Dag van:
Hoe kun je nu eigenlijk omschrijven wat je hebt gezien en beleefd, zó dat het voelt alsof de ander er zelf bij was....? Dat is soms bijna niet te doen..... Sommige dagen zitten zo vol kleine momenten van plezier, verwondering en ontroering dat je ze eigenlijk alleen maar kunt voelen… niet uitleggen.....
Zo was er die les over tandjes wisselen.....
Op papier misschien een heel gewoon onderwerp, maar in de klas werd het een groot avontuur.....
Dat ene open mondje voor de spiegel, heel serieus kijkend naar dat wiebelende tandje dat elk moment los kon laten.....
En daarnaast twee boeven van knapen die hun tongen zo ver mogelijk uitstaken om ook maar te laten zien dat zij óók een wiebeltand hadden.... no ja......of er in ieder geval eentje wilden hebben.....
Dan die ondeugende blik van die leerling die eigenijk zijn allerliefste gezicht probeerde op te zetten.....
Je zag hem bijna denken: als ik maar lief genoeg kijk, krijg ik vast nóg een paasbokkenpootje.....
En toen de juffen zelf hun bokkenpootjes al op hadden, zag je ineens een paar schuine blikken richting mijn gedroogde abrikozen gaan...... want ik hou niet van bokkenpootjes....
En toen kwam Snuf Konijn tevoorschijn..... Arme Snuf, die zogenaamd zo moest huilen omdat zijn tand zo wiebelde....
Hij wilde geen appel meer eten, geen korstjes van het brood....niets....
De grote ogen van de kinderen toen ze hem zagen… dat zijn van die momenten die een klas even helemaal stil maken.....
Zelfs dat moment waarop een leerling eerst al haar spulletjes van tafel smeet en daarna, in een vlag van kracht en boosheid, tafel én stoel omgooide… zelfs toen konden we zonder boos worden, het niet laten om even te denken: zo, die heeft spierballen......
Het hoort er allemaal bij....
Het was gewoon zo’n dag waarop je van begin tot eind geniet....
Maar wat het misschien nog wel bijzonderder maakte, gebeurde na schooltijd....
Ineens stond daar die moeder, samen met een voogd, na al die jaren weer in de klas....
Ze wilde me bedanken....
Bedanken voor die moeilijke tijd waarin we haar en haar kinderen er samen doorheen hadden gesleept....
Och, wat zag ze er goed uit....
En ze had weer vonkjes in haar ogen....
Dat zijn misschien wel juist de dingen die ik ga missen als ik straks met pensioen ga....
Want juf zijn is zoveel meer dan lesgeven.... Als juf ben je tegelijk pedagoog, didacticus, coach, mentor, gastvrouw, presentator, organisator en manager....
Je bent vertrouwenspersoon, opvoeder, partner voor ouders en collega’s....
Je bent schoonmaakster, ziekenverzorgster, maatschappelijk werkster, toiletjuffrouw, inkoper, mediator… en vaak nog veel meer....
En daar zit dan ook de uitdaging in....
Maar ook in alles wat daarna nog komt....
De nazorg, zou je het kunnen noemen....
Die ene leerling die langzaam blind aan het worden is en haar verdriet met je deelt via een mailtje....
De leerling die vader is geworden, maar dat toch best ingewikkeld vindt....
Of die oud-leerling die gewoon weet dat jij nog steeds een plek van veiligheid en stabiliteit bent....
De oudleerling die af en toe alleen maar even “Hoi” stuurt via Messenger, in de zekerheid dat er een “Hoi, hoe gaat het?” terugkomt....
Juf ben je niet alleen in de klas....
Juf ben je met je hele wezen....
In elke vezel....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten