Dag van:
Iets met de Grote Trouwdagcrisis van 1 Juli of....de dag van de Nationale Geheugenuitval.....
Ooooooooh gut...
Mijn telefoon gaat....
"Gefeliciteerd, schat"....
Pardon....?
Ik schiet overeind alsof de Belastingdienst persoonlijk aan de lijn hangt....
"Eh... waarvoor precies".....?
Aan de andere kant begint Willem onbedaarlijk te lachen....
Dat is meestal geen goed teken.....
Mensen lachen namelijk óf als ze heel gelukkig zijn, óf als jij iets monumentaals bent vergeten.....
Ik grijp in paniek naar mijn agenda....
Vandaag....
1 juli....
1 juli........
Lieve help....
ONZE TROUWDAG.... !!!!
Gewoon vergeten....
Zeg maar volledig vergeten....
Onverbloemd.... en betrapt....
Alsof vier jaar huwelijk administratief
onder dezelfde categorie valt als een verlopen hoofdprijs van de vriendenloterij.....
onder dezelfde categorie valt als een verlopen hoofdprijs van de vriendenloterij.....
Ik dacht altijd dat trouwdagen vergeten een typisch mannelijk talent was.....
Zo'n genetische afwijking die ergens tussen richtinggevoel en het correct ophangen van een handdoek zit.....
Maar nee hoor....
Vrouwen kunnen dat dus ook....
Al moet ik eerlijk zeggen dat er verzachtende omstandigheden zijn....
Mijn hoofd zit namelijk al maanden vastgeplakt aan 31 juli.....
Eigenijk een beetje de échte dag.....
De dag waarop we twintig jaar geleden daadwerkelijk iets kregen.....
Twintig jaar...!
En laten we eerlijk zijn: zolang heeft Willem het nog nooit met of bij een vrouw uitgehouden.....
Dat verdient op zichzelf al een koninklijke onderscheiding.....
En het is bovendien niet alsof ik slecht ben met data.....
13 september 2005: de dag dat we elkaar ontmoetten....
26 oktober: de dag dat we, veertien jaar later, gingen samenwonen....
De datum van het samenlevingscontract....
De dag waarop Willem mij in Barcelona ten huwelijk vroeg....
Allemaal paraat....
Waarschijnlijk zelfs geback-upt in de cloud van mijn brein of hart....
Maar onze trouwdag....?
Foetsie....
Verdwenen....
Opgeslokt door het zwarte gat dat ook verantwoordelijk is voor verdwenen sokken en vergeten wachtwoorden....
Willem daarentegen wist het wél...
Uiteraard.....
Want het universum houdt van ironie....
Uit schuldgevoel kom ik thuis met het ultieme vredesoffer: een cadeautje uit de wereld- en de kaaswinkel....
Want waarmee maak je een man nu werkelijk gelukkig...?
Niet met diamanten....
Niet met romantische gedichten.....
Maar met een paar serieuze stukken kaas van een echte kaasboer en wat symbolische hebbedingetjes.....
Tot mijn grote tevredenheid blijkt dat Willem helemaal niets voor mij heeft gehaald....
Kijk.....dat noemen we in de topsport een gelijkspel....
En dan nóg iets....
Vervolgens zou hij 's avonds met een vriendin van het koor naar de kroeg gaan, terwijl ik thuis achterbleef als de vergeten echtgenote uit een negentiende-eeuwse roman....
Maar nee.....hij belt af.....
Toch geen zin, en liever thuis....
Daarmee komt de stand officieel op 1-0 voor mij....
Misschien zelfs wel 2-0....
Want ik had óók nog een herinnering op sociale media geplaatst....
En zelfs dát heeft mijn geliefde, sociale-media-verslaafde echtgenoot niet eens gedaan....
Een prestatie van formaat....
Maar goed.
Uiteindelijk houden we, ondanks collectieve geheugenproblemen, kaasdiplomatie en een liefdescompetitie die niemand officieel bijhoudt, nog steeds ontzettend veel van elkaar.....
Dus laat ik die wedstrijdstand maar los....
En kies ik opnieuw.
Elke dag weer.
Voor jou.
Voor ons.
Voor samen verder.
Met een volmondig:
JA.
#4jaar #1juli2022
Geen opmerkingen:
Een reactie posten