Dag van:
Ik geloof dat ik mijn portie kerst wel gehad heb.....zeker voor iemand die het al niet zo heeft op deze dagen......
Waarom moet liefde,
die we het hele jaar door kunnen voelen en tonen, ineens in twee dagen gepropt worden......?
Alsof nabijheid alleen telt
wanneer de agenda het toestaat.......
En dan niet vreemd opkijken
als de kwaliteit van het samenzijn
door vermoeidheid langzaam verdampt.......
Maar goed......het zit erop......
En let op: morgen zijn ze ineens overal verdwenen die zoetsappige boodschappen.....de saamhorigheid..... het lief zijn voor elkaar......de vrede op aarde in reclames, op radio, op tv......
En daarna......?
Gewoon weer terug naar de orde van de dag......
Met oliebollen en appelflappen......
Terugblikken op een heel jaar......
En oh ja.....de goede voornemens niet te vergeten.....
Ik ben benieuwd hoeveel daarvan
nog iets te maken hebben met de gedachten van de afgelopen twee dagen.....
Waarschijnlijk weer de bekende lijst:
-stoppen met roken,
-meer bewegen,
-op dieet.
Misschien een huis kopen......
Eindelijk die nieuwe uitdaging......
Van baan veranderen......
Of toch die scheiding doorzetten......
Ik ben niet voor niets 65, een mens met ervaring......
Genoeg leven gezien om dat inmiddels te kunnen voorspellen.....
En ik ben niet eens een waarzegger…
of misschien worden we dat sowieso wel op een bepaalde leeftijd, getekend door het leven, en daardoor juist scherper......
Enfin......
Het was een mooie dag vandaag...... met dank aan mijn schoondochter voor de organisatie.....
Al mijn geliefden om me heen......
Dankbaarheid.....niet om de cadeautjes, maar om de gezelligheid en de liefde voor elkaar.....
Heerlijke discussies, natuurlijk over politiek,
over de toekomst, het onrecht, de ongelijkheid......
En dan die hilarische opmerkingen
van mijn kleinkinderen......
“Wat zit er dan in worstenbroodjes, Isa?”
“Gewoon spul, oma...... ik zit in de patisserie,
niet in de hartige hapjes"......
Of Luna......
Die dat merchandise-cadeau van mama
juíst in de verpakking moest laten zitten
om er alleen maar naar te kijken..... maar vooral omdat de waarde dan blijft bewaard...
Maar Luna trekt zich daar niets van aan,
maakt de doos demonstratief eigenwijs open en geeft ’m aan mama terug met de woorden: “alsjeblieft mama, dan kan je je pijn vasthouden.”.......
En dan mijn zoon, met zijn spontane alliteratie over de regering:
“die kleine klo**e kleuters.”.......en hoe dat er dan uitkomt.....onbetaalbaar.......
Ja, gelachen hebben we zeker......
En genoten van Michael’s gitaarspel.
Van de vingers van Willem en Michael, die pingelden.....de één in gitaarmodus, de ander verticaal, in fluitmodus, maar wel dezelfde bewegingen.....
Van Britt, in opperste verliefdheid,tegen haar vriendje aan geleund, in een roze wolkenwereldje binnen de familiewereld om hen heen.....
Het was een mooie dag......
Zo eentje met een gouden randje......
Vandaar dit gedicht:
Mijn zoon.
Mijn dochter.
Mijn alles.
Jullie groeiden op
en namen stukjes van mij mee,
zonder dat ik iets verloor.
Lieve allebei
Vertrouwend in jullie kracht,
meer zeggend dan duizend woorden.
Lieve allebei
het immer aanwezige gevoel van liefde.
Ik was jullie begin.
Jullie zijn mijn bewijs
dat liefde niet kleiner wordt
als je haar loslaat.
Altijd trots.
Altijd mama.
❤️❤️
Geen opmerkingen:
Een reactie posten