Dag van:
Dat Griekenlandgevoel hè… dat blijft zó lekker hangen.....
Zo’n gevoel van zon op je schouders, zee in je hoofd en een klok die ergens in een laatje ligt te dutten.....
Vandaag op school had ik het weer.....
Dat zalige: ik heb geen haast.....
Rustig aan.....alles op z’n tijd....
En is die tijd er nu niet, dan straks vast wel....
En anders nóg later....
En dat gevoel… dat sijpelt door....
De kinderen voelen het ook....
Ze spelen heerlijk rustig hun spel in de ochtend....
Ze luisteren ademloos in de kring naar het poppenspel met Snuf en over de eerste beginselen van elektriciteit.....een statische ballon die haren recht overeind laat staan (sommigen zonder ballon overigens ook)......
Ze leren de letter r en weten zelfs of hij
vooraan, achteraan of ergens gezellig in het midden van een woord verstopt zit.....
vooraan, achteraan of ergens gezellig in het midden van een woord verstopt zit.....
En terwijl we naar de gymzaal lopen, blijkt de gang ineens vol rrrr woorden te zitten.....
Maar krijg die letter maar eens netjes uit je mond....
Wordt het een keel-r....?
Een puntje-van-je-tong-r....?
Of een experimenteel geluid dat zelfs het 26 letters tellende alfabet met lichte paniek aankijkt....?
We beplakken een rrrrrrraket.
En wij juffen staan weer versteld hoeveel je uit zo’n werkje kunt halen.....
De "plak-maar-raak-chaoot”.......
De randjes-plakkende-precisie-kunstenaar......
De alles-moet-recht-perfectionist.....
De creatieve ziel die er spontaan een museumstuk van maakt.....
En alles daartussenin.....
We genieten van het weer....
Zelfs van de ruzies over de schommel en de trampoline....
Zelfs van het “oeps-natte-broekje-want-spelen-was-belangrijker-dan-de-wc”-moment.....
De complete verschoonprocedure hoort er blijkbaar gewoon bij....
En dan die pareltjes…
“Juf, mag ik in een Pinguïn veranderen?"....
(Pinguïn is de naam van onze klas.)....
Ik leg uit dat pinguïns van kou houden en hun groep juist van warmte.....
"Maar juf… ik hou juist héél veel van ijsjes!"....
Of die dappere leerling die een bult op z’n hoofd viel: "Geeft niet juf, die deukt wel weer in".....
Na school nog een modern genaamd
'waarderend gesprek'.....
'waarderend gesprek'.....
Vroeger heette dat gewoon een functionerings- of beoordelingsgesprek, maar vooruit....
En daar vielen ineens de eerste woorden over mijn vertrek volgend jaar....
Nog 438 dagen....
Dat klinkt nog als een zee van tijd…
Maar, zo hardop uitgesproken, ineens best dichtbij....
Echt dichtbij....
Ik zei plechtig dat ik dan ook écht stop....
Niet meer invallen....
Niet meer even helpen....
Klaar is klaar....
Maar dan kom ik thuis.
Of nou ja… eerst in de auto al een telefoontje:....
"Waar blijf je nou?".....
Tja, wat weet een geprepensioneerde leerkracht nog van spitsuren....?
Thuis wacht een heerlijke HelloFresh-maaltijd door manlief bereid....
(En oeps… voor de derde keer vergat hij voor mij nieuwe kwark te halen)....
En dan.....precies vier seconde na mijn laatste hap klinkt het:....
“DE PRINTER DOET HET NIET"....!!
Zucht....
Daar zit hij.... na een paar verbolgen blikken van mij omdat ik best even tegenstribbel, knikkebollend in zijn stoel....
En ik sta alweer te ploeteren met dat elektronische kreng dat uiteraard nét vandaag besluit een existentiële crisis te hebben.....
En op zulke momenten hè….vraag ik me af of ik écht uitkijk naar die laatste van 438 dagen.....
Want kijk.....stel je nou eens voor… straks in mei 2027.... elke dag thuis....
Met hem....
En de printer.... of zeg maar elke uitvinding op gebied van elektrona.....
Dat zijn toch die momenten dat je je afvraagt of je wel echt zo uit moet kijken naar het einde der 438 dagen.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten