Dag van:: 13 juli 2026 Strandheem dag 1

Dag van:

Het is vroeg in de ochtend als de wekker gaat....

De honden moeten naar het pension....

Een moeilijk moment voor Willem om zijn viervoeter vrienden, maar vooral Borre daar achter te moeten laten.

Je weet dat ze goed verzorgd worden maar hoe zal het Borre vergaan?

Ik loop het huis nog een keer rond voor de laatste checkup en begin dan de auto in te laden...

Voor zover ik dat kan natuurlijk, want zware koffers tillen laat ik Willem straks doen...

Ik stel het navigatiesysteem in...

Één uur en 56 minuten, toe maar....dat lijkt bijna op echt op vakantie gaan......

Willem komt enigzins gedrukt thuis tilt de koffers in de auto, we kunnen gaan...

Nu eens niet op zwarte zaterdag maar op een rustige maandag...

Willem valt al snel in slaap en het is maar

goed dat zijn ogen voorbij Zwolle open gaan als ik sterk afgeleid door van die bezwete mannen in oranje bouwvakvest op asfaltwagens wordt afgeleid (het lijkt wel een reclamespot), anders had ik bovenop de afremmende bestelbus voor me gezeten....

Het "ho stop" van Willem haalt me uit mijn fantasiewereld....

Gelukkig ben ik allerter als we de grote brand in Meppel, die even later overal op het internet nieuws te volgen is, van dichtbij voorbij rijden....

Wat een enorme rook....!

Strandheem in zicht....

En dat Strandheem door een nieuwe eigenaar is overgenomen merk je direct op...

Wauw wat een mooie entree... wat een welkom...

De vrouw ander de balie is net zo mooi (volgens Willem dan een laat hij nou ook z'n dromen hebben) maar gaf een iets minder welkom gevoel...

Van onze kampeervrienden hadden we al gehoord dat het huisje schoon was en de sleutel was afgeleverd....

En zij maar moeilijk doen, "pas drie uur meneer blablabla".....

Een duidelijke roep om structuur en regelgeving....

Maar goed wij heten geen Willem en Wampie of we doorbreken dat....

Geen gezeur, hier met die sleutel... en vergeet de kaart voor de slagboom niet...

En zo komen we als vanouds aan op veld B3

waar onze kampeervrienden Esther en Marcel direct uit hun stoelen springen....

Yes.... we zijn weer compleet....

En nóg voor we de auto ook maar kunnen uitpakken staat de koffie al klaar....

Mmmmm heerlijk na zo'n lange rit....

Tassen uitpakken, koffer uitpakken, bedden opmaken.... en nu in een stoel zakken en er voorlopig niet meer uitkomen...

Euh wacht even.....

Ik grijp even terug naar de laatste zinnen van gisteravond....

Vakantie begint pas echt... als je eindelijk in de auto zit en niets meer kunt vergeten.....

Of nou ja... dat dénk je dan..

Nou inderdaad....dat dénk je dan....

Hemel, waar zijn mijn sandalen, ik kan moeilijk onder wit en roze zomer flodders donkerblauwe dichte schoenen, voor veilig autorijden, dragen.....?

Thuis dus....

"Wampie, ik heb geen trainingsbroek"....

Thuis dus....

En als ik eindelijk die plas, die ik zo nodig moet doen, laat gaan op de wc: "Willem wil je het wc papier even aangeven"....?

Thuis dus..... inclusief keukenrol...

Mijn flesje water....?

Thuis dus...

Tja.....dat wordt morgen winkelen...

Nu eerst tijd om bij te kletsen, onze handwerkspullen aan elkaar laten zien, plannen maken voor de komende week...

Tja en plannen voor het eten van vanavond want de dochter van Esther en Marcel eet mee met haar hartsvriendin.

Het wordt de bakplaat met kip en vlees en ik zal er een Griekse salade bij maken...

Boodschappen doen bij de Poiesz bewaren we voor later...

Eerst de medebewoners van het veld maar eens bekijken....

Op het eerste oog een normaal gezin op plek 8 en een normaal stel op 7...

Maar het eerste oog bedriegt..

Wat betreft het stel lijken we wel in een exotisch aura te zijn beland....

En over de mode van gisteren gesproken,

show 1 laat ons de safarilook zien....

Natuurlijk mag de safarihoed op een camping niet ontbreken

De dame in kwestie blijkt er echter meer persoonlijke stijlen op na te houden...

Zo zien we haar even later in yoga-kamasutra outfit haar oefeningen doen (a la zien jullie mijn wel?!).

Houdingen waarvan je denkt "Daar komt ze nooit meer zonder kleerscheuren of scheuren elders uit"...

En is ze daarmee klaar, op afstand geen scheur waar te nemen, dan hult ze zich in lang grijs "ik kan me erin verstoppen" vest...

Tegelijkertijd komt partnerlief uit de partytent...

Ooooh ja vergeten te melden, het stel tracht er een bedoeiënen, nomadenachtig of semi-nomadische woestijnbewoners kampeerstijl op na te houden....

Zo staat daar een partytent met daarin twee luchtbedden en heeeeeeeeel veel kussens waar je op kan liggen, en waar partnerlief dus vanaf komt...

In..... let wel.... een wit lakenachtig iets om zijn middel als zijnde mislukte kilt of sarong.... welke ik nog nooit in een Wilson ben tegengekomen...

Hij is de man van de gezonde shakes waar van alles in gaat behalve iets dat wij op gezond vinden lijken....

Wat ik begrijp uit het verhaal van Esther, is dat ze morgen naar huis gaan, en dat betreur ik want ik denk dat ik er een blog over vol had kunnen schrijven....

Moet nog even vermelden daar er op

alternatieve wijze een tent wordt geveegd waardoor ik bijna bang was daar ze met de noorderzon zou vertrekken I had takkenbost...

Tot zover dus stel één....

We gaan over tot het gezin in het hoekje...

Een chaotische bende van een caravan met voortent waar door de zooi amper de rits van de voortent nog te vinden is, een los liggend blauw zeil zonder functie, en een schots en scheef tentje waar van alles in verdwijnt maar er nauwelijks uit komt...

Een super slanke moeder en dochter en een obesitas vader en zoon...hoezo dna verdeling...

Ooooh ja en een Koningspoedel die niet luistert...

Zo gaat het verhaal dat ze gisteren voor het hondenbeest, met ernstig veel pijn en moeite, een hek om de caravan in elkaar hadden geflanst... vol trots na hun zwaar gedane arbeid naar het hek keken...de hond erachter plaatsten en......

Het poedelbeest springt met een koninklijk sierlijke sprong over het, inmiddels nu weer afgebroken hek.....

Na intensieve observatie.... nou ja zoveel was daar niet voor nodig, constateren we, autistische vader en dito zoon, ontheemde dochter die er maar wat bijhangt en af en toe eens een rondje over de camping maakt op zoek naar sociale contacten...

En een moeder die zonder enig doel maar wat heen en weer loopt en de hond verwend met alles dat hij net zo makkelijk afwijst; een knuffel, een botje, een spelmoment, niet voor een Koningspoedel. ..

Er is geen vorm van enig gezinsleven te bespeuren.

Niet samen eten, niet samen praten, niet samen dingen doen, geen overleg....

Het kampeerleven der individuen...

Dit kan natuurlijk ruimtegevend zijn maar gezellig is het in ieder geval niet...

Tot zover dit gezin...

Zij blijven nog even...

En vrij laat arriveert in het huisje naast ons een gezin met drie jonge kinderen, twee

meisjes en een jongen...

Valt nog niet veel over te zeggen behalve dat de kinderen graag voetballen en voor FC Groningen zijn....

Vader verdween naar binnen en die hebben we het huisje ook niet meer uit zien komen...

Moeder kwam nog even met de jongste in haar kleurboek kleuren buiten, toen de iets oudere twee gingen zwemmen...

Morgen meer over dit gezin misschien...

Boodschappen bij de Poiesz...

We weten nu inmiddels hoe je dat uitspreekt

En met z'n allen eten....

Euh nou ja.... ik even niet want ik krijg een naar appje van mijn dochter met een nieuwsbericht over mijn schoonzoon Olaf die lichtgewond is geraakt tijdens zijn

werkzaamheden aan een ME busje waarin iets ontplofte, en er een vuurbal onder het dashboard uit vloog, over zijn armen en in zijn gezicht....

Aangezien een ME busje maar aan één kant open kan en hij aan de bestuurderskant zat, moest eerst zijn collega eruit voordat hij het voertuig kon verlaten, waardoor hij dus de nodige rook binnenkreeg....

Geloof me dat ik me een ongeluk schrok...

Dit had heel anders af kunnen lopen....