Dag van:
Als ik wakker word, blijf ik even liggen......
Het voelt nog onwerkelijk, alsof mijn hoofd het nieuws nog niet helemaal durft te geloven, maar het is echt zo: dit is de laatste werkdag vóór de kerstvakantie....... Buiten is het nog stil, binnen begint langzaam het besef te groeien......
Vandaag geen gewone schooldag, vandaag hangt er iets bijzonders in de lucht......
En dat begint meteen al goed, want er staat een gezellige kerstviering in de klas op het programma......
In de hal van de school klinkt zachte muziek die je automatisch iets langzamer laat lopen....
Overal staan spullen klaar voor de actie van Serious Request, netjes bij elkaar gezet, alsof ze wachten om hun bestemming te vinden.... Ik loop langs de kerstboom en hang er nog een paar engelbengels in, gehaakt met liefde en ze doen het goed.....niet alleen als versiering, maar ook als kleine dragers van warmte en aandacht voor het goede doel.....
In de klas is het behaaglijk......
Op het digibord knispert een haardvuur, de kerstboomlampjes geven een zacht, warm licht en de kaarsjes flakkeren voorzichtig..... Langzaam vult het lokaal zich met kinderen en ouders......
Jassen worden uitgedaan en toveren de mooiste feestkleding tevoorschijn, begroetingen klinken, en met iedere binnenkomer groeit ook de tafel vol met de lekkerste hapjes......
Hartig, zoet, zelfgemaakt, alles straalt zorg en moeite uit......
Wat hebben de ouders hun best gedaan.....
Ik heet iedereen welkom en vertel dat deze ochtend draait om contact en verbinding...... Om samen zijn, even zonder haast......
Het blijkt nauwelijks nodig om dat te benadrukken, want overal ontstaan gesprekken......
Ouders raken met elkaar in gesprek, kinderen schuiven aan en weer weg, plannen worden gemaakt om samen iets leuks te doen......
Er wordt gelachen, geluisterd en gedeeld......
En ondertussen wordt er gesmuld......
De klas leeft, ademt, warmt op......
Kinderogen glanzen in het kaarslicht en af en toe vang ik een blik die precies zegt waar het om gaat......
Dan komt onvermijdelijk het moment dat het voorbij is......
De laatste kruimels verdwijnen, de bekers worden opgestapeld......
Voor ons als klassenleiding begint het opruimen......
Opruimen, opruimen, opruimen......
Alsof we met iedere slinger en ieder lichtje ook een stukje van deze geslaagde ochtend weer inpakken......
Een paar uur later is er niets meer dat aan kerst herinnert......
Het lokaal is weer gewoon een lokaal.....en vooral weer prikkelarm.....
Dan volgt nog de kerstborrel met collega’s.... Mensen van verschillende units en teams, bij elkaar, verhalen over het afgelopen jaar......
De directeur houdt een toespraak, blikt terug, benoemt wat was en wat is gegroeid.....
Het voelt warm en vertrouwd.....
En dan… dan is het zover......vakantie...... kerstvakantie.... .
Maar het voelt anders dan verwacht......
Niet groots of licht, eerder stil en onwennig.....
Op weg naar huis probeer ik het bewust te voelen, het idee toe te laten dat er ruimte komt, tijd zonder wekker......
Maar het wil nog niet echt landen, alsof mijn hoofd nog in schoolstand staat......
Misschien helpt een bezoekje aan mijn vriendin......
Daar is het altijd fijn.....
We praten, lachen, halen herinneringen op en delen alles wat zich de afgelopen weken heeft opgestapeld......
Toch blijft het vakantiegevoel voorzichtig op afstand.....
Pas thuis, als de rust zich om me heen vouwt, gebeurt er iets...... nou ja ietsepietsie dan.....
Ik pak de kaarten en cadeautjes uit die ik heb gekregen......
Lees woorden die met aandacht zijn geschreven......
Bekijk kleine, mooie gebaren.....
Dan zakt er iets.....
Nog niet volledig, maar genoeg om te merken dat er iets verandert.....
Misschien is dit hoe het begint......
Heel langzaam......in kleine stapjes.
En misschien hoeft het nog niet helemaal te voelen zoals het ‘zou moeten’......
Misschien is het genoeg dat het onderweg is...... zoals de herders en de wijzen die nog niet wisten wat ze te wachten stond.....
Maandag, als de wekker niet gaat......
Als de ochtend geen haast kent.....dan landt het vast......
En tot die tijd is er dat zachte, warme sprankje hoop dat fluistert: het komt goed, en het komt vanzelf......
Maar laat het niet te lang op zich wachten alsjeblieft, want twee weken vol feestdagen zijn zo weer om.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten