En zo begon vandaag weer een normale werkdag....
Vol goede moed en hoop dat ik het vol zou houden begon ik eraan....
Nou staat onze klas erom bekend dat het vooral een klas is vol kinderen met ingewikkelde medische problemen en kinderen met moeilijk verstaanbaar gedrag.....
Moeilijk verstaanbaar vind ik altijd een mooie term....
Zo leg je het namelijk neer bij de toehoorder en niet bij het kind....
De toehoorder die 'moeite heeft het gedrag te verstaan'.......
Klinkt toch veel beter dan 'het lastige kind met moeilijk gedrag'....
Een kind wil namelijk helemaal niet moeilijk doen.... een kind wil alleen maar begrepen en 'verstaan' worden....
Die wil dat jíǰ mogelijkheden vindt waardoor het lekker zijn leven kan leiden, zich kan ontwikkelen en zich veilig weet....
Het gevolg van zo'n clubje bandieten is wel dat al het niveau door elkaar zit....
Van kinderen die best goed kunnen leren, kunnen praten enz, tot kinderen die maar heel weinig kunnen en alleen gedrag vertonen....
Wat een uitdagingen zijn we dit jaar aangegaan....
Ik hoor de orthopedagoog vanmiddag nog zeggen "tjonge wat-een-groep-hebben-jullie-toch... ongekend!!!!"....
En dat is ook écht zo....
Van een door de klas fladderend kind dat niet 1 minuut op de stoel kan blijven zitten, het kind met angst trauma's, onthechtte kinderen, onder toezicht geplaatste kinderen, kinderen met autisme, tot kinderen die letters kennen, tot 100 tellen, kinderen met uitzonderlijke epilepsie, kinderen die zich op medische grond niet mogen stoten of mogen vallen, kinderen met onvoorspelbaar agressief gedrag, kinderen die niet praten en kinderen die je juist de oren van je hoofd schreeuwen en kletsen, enz enz....
En we genieten van die diversiteit....
Het is aanpoten maar ook enorm genieten....
Volgend jaar wordt het anders....
Of laat ik zeggen; volgend jaar beginnen we anders....
Vandaag hebben we, naast de drie die we in de klas houden, de kinderen ontdekt die, onder voorbehoud, volgend jaar in onze klas komen....
Wat een schatjes..... en wat een lager en bewerkelijk niveau....
Geen schoolse vaardigheden aan te leren want ze zitten hier al een jaar op school....
En ik zei ook, 'om te beginnen', want vorig jaar begonnen we ook zo, en de ervaring leert dat we lopende het jaar, steeds complexere problemen in de klas kregen....
Maar voorlopig geniet ik nog even van dit bijelkaar geraapte 'zootje' dat er nu nog even vier weken zit....
En zo is daar vandaag die extreem complexe leerling.....
Aan de ene kant compleet met de ik overhoop liggend..... aan de andere kant een zelfreflectie waar sommige volwassenen nog wat van kunnen leren....
Neem nou vandaag....
De leerling ligt weer compleet met zichzelf overhoop....
De liefste, de beste, de eerste wil het zijn....
Alle spullen voor zichzelf behoudend en niet delen....
Tja en dan moppert of negeert een juf wel eens....
Compleet overstuur, boos, woedend, gillend, krijsend enz....
Maar dan....
'Ik heb mijn mama nodig'......
'Mag morgen mijn mama mee naar school'?...
Ik wil net antwoord geven of de psychologisch medewerker komt binnen om de leerling voor een aantal testen mee te nemen......
En dan komt het.....
'Ha fijn nou krijg ik wel de aandacht die ik nodig heb, lekker puh'......
Tja.... hoe moet je op zo'n kind nou kwaad worden....??
Zo'n antwoord, zo'n zelfreflectie en zelfkennis uit de mond van een nét 6 jarige.....
Spreken we hier nog van een verstandelijke beperking....????
En de bloemen waarvan ik gisteren zei dat we ze gingen kleuren voor die school in Zeeland waar 3 kinderen en een directeur overleden nadat er op ze was ingereden....??
Die hebben we gekleurd hoor, en die zitten, inclusief woord ter bemoeding en troost, in een grote envelop richting Axel.....
Tot het eind van de dag is eigenijk als ik eerlijk ben, nét teveel van het goede....
De pijn in de onderrug zet weer wat op een trekt door naar mijn bil.....
Snel maak ik nog een overdracht af en ga naar huis waar ik heerlijk in slaap val in mijn stoel....
Even niks voelen.....
Maar het duurt niet lang....
Willem zet de tv aan als hij van honden uitlaten ook thuiskomt, en het geschreeuw en getoeter uit voetbalstadions tettert alweer de kamer in....
Ik zei het immers een paar blogs geleden al....de tijd van een groen scherm is aangebroken.....
Ben ik fan van voetbal....?
Nou nee..... maar ach zo'n WK kan ik nog wel aan omdat het een ander soort spanning en feeststemming (hoop je dan) is....
Heb ik verstand van voetbal....???
Helemaal niet.... ik snap er geen bal van...
Nou ja van die bal dan nóg nét wel...de bal rolt....
Maar ooooooh wat heb ik deze avond genoten, gegierd, gejuicht bij de wedstrijd Spanje-Kaapverdië.....
Spanje, een torenhoge favoriet en potentieel wereldkampioen, met z'n best wel arrogante team....
Zij zullen het wel even gaan laten zien.....
En dan heb je daar Kaapverdië....
En totaal onbekend nietszeggend team waarvan de hele wereld al voorspelde daar ze geen onder zouden gaan zoals de Curaçaoers gisteren met hun gigantische nederlaag tegen Duitsland....
Nou vergeet het maar....
Oké oké... voetballen kunnen ze misschien niet.... maar verdedigen....... och och och....
Ze zorgen zich gewoon voor een bal door richting doel afkomt....
De keeper (40 jaar) red doelschop na doelschop, na doelschop...
En de Spanjaarden worden wanhopiger en wanhopiger....
De één na de andere sterspeler wordt ingezet.... maar hup daar doet we een Kaapverdiër zich voor de bal....
En hoppa daar is de keeper weer die de bal voor het net uit de lucht schept.....
De slappe lach heb ik ervan....
Kijk, zo vind ik voetbal.... of verdedigingsbal, dus wel leuk om naar te kijken....
Ik ben dus vanaf vanavond een absolute fan van Kaapverdië.......
