Dag van:
Zo eentje waarop de regen zich van zijn beste kant liet zien....
Of eigenlijk juist van zijn slechtste....
We waren zo heerlijk gewend an for warmte....
Aan die zo'n am de hemel elke dag...
Maar dit was een dag waarop de hemel de sluizen wagenwijd openzette en het water met bakken tegelijk naar beneden kwam.... Druppels op de ramen, stralen langs de dakgoten, plassen op de wegen en het schoolplein hier en daar....
Grijs was de lucht....
Grijs waren de wolken....
Grijs was het uitzicht.....
Maar voor de natuur natuurlijk well weer heel goed....
En toch… zo'n dag hoeft helemaal niet grijs te eindigen...
Want soms zit het mooiste stukje van een dag niet in het weer, niet in de omstandigheden en zelfs niet in de dingen die ik allemaal gedaan hebt.....
Soms zit het in iets waar je de hele dag naar uitkijkt.....
Iets wat je agenda een beetje kleur geeft, terwijl de wereld buiten vooral uit vijftig tinten regen lijkt te bestaan....
En vanavond was dat iets heel gezelligs....
Alweer iets gezelligs....
Je zou er eens aan kunnen wennen....
Uit eten met de 'gezelligste meiden'....
Alleen die benaming al....
Daar zit natuurlijk een heel verhaal achter, want de gezelligste meiden zijn niet zomaar wat vrouwen die toevallig op dezelfde avond een restaurant bezoeken.....
Nee, dat zijn vrouwen met wie je herinneringen deelt, verhalen uitwisselt, ongetwijfeld veel te veel praat en waarbij de ene anekdote alweer aanleiding is voor de volgende.....
Vrouwen bij wie je niet eerst hoeft uit te leggen wie je bent....
Die weten hoe je in elkaar steekt....
Die je verhalen kennen, maar gelukkig nog niet allemaal vergeten zijn....
En die je soms met één opmerking alweer terug kunnen brengen naar een moment van jaren geleden....
En voor je het weet, zit je daar....
Nou ja, na een half uurtje file rijden dan....
De regen vergeten, de drukte van de dag naar de achtergrond verdwenen....
Een tafel vol gezelligheid, gesprekken die alle kanten op gaan en gelach dat waarschijnlijk net iets harder klinkt dan in een willekeurig gezelschap....
Want met de gezelligste meiden is er altijd wel iets te bespreken....
En als er niets te bespreken valt, vinden we ongetwijfeld nog wel iets om over te praten....
En terwijl je daar zit, met lekker eten voor je neus en fijne mensen om je heen, besef je misschien ineens hoe waardevol zulke momenten eigenlijk zijn.....
Gewoon… samen zijn....
En misschien komt het doordat dit schooljaar voor mij toch een heel bijzonder jaar is.....mijn laatste werkjaar....
Het jaar waarin ik langzaam maar zeker afscheid begin te nemen van een leven....een wereld.... die zo ontzettend lang vanzelfsprekend is geweest...
Nog even…
Het zijn twee woorden die ineens een heel andere betekenis krijgen wanneer je weet dat er straks een punt achter een periode komt te staan....
Want zolang je ergens middenin zit, lijkt het allemaal zo gewoon....
Je gaat naar je werk, spreekt af met vriendinnen, drinkt ergens koffie, gaat uit eten en denkt er eigenlijk niet zo bij na....
Het leven gebeurt gewoon....
Maar wanneer je weet dat een hoofdstuk langzaam naar zijn laatste bladzijde toewerkt, kijk je blijkbaar toch ineens met andere ogen naar de dingen die je altijd al deed....
Dan wil je misschien nog nét iets vaker afspreken..... en nog nét iets vaker samen lachen.....
Nog nét iets vaker zeggen: 'Zullen we binnenkort weer eens'…?
Niet omdat het straks allemaal voorbij is.... ook niet omdat je bang hoeft te zijn voor wat komt, maar omdat je ineens veel bewuster voelt hoeveel waarde er zit in de mensen die al zo lang met je meelopen....
En misschien betrap ik mezelf daar dit jaar wel een beetje meer op dan denk ik....
Dat ik herinneringen wil maken.....
Of beter gezegd: herinneringen wil blijven verzamelen.....
Niet alleen de grote, bijzondere gebeurtenissen, maar juist ook die kleine, ogenschijnlijk onbeduidende momenten..
Een avondje uit eten aan een tafel vol vriendinnen.....
Een verhaal dat honderd keer leuker wordt doordat iedereen er nog iets aan toevoegt....
Dat zijn de momenten waarvan je later denkt: weet je nog…?
En wat zou het mooi zijn als ik straks, wanneer mijn werkzame leven echt achter me ligt, niet alleen terugkijk op alle jaren waarin ik met zoveel plezier heb gewerkt, maar ook op alle momenten die daarbuiten kleur aan mijn leven hebben gegeven.....
Op de mensen die er waren....
De collegavriendinnen die bleven....
Ik denk dat dat het is wat er gebeurt wanneer je voelt dat er een periode wordt afgesloten.....
Je gaat niet per se méér van het leven houden, maar je wordt je er wel bewuster van hoe kostbaar het is....
Je kijkt wat vaker om je heen en geniet wat bewuster.....
Je probeert soms een gewoon moment nét iets minder gewoon te laten zijn....
Alsof je ongemerkt een verzameling aanlegt van kleine geluksmomenten, zorgvuldig opgeborgen in je geheugen....
Momenten die je later nog eens kunt terughalen wanneer je daar behoefte aan hebt....
En dus sluit ik deze lange, natte dag af met een tevreden gevoel....
De regen mag buiten gerust nog even doorgaan....
Ik heb mijn portie gezelligheid voor vandaag gehad....
Dag van beseffen dat je het leven niet alleen moet leven, maar er af en toe ook even bewust bij stil moet staan.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten