15 juli 2026 Strandheem dag 3

Dag van:

Het grappige is dat vanmorgen verse luxe broodjes gehaald zijn, iedereen dan aan het ontbijt zit, het eten voortreffelijk smaakt, en het gesprek dan toch nog gaat over nog véééél lekkerderder broodjes met nóg lekkerder beleg....

Een mens zit vreemd in elkaar....

De mensen van huisje op plek 2 kunnen echt toveren....

Ineens de pubers weer weg maar een vader in beeld...

Bij was er zomaar ineens...

Ja heus, want wij zijn best wel oplettende gluurders en hebben hem niet zien aankomen....

Er spelen daar vreemd krachten en Harry Potterachtigr taferelen af in dat huisje....

En geloof me, wij zijn inmiddels professionele campinggluurders.....

Wij missen normaal gesproken niets.....

Geen caravan die aankomt, geen hond die uitgelaten wordt en geen barbecue die aangestoken wordt zonder dat wij het registreren.....

Tja en plek 4..... doodse stilte..

Zelfs het Koningspoedelkind zwijgt....

We konden vandaag tussen de boompjes door kijken....

De familie Zwijgzaam lijdt aan mobielverslaving....

Alle vier....!!!!

Uren en uren zitten ze op hun mobiel te turen....

Allevier met oortjes in de oren....

En dat gaat ook heel solistisch want ze tonen elkaar niet waar ze naar kijken of wat ze spelen.....

Ze delen niets....

Ik voel al mijn pedagogische voelsprieten en skills kriebelen maar hou me in....

Niet mee bemoeien Wampie...

Ondertussen op het pad naast ons huisje achter de heg....

"Ik heb zin in een ijsje, heeft jouw moeder geld "....?

'Nee ze heeft een pin'.....

Willem en Marcel zoeken de verkoeling van het bos weer op...

Zij gaan wandelen....

En vraag me niet hoe het kan maar Esther en ik hebben elke dag wel iets dat we nodig hebben en daarom dringend naar stadjes en/of dorpjes moeten om dat te halen...

Vandaag zijn de wolwinkels aan de beurt...

Niet dat er nog wat in onze schuur aan wol bij kan, maar gewoon even kijken ruiken en voelen, en weerstand aan verleiding bieden...

Én omdat ik oogjes nodig heb voor de rammelaar annex bijtring olifant...

Het wordt Drachten, één van onze favoriete plekken...

Formeel gezien is Drachten geen stad, maar een dorp...

Het heeft namelijk nooit stadsrechten gekregen.....

En dat terwijl toch het een groot inwonertal (bijna 45.000) telt...

Drachten wordt echter vaak wél als stad gezien....

Het is notabene na Leeuwarden de grootste plaats van de provincie Friesland...

Nou en dat hebben Esther en ik geweten...

Nadat we eerst bij 'de Graanschuur' onze favoriete thee (verse sinaasappel gember) gedronken hadden, begon onze Drachtentocht....

We raken al snel onder de indruk van het groot aantal scootmobiels dat hier rondkachelt....

En worden erg nieuwsgierig naar hoeveel van die 45.000 inwoners boven de 80 zijn....

De scootmobiels zijn hier naar zeer grote waarschijnlijkheid per 2 te koop voor de prijs van 1....

Of zou voor Friesland de zorg echt zó goed geregeld zijn...?

Ons valt op dat, volgens zeggen, stugge

Friesen mogelijk niet bestaan....

Elke heer in scootmobiel groet ons of maakt zelfs een praatje met ons....

Elke dame doet dat dan weer niet, wat vervolgens de vraag oproept of de stugheid vrouwgerelateerd is en er niet de stugge Friezinnem bedoelt wordt...?

Of ligt het toch genuanceerder...?

Google maps is niet te vertrouwen...

Of liever gezegd; voor de auto prima, maar als wandelaar kom je er niet uit....

Na omzwervingen en hardop tegen elkaar uitspreken dat we de wolwinkel niet kunnen vinden, roept een vrouw aan de overkant van de winkelstraat,  (je hebt ook minder stugge Friezinnen dus), 'dêr moatst wêze'....

En wij begrijpen uit haar handgebaar dat we 'daar moeten zijn'....

Terwijl Google maps toch écht laat zien dat we een complete ronde om die straat heen moeten lopen...

En nee, ik had m niet op auto staan....

Maar de hand....euh de Friezin had gelijk....

Kijk toch eens al die wol.... die kleuren...

Die boeken vol patronen....

Die bolletjes katoen....

Voel toch hoe zacht...

Kijk al die handige handwerk hebbedingetjes en gadgets toch....

Nooit meer een bolletje dat wegrolt omdat daar kommetjes voor bedacht zijn met een ingenieus gleufje...

Kom er maar op...

Nooit meer een toer of steek overslaan dankzij die handige tellertjes....

En ja Esther dat boek vol katten haakpatronen is een 'must have'....

Toch ben ik sterk en koop alleen de oogjes en de vulling.....

Och ja en haakpen nummer 2.5...

Van alle haakpen nummers heb ik er wel zeven maar om maat 2.5 te vinden moest ik mijn complete handwerkinventaris op de kop zetten...

Je kunt dus maar beter een reserve aanschaffen... niet dan...?

Nu op zoek naar een Wibra waar Esther een bepaalde kleur wol van moet hebben....

We slenteren het complete gezellige centrum door....

Want Google maps zegt dat...

We hebben praatjes met manen in natuurlijk scootmobiels en zien dan een Boekenvoordeel winkel...

En tja, na 4 boekwinkels dapper te hebben kunnen weerstaan houdt hier de weerstand op... we breken...

Temeer omdat we weten dat achter in alle winkels van deze winkelketen zich de afdeling wol, katoen en handwerkboeken bevindt....

Maar hulde, de schade blijft beperkt tot een mini klein bolletje grijze katoen, tegen voordeelprijzen natuurijk....

So far,so good.....

We staan vlak voor de uitgang als Esther roept 'Wampie kijk hier nou eens allemaal boeken die zich in Parijs afspelen'....

Ik sta stokstijf stil, draai me om en er maakt zich een enorme hebberigheid van mij meester....

Weg laatste restje weerstand...

Weg wilskracht...

"Oooh en Esther kijk eens  hier....boeken over Schotland, leuk voor als je daar straks op vakantie bent"....

Tja, ook Esther moet eraan geloven....

Terug naar de kassa waar de mevrouw ons giechel gedrag niet helemaal begrijpt....

Totaal niet onder de indruk van onze

weerstandsbreuk, verlaten we blij de winkel....

Maar goed... een Wibra ho maar....

Toch eens aan zo'n scootmobieler vragen...

"Ja, dy hawwe wy wol"....

Maar waarschijnlijk is de accu van het mobiel niet toereikend want hij is er nog nooit geweest....

Een aardige mevrouw weet het wel....

En met medelijden in haar stem vertelt ze dat we de hele winkelstraat weer uit moeten lopen, over het kruispunt en dan de volgende winkelstraat helemaal uitlopen en dan ergens links bij de Mediamarkt....

Dit is het moment dat ik de wandeladviezen van Google maps nooit meer ga opvolgen...

Arme Esther.... dit sjouwt en tas met vijf boeken....

En niet alleen mijn hoofd vindt deze marathon niet leuk meer me mijn rug begint ook van zich te laten horen....

Maar die wibra vinden we...

Doch de wol is er niet....

Tijd voor troost... tijd voor ijs....

Ambachtelijk Italiaans ijs...

In draaiende bakken die aan je oog voorbij trekken.... op zich al een attractie...

En mama mia wat smaakt het....

En solemio wat zijn de voeten blij dat ze even rust gegund is....

We aanvaarden de terugreis...

Strandheem wacht op ons....

Alleen, daar aangekomen zit de deur dicht en zijn onze mannen nergens te bekennen...

Maar ik weet het.... die zitten voor op het terras aan het bier....

Wat denk je.... daar zitten ze ook en al heeft de ober, die gisteren nog de televisiezenderszoeker was, al de nodige glazen op verzoek van de eega's snel weggehaald, aan hun manier van ontvangst hebben wij allang door dat er inmiddels meer in zit dan dat half volle glas voor hun neus....

Maar wat zij kunnen, kunnen wij ook....

"Mogen we de cocktailkaart"....?

"Doe maar twee limoncello spritz"....

 Hmmm wat heerlijk.... bah wat bitter vindt Esther na de tweede slok....

En Esther schenkt mij de spritz en gaat over op de dropshots....

En geloof me... het is niet de salmiak waar Esther vrolijk van wordt....

Zo vrolijk dat het terraspubliek haar ook dropshots gunt en die laat bezorgen aan onze tafel.....

En nadat voor mijn neus ook nog eens een espresso martini verschijnt, lopen we jodelend naar de tent on te gaan koken....

De mannen komen later beloven ze...

Esther en ik willen net de slagboom voorbij lopen als een klein mannetje van een jaar of vijf zes op een stepje ons vraagt of het klimrek al klaar is....

Ja hoor, roepen Esther en ik in stereo...

Het jongetje is erg blij met onze 'ja'....

"Passen jullie wel op voor de auto's' roept de kleine bezorgde schat ons nog na....

We krijgen het voor elkaar om te koken....

We ontnuchteren dankzij het eten...

Wij wel....de mannen niet....

Nog geen tien minuten na de maaltijd liggen beide mannen op respectievelijk bed en luchtbed te snurken....

Wij vrouwen hervatten onze handwerk werkzaamheden....

Esther de prachtige poezendeken en ik het rammelaar/ bijtring olifantje dat op alles lijkt behalve op een olifant....

Maar het heeft oogjes en het rammelt....

Goh zeg, een kwartier na de aftrap Engeland Argentinië wordt Willem wakker...

Zijn bloed bestaat nog niet uit alleen maar bloed maar de bloedvaten bezitten er toch voldoende van om Willem de knoppen van de tv te kunnen laten vinden...

Marcel wordt wakker gemaakt en voegt zich in soortgelijke toestand bij Willem....

Samen languit op de bank die het huisje rijk is....

En zo eindigt wat mij betreft de dag....

Argentine wint, de mannen vallen na de wedstrijd weer in diepe slaap en Esther en ik zijn blij dat we toch onze weerstand weer op tijd terugvonden op dat terras en derhalve nu gezellig buiten de avond voortzetten...

.