3 september 2026

Dag van:

Een jarige schoonzoon, een jarige Griekse vriend én een jarige lieve bevriende oude dame om te feliciteren…

Daar beginnen we de dag dus maar eens mee.....

En eigenlijk is dat helemaal niet zo gek, want september is in Nederland met recht een absolute piekmaand voor verjaardagen én, om ook maar even te noemen, bruiloften....

Dat mijn agenda inmiddels al overloopt alsof iemand er met opzet een paar extra weken in heeft gepropt, is dus statistisch gezien volkomen logisch....

Ik ben gewoon slachtoffer van de kalender....

Het Centraal Bureau voor de Statistiek, oftewel het CBS, heeft er natuurlijk cijfers over.....

En die vertellen ons dat september inderdaad de meest voorkomende geboortemaand van het jaar is....

Sterker nog: als je kijkt naar de top 10 van dagen waarop de meeste Nederlanders jarig zijn, wordt die lijst bijna volledig gekaapt door september.....en 30 september staat steevast bovenaan...

En waarom....?

Nou… reken maar eens negen maanden terug.....

December....!

De feestelijke, donkere, koude decembermaand...

Iedereen vrij, jerstlichtjes aan, kaarsjes branden, lekker binnen, een strand een dus geen zand in de bilnaad, geen terras, geen tuinfeest… dus ja, wat moet je dan....?

Dan kruip je gewoon wat dichter tegen elkaar aan...

En blijkbaar kan daar, negen maanden later, een behoorlijk concreet resultaat uit voortkomen.....

December blijkt dus niet alleen de maand van kerstcadeautjes, oliebollen en goede voornemens te zijn, maar ook van een flinke hoeveelheid romantiek met vertraagde levering...

En september doet het niet alleen goed bij geboortes....

Samen met mei en juni behoort september ook tot de populairste trouwmaanden van Nederland...

Ook daar zit natuurlijk een heel logische verklaring achter...

In de zomermaanden is iedereen op vakantie dus dan wordt het een karig feestje...

In de winter is het koud, nat en donker....en vriezen je trouwringen bijna aan je vingers vast.

Maar september… dat is vaak precies goed...

Een mooie nazomer, aangename temperaturen en meestal een iets kleinere kans dat je trouwfotograaf vooral het bruidspaar onder een paraplu fotografeert....

En met de huidige klimaatverandering wordt september als trouwmaand misschien alleen maar aantrekkelijker....

Ik vind het trouwens sowieso altijd fascinerend om bij verjaardagen even negen maanden terug te rekenen...

Bij sommige mensen kun je dan bijna een agenda naast de kalender leggen...

Neem bijvoorbeeld leden van het Koninklijk Huis...

Die lijken opvallend vaak in de vakantieperiode verwekt te zijn...

Op skivakantie in Lech…of tijdens de zomervakantie in Griekenland, Italië of wat dan ook…maar meestal daar dus....

Blijkbaar zijn dat voor de Oranjes zowel affectief als effectief uitstekende maanden om de dynastie uit te breiden.....

Maar wat ik dan weer bijzonder vind....mei is de maand waarin de vogeltjes dan wel hun ei leggen… maar blijkbaar leggen wij mensen dan juist wat minder eieren...

Negen maanden later die februarimaand is namelijk de maand waarin de minste baby's worden geboren....

Zou mei dan toch niet zo'n geschikte knuffelmaand zijn...?

Zijn weer te druk met het aanvullen van onze voorjaarsgarderobe....?

Of het plannen van onze vakanties....?

Of komt het gewoon doordat februari minder dagen heeft dan de rest...?

Dat zou natuurlijk ook zomaar kunnen, al is het wel een beetje een flauwe manier om de romantiek uit de statistiek te halen....

En als ik dan vervolgens eens naar mezelf kijk…

Tja.....ik was blijkbaar een potentiële najaarsverwekker...

Mijn schatten van kinderen zijn in juni en augustus geboren, dus daar valt ook het nodige uit terug te rekenen....

En zo zie je maar weer, zelfs achter verjaardagen zit een heel verhaal...

Dus voordat ik vandaag weer vol goede moed aan het werk ga voor school, kan ik op deze vrije donderdag maar beter even stilstaan bij deze bijzondere wetenschap achter al die verjaardagen....

Want september blijkt eigenlijk gewoon één grote statistische herinnering aan gezellige decemberavonden....en december daarmee eigenlijk een soort kraamkamer van september....

Ondertussen feliciteer ik natuurlijk gewoon de jarigen van vandaag...

Want hoe ze negen maanden geleden ook tot stand zijn gekomen…vandaag mogen ze gewoon taart eten....

En Willem en ik....?

Wij krijgen de overheerlijke, door mijn oudste banketbakkende kleindochter zelf gemaakte gevulde koeken.....

Wow wat is die topper goed in haar vak....!!

Vandaag mag ik me weer eens storten op een vertrouwd ritueel: 'mijn' laatste schoolinformatieavond voorbereiden.....

De laatste PowerPoint maken, de laatste dia’s vullen, de laatste foto’s zoeken....

Op mijn USB-sticks staan inmiddels nogal wat van die presentaties....

En als ik zo door die oude bestanden blader, kijk ik eigenlijk niet alleen terug naar informatieavonden, maar naar een stukje onderwijsgeschiedenis...

De kinderen zijn in al die jaren natuurlijk nauwelijks veranderd....

De middelen en de opvoeding om hen heen wel....

Kinderen zijn nog steeds kinderen....

Ze willen spelen, ontdekken, proberen, lachen, fantaseren, vallen en weer opstaan... Ze willen gezien worden om wie ze zijn...

Maar ergens onderweg is er wel iets veranderd....

Een deel van het werken vanuit je hart heeft plaatsgemaakt voor werken vanuit een systeem...

Van je hart naar je toetsenbord...

Van kijken naar het kind en voelen waar het aan toe is, naar kijken naar wat het kind volgens een schema zou moeten kunnen..... en aan moet voldoen...

Van creatief denken naar doelen formuleren....

Van spelen naar leren...

Terwijl we misschien juist één van de belangrijkste dingen uit het oog zijn verloren: spelen ís leren.

Sterker nog, het is misschien wel de mooiste en meest intrinsieke vorm van leren die er bestaat....

Een kind dat verdiept in zijn spel zit, heeft geen idee dat het ondertussen bezig is met taal, rekenen, sociale vaardigheden, motoriek, probleemoplossend denken, fantasie en samenwerking....

Het is gewoon aan het spelen...

En juist daarom leert het zoveel...

Als ik naar die oude foto’s kijk, zie ik nog overal zelfgemaakt spelmateriaal....

Dingen die met liefde en creativiteit in elkaar waren gezet....

Geen perfect uitgewerkte methode, maar iets waarvan iemand dacht: dit past bij deze kinderen...

Nu zie ik methodes waarmee we zelfs vierjarigen al letters willen aanleren...

Alsof een vierjarige ’s morgens wakker wordt en denkt: 'vandaag heb ik zin om mijn alfabet eens even systematisch door te nemen'.....

Terwijl ik altijd heb gedacht, en nóg steeds denk: als een kind eraan toe is, komt het er wel mee.....

Het ene kind wat eerder, het andere wat later...

En dat is geen achterstand.....dat is ontwikkeling...

Kinderen werden ooit veel meer bekeken vanuit het kind zelf....

Vanuit verwondering, vanuit de vraag: 'wie heb ik hier voor me....wat beweegt dit kind...waar wordt het blij van....waar ligt zijn nieuwsgierigheid......?

Nu dreigt het kind soms te veranderen in een hokje dat moet worden aangevinkt...

☑ Dit kan het...

☑ Dit beheerst het...

☐ Hier moet nog aan gewerkt worden...

En ergens tussen al die vinkjes hoop ik dan vooral dat we het belangrijkste niet vergeten:

☑ Dit kind is gelukkig...!!!

Dus ja… ik maak vandaag gewoon weer een informatieve PowerPoint...

Met keurige dia’s, mooie foto’s en waarschijnlijk meer bullets dan een mens op één avond zou moeten verdragen...

Maar bij iedere foto die ik erin zet, wens ik ieder kind eigenlijk hetzelfde toe...

Dat het gelukkig mag zijn...

Dat het zichzelf mag blijven...

Dat het gezien, gekend en begrepen blijft...

Dat het vaardig en zelfredzaam wordt, maar niet onderweg zijn onbevangenheid verliest....

Dat het blij en ontwapenend mag blijven...

Dat het vertrouwen in zichzelf niet verpulvert onder een berg van goedbedoelde doelen, toetsen en afvinksystemen....

Want voor mij zijn deze kinderen nog altijd een prachtig voorbeeld voor de volwassenen die zeggen dat wij hen iets moeten leren....

Want ik blijf ervan overtuigd dat wij  veel meer van hén kunnen leren...

Over nieuwsgierigheid en verwondering....

Over volledig opgaan in het moment en  gewoon ergens plezier in hebben zonder dat het een ingekaderd vastomlijnd leerdoel hoeft te zijn...

En misschien vooral over het feit dat niet ieder mens in hetzelfde hokje past....

Ik kijk daarom liever naar de prachtige doelen die kinderen in hun leven zélf bereiken, dan naar de doelen die wij vooraf voor hen hebben bedacht...

Laat de maatschappij zich maar wat vaker aanpassen aan het kind, en niet altijd andersom...

Daarom zal ik ook nooit de uitspraak vergeten van Frank Lammers, in het EO-programma 'Een buitengewoon gesprek', waarin hij sprak met jongeren met onder andere autisme en een licht verstandelijke beperking...

Hij zei:

“Vergeet het nooit: jij bent de hoofdprijs.”

En misschien is dát wel de belangrijkste boodschap die we kinderen mee kunnen geven....

Niet:

Je bent de hoofdprijs als je alle vakjes hebt aangevinkt...

Niet:

Je bent de hoofdprijs als je op tijd je letters kent...

Niet:

Je bent de hoofdprijs als je precies voldoet aan wat wij, het systeem en de streefkwaliteit van je verwachten...

Nee....

Gewoon:......Jij bent de hoofdprijs...!!!!

Precies zoals je bent...

En daar mag van mij best een hele informatieavond over gaan...