Nog vóór mijn koffie koud is, begint het al.....
“Juf, ik heb niet geslapen vannacht…”
En terwijl ik vriendelijk knik, denk ik: Kind, je moest eens weten hoeveel juffen er níét geslapen hebben…
Maar wat ik zeg is natuurlijk:
“Ach joh, wat vervelend.....!
Heb je gedroomd.....?
Huilde de baby.....?
Kom anders nog even lekker op de kussens liggen".......
Nog geen twee minuten later:
“Juf, ik ben naar Dierenpark Amersfoort geweest"......
En hup, daar schiet mijn hoofd terug in de tijd......
Mijn eigen kinderen, kleine handjes, ijsjes die smelten, en die dierentuin in Amersfoort… mijn favoriet......
Maar ik blijf professioneel:
“Wat leuk......!
Deden de apen gek.....?
Had de giraffe nog steeds zo’n lange nek....? Wil je foto’s laten zien"......?
Dan:
“Juuuuuf, mijn tas lekt"....!
Nee hè… niet nu al… het is nog geen half negen…
Maar ik glimlach:
“Volgens mij is het je beker die lekt, lieverd.....
Kom, we halen je tas even leeg en leggen ’m te drogen".....
En dan… het onvermijdelijke drama:
“Juf, ik kan de poppetjes niet vinden!!!” (in surround sound en op standje sirene)......
Waar-Zijn-Die-Dingen-Nou-Weer......??
Maar hardop:
“Kom, we gaan samen zoeken......
Waar had je ze voor het laatst"....?
En ondertussen… speelt het echte leven zich af in de klas.....
Het stille kind dat je bijna vergeet.....
De vader die nog even meldt dat zoonlief vorige week gevallen is en of je daar iets van weet....
De leerling die je aankijkt met een blik van: Succes juf, die tas pak ik echt niet uit......
Het kind dat al vijf minuten vastzit in de mouw van zijn jas.....
Een broodtrommel-explosie op de grond.....
Een leerling die denkt dat tafels om op te liggen zijn......
En natuurlijk… twee puzzels die liefdevol tot één grote chaos worden samengevoegd......
Heb ik al genoemd dat er iemand een potlood staat te eten.....?
Of dat iemand de kraan op standje tsunami zet, maar dan op hetzelfde moment een therapeut van de schoenenpoli komt om even steunzooltjes te passen bij een leerling......?
En oh ja.....de telefoon, die gaat ook nog twee keer......
Mijn maandagochtend.....
En de dag moet nog beginnen......
Maar… (en dit is het mooie)… dan gebeuren er toch ook weer die leuke dingen.....
We leren de letter S.....
En ineens lig ik, ja echt, als juf te 'slapen' terwijl de klas fluistert:
“ssssssssst…”
Om vervolgens wakker gerateld te worden door de 'RRRRRRRRRR'.... wekker.....
En daarna de ontbijtgeluiden:
'mmmmmmm'…
Dan mag het andersom en mogen de kinderen slapen en ratelt de juf ze wakker....
En dan die kleine handjes die fanatiek ssssssstickers plakken......
Een hele S vol.....
En nóg een.....
Zo maken we een S ssssssslinger.....
Tot iemand verzucht:
“Juf… nou ken ik die S wel… SSSSStop maar”.......
En dan weet je: dit is waarom......
Zelfs als je daarna tijdens de gymles een kind én een luchtkussen moet 'reinigen' van brood en fruit restanten omdat het iets te fanatiek gegymd heeft…
Zelfs als je dag eindigt met telefoontjes, gesprekken, lesaanpassingen want Kleuterflits heeft er even 6 lessen bij bedacht, onverwachte planningen, een Veilig Thuis, een teamleider, een psycholoog, en uiteindelijk… een file.....
En je er ook nog achter komt dat er thuis niemand voor je gekookt heeft want Willem is weer eens uit eten.... met een koorlid dit keer.....
Dan nog.....
Want ergens tussen de chaos, het gespetter, de tranen, de ssssst’s en de rrrrr’s, het braaksel, zit precies dat ene moment waarop je denkt:
Ja.....dit blijft toch het leukste beroep dat er is.....
Maar eerlijk.....?
Eén zo’n dag als vandaag per week is eigenlijk ook wel genoeg......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten