Dag van:
De vrijdagmiddagsfeer op school heeft altijd iets magisch, vind ik...
De concentratie is een beetje verdwenen, het weekend staat voelbaar voor de deur en de normale regels lijken soms nét even anders te gelden...
Het is zo’n moment waarop de serieuze focus van de week langzaam plaatsmaakt voor de ontspanning die eraan komt...
En eerlijk gezegd is dat in het speciaal onderwijs misschien wel extra waardevol...
Onze leerlingen hebben er een hele week opzitten...
Ze hebben hard gewerkt, zich door allerlei prikkels heen geworsteld, moeten schakelen, aanpassen, leren en soms vooral heel veel moeten verdragen...
Dan is een rustigere vrijdag precies wat ze nodig hebben om een beetje leeg hoofd het weekend in te gaan...
Op een vrijdag in school
gaat het anders dan anders.
Vandaag doen we rustig,
we zijn immers moe.
Geen druk gewiebel,
of harde geluiden.
Ons hoofd dat zit vol,
vandaag geen gedoe.
Alles wat langzaam,
we hebben de tijd.
We doen rustig aan,
tot het busje ons rijdt.
Kijk eens naar buiten,
daar staan z' in een rij.
De taxibusjes wachten,
op jou en op mij!
Daaag juf, en daaag vriendjes,
ik zwaai nog een keer.
Nu rust in het weekend,
Maandag zijn we er weer!
De kinderen wel ja…
Maar wij moeten nog even.
Want na een vrijdag met, naast de nodige rust, ook nog leerlingen met oorontsteking en een epileptische aanval, stond er vanmiddag nog een spoedberaad op het programma....
Want dat de eerste twee weken van dit schooljaar niet bepaald de gouden weken waren in sommige klassen, dat was inmiddels wel duidelijk....
En toch… juist wél een gouden randje...
Misschien zelfs een heel mooie...
Want het komt niet zo vaak voor dat alle klassen en collega's elkaar zó weten te vinden als juist in deze twee weken...
Een goed en hecht onderwijsteam ontstaat tenslotte niet alleen door ervaring of een gezamenlijke visie....
Het ontstaat vooral door een veilig werkklimaat en open communicatie....
Door écht naar elkaar te luisteren, zonder onmiddellijk met een oplossing of een betweterig advies te komen...
En wat voelde ik dát de afgelopen weken....
We voelden ons samen verantwoordelijk... Niet alleen voor het welzijn van onze leerlingen, maar ook voor elkaar...
Er waren zoveel mooie gesprekken...
Er werd geluisterd...
Er werd tijdens de pauze op het plein even stoom afgeblazen, wanhoop gedeeld en moed ingesproken...
Er werd om hulp gevraagd en minstens zo vaak spontaan hulp aangeboden wanneer iets even niet ging....
En misschien is dát wel precies wat een team een team maakt....
Niet dat alles goed gaat, maar dat je weet dat je het niet alleen hoeft op te lossen of te dragen....
De oorzaak van een deel van de onrust heb ik al eerder beschreven....
We hebben te maken met cognitief sterke leerlingen die emotioneel en soms ook intellectueel klem komen te zitten door het externaliserende of ontregelde gedrag van andere leerlingen....
Leerlingen die misschien óók slim zijn, maar sociaal-emotioneel wat kwetsbaarder, sneller overprikkeld raken, angstig kunnen worden of juist gaan ageren....
En als de spanning oploopt, kan één leerling alle aandacht opeisen....
En dan kun je natuurlijk roepen:
“Structuur! Structuur en nóg meer structuur, want daar ermee in de vorige klas ook"!....
Maar soms is dat juist het probleem....
Sommige kinderen zijn dat volledig vastomkaderde (verstikkende) leventje op een bepaald moment gewoon beu....
Ze komen in een fase waarin het wat losser moet....
Meer vrijheid, meer verantwoordelijkheid, meer ruimte...
Alleen… vrijheid is ook iets wat je moet leren hanteren...
En dat kost tijd....en aandacht...
Terwijl je ondertussen ook je andere leerlingen wilt blijven geven wat zij nodig hebben....
Dus zaten we vanmiddag bij elkaar met eigenlijk maar één belangrijke vraag:
Hoe kunnen we elkaar helpen...?
Niet: hoe moet je het anders aanpakken....?
Maar: wat hebben onze leerlingen nodig...?
Waren sommige stappen in de overgang misschien te groot....?
Welke tussenstappen zijn nodig....?
Hoe kunnen we het voor een leerling én voor de leerkracht weer behapbaar maken....?
En misschien nog wel belangrijker: hoe zorgen we ervoor dat we elkaar daarbij in onze waarde laten....?!!
Want hoe ervaren we ook allemaal zijn…hoeveel expertise we ook in huis hebben...we hebben toch allemaal weleens zo’n jaar gehad waarin het gewoon níét wilde lukken.....
Waarin je van alles probeerde en dacht: help, wat moet ik nu nog bedenken....?
We herkennen het toch allemaal....?
En juist daarom was deze vergadering zo waardevol....
Niet omdat we het beter wisten....
Maar omdat we elkaar begrepen.....
Er komt nu één leerling bij ons in de klas...
Een leerling die eigenlijk al drie dagen met ons meedraaide en die inmiddels zó goed op haar plekje zit dat het bijna lijkt alsof ze er altijd al bij hoorde.
Nee hoor… geen gemakkelijke tante...
Maar dat wordt ze vast nog wel...
Want nu ze niet meer zo op haar teentjes hoeft te lopen en buiten de boot valt, mag ze gewoon zichzelf zijn....
En juist daarin zit vaak de winst....
Toen ik uiteindelijk, behoorlijk laat, de school uit reed, was ik moe...
Maar vooral blij en dankbaar...
Dankbaar voor de samenwerking....
Voor de openheid en het vertrouwen....
Voor collega's die oprecht naast elkaar gingen staan ....
Misschien waren het dan geen gouden eerste twee weken, maar ze hebben absoluut een gouden randje...
Thuis wachtte trouwens niemand op me...
Nou ja… Willem niet in ieder geval...
Die was op pad met zijn muziek...
Eerst naar het Biesemhuis, een kleinschalige woonzorglocatie voor mensen met dementie....
Een plek waar bewoners zoveel mogelijk kunnen wonen en leven zoals ze dat zelf graag willen en gewend zijn...
En daarna door naar natuurbegraafplaats Schapenmeer, voor een herdenkingsbijeenkomst....
Daar mocht hij spelen bij de aankomst van de nabestaanden en tijdens het oplezen van de namen van de overledenen...
Ook hij kwam pas laat thuis.....
En zo hadden we allebei een lange dag achter de rug...
Allebei op onze eigen manier bezig geweest met mensen, met aandacht, met zorgen, met troost, met samen.
Met allebei mooie verhalen....
Kijk.... en dat zijn uiteindelijk mooie dagen....
Niet de dagen waarop alles vanzelf gaat, maar de dagen waarop je merkt dat mensen elkaar vasthouden....
Op school, in een woonzorgcentrum, op een natuurbegraafplaats...
Een vrijdag dus....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten