Dag van
Ik lees en luister naar het nieuws en het voelt alsof de wereld tegelijk te luid en te dichtbij is......
Een schietpartij op Bondi Beach in Australië.....een plek die zon en vrijheid zou moeten ademen.....en ineens is zelfs dat decor niet meer veilig......
Dan weer een bericht over Rob Reiner, de Amerikaanse regisseur, en zijn vrouw, vermoord door hun eigen zoon.......
Ik blijf hangen bij die zin......
Niet eens bij de beroemdheid, maar bij het idee dat een gezin zo implodeert......
Wat moet er in een mens gebeuren voordat liefde verandert in geweld......?
Verderop lees ik over een Amerikaans vliegtuig dat zonder transponder vliegt en bijna twee ongelukken veroorzaakt.......bijna..... .en dat woord blijft kleven......
Hoeveel 'bijna’s' kunnen we ons nog veroorloven.......?
Tegelijkertijd groeit de angst op kerstmarkten......
Zelfs daar, tussen lichtjes, glühwein en kinderstemmen, is wantrouwen binnengeslopen......
Ook in Valkenburg, gewoon hier, niet ver weg......
Ik merk dat ik anders kijk naar foto’s van drukte: niet meer gezellig, maar kwetsbaar.....
In Engeland willen artsen staken, precies nu er een zware griepgolf woedt......
Mensen die anderen moeten redden, zijn zelf uitgeput, overschreden en niet meer gehoord......
En dan zie ik berichten over enorme vuurwerkaankopen over de grens......
Alsof we collectief iets willen laten knallen......spanning, woede, onmacht.....maar niet weten waar het heen moet......
Of is het toch rebellie of gewoon dommigheid.....?
Het voelt alsof alles tegelijk onder druk staat: systemen, relaties, vertrouwen......
En dan stel ik mezelf die vraag: in wat voor
wereld leven wij......?
 |
| (De wereld van een kleuter) |
wereld leven wij......?
Het antwoord komt niet als een verklaring, maar als een gevoel......
We leven in een wereld die snel gaat, te veel draagt, en weinig rust kent.......
Een wereld waarin grenzen vervagen...... tussen landen, tussen privé en publiek, tussen zorg en uitputting......
Maar ook een wereld waarin ik dit alles opmerk, waarin ik me laat raken, waarin ik nog steeds vraag 'wat is dit'......?
Misschien is dat het punt......
Het is niet raar dat ik dit denk......
Het zou pas raar zijn als ik het níet meer dacht......
Want zolang ik die vraag stel, leef ik niet alleen in deze wereld, geef ik om anderen...... ik probeer die wereld alleen enkel nog te begrijpen......
En dan komt die volgende gedachte vanzelf: hoe moeten we met al die ellende straks, over 16 dagen, het nieuwe jaar in.....?
Alsof er van mij verwacht wordt dat ik een schakelaar omzet, dat ik op 1 januari ineens lichter moet zijn, hoopvoller, alsof het oude jaar zijn rommel keurig meeneemt......
Maar zo werkt het niet......
Ik neem alles mee over de drempel; het nieuws, de zorgen, de beelden die blijven hangen.......
Misschien hoef ik het nieuwe jaar niet in met grote woorden of valse beloftes......
Misschien is het genoeg om het voorzichtig binnen te stappen.......
Niet met optimisme als verplicht nummer, maar met aandacht......
Ik kan besluiten minder "waarom" te schreeuwen en nóg meer te luisteren.......
Minder te verdoven en meer te voelen, ook als dat ongemakkelijk is......
Ik hoef de wereld niet te redden, maar ik kan wel mijn eigen cirkeltje klein en menselijk houden.......
Ik kan het nieuwe jaar ingaan door zachter te doen waar alles verhardt......
Door niet mee te doen aan de voortdurende angst, maar ook niet weg te kijken......
Door lichtjes serieus te nemen, niet als decoratie, maar als gebaar......
Een gesprek, een hand op een schouder....... Misschien is die hoop niet groots of spectaculair, maar iets wat ik vastberaden volhoud, elke dag opnieuw......
Dus hoe we het nieuwe jaar in moeten......?
Niet onbeschadigd, niet naïef, maar aanwezig.......
Met de bereidheid om het niet allemaal te begrijpen, en toch te blijven kiezen voor menselijkheid......
Misschien is dat, in deze wereld, al een vorm van verzet........
Geen opmerkingen:
Een reactie posten