruisverhoor met een glimlach......

“Wanneer denk je dat je er weer bent?”

“Wat heb je nodig om weer snel terug te komen?”

Ja, eh… een nieuw lichaam misschien....? 

Een week slaap.....?

Een vervangend skelet.....? I

Eindelijk uitzieken....?

Begrijpelijk hoor.....het verzuim is hoog en invalkrachten zijn zeldzamer dan een werkende kopieermachine op maandagochtend.....

Maar twee van zulke slides… dat is toch gewoon emotionele intervaltraining.....

Maar genoeg nu.....we lopen uit.....

En toen: taart..... én fruit....

Want niets verzacht existentiële onderwijsstress zoals koffie met 'iets'.....

Ik ga voor de Zespri's..... voor mij geen taart....

Onderdeel 2: Kernwaarden.....

Het volgende blok werd geleid door iemand met een stem die mijn zenuwstelsel deed denken aan piepende remmen.....

Maar dat lag vast aan mij......vast.....!?

We gingen de kernwaarden van de school inhoud en betekenis geven....

Expertise

Bevlogenheid

Vindingrijkheid

Het indelen van groepen gebeurde… op astrologische wijze....

Mensen met dezelfde geboortemaand moesten elkaar vinden.....

Wij van mei, vindingrijk als we zijn,  stonden binnen drie seconden bij elkaar..... 

Oké, tien dan....

Maar er waren teveel collega’s een maar zes groepen, dus maanden werden samengevoegd.....

En zo gebeurde het dat de Mei-stieren ineens moesten samenwerken met de Oktober-schorpioenen......

Ik weet niet wie dit astrologisch experiment had bedacht, maar het voelde als een realityshow:

Boze Stier vs. Passief-Agressieve Schorpioen: Wie overleeft de kernzin.....?

We moesten een zin formuleren waaruit bleek hoe deskundig, bevlogen en vindingrijk we zijn.

Klinkt simpel.....is het niet.....

Zoveel personeel, zoveel meningen....

Na drie rondes, langs expertise,

bevlogenheid en vindingrijkheid,  ontstond een soort alles-omvattende superzin....

Maart of ik het nou net alle zinnen eens was...????

“Hebben van kennis en vaardigheden…”

Kennis en vaardigheden.....?

Nee. Ervaring! Zweet! Overleven! Improvisatie met ducttape en paperclips....!

Maar goed.....democratie hè.....

Nee, even serieus.... zelf ik ben na 35 naar niet als kennis en vaardigheden.... die ontwikkel je namelijk in al je jaren werken.... zelfs tot de laatste dag....

Lunch: het stiltemoment voor de Storm.... met heerlijk eten

De ochtend was “rijk gevuld”.....

Dat is studiedagtaal voor: je bent nu al moe maar het is pas twaalf uur......

Middag: Groeibewust Kleuteronderwijs.....

De middag zou theoretisch een praktisch zijn......

Dat werd…solo praktisch.....

We gingen alle ontwikkelingsmaterialen uitzoeken.....

Oude spullen weg.....

Rest controleren.....

Basissets maken.....

Stickeren.....

Inventariseren.....

Verdelen.....

Kortom: onderwijseditie van IKEA zonder Zweedse gehaktballetjes.....

En vooral zware dozen tillen....

Mijn handen protesteerden luid.....

Mijn gewrichten stuurden formele klachtenbrieven.....

Maar we gingen door.....want je weet wel....professionals......

Plot twist: Het Magazijn

Alsof dat nog niet genoeg was…

“Zullen we meteen ook het hele magazijn opruimen".......?

Niet gepland.....

Tja,  noodzakelijk dan weer wel, want die dan meteen alles goed....

Dus wel gedaan.....

Een deel van het team was inmiddels ergens verdwenen....waarschijnlijk opgegaan in de kernwaarden.....dus wij sjouwden ons met en kleine groep een ongeluk.

Maar hé… ook deze klus werd geklaard.....

We zijn tenslotte vindingrijk.....

De Nasleep

Toen ik naar huis reed, kon ik mijn handen nauwelijks om het stuur krijgen....

Mijn rechtervoet zocht het gaspedaal alsof het een verborgen schat was.....

Morgen......?

Morgen doe ik helemaal niets.....

Geen expertise.....

Geen bevlogenheid.....

Geen vindingrijkheid.....

Alleen bank.....

Dekentje.....

En koffie.....

Want zelfs superhelden hebben een herstelmodus.... en willen niet direct de nieuwe verzuimprocedure uitproberen.....

15 maart 2026

Dag van:

Ik heb het uit....de nieuwe roman van Adriaan van Dis....

En het is voor het eerst dat ik niet in één ruk, in één dag zeg maar, een boek van hem uit lees.....

En wat is dat toch vraag ik me steeds af de afgelopen weken sinds het boek naast me op het nachtkastje ligt....

Het boek toont inderdaad een zeer intieme, en voor velen wellicht verrassende, kant van de schrijver..... is dat het dan....?

Van Dis schrijft voor het eerst openhartig over zijn relatie met Ellen Jens, met wie hij 38 jaar lang een "gekliefde liefde" deelde.... een relatie die hij deelde met een andere man.....dé man, die hij steevast 'de ander' noemt in zijn boek......

Het boek beschrijft de laatste levensfase en het sterven van deze geliefde in een hospice..... 

Het laat een kwetsbaarheid zien en een soort "vrolijke boosheid" of is het berusting..... 

Dit kwamen we niet altijd in zijn eerdere werk zo expliciet tegen als in dit boek......

Is het de spiegel....de confrontatie dat de ander iets deed wat ik mezelf ten strengste verbiedt, mijn grenzen overschrijdt, of juist oude wonden open scheurt....???

Had ik mijn eigenwaarde onbewust juist gekoppeld aan de goedkeuring van deze schrijver omdat ik hem zo hoog heb zitten, waardoor nu de teleurstelling in die mens zeer doet....

Maar eigenijk vraag ik me dan meer af of het wel teleurstelling is....

Want Adriaan van Dis blijf ik een geweldig schrijver vinden en een lief worstelend mens.... maar toch.....

Of is het toch dat stukje medelijden dat ik nu voor de wettelijk echtgenoot van die minnares van van Dis voel.... want al gun ik Adriaan van Dis heel veel liefde én geluk omdat hij het zo verdient, toch is er ook die verliezer....

Of is het geen verliezen...????

Wellicht zijn het dus ook de duizend vragen die ik nu heb naar aanleiding van dit boek....

Vragen over de man die maar de helft van het gehele geluk vond....

De man die het toeliet om zijn vrouw te delen....

En uit het boek lijkt het zo te zijn alsof 'de ander' maar 1/4 kreeg en Adriaan 3/4.....

Vragen aan de vrouw, wat haar bewoog om niet van haar wettelijk echtgenoot Wim T Schippers te scheiden en er niet over wilde praten, ook niet tegen van Dis....

Maar dat antwoord zal ik nooit krijgen want het boek gaat immers over haar dood....

Een bizar bijzonder boek dus....

Niet in één keer uitgelezen maar wel telkens weer aan de zinnen blijven kleven....

Dan nu weer verder in het boek Notre Dame de ziel van Parijs....

Eerst een deel van de brand, barstens boeiend en mooi beschreven, en dan begint de geschiedenis....

Dat er eigenijk al een kathedraal stond op dat mooie Ille de la City maar dat die grondig gerenoveerd werd.... in opdracht van Sully.....

En ik ontdek dat er wat betreft financiering van zo'n renovatie niet veel veranderd is.....

Nou ja.... zo goed als dan....

Want betaald nu de bevolking (arm en rijk), zo werd dat toen ook gedaan,  alleen de armen van toen met iets meer tegenzin maar met angst dat ze in de hel zouden komen als ze niet meebetaalden.....

Betaalde nu de regering mee, een erezaak voor Macron zelfs, zo betaalde de koning maar bar weinig mee toen.....

Hij had andere doelen besteld.... zichzelf voornamelijk.... en een cathedraal in Chartres....

Maar de kerk zelf financierde vorstelijk....

En dat is maar goed ook want ik herinner me dat toen mijn vriendin en ik in Rome liepen, we niet goed werden van al die pracht en praal aan goud, kunstwerken, kunstschatten en noem maar op....

En werkelijk op zo goed als op elke hoek van de straat en kerk.....de één nog mooier en protseriger dan de ander....

Maar het ergste vond ik wel dat moment dat we toen het plein van het Vaticaan over liepen, en we aan de andere kant een deur van een'woninkje' op een kiertje open zagen gaan waar je nog nét het gezicht van een non met grijze hoofddoek kon zien, die twee bordjes eten naar buiten schoof waar wel tien bedelaars/zwervers op af kwamen.....

Tegenover al dat goud aan de andere kant van het plein en deurtje met twee schotels voer.... alsof ze honden en katten te eten gaven.....

Dat beeld zijn we nooit vergeten, en we hebben het er nog regelmatig over.....

Soms kan ik dat ook denken als ik het boek van de Notre Dame lees.....

Overal lezen 'gij zult niet oordelen", maar ondertussen wel een guillotine vlak voor de grote kathedraal plaatsen..... want de koning heerste voor zijn gevoel misschien toch wel liefst zelf over zijn Rijk.....

En ook dat is denk ik tegenwoordig soms nog steeds het geval.....

En verder was er die keuzestress....

Ga ik in de tuin lekker aan de gang nu de zon schijnt óf....... ga ik de schuur voor de zoveelste keer opruimen omdat Willem morgen naar de stort gaat met de spullen, die nu écht weg kunnen, uit zijn werkkamer nu hij die zo netjes heeft opgeruimd.....

Mijn hart zegt tuin, mijn verstand zegt schuur....

En waarom moet ik dan altijd zo akelig verstandig zijn op zo'n moment....

De schuur dus maar weer in....

Een soort van wachtruimte van wat eigenijk weg kan maar waar je nog niet aan toe bent, tot je zover bent......

En dan blijven er natuurlijk ook nog dingen staan....

Sommige spullen permanent; tuinkussens, tuinstoelen, wol, Willems verkleedspullen voor zijn optredens, koffers, spelletjes....

Sommige spullen van 'nog even wachten dan, je weet maar nooit'; de tent, de campingspullen, dat theetafeltje van een oudtante, handwerkprojecten half af, handwerkprojecten nog aan te beginnen maar er al vijf jaar liggen,  de 'ach zonde om weg te gooien' spullen.....

En sommige spullen die gelukkig gewoon weg kunnen....

In de container, naar de stort....

Twee prachtige stapels...

Dag fiets.... mijn evenwichtsstoornis dwingt me afstand van je te doen....

Maar neeeeee, niet die fietstas met oranje tulpjes waar ik zo blij mee was.....

Die leg ik wel bij de spullen van 'nog niet aan toe'......

Elf tassen container dump,  een stapel van anderhalf bij één meter voor de stort binnen en een twee keer zo groot stapel Willem spullen buiten....

Zere handen, zere spieren, maar klus geklaard.....

En Willem is van Drachten terug naar huis aan het rijden....

Eindje ver weg gepreekt zullen we maar zeggen.....

  

14 maart 2026

Dag van:

Er staat een plantje op de vensterbank in mijn keuken....

Lichtgroene blaadjes en regelmatig roze hartvormige hangende bloempjes.... een begonia Lucerna....

Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid dit plantje....

En nou is versnaperingen misschien wel een vreemd woord als het gaat om het in leven houden van een plantje....

Maar in dit geval is het een plantje met een verhaal.....

Ooit gekregen van twee ontzettend lieve zeer oude mensen uit de kerk....

Ik zie ze nooit meer.....

En ook dat heeft een verhaal....

Wim, de man in het verhaal werd ziek...

Hij knapte wel weer op, maar niet voldoende om nog kwiek als hij ervoor was, van alles te doen en te ondernemen....

Alie, de vrouw in het verhaal kon haar Wim ook niet alleen verzorgen....

Besloten werd dat ze naar een verzorgingshuis moesten....

En toen kwam daar dat vreselijke nieuws....

Wim was welkom maar Alie niet....de twee moesten uit elkaar....

Alle haren van familie, vrienden, en ons stonden recht overeind...

Wim en Alie uit elkaar,  dát nóóit.....!!!!

Hoe kan je twee zulke lieve, aan elkaar verknochte mensen na 60 jaar huwelijk uit elkaar halen....

Er werd gezocht naar een verzorgingshuis waar ze samen konden blijven....

Gezocht, gezocht en gezocht.....

En er werd er één gevonden..... maar....

Ver weg van de vertrouwde plek waar ze al die jaren hadden gewoond, geleefd, gevierd, gestreden.....

Ze konden naar Drenthe.....

Één geluk was er....

Ze zouden dichter bij hun dochter komen te wonen.....

En daar gingen Wim en Alie.....

We gaven ze een mooi kaarsenhoudertje mee en eentje hielden we zelf....

Elke keer als nu de ronde tafelmaaltijd was zou Willem bellen en zouden beide kaarsjes in het houdertje worden aangestoken.... net zolang als de maaltijd duurde....

Zo bleef toch die verbinding met hun plekje Duiven, met hun kerk, met hun vrienden en bekenden.....

En eens in paar maanden belde Alie met updates over hun leven daar....

Positief bleven ze, ondanks het genius naast het vertrouwde....

Maar ze hadden elkaar... nog steeds elkaar...

Het plantje in mijn vensterbank komt van hen....

Maar het is niet zomaar een plantje....

Het is een stek van de plant die ze ooit van haar moeder kregen toen ze na hun trouwen in hun eigen huis gingen wonen....

En haar moeder had het weer gekregen toen zij in het huis kwamen wonen na hun trouwen....

Het plantje is dus minstens 75 jaar oud.....

En och lieve help.... soms ziet het er niet uit.... en dan ineens bloeit het weer op een zit vol hartjes.....

Soms geef ik het teveel water, soms te weinig....

Geen idee wat ik nou precies moet doen maar..... het plantje blijft in leven....

Vandaag is Willem naar de begrafenis....

Wim is niet meer.....

Heel rustig en vredig inslapen in zijn leunstoel naast Alie......

Alie is niet alleen maar verdrietig.....

Ze is vooral dankbaar....

Dankbaar dat Wim zo lang bij haar was....

Dankbaar dat hij zo rustig mocht inslapen....

En natuurlijk zit het verdriet er....

En wie weet zal het niet lang duren voor we nu ook Alie moeten missen....

Alie zonder haar Wim.... het kan bijna niet....

Vorige week zaterdag belde ze ons zelf....

En op de één of andere manier voelden we gewoon dat ze met het nieuws kwam....

Ze belde immers nooit zo vroeg op de dag....

We zaten buiten.... aan de ochtend koffie....

En het was zelfs alsof de natuur om ons heen, samen met ons, even helemaal stil viel....

Gek misschien, want dood komt altijd onverwacht natuurlijk, maar bij sommige mensen is het net alsof ze nooit dood zullen gaan.... mogen gaan....

Omdat ze er altijd zullen zijn.....

Willem is erheen.....

Ik kan niet mee in verband met de honden en een wond aan Borres poot die door de prednison niet wil dichten....

En 94 jarige vriend van Wim is wel mee....

Willem haalt hem op....

Vanmorgen om acht uur all belde hij waar Willem bleef, terwijl Willem toch tot drie maal toe duidelijk gezegd had dat hij er om tien uur zou zijn....

Willem moet fluiten....

Twee liederen.... één improvisatie en een lied uit het liedboek "ga met mij Heer".....

En ik zal het kaarsje hier branden om één uur.....

Twee bloemen heeft Willem mee om in de rieten mand, waarin Wim ligt, te steken....

Maar ik zal het kaarsje zetten naast de plant....

Dag lieve Wim......

Je stoel leeg.

Je handen stil.

Altijd hier

Nu daar.

Niet meer.

Onwerkelijk stil.

Onvoorstelbaar weg.

Zoveel jaar samen.

Nooit alleen.

Dankbaar hart.

Verdriet ernaast.

Zo rustig.

Naast haar.

Je mocht gaan.

Zij bleef.

Het plantje hier.

Van jullie.

Oud leven.

Nieuwe blaadjes.

Ik zorg.

Zoals zij.

Zon en water

Herinnering voedend.

Soms zwak.

Toch bloei.

Kleine hartjes.

Voor altijd.

Een kaars.

Twee vlammen.

Jij daar.

Bij jouw Hem. 

Dank je.

Voor alles.

13 maart 2026

Dag van: 

Het was vrijdag de 13e, nou tjongejonge....... daar merkte eigenlijk niemand iets van......

De dag begon rustig.....

De wekker ging gewoon op tijd af, de koffie smaakte precies zoals altijd en buiten scheen geen voorjaarszonnetje tussen de wolken door, maar regende het flink, zoals we dat gewend zijn....... 

Op straat fietsten wel mensen naar hun werk, en een hond trok zijn baasje vrolijk mee richting het park, ergens verderop sloeg een deur dicht, niet eens ergerlijk hard, maar gewoon normaal.....

Geen kip op de weg..... en ik was zelfs bij sommige verkeerslichten de enige die voor rood stond....

Op school vergat niemand zijn wachtwoord, viel er geen computer uit en was de printer wonder boven wonder niet eens chagrijnig..... 

Hier en daar zoals normaal ook, af en toe een kleuter die buitensporig van zich liet horen.....

Een gapende flexwerker die halverwege de kring op haar kruk zat te knikkebollen omdat de Ramadan toch wel veel vergt..... zeker nu het op z'n einde loopt....

Tijdens de lunch werden er zonder protest boterhammen gegeten, een paar flauwe grapjes gemaakt en ik had paaskoekjes meegebracht die er gretig in gingen......

’s Middags viel er een klein buitje, zo eentje waar je jas een beetje van glanst maar niet echt nat wordt.....

Nou ja, uiteindelijk wel, maar buitenspelen deden we toch niet omdat we gym hadden....

De bussen kwam op tijd, de hall was binnen no time leeg.....

Er werd vergaderd, materialen verzameld.... overdrachten geschreven....

En zelfs de man die het alarm in de gangen controlleerde, viel niet van zijn ladder....

Geen files op de terugweg.....

Gee  boodschappen hoeven doen....

Willem die vond dat ik nog best vroeg thuis was ondanks de vergadering....

Na het eten heerlijk in bad....... 

Niets spannends, niets vreemds, niets dat je later zou navertellen......

En nu het tijd is om naar bed te gaan, waait er een zacht windje door de open balkondeur...... 

In de verte blaft een hond één keer en daarna is het weer stil......

Vrijdag de 13e is voorbij.

En er is, tot ieders grote opluchting, of misschien lichte teleurstelling, werkelijk helemaal niks spannends gebeurd......

Je zou bijna denken dat bijgeloof toch echt onzin is.....

12 maart 2026

Dag van:

Willem is van veel geschiedenis.....

Rugzakken vol geschiedenis....

Veel vriendinnen op wie hij natuurlijk allemaal innig verliefd was.....drie langdurige relaties van samenwonen waarvan met twee van de drie,  3+2= vijf dochters gekregen...... een batterij vol vrienden bekenden.... kennissen, collega's en dus..... duizenden herinneringen.... en hij houdt en hield van allen innig veel......

Willem houdt ook van Toon Hermans, Ernie gospelmuziek, voetbal, jazzmuziek,  fantasy boeken heel veel andere boeken over mensen en hun gedachtengoed (inspiratie voor preken).....

En Willem houdt van fluiten....

Oh ja.... en van mij.....

Dat zeg ik.... rugzakken vol geschiedenis.... een hoofd vol herinneringen, dozen vol foto's, kaarten, briefjes, gedichten, kattenbelletjes enz.....

En Willem heeft een eigen kamer in dit huis....

Daar slaapt hij als het hoog sensitieve hem teveel wordt,  daar schrijft en oefent hij zijn preken als er beneden teveel lawaai is, daar neemt hij zijn podcasts op.....

Maar vooral..... daar hangt, ligt, staat zijn hele geschiedenis, heden en toekomst in kasten  aan muren, op tafeltjes.....

Een normaal mens zou dit een uitdragerij of kringloopwinkel noemen,  voor Willem is het zijn leven.....

Ik noem het een verschrikkelijk zootje....

Met alle respect hoor,  want ik ken Willem....

Een deel van zijn leven bevindt zich namelijk in zijn eeuwige heuptasje en het andere (grootste deel) dus in die kamer....

En alles is belangrijk voor hem.....

Zelfs de hoogslaper waar zijn jongste twee dochters in sliepen, want die staat er ook (inclusief dekens, dekbedden kussen, knuffels)....

Het is immers een weergave van Willems leven....

Loslaten en weer opnieuw beginnen....

Deeltjes meenemen en weer doorgaan....

Tot vandaag.....

Willem is er klaar mee.....

Hoe kan je toeven in een kamer vol dozen kratten, kasten, koffers, kisten enz.....?

Niet dus....

Al maanden.... zeg maar gerust jaren, roept hij al dat hij gaat opruimen....

En vandaag was die dag.....

Ik kan mijn ogen niet geloven als ik van school kom aanrijden en de berg rotzooi naast het huis zie liggen....

Meteen als ik binnenkom is het dan ook 'kom eens mee naar boven'......

Nou heb ik een dag gehad van heb ik jou daar, maar ach..... tegen deze blik op zijn gezicht zou niemand bestand zijn....

En werkelijk.....de metamorfose is overweldigend....

Sinds lange tijd stap ik weer in een bewoonbare kamer....

Niet één stap, maar ik kan er nu zelfs in rondlopen.....

Willem lijkt geland te zijn.... geland in een soort 'dit is wat het is'.....

Kern van leven.....

Dan komen we weer beneden....

 "Oooh ja, kijk eens wat ik ook nog vond", zegt hij.....

Ik zit twee rugzakken op de stoel liggen....

Ze zijn leeg.....

Ik glimlach.....

Alsof dat het symbool van zijn opruimdaden ligt.....

Rugzakken vol verleden,

liefdes, stemmen, foto’s,

muziek die ooit bleef hangen

in een hoofd dat nooit vergat.

Een kamer.... archief van het hart,

dozen vol wat niet losgelaten kon worden,

sporen van wie er was,

wie er bleef,

wie er gemist werd.

Jarenlang beloofd: morgen, ooit, later 

tot vandaag het moment werd

dat herinneringen plaatsmaakten

voor ademruimte.

En plots weer vloer onder de voeten,

licht door het raam,

stilte waar eerst alleen verleden stond.

Niet omdat alles weg is,

maar omdat er ruimte kwam

voor wat nog wil ontstaan

11 maart 2026

Dag van:

Voor bijna alles bestaat wel een 'dag van' ....

Zo heb je hele bekende dagen waar aandacht besteed wordt aan mensen die het verdienen, aandacht voor ziektes,  rechten of juist onrecht, genders of juist non genders.....

En nou vind ik mijn vak natuurlijk het mooiste vak dat er bestaat, maar zo héél bijzonder, nou ach....

Voor veel mensen is echter een leerkracht héél bijzonder en daarom is er voor onze doelgroep jaarlijks op 5 oktober een dag van....

Zo nu en dan bekijk ik die dagen eens....

Zo ook vandaag...

En vandaag is notabene 'de dag van' drie dingen tegelijk...

Europese dag voor slachtoffers van terrorisme.....

Wie had dat vijftig jaar geleden kunnen bedenken...

Deze Dag grijpen we aan om terroristen te laten zien dat geen enkele terreurdaad onze samenleving uit elkaar kan trekken.... zei ooit eens Jacques Barrot.....

En zo was er weer een dag bij......

En dan is daar.... jawel...... de dag van de

loodgieter....

Werelddag van de loodgieters zelfs....

Want vergis je niet: Naast het opruimen van je verstopte poeptoilet vervullen  deze 'Mario's en Luigi's (ja die van dat Nintendo computerspelletje), ook een vitale functie in het schoonhouden van publieke sanitaire voorzieningen, zoals riolen of waterzuiveringen......

En jullie snappen natuurlijk allemaal hoe belangrijk dat is......

Maar dan die derde doelgroep die vandaag in het zonnetje staat..... de pakketbezorger.... jazeker de mensen van de post en de koeriersdiensten die je pakketje meestal bij de buren afleveren omdat je zelf weer eens niet thuis bent.....(lang leve ook de dag van de buren).....

De Dag van de Pakketbezorger is een initiatief van PostNL, dat zijn eigen pakketbezorgers structureel onderbetaalt en dat voor zulke slechte arbeidsomstandigheden zorgt dat de werkers te weinig rust krijgen en daardoor vaak ook nog eens illegaal werken.....

Het bedrijf zou de postbezorgers natuurlijk loonsverhoging kunnen geven, in dienst kunnen nemen, meer werkrust geven, of op z'n minst plaspauzes geven, maar nee...... in plaats daarvan kiest Post nl voor het oprichten van een Dag Van.....

Maar dan wel ook voor álle koeriersdiensten.... inclusief DHL enz....

De Dag van de Pakketbezorger werd in coronatijd opgezet op de tweede woensdag van maart.....

En vandaag valt dat dus op 11 maart....

Och die corona tijd....

Wat was je blij dat ze er waren die parkeerbezorgers......

Soms waren ze het enige contact met de buitenwereld.... op afstand natuurlijk hè....

En tijdens de lockdown waren zij het die ervoor zorgen dat ik koffie kon drinken...

Huh....?

Ja heus want onze Senseo begaf het... alleen helaas,  tijdens lockdown geen winkel open natuurlijk....

Maar de pakketbezorger kwam ons onbevreesd uit ons lijden aan koffiegebrek verlossen.... 

Hij had immers korte lijntjes met bol.com......

Tijdens de coronajaren (met name 2020-2021) is het aantal bezorgde pakketjes in Nederland geëxplodeerd door de lockdowns en de sluiting van niet-essentiële winkels.....

Het PostNL Record: PostNL bezorgde in het coronajaar 2020 een recordaantal van 337 miljoen pakketten......

Dag is maar liefst 16.85 pakketjes per inwoner van Nederland.....

Dagvolumes: Op piekmomenten tijdens de pandemie verwerkten de grote bezorgers (PostNL, DHL, etc.) samen tot wel 5 miljoen pakketjes per dag.....

Totale markt 2021: In 2021 werden er ruim 654 miljoen pakketten binnenlands verstuurd, een kwart meer dan een jaar eerder......

Maar wat kochten we dan toch allemaal....?

De pakketdiensten bezorgden in die periode het meeste:

☆Mode en kleding: voor wie we er mooi uit wilden zien mag Joost weten want we kwamen de deur niet uit.... maar goed....

☆Woon- en klusartikelen: want ineens hadden we tijd om muren te witten, behangen etc.....

En vooral om het een beetje gezellig te maken want je zat tenslotte hele weken thuis.....

☆Speelgoed en spellen: Puzzels waren super populair....

En de kinderen moesten ook vermaakt worden natuurlijk.....

Niet door ouders maar models Speelgoed....

☆Boodschappen en maaltijden: want oh steel je voor dat je naar een supermarkt moest en daar wat zou oplopen....

☆Elektronica: Laptops, monitoren en andere elektronica voor thuiswerken natuurlijk....al dan niet betaald door je baas.....

Tja en ach, nu je thuis werkte zag je baas het ook niet als je eens een filmpje op Netflix tussendoor keek op je gloedjenieuwe televisie....

☆Verzorgingsproducten: Handzeep en andere drogisterijartikelen...... vooral de ontsmettingsgel natuurlijk want jemig wat konden wij ineens handen wassen....!!!!

Ach....de pakketbezorger vandaag in het

zonnetje.....

Ik vind het een goeie....

Morgen zie ik hem weer.....dan wordt het cadeautje van Willem bezorgd....

Tja want het gemak van online winkelen dient de mens nog steeds.....

In ieder geval dit mens hier....

10 maart 2026

Dag van:

De specht hoorde ik vanmorgen niet timmeren.....

De muggen dansten ook niet laag boven het gras zoals ze de afgelopen dagen deden.....

En de vogeltjes in de appelboom leken haast te hebben....alsof ze in allerijl nog wat laatste hapjes uit de takken wilden pikken voordat er iets zou gebeuren......

Meestal zijn dat van die kleine voortekenen waar je pas later betekenis aan geeft.....

Alsof de natuur iets probeert te fluisteren wat je eigenlijk ook al wel weet, maar waar je niet aan wil denken.....

De zon scheen nog wel toen ik opstond, maar ondertussen laten de wolken zich steeds nadrukkelijker zien....

Niet die mooie, luchtige, witte dons wolkjes waar je zo blij van wordt.....

Nee, van die grauwe sluierwolken.....

Van die wolken waarvan je al van een afstandje voelt: hier zit iets in wat straks over ons heen gaat vallen.....

En ja hoor… in de loop van de middag laten ze ook precies dát gebeuren....

De warmte verdwijnt, de lucht wordt kil en de regen tikt weer onvermijdelijk tegen de ramen....

Misschien is dat in mijn geval eigenlijk

helemaal niet zo erg....

Want er ligt nog een behoorlijke berg werk op mij te wachten....

Een PowerPoint maken voor Willem, die zondag in Drachten preekt....

Een PowerPoint voor school voor mijn functie als taalspecialist....onderwerp: ontluikende geletterdheid en de inrichting van een taal- en leeshoek....

Daarnaast nog een PowerPoint-les om de letter ui aan te leren....

En alsof dat nog niet genoeg is: een cadeau voor Willem bestellen, en dat dan ook nog personaliseren, wat het meteen een stuk ingewikkelder maakt....

En o ja… er draait ook nog een was in de machine die straks natuurlijk weer aan de lijn moet....

Allemaal van die dingen die gewoon moeten gebeuren....

Maar ja… probeer dat maar eens wanneer je net met een nieuwe laptop en een nieuw besturingssysteem werkt....

Nieuwe instellingen....

Een totaal andere manier van werken....

Opnieuw overal inloggen....

Programma’s die nét ergens anders zitten dan je gewend bent.... en zelf ook niet weten wat ze met dat Windows 11 aanmoeten....

Kortom: alles wat vroeger vanzelf ging, moet nu weer opnieuw uitgevonden worden....

Werk dat je normaal gesproken in een uurtje doet, kost ineens twee uur extra....

Maar ja… je moet mee met de tijd, hè....

En terwijl ik zo bezig ben met zoeken, instellen en uitvinden op internet, gebeurt er nog iets anders wat internet nu eenmaal altijd doet: je komt van alles tegen wat je eigenlijk helemaal niet zocht… maar wat wél interessant is....

En daar verschijnt ineens een aankondiging....

Een theatervoorstelling: Ramses en zo....

Ja, dé Ramses....

Van mijn levensspreuk: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder....

Niet die voorstelling over zijn leven, pffft die heb ik allang gezien via Netflix, Videoland of weet ik waar het allemaal tegenwoordig te streamen is....

Nee....

Dit is een voorstelling in een theater,  van pianist Cor Bakker en zanger Maarten Heijmans.... met nummers van Ramses maar ook van mijn andere held Jacques Brel....

En meteen denk ik: ooooh… laat het alsjeblieft een avond zijn dat Willem ook kan…laat het niet uitverkocht zijn er nog stoelen vrij zijn....

Even kijken....

En ja hoor....

Het kán....(iets met haar in de lucht...grijs of niet)...

En dat zijn dan van die momenten waarop je eigenlijk nergens meer rekening mee houdt....

Niet of het een werkdag is....

Niet of je de volgende dag vroeg op moet....

En zelfs niet met de kosten, want sommige dingen betaal je gewoon met liefde....

Gewoon: verstand op nul....

Kaarten bestellen, want hier wil ik bij zijn....

En… yes.....gelukt....

Zelfs twaalfde rij....dus lekker dichtbij....

En het mooiste van alles: het is al volgende week....

Geen wekenlang ongeduldig aftellen....

Gewoon bijna meteen genieten....

Eén ding is daardoor meteen zeker: de verplichte taken van vandaag doe ik ineens met een stuk meer plezier....

Zelfs de tegenslagen....

Want ja, die zijn er ook vandaag genoeg....

Tegenslagen waar ik me dan maar in vastbijt totdat het uiteindelijk tóch lukt....

Ondertussen vertelt mijn onderwijsassistent uitgebreid over haar dag....

Een dag vol lastige leerlingen....

Een activiteit van een stagiaire die een activiteit niet echt goed had voorbereid....

En ook nog een heftige epileptische aanval van een leerling....

Kortom: ook zij hadden in de klas hun dag vandaag niet bepaald mee....

En terwijl al die verhalen door de kamer gaan, loopt ons huis ondertussen steeds voller....

De jongste dochter van Willem komt langs....

Een oud-leerling van mij komt op bezoek....

Willem staat uiteindelijk in de keuken te koken, maar het recept dat hij voor ogen had blijkt het niet te worden, omdat sommige ingrediënten in de winkel niet op voorraad waren....

Dus wordt er wat geïmproviseerd....

Nou ja… zo’n dag dus....

Maar hé.

Wat maakt het eigenlijk uit?

Want woensdag gaan we heerlijk naar het theater....

En daar zullen de klanken van Ramses weer klinken....pingelend, zingend en jubelend....

En alleen die gedachte maakt deze rommelige, regenachtige dag ineens een stuk lichter....

9 maart 2026

Dag van:

Nederland is in maart 2026 niet direct verwikkeld in een wereldoorlog....

Toch wordt ons land geraakt door de escalerende conflicten in het Midden-Oosten en de aanhoudende oorlog in Oekraïne....

Het kabinet spreekt zelfs over een tijd die “niet meer als vrede voelt” en bereidt het land voor op mogelijke ernstige verstoringen....

We schaffen zelfs noodpakketten aan.    

Dat wij, Nederland/Europa, zo sterk worden meegezogen in deze conflicten heeft meerdere oorzaken: directe veiligheidsbelangen, economische afhankelijkheden, geopolitieke samenwerking/ bondgenoten en de constante invloed van massamedia....

Een Nederlands marineschip is ingezet in de Middellandse Zee vanwege de spanningen in het Midden-Oosten....

Tegelijkertijd levert Nederland grootschalige militaire steun aan Oekraïne....

En ik…?

Ik ga door mijn knieën om een kleuter te troosten.. .

Ik knip plaatjes uit voor een lesje kleuren matchen....

Ik help een kind naar de wc....

Ik oefen vormen in de kring....

Ik vraag me af waar bepaald gedrag van een leerling vandaan komt..  

En op verzoek sta ik twee externen te woord over traumasensitief onderwijs....

En dan denk ik: trauma…?

Wat betekent dat eigenlijk als je kijkt naar de kinderen in oorlogsgebieden....?

Wat dragen zij met zich mee....?

Mega-trauma’s .    .ultra-trauma’s....?

Bestaat er zoiets als erger, nog erger, ergst als het om trauma gaat....?

Of is voor ieder kind dat in onveiligheid opgroeit een trauma gewoon… een trauma....?

En mag je daarin eigenlijk wel gradaties zien..  ?

Zoiets als: liever een klap van mijn moeder of een dreun van mijn vader… dan een bom op je veilige woning.   ?

De wereld zit vreemd in elkaar ...

De verhoudingen lijken soms zoek....

De hoop en moed zakt je in de schoenen....

Maar terwijl ik daarover nadenk, voel ik kleine armen om mijn nek.  .

Een kleuter die net nog moest huilen, maar nu weer durft te lachen....

En ineens besef ik: misschien begint hoop precies hier....

In een lokaal waar kleuren worden gematcht....

Waar iemand helpt bij een wc-bezoek....

Waar een kind leert dat een cirkel rond is en een vierkant vier hoeken heeft....

Waar een volwassene even door de knieën gaat om te laten merken: jij bent veilig....

Misschien kan ik de grote wereld niet veranderen....

Niet de oorlogen stoppen, niet de bommen laten zwijgen....

Maar in dit kleine stukje wereld kan ik wel iets anders doen... 

Rust bieden.   

Structuur geven....

Aandacht hebben....

En misschien is dat wel hoe het begint....

Niet met grote gebaren, maar met kleine momenten....

Een hand op een schouder....

Een troostend woord....

Een veilige plek, al is het maar voor een paar uur per dag....

Misschien is dat wel het krachtigste antwoord dat we hebben in een onrustige wereld.   

Gewoon blijven zorgen voor de kinderen die vandaag voor ons zitten....

Want wie weet…groeit juist daar de generatie op die later wél weet hoe vrede eruit moet zien....

Tussen puin

groeit zacht

morgen

Stille hoop

in kleine

handen

Onder sterren

fluistert zacht

vrede

8 maart 2026

Dag van…

Ik ga het vandaag niet hebben over al die wegen die overal afgesloten zijn waardoor wij kilometers moesten omrijden.....

En ook niet over het feit dat ik daardoor mijn favoriete weg langs de landingsbanen van Schiphol miste.....

Dat moment waarop je bijna denkt dat je zelf gaat opstijgen, heerlijk vind ik dat......

Nee, ik ga het ook niet hebben over de Haarlemmerweg midden in Slotermeer, waarop Annet er heilig van overtuigd raakte dat Haarlem nu wel héél dichtbij moest zijn.....

En ook niet over de Groningersingel in Arnhem, die volgens dezelfde logica vast rechtstreeks naar Groningen leidt......

Och och Annet…

De navigatie in haar hoofd werkt soms volgens een geheel eigen kaart van Nederland....

En ik ga het óók niet hebben over het feit dat het aan de kust vijf graden kouder was dan bij ons op de Veluwe......

Nee.....

Vandaag gaat het over iets anders....

Vandaag was namelijk een heerlijke dag: eindelijk weer een bezoekje aan de kinderen en kleinkinderen in Haarlem....

Niet in de eerste plaats omdat deze twee oudjes hier à la 2.0 verder moeten met hun digitale leven.....

Want ja, nieuwe laptops werden geïnstalleerd en meegegeven, een BeeStation werd geïntroduceerd (“zó handig mam!”), er moest een dockingstation mee, en ergens

tussendoor verscheen ook nog een modern vogelhuisje met ingebouwde camera......

Vroeger hing je gewoon een plankje op en wachtte je tot er een mus kwam.....

Nu kun je blijkbaar livestreams kijken van koolmezen die hun interieur verbouwen.....

Maar goed, eerlijk is eerlijk.... ik vind dat natuurlijk prachtig....

Nee, het belangrijkste was dat kleinzoon  jarig was geweest en kleindochter binnenkort jarig wordt....

En dat het gewoon heerlijk is om ze weer te zien.....

Twee fantastische pubers....

De derde generatie die het vuur weer een beetje mag doorgeven....

Je ziet ze het grootste gedeelte van de dag eigenlijk niet....

Ze gamen, luisteren muziek, zitten met oordopjes in hun eigen wereld en leven hun heerlijke eigen puberleven....

En dat is precies zoals het hoort....

Maar dan…dan komen ze even beneden....

Voor hun natje en hun droogje....

En tussen het pakken van een glas drinken en het roven van de laatste koek uit de trommel door is daar ineens een knuffel....

Of een kort gesprekje tussen oma en kleinkind....

Van die kleine momenten die eigenlijk alles zeggen....

Die twee maken nu hun eigen zoektocht door....net als mijn oudste kleindochter ooit deed, en waar de tweede kleindochter ook middenin zit....

Iedereen op zijn eigen manier....

Het zoeken naar wie je bent....

En wie je misschien wilt worden....

Het vasthouden en loslaten van ouders....

Het ontdekken van je eigen identiteit....

De toekomst aftasten alsof het een nieuwe

wereldkaart is....

In de puberteit verandert er zoveel....

Niet alleen het lichaam en de hersenen, maar vooral sociaal en emotioneel gebeurt er van alles tegelijk....

Oh, die identiteit…

Wie ben ik...?

Wie wil ik zijn...?

Ik vond het eerlijk gezegd de mooiste leeftijd bij mijn eigen kinderen....

Al waren er ook momenten dat ze grenzen overgingen waarbij ik mijn hart vasthield....

Momenten waarop je denkt: moet dit nou echt zo....?

Maar blijkbaar hoort dat er allemaal bij....

En uiteindelijk kwam het allemaal goed....

En nu zit ik hier te genieten van de derde generatie...... pubers....

Dat is toch eigenlijk een heerlijk wonder....

En dan…dan begint het nieuwe tijdperk voor de twee oudjes....

De technologische revolutie....

Het laptop tijdperk is aangebroken.....

Windows 11....

Weg vertrouwd toetsenbord....

Weg muis met een duidelijke linker- en rechtermuisknop....

Weg monitor....

En zijn we net een beetje gewend aan “de cloud”, komt er ineens zo’n BeeStation bij....

“Zo handig mam!”.....

Ja ja....

Ik denk alleen maar: hoe ga ik dit straks in vredesnaam aan Willem uitleggen…

En dan al die apps....

Alsof mijn mobiel er nog niet genoeg had....

En al die nieuwe termen…

Het voelt soms alsof ik op latere leeftijd nog een compleet nieuwe taal moet leren....

Ik probeer alle informatie netjes in mijn hersenen op te slaan....

Maar ergens onderweg raak ik de draad kwijt.....

Wat was nou ook alweer wat...?

En welk kabeltje moest waar...?

Enfin....

Willem is de koning te rijk....

Maar hij heeft werkelijk geen idee wat hij doet....

Het eerste wat hij doet is het oude toetsenbord en de muis erbij pakken....

Dat voelt toch vertrouwd....

En net wanneer ik bijna slaap, hoor ik van beneden:

“Wampie… paniek! Ik heb allemaal mapjes over elkaar heen staan… ik kan zo niet slapen als dat niet opgelost is!”....

(Nee hoor… ik nu ook niet meer.)....

En dan begint de speurtocht....

Wat heeft hij in hemelsnaam gedaan waardoor dit nu zo staat....?

Tussendoor trekt hij per ongeluk een verkeerde stekker uit het stopcontact waardoor alle modems eruit vliegen.....

Maar goed, hij weet wél twee boxjes op de laptop aan te sluiten.....

Om vervolgens weer naar boven te roepen:

“En waar vind ik Word?”....

Ik ben moe.

En meer blog zit er vandaag echt niet in....

En nee, ik ga het ook niet hebben over Internationale Vrouwendag.....

Ik hou me vandaag maar even op de genderneutrale vlakte....

Morgen is er weer een dag.

7 maart 2026

Dag van: 

Relaaaaaaax… alles op z’n tijd….

De truc van een goede dag is simpel: deel hem op in kleine stukjes....

Dan lijkt het net alsof je heel veel doet, terwijl je eigenlijk vooral heel rustig leeft....

Zo kun je bijvoorbeeld beginnen met een uiterst productieve activiteit: in bed blijven liggen tot de ergste kou uit de lucht is....

Dat doe je natuurlijk niet zomaar....

Nee, dat is een zorgvuldig gepland ochtendritueel....

Je ligt daar een beetje soezelig te dromen dat het buiten tropisch warm is, omdat de zon zo vriendelijk door de gordijnen gluurt.... Ondertussen pak je af en toe je telefoon om op de weer-app te kijken hoe warm het inmiddels is....

Na een paar keer kijken maak je met jezelf een duidelijke afspraak:

“Als de temperatuur twee cijfers aangeeft, dan kom ik eruit"....

Dat kan natuurlijk nog best even duren....

Maar afspraken zijn afspraken....

Voor Willem dan want intussen is Willem zijn auto aan het ophalen bij de garage....

Die was eindelijk klaar....

Er moest nogal wat aan gebeuren....

Ik had al een paar keer voorzichtig laten vallen dat hij misschien eens moest nadenken over een andere auto....

De teller staat inmiddels boven de drie ton, en met alle reparaties, APK en grote beurt lopen de kosten toch aardig op....

Maar nee hoor....

Geen haar op Willems hoofd die daaraan denkt....

Die auto gaat gewoon door....

Waarschijnlijk uit gewoonte omdat veranderingen zo lastig zijn en het vertrouwde loslaten al helemaal....

Of omdat hij en die auto inmiddels een relatie hebben die langer duurt dan sommige huwelijken....

Wanneer de weer-app eindelijk tien graden aangeeft, is het tijd om het bed ceremonieel te verlaten....

Dan begint het zeer rustige ochtendtoilet....

Tanden poetsen....

Haren doen....

Een beetje make-up, maar niet te veel, want de zon moet de huid juist op een dag als vandaag nog wel kunnen bereiken....

Daarna de grote vraag van de dag:

Wat trek ik aan....?

Misschien toch dat zomerjurkje…

Nee....

Brrrr....

Blijkt toch nog fris....

Dan maar iets warmers....

Maar wel met korte mouwen....

We willen tenslotte ook optimistisch blijven....

Net op tijd komt Willem weer thuis met zijn trouwe vierwielige partner....

Dus nu naar beneden voor koffie....

En ja hoor…

Buiten in de tuin.... het kan....!!

Ik spreek meteen even duidelijke voorwaarden af:

“Niet te moeilijke gesprekken hoor, Willem"....

Gelukkig gaat het over zijn dieet....

Dat is ideaal....daar kun je namelijk met een half oor naar luisteren....

Het andere driekwart oor is ondertussen gereserveerd voor de vogeltjes....

En met name voor de specht, die ergens in een boom zit te timmeren alsof hij een compleet tuinhuis met aanbouw aan het bouwen is....

Dan toch maar even tijd maken en de laptop pakken....

Een klein beetje werkvoorbereiding....

En een mail beantwoorden....

Want er zijn dus blijkbaar meer mensen die in het weekend aan werk denken....

Maar wel relaxed natuurlijk....

Laptop op schoot, koffie ernaast....

Muis op de glazen tuintafel, die inmiddels na een winterperiode een lichte laag mosaanslag heeft, maar ach… dat hoort bij de natuur.....

Ik besluit:

“Als de batterij van de laptop leeg raakt, stop ik".....

Maar ik stop eerder.....

Er komt namelijk één van Willems dochters op bezoek....

We hebben nog een souvenir uit Griekenland voor haar omdat ze zo lief voor de katten heeft gezorgd....

De katten maar ook de honden liggen heerlijk bij ons op de vlonder....

Knuffeltijd.....

En dan praten we een tijdje over het onvoorspelbare levensproces....

Want hoeveel plannen je ook maakt…

soms loopt het leven gewoon anders dan gepland of gehoopt....

Hak....

Volgende stukje van de dag....

Ik moet cadeautjes regelen voor twee kleinkinderen in Haarlem waar ik morgen heen ga....

Eentje voor de verlate verjaardag van mijn kleinzoon....

En eentje voor de vervroegde verjaardag van mijn jongste kleindochter....

Helaas was en zal deze oma bij beide verjaardagen afwezig zijn....

Werkzaamheden, vermoeidheid vóór de reis enz....

Maar het echte probleem zijn nu de cadeautjes.....

16 en 14 jaar zijn, cq worden ze....

Dat is een vreselijk moeilijke cadeaueleeftijd....

Toen ze kleiner waren was het makkelijk.....speelgoed.....altijd goed.....

Als ze straks volwassen zijn zal het ook weer makkelijker zijn.....

Dan kun je met geld of iets praktisch aankomen....

Maar 14 en 16… pfieuw…

Dan zitten ze in die fase waarin:

smaken elke drie weken veranderen, 

ze een eigen identiteit ontwikkelen

en alles een merk moet hebben....

En deze oma heeft geen idee van games, mode, tech, de nieuwste muziek trends of wat er allemaal hip is....

Dus het wordt toch maar weer geld geven....

Maar dan wel een beetje leuk ingekleed....

Alleen…wat is leuk bij die leeftijd....?

Ik zwerf een tijdje door het winkelcentrum, maar geef het dan op....

Chocolade....

Dat is bij die twee altijd goed....

En kijk aan… bij Mousset hebben ze komische chocolade paashazen....

In een prachtige sierdoos....

En als ik me niet vergis…passen in die dozen ook nog de enveloppen met een financiële bijdrage....

Cadeaus geregeld....

Thuis kookt Willem.

En ik sluit ondertussen de pc af....

Want het is het einde van ons pc-tijdperk....

Vanaf morgen werken Willem en ik met laptops....

Die hebben we een tijdje geleden via mijn zoon besteld....

Toch voelt het vreemd....

Naast het secretaire is ineens een groot leeg gat....

Geen monitor meer....

Alleen twee laptops…en een bee-station....

Wat dat precies is weet ik nog niet, maar morgen krijg ik uitleg..... en het schijnt essentieel te zijn....

En zo komen we weer bij een interessant punt van het leven:.....verandering.

Want het is echt waar…hoe ouder je wordt, hoe moeilijker dat gaat....

Niet uit onwil....

En ook niet omdat vroeger alles beter was....

Maar omdat de wereld sneller verandert dan ons hoofd soms bij kan houden....

Nieuwe informatie verwerken kost gewoon meer tijd....

Routines geven veiligheid....

En veranderingen verstoren dat evenwicht....

Dus ja…ook Willem en ik merken dat wel....

We zitten nog volop in het arbeidsproces…

maar we voelen het toch....

En dan… de avond....

De tuindeur gaat dicht....

Het begint toch wat af te koelen....

Even een uur de tv uit....

Wat een rust....

En daarna nog even Wie is de Mol kijken....

Dat is namelijk in 26 jaren niet veranderd.... behalve de mollen dan...