woensdag 31 december 2025

31 december 2025


Dag van:
 De 365ste dag (oftewel: doe maar gewoon)
En dan is het zover.....
De laatste dag van een jaar.....
De 365ste dag.....
Alsof dat anders voelt dan gisteren pffft.....
Want eerlijk: morgen gaan we gewoon weer door waar we gebleven waren......
Met dezelfde mensen, dezelfde rommel en waarschijnlijk dezelfde sokken die nergens bij passen......
Maar goed, je doet eraan mee......
Of eigenlijk… je wordt er langzaam, onontkoombaar en zonder pardon in meegesleurd.......
Gisteren de salades, vandaag de appelbeignets en oliebollen......
Tenminste, dat was het plan......
Tot ik ontdek dat ik geen 1 pak oliebollenmix en 1 pak appelbeignetsmix heb.....
nee hoor.....maar 2 pakken appelbeignetsmix......
Dubbel appel en geen bol te bekennen.....
En alsof het universum dacht: 'Ze is nog niet moe genoeg', gaat Willem lief naar de winkel om alsnog oliebollenmix te halen......
Held.....écht......
Ik begin alvast......
Ik pak de melk, ik ruik, ik ruik onnodig nóg eens, en ja hoor......
De melk heeft besloten dat 31 december ook voor haar een eindpunt is......
Bedorven....... zuur.....overleden...... ontbonden......en niet meer te redden......
Willem help!!!!!!

Maar enfin.


Zoals dat gaat met dit soort dagen:
het komt toch goed......
De oliebollen en appelbeignets verdwijnen uiteindelijk in de pan.....
Ze zien er prachtig uit......
Ze smaken zoals altijd heerlijk......
En liggen daar gepoederd en gesuikerd alsof er niets gebeurd is.....
Alsof het geen strijd was om ze überhaupt in de schaal te krijgen.....

Willem heeft nog een oudejaarspreek voor de boeg......
Ik kan eindelijk even rustig zitten......
Nou ja… 'rustig'......
Want met die laatste nummers van de Top 2000 is stilzitten geen optie......
Ik dein in de stoel.....
Ik wals door de kamer......
En als Willem thuiskomt, komt ook de fluit tevoorschijn......
Want natuurlijk, zo sluit je een jaar af..... wij dan tenminste.....
Een heerlijke week muziek eindigt met Bohemian Rhapsody......
We tellen af......
"Gelukkig Nieuwjaar liefste".......
We gaan ons twintigste jaar samen in.......
















dinsdag 30 december 2025

30 december 2025


Dag van:
Het is nou eenmaal zo dat de slaapkwaliteit vaak afneemt naarmamate je ouder wordt.... je slaapt lichter, wordt vaker wakker en slaapt minder diep, omdat de biologische klok en hormonen veranderen....
Je interne klok in de hersenen wordt minder effectief......
Je biologische klok verschuift namelijk..... je voelt je eerder slaperig en staat ook eerder op.....
Wanneer je ouder wordt, word de slaap ook lichter en is in kortere stadia verdeeld..... 
Als je ouder wordt heb je minder diepe slaap en word je dus makkelijker wakker....... 
Ook het inslapen kan langer duren...... gemiddeld een uur ten opzichte van een half uur wanneer je jonger bent......

Nou heb ik daar al vanaf de overgang last van, en dat het zo is, is nu eenmaal zo....
De eerste overgangsjaren dat je dat overkomt overleef je dat ook wel....
Maar naarmate je nóg ouder wordt, begint het toch vervelend te worden....
Tenminste...... als je werkt.....
En de regering en werkgevers zijn uitermate bezig met vrouwen op de werkvloer in de zin van;....
Rekening houden met zwangerschappen....
Rekening houden met menstruatie....
Rekening houden met de overgang....
Rekening houden met intimidatie, discriminatie, grensoverschrijdend gedrag naar hen toe, maar........slaapproblemen door ouder worden (nog afgezien van andere ouderdomskwaaltjes), neeeeeee daar doen ze niet aan.....
Doorwerken zul je..... zo lang mogelijk....

Op je 65ste met pensioen, nee dat kennen we niet meer....70 is het nieuwe 65....
En voor mij is dat gelukkig als ik 67 word.... och nee hè....six seeeeeven.....

Dus wat doe je......?
Je zoekt op internet hoe je beter, sneller, langer enz slaapt....
En je vindt zaken als; beweging, geen mobiel kijken voor het slapen gaan, ademhalingsoefeningen, meditatie, yoga en ga zo maar door....

Maar wat ik ook probeerde; opletten dat mijn kiezen niet op elkaar knartste, geen vuisten van mijn handen maken, zelfs melatonine slikken, diepe buik inademing en lang uitademen, podcasts luisteren met een 'oortje' in.... het hielp geen sikkepit.....
Totdat........

Eureka.....!
Ik heb het gevonden.....
Dat wat mij helpt.....
En het is me toch simpel....
Ik vond het notabene op Spotify....
De regen geluiden/rain sounds..... 
Een regenbuitje, wat onweer in mijn 'oortje', en nog geen drie minuten later slaap ik....
Zoiets als kamperen in een tent en dan de regen op je tentzeil horen tikken....
Ja, moet je geen Willem in je tent hebben die om de minuut vraagt of het al lekt,  maar anders slaap ik altijd heerlijk in bij dat tikken van de regen op het tentdoek....


En dus slaap ik al die dagen als een roosje....
Ja, ik word heus wel wakker, want die verstoorde biologische klok zit ook in mijn oudere lijf, maar ik slaap zo weer in.....
En wees eerlijk, beter regen geluiden dan mekkerende schapen die niet te tellen zijn...

Het gevolg,..... vanmorgen vroeg wakker, positief denken, dus lak hebben aan files en ander ongemak en je vriendinnetje appen "wat er ook gebeurd, we gaan vandaag er even tussenuit,  zullen we naar Presikhaaf gaan"?.....
Kijk,  shoppen doen vrouwen op alle leeftijden namelijk graag...

Annet en ik hebben er alleen een handje van dat we graag uitverkoop shoppen,  wij zijn altijd uit op koopjes, en aanbiedingen of tweedehands dingetjes....
En kijk aan.... de winter sale is begonnen....
En dat hebben wij en onze portemonnees geweten.....
Want alles mag dan lekker afgeprijsd zijn, als je een tas vol hebt ben je nog veel geld kwijt....

Als kers op de taart, knipt Annet ook nog even mijn niet meer te temmen pruik en verlaat ik als een keurige dame haar woninkje na een dag vol plezier....

En dan begint het....
Morgen oudjaar en dus moeten er traditiegetrouw salades komen......

Altijd weer een moment van bezinning boven de potten en pannen, schalen en schotels want alles moet volgens recept van mijn moeder.....
Ook mijn kinderen doen dat in hun eigen huishoudens.... generatie op generatie....
Het moment dat mijn ouders weer even dichtbij zijn....
En terwijl ik zó bezig ben,  en alle gesprekken van het afgelopen jaar over hen en mijn lastige idiote onverantwoorde  jeugd nog eens overpeins, kom ik eigenijk tot inzicht dat ze het allemaal vast met de beste bedoelingen hebben gedaan die ouders van mij....
Maar dat ze zelf het slachtoffer waren van eigen zware jeugdomstandigheden....
Mijn vader ongewenst en slecht behandeld, twee wereldoorlogen meegemaakt en een alcohol probleem....
Mijn moeder streng christelijk gereformeerd opgevoed als oudste in een gezin van 9 kinderen en een Jappenkamp meegemaakt....
Elkaar op oudere leeftijd leren kennen, mij en mijn zus binnen anderhalf jaar gekregen en het maatschappelijk tot hoge kringen weten te bereiken....
En in al die mega ellende van twee ernstig beschadigde totaal verschillende mensen in een  druk rijk hardwerkend bestaan, waren mijn zus en ik er ook......
Onze ik onbekend,  ons leven onvoorspelbaar.... alles draaide uiteindelijk om de beschadigingen van mijn ouders waarbij ze desondanks op hun manier van ons hielden....
Op hun manier....
Maar we kwamen er wel, mijn zus en ik....
Vraag niet hoe, maar we kwamen er, alleen zijn we er nog niet helemaal.....
(Mijn nummer.... mijn levensmotto)


En boven die wirwar van augurkjes, zilveruitjes, mayonaise, appel, vleesblokjes, bieten en aardappels bedenk ik me, dat het tijd wordt dat ik de restanten boosheid en wroeging om die jeugd en alle gevolgen die dat later had,  nu maar eens definitief los moeten laten....
Ze hielden heus van ons.... op hun manier.... en alles waar ik nu nog tegen 'trap' is eigenijk gewoon zelfmedelijden....
En laat ik eerlijk zijn, daar schiet ik net zo min wat mee op als met mekkerende schaapjes tellen als ik niet in slaap kan komen.....

Regengeluiden en bietensalade als healing, wie had dat ooit kunnen bedenken....








maandag 29 december 2025

29 december 2025


Dag van:
Heerlijk hoor, dat niksen......écht.....
Ik kan het iedereen aanbevelen......
De deken die ik moest afhaken is klaar......
Klaar....!!!!
En hij oogt als een Grieks avontuur.....
Of… is het meer dat ik zó naar Griekenland verlang dat ik dat erin zie?.....witte huisjes, blauwe zee, feta vibes.....
Of gewoon in wol gehaakte blokken in Griekse vlag kleuren, en dus projectie......dat kan ook......

Niksen is dus leuk.
Maaaaaaarrrrrr…het moet niet te lang duren als het aan mij ligt want na een tijdje raak ik behoorlijk uitgeblust wat betreft mijn inspiratiebronnen......
Dan sluipen ze binnen: de akelige corona-lockdown-flashbacks.....
Je weet wel, te veel binnen, te veel niks, te weinig prikkels en te veel "zal ik nóg een kop thee nemen of toch maar koffie"?.....

Inspiratie vind ik namelijk door uit mijn

comfortzone te stappen, nieuwe dingen te leren, de natuur in te gaan, te reizen, uitstapjes maken, mensen ontmoeten en dan lekker ‘brainstormen’ met die anderen.....
En ach ja, creatieve bronnen helpen natuurlijk ook wel: Pinterest, YouTube, boeken, films… neuzen, scrollen, kijken.....
Maar geloof me: daar ben je ook zó klaar mee.....
Na tien minuten Pinterest denk je: ja leuk, maar overload alert..... ga ik dit én dit én dat  én die ook DOEN.....?

Real life is meer mijn ding......
Doe mij maar die wandeling in de natuur,  in een stad of gewoon: op vakantie......
Maar ja…
In deze tijd vol knallend vuurwerk de honden in een pension doen en de katten thuislaten om op vakantie te gaan….neeeeeee, dat doen we dus niet.....
En trouwens.....ik wilde er vandaag wel even tussenuit met mijn vriendinnetje.....heel even maar..... zo'n mini- inspiratie-ontsnapping zeg maar....
Maar jemig… heb je die filemeldingen gezien.....?
Je zakt spontaan met moed en al door je schoenen......
Half Nederland is op weg naar Duitsland óf België voor dat verrekte vuurwerk......
Files bij de grenzen.....
Files op de snelwegen......
Files op de sluipwegen.....
Files op plekken waarvan je niet eens wist dat er wegen waren.....
Kortom: files......


Wat is dat toch met dat pokkevuurwerk.....?
Nou, zegt de wetenschap: (bron AI)......vuurwerk is aantrekkelijk door een combinatie van
zintuiglijke prikkels (felle kleuren, harde geluiden),
psychologische factoren (dopamine, opwinding, het vieren van momenten),
en sociale rituelen (samen knallen, bindingshormonen, traditie),
die een gevoel van feestelijkheid, binding en overwinnen geven, versterkt door de belofte van iets spectaculairs en het (aloude) verdrijven van kwade geesten......
Nou nou nou wat een verhaal.....
Zintuiglijke, psychologische, verbindende, feestelijkheid…
Ondertussen staat je hele wijk op tilt door je geknal, buren boos, huilende baby's,  je kerstbonus wordt erdoorheen gejaagd, en jammer dan als je wasmachine het begeeft.....geld is op..... en half Nederland rijdt op straat......
Sta je daar niet in de file dan wel in een meterslange rij in een vuurwerkwinkel over de grens.....
Honden en katten compleet van de wap.....
En met een beetje pech ook nog je vingertje of je handje weg.....
En hup, een nachtje ziekenhuis om je handje te repareren......als dat nog te doen is..... en anders kun je mooi niet meer tot tien tellen of op je vingers fluiten....

En wist je dat vooral het mannelijke geslacht

vuurwerk afsteekt.....?
Ja hoor, dat las ik op de website van 'welingelichte kringen'......

Want blijkbaar willen mannen al eeuwen en eeuwen:......
Controle over vuur = overlevingskracht
Lawaai maken = status signaleren
Risico nemen = competitief voordeel
Samen doen = groepsbinding versterken
Voor het mannelijk brein: de perfecte storm......
Geen wonder dat verboden massaal genegeerd worden.....
Je vraagt mannen om tegen hun biologie, hun natuur in te gaan.....
Om een ritueel op te geven dat dieper gaat dan ratio.....dieper dan regels.......dieper dan boetes......
Samen vuurwerk afsteken is geen entertainment, welnee.....het is een modern stamritueel.....
Nou daar zijn we dan lekker mee......
En trouwens: toevallig hebben niet eens alle mannen dit oerinstinct...... neem de mijne....

En er zijn zelfs landen en steden, Parijs

bijvoorbeeld, waar met oud en nieuw geen vuurwerk wordt afgestoken.....
En toch hebben die Parijzenaars de grootste lol.....óók de mannen....!!
Willem en ik waren er immers zelf bij..... op een stampvolle Champs d'Élysées......
Champagneflessen ontkurken gaf ook een knal......
Confettiballonnen waren net zo leuk.......
Niemand zonder wenkbrauwen.....
Geen dieren onder de bank......
Iedereen alle vingertjes er nog aan.....
Dus ja.....

Hoe dan ook, ik blijf nog wel even

thuis.....niks doen.....bij mijn man zonder oerinstinct.....
Tja.......

zondag 28 december 2025

28 december 2025


Dag van:
 Zalig, heerlijk niks doen......
Nou ja,niks doen bestaat eigenlijk niet, tenminste niet voor mij......
Er ís altijd wel iets......
Kleine haakwerk dingetjes vooral, die al een tijdje zijn blijven liggen en die je dan met een soort kalme vastberadenheid afhaakt...... 
Geen lijstje, geen planning, gewoon omdat het zo uitkomt......
Ik haak wat draadjes weg, letterlijk en figuurlijk.......

Ik kook een pan eten zonder dat er iemand op de klok kijkt......
Ik draai een wit wasje, en als een wonder verdwijnt zelfs de wijnvlek uit Willems nieuwe t- shirt......
En als de honden na hun wandeling met modder tot achter de oren, terwijl we dachten dat de grond buiten bevroren zou zijn, weer binnenstormen, haal ik zonder mopperen voor de tweede keer de bezem door het huis...... 
Moddersporen als een soort verslag van hun avonturen.......
Willem heeft ze al veel geleerd en goed onder controle, maar poten vegen vóór ze binnenkomen, dat heeft Willem ze nog steeds niet geleerd......
Of misschien hebben ze hem niet geleerd dat ze daar óók behoefte aan hebben...... 
Ach, het geeft ook niks......
De bezem staat toch binnen handbereik......

Maar het is misschien niet zozeer dat ik niks

dóé......
Het is meer dat niets móét.....
Niet vóór een bepaalde tijd, niet óp een bepaalde tijd......
Niemand die wacht......
Niets dat dringt......
Alles heeft ineens alle tijd van de wereld......
De dag rolt vanzelf verder, als een rustige rivier zonder bochten......

En oh, wat ook zo fijn is: ik kan aantrekken wat ik wil......
Echt wat ik wil......
Van de meest onogelijke soepjurk tot een trui die zo lang is dat hij tot op mijn enkels hangt..... 
Ik kan de hele dag op pantoffels lopen, van die zachte, waar je voeten een beetje in verdwijnen.......zalig.......
Niemand die kijkt, niemand die iets vindt.....


Ik kan zelfs in bed blijven liggen, terwijl Willem allang weer predikt in een of andere kerk, in een of ander dorp.....
De dag is voor hem begonnen met woorden en mensen en verplichtingen, ook al doet hij dat nog zo graag.......
De mijne begint met stilte...... en met ijs op de sloot.....
Ik draai me nog eens om, luister naar de geluiden in huis, naar niets eigenlijk, totdat ik zelf zin heb om eruit te gaan om de top 2000 beneden aan te zetten.....
En als dat pas later is, dan is dat maar zo.....

En 's avonds kijken we darten..... gewoon

omdat we dat samen leuk vinden en voetballen.....tralalalala.... een winterstop kent.....

Oh ja, en we boeken een reisje voor in de voorjaarsvakantie..... naar Thessaloniki om de nieuwe woning van Dimitris te gaan bewonderen, uren in ons stamkroegje aan de zee te gaan zitten, Elona en Evangelos weer te zien en hééééérlijk uit eten te gaan in de Grieksparijse wijk Ladadika.....

Kortom: ik mag al twee dagen van alles......
En ik moet niks......
En dat, zo blijkt, is soms het grootste goed dat er voor mij bestaat......
Ik hoop dat ik er met mijn pensioen straks nog net zo over denk......





zaterdag 27 december 2025

27 december 2025


Dag van:
Ik droom bijna altijd in kleur.....
Niet vaag of vluchtig, maar levendig, alsof ik er echt ben...... en zoals mijn dromen ook áltijd levendig zijn want er gebeurt altijd van alles.....
Meestal herinner ik me mijn dromen ook nog, soms tot in detail......
In mijn dromen lopen plekken altijd door elkaar......
Kamers uit verschillende huizen waarin ik ooit woonde of kwam.......
Een trap uit het ene huis komt uit in een kamer van een ander......
De keuken van toen grenst ineens aan een zolder van later......
Het voelt nooit vreemd in de droom, alleen logisch-chaotisch....... maar dat besef ik me dan pas als ik weer wakker ben......

Inmiddels weet ik dat dit niet zomaar gebeurt.....
Het betekent dat ik mezelf nog altijd aan het verkennen ben.....
Mijn persoonlijkheid, mijn levenspad.......
Huizen en kamers symboliseren mijn innerlijke wereld: mijn verleden, mijn herinneringen, emoties en ongebruikte potentieel......
Elke ruimte staat voor een ander deel van mij......
De keuken, de zolder, de kelder.....comfort, geheimen, jeugd, relaties, dingen die ik nog niet helemaal heb uitgepakt......
(Daar ben ik namelijk nog steeds mee bezig hahaha).....

Plekken als het ouderlijk huis of een oude

school duiken vaak op.....
Ze wijzen op nostalgie, op onopgeloste stukken uit het verleden, op de fundamenten van mijn identiteit......
De verwarring in de droom vertelt me dat ik bezig ben verschillende delen van mezelf te begrijpen en samen te voegen.....
Dat ik zoek naar stabiliteit in misschien wel een periode van verandering......naar thuis.....niet persé fysiek, maar emotioneel.....
En eerlijk is eerlijk: ik ben er nog láng niet.....

Vannacht droom ik echter eens iets anders....
Alsof het een film scenario was.....
Ik droomde ineens over een monster.....
Geen klassiek monster met tanden of klauwen, maar een inktvlekachtig jellymonster......
Het kruipt overal tussendoor......
Het sijpelt uit hoeken, uit naden en komt tussen dingen vandaan.......
En het decor was nooit op de grond maar tegels en kasten,  straten en trappen bevonden zich allemaal op daken.....
Krankzinnig..... maar in mijn droom heel logisch.....
Het was zo’n wezen waarvan je meteen weet: hier moet je ver vandaan blijven......
Je kunt er iets naartoe gooien.....dan hoor je 'ploep' en is een deel weg......
Maar het komt altijd terug......
En ik moet iedereen beschermen tegen dit monsterachtig pudding geval......
Het herstelt zichzelf, alsof het niet te stoppen is.......
Tot ik ontdek dat er iets is waar het niet tegen kan.......cijfers.......
Ik kan tellen, en als ik dat doe, raakt het monster ontregeld......
Het wordt instabiel en verdwijnt......
Logica lijkt het uit elkaar te trekken...... Structuur is mijn wapen......
Hoe verzin, of droom, je zoiets bij elkaar hè.......?


Het intrigeert me, dus ik vertel het aan Willem......
Hij zegt dat ik eens moet opzoeken wat cijfers en tellen in dromen betekenen......
Het antwoord heeft hij eigenlijk al, maar ik zoek het toch op.......
Dromen over getallen en moeten tellen om te winnen wijst vaak op een gevoel van overweldiging......
Op verantwoordelijkheden, op het idee dat je je waarde moet bewijzen, op een innerlijke strijd tussen logica en emotie...... Alsof je het leven probeert te kwantificeren omdat het anders te groot wordt......
Getallen staan voor structuur en controle...... Het tellen kan wijzen op een behoefte aan orde in een periode waarin alles wat chaotisch voelt.......
Alsof ik pas mag ontspannen als de som klopt......
En ik ben al zo slecht in rekenen en wiskunde......
Misschien is het cognitieve overload...... het brein dat te veel informatie of taken tegelijk moet verwerken, waardoor de capaciteit van mijn werkgeheugen wordt overschreden.....
Mijn brein dat een complexe situatie probeert op te breken in telbare eenheden omdat alles tegelijk voelen te veel is......
Of misschien vraagt de droom om balans tussen het rationele en het emotionele, tussen cijfers en gevoel, tussen

verwachtingen van buitenaf en wat ik vanbinnen nodig heb......
Kortom: mijn geest probeert met complexiteit om te gaan door het te reduceren tot iets telbaars dus......in de hoop zo iets van een soort controle te krijgen.....
En misschien niet zozeer het monster te verslaan, maar het hanteerbaar te maken......

Ik ben nog onderweg.
Maar ik ben wel aan het tellen...... en ik ben nog niet eens bij 100 😀

vrijdag 26 december 2025

26 december 2025


Dag van:
Ik geloof dat ik mijn portie kerst wel gehad heb.....zeker voor iemand die het al niet zo heeft op deze dagen......
Waarom moet liefde,
die we het hele jaar door kunnen voelen en tonen, ineens in twee dagen gepropt worden......?
Alsof nabijheid alleen telt
wanneer de agenda het toestaat.......
En dan niet vreemd opkijken
als de kwaliteit van het samenzijn
door vermoeidheid langzaam verdampt.......
Maar goed......het zit erop......
En let op: morgen zijn ze ineens overal verdwenen die zoetsappige boodschappen.....de saamhorigheid..... het lief zijn voor elkaar......de vrede op aarde in reclames, op radio, op tv......
En daarna......?
Gewoon weer terug naar de orde van de dag......
Met oliebollen en appelflappen......
Terugblikken op een heel jaar......

En oh ja.....de goede voornemens niet te vergeten.....
Ik ben benieuwd hoeveel daarvan
nog iets te maken hebben met de gedachten van de afgelopen twee dagen.....
Waarschijnlijk weer de bekende lijst:
-stoppen met roken,
-meer bewegen,
-op dieet.
Misschien een huis kopen......
Eindelijk die nieuwe uitdaging......
Van baan veranderen......
Of toch die scheiding doorzetten......
Ik ben niet voor niets 65, een mens met ervaring......
Genoeg leven gezien om dat inmiddels te kunnen voorspellen.....
En ik ben niet eens een waarzegger…
of misschien worden we dat sowieso wel op een bepaalde leeftijd, getekend door het leven, en daardoor juist scherper......

Enfin......
Het was een mooie dag vandaag...... met dank aan mijn schoondochter voor de organisatie.....

Al mijn geliefden om me heen......
Dankbaarheid.....niet om de cadeautjes, maar om de gezelligheid en de liefde voor elkaar.....
Heerlijke discussies, natuurlijk over politiek,
over de toekomst, het onrecht, de ongelijkheid......
En dan die hilarische opmerkingen
van mijn kleinkinderen......
“Wat zit er dan in worstenbroodjes, Isa?”
“Gewoon spul, oma...... ik zit in de patisserie,
niet in de hartige hapjes"......
Of Luna......
Die dat merchandise-cadeau van mama
juíst in de verpakking moest laten zitten
om er alleen maar naar te kijken..... maar vooral omdat de waarde dan blijft bewaard...
Maar Luna trekt zich daar niets van aan,
maakt de doos demonstratief eigenwijs open en geeft ’m aan mama terug met de woorden: “alsjeblieft mama, dan kan je je pijn vasthouden.”.......
En dan mijn zoon, met zijn spontane alliteratie over de regering:
“die kleine klo**e kleuters.”.......en hoe dat er dan uitkomt.....onbetaalbaar.......
Ja, gelachen hebben we zeker......
En genoten van Michael’s gitaarspel.
Van de vingers van Willem en Michael, die pingelden.....de één in gitaarmodus, de ander verticaal, in fluitmodus, maar wel dezelfde bewegingen.....
Van Britt, in opperste verliefdheid,tegen haar vriendje aan geleund, in een roze wolkenwereldje binnen de familiewereld om hen heen.....
Het was een mooie dag......
Zo eentje met een gouden randje......
Vandaar dit gedicht:

Mijn zoon.
Mijn dochter.
Mijn alles. 
Jullie groeiden op
en namen stukjes van mij mee,
zonder dat ik iets verloor.
Lieve allebei
Vertrouwend in jullie kracht,
meer zeggend dan duizend woorden.
Lieve allebei
het immer aanwezige gevoel van liefde. 
Ik was jullie begin.
Jullie zijn mijn bewijs
dat liefde niet kleiner wordt
als je haar loslaat.
Altijd trots.
Altijd mama.
❤️❤️