5 november 2026

Dag van:

Wonderbaarlijk genoeg heb ik goed geslapen...

Misschien ook wel moe van alle spanning vooraf die er toch tussendoor best wel was...

Heel vreemd on 's morgens voor de spiegel te staan en je ochtendritueel niet te kunnen afmaken...

Geen dagcrème, geen make up zijn de strenge regels...

Deodorant mag wel, parfum is uit den boze...

Wat kan een mens dan blij worden dat zij een wolkje deo onder de oksels mag spuiten...

Dan moeten de sieraden af...

Ja duh... maar mijn trouwring blijft nog even om hoor.... daar kan ik niet zo lang afstand van doen....

En dan is het afwachten tot we kunnen gaan...

Afwachten of ik straks nog kan schrijven in mijn blog...

Afwachten of ik ook zal zeggen "ooooh dat viel mee "...

Ondertussen beantwoord ik de tientallen appjes met 'sterkte' en 'zet 'm op' of 'ik denk aan je'...

Toch een fijn gevoel om mee te nemen...

En toen was het zover....

Met een buik vol zenuwen stap ik naast Willem in de auto.....

Op naar het ziekenhuis in Elst, naar de polikliniek....

Inchecken bij de zuil en dan begint de volgende fase van deze dag.....

Wachten in wachtruimte 30...

Wachten....

Wachten....

Want je kunt natuurlijk wel een afspraak hebben om kwart over twee, maar in een ziekenhuis loopt het allemaal net even anders....

Er is altijd wel iets dat uitloopt, en dus word ik om drie uur eindelijk opgehaald....

Inmiddels heb ik mijn nagels zowat in het vel van de vingers van mijn andere hand staan.....

Zenuwachtig....nou, reken maar...!

Mijn gevoel en ratio draaien elkaar afwisselend, overuren....

Mijn ratio stelt mijn gevoel gerust en vervolgens gooit mijn gevoel dat allemaal weer in de war waardoor ik opnieuw kan beginnen....

Ik kom in een kamer met vijf grote groene stoelen.....

Van die stoelen met een afstandsbediening waarmee je jezelf in werkelijk alle mogelijke bochten kunt laten wringen....

Het lijkt bijna een attractie in een pretpark, maar dan eentje waar je vrijwillig liever niet in wilt zitten..... en die afstandsbediening is alleen te gebruiken door de verpleegkundigen....

In deze kamer krijg ik de eerste verdovingsdruppels toegediend en word je wel tien let gevraagd naar welk oog geopereerd gaat worden, wat je

geboortedatum is een of je claustrofobisch of allergisch bent....

Naast mij liggen vier oudere heren in dezelfde soort stoelen.....

Ook zij wachten geduldig tot de verdoving zijn werk doet.....

Ook zij hebben hun gedachten....

Op een gegeven moment hoor ik één van die mannetjes, met zijn ogen nog dicht, ineens zeggen:

"Ik voel me hier zo… zo alleen en eenzaam"....

Ach, wat zou ik nu gewoon even een arm om hem heen slaan en zeggen dat het allemaal goed komt, en dat we allemaal overuren zijn....

Maar ja, dat gaat lastig als je zelf met je ogen dicht moet blijven liggen, met een watje onder je ooglid, wachtend tot de verdoving is ingewerkt.....

Dus lig ik daar maar.....en wacht.....

De andere mannen zijn eerst aan de beurt..... Ik blijf achter in de rij en de minuten lijken steeds langer te worden.....

De verpleegkundigen hebben inmiddels wel door dat ik behoorlijk nerveus ben en ze proberen me gerust te stellen en stellen....

Dan komt eindelijk het sein.... een telefoontje....ik ben aan de beurt.

Nog één laatste verdovingsdruppel en dan hoor ik: "U wordt zo gehaald, mevrouw"....

Het is zover....

Een operatiezuster, helemaal ingepakt met mutsje en mondkapje, komt me ophalen en brengt me naar de operatiekamer.....

Daar zit de oogarts al klaar.....

Er wordt wat gepraat, maar uitgebreide uitleg is er niet echt meer bij....

Weer worden dezelfde vragen gesteld als ik de vorige kamer en dan krijg ik een blauwe doek over me heen en daaroverheen nog een doek met een opening erin.....

En dan klinkt het: "We gaan beginnen".....

De oogarts vertelt nog wat over wat hij tijdens de eerste afspraak al heeft verteld.... Dat het netvlies niet helemaal in orde is en dat er met de macula ook het nodige aan de hand is....

En dan begint hij echt...

Bij het eerste sneetje trek ik mijn hoofd instinctief naar achteren.....

Die voel ik namelijk wel degelijk....

"Is de verdoving nog niet helemaal ingewerkt", hoor ik de arts eerder in zichzelf mompelen dan dat hij het mij vraagt...

Ik denk ondertussen: ja, vast wel, maar volgens mij is het toch niet helemaal voldoende.... daar gebeurt me bij de tandarts ook als ik verdoofd moet worden....

Er moet meestal iets bij....

Er wordt dus nog wat spul bij gedruppelt.....

En daarna kan de operatie verder....

Op het moment dat hij bij de lens aankomt, hoor ik hem tegen de ok verpleegsters zeggen: "zieje dat, dat was wel noodzakelijk"....

Ik had het fijn gevonden als hij het ook tegen mij had gehad...

De lens blijkt er niet zomaar uit te willen....moet 'gebroken' worden en de stukjes worden vervolgens weggezogen....

En ik moet eerlijk zeggen: alle geluiden die ik ondertussen hoor, zijn aangenamer dan die bij de tandarts.....

Het stoort me eigenlijk nauwelijks.....

Af en toe hoor ik een zoemend geluid, voel ik wat trillingen en klinkt er een soort zacht 'pok, pok, pok' wanneer de stukjes worden verwijderd....

Dag niet er nog waar glad gemaakt worden begrijp ik....

Maar wat dat is krijg ik niet mee....

Ondertussen zie ik een heel bijzonder kleurenspel.....

Oranje, rood, fel licht en vier zwarte bolletjes waarop ik me moet concentreren.... Het is bijna alsof ik naar een abstract kunstwerk lig te kijken.....

En telkens schiet dezelfde gedachte door mijn hoofd: zou ik nu ergens achter in mijn oog kijken.....?

Het is een allemaal wonderlijke gewaarwording.....

Je ligt daar, je ziet van alles gebeuren, maar je hebt eigenlijk geen idee wat er precies allemaal gebeurt.....

"Gaat het nog mevrouw", vraagt de arts...

En ik antwoord dat ik zover zover je zoiets zeggen kan, ik het met verwondering van achter mijn ogen allemaal bekijk....

Dan is de oude lens eruit en wordt de nieuwe lens geplaatst.....

Ook niet zonder problemen want het netvlies is niet helemaal goed, er zit een vlies overheen, de uitstulping van de macula zit in de weg en daardoor heeft de oogarts wat moeite om de nieuwe lens op zijn plek te krijgen.....

Uiteindelijk lukt het....

Maar dan gebeurt er nog iets waar ik bepaald niet op zit te wachten....

'Au', roep ik....

Blijkt dat ik toch nog een injectie in mijn oogbol krijg in verband met de macula.....

"Ja", zegt de oogarts, "maar dat doen we bij uw andere oog over twee weken niet hoor.... dit doe ik alleen voor dit oog"....

O, gelukkig.....maar ondertussen denk ik wel: had me dat nou even van tevoren verteld.....

Een klein waarschuwinkje was toch wel prettig geweest.....

En dan zit de operatie erop....

Nog even héél goed spoelen, antibiotics zalf erin en erom en dan word naar de rustkamer gebracht.....

En ik kan eigenlijk niet beschrijven hoe ontzettend blij ik ben wanneer ik daar Willem zie staan.... 

Ze hebben hem opgehaald terwijl dat eigenijk niet is toegestaan....

Ik ben echter de laatste die die dag geopereerd wordt en de kamer is verder helemaal leeg.....

Daarbij hebben ze ook wel gemerkt hoe verschrikkelijk nerveus ik was.....

Ik zou Willem en die verpleegkundigen op dat moment het liefst om de hals hebben willen vliegen.....

Wat is het dan fijn om een vertrouwd en zo geliefd gezicht te zien na deze ervaring....

Iemand die er gewoon is, die niet met je oog bezig is, niet met je lens of je netvlies, maar gewoon met mij....

We krijgen nog een nagesprek waarin wordt verteld wat ik de komende tijd allemaal wel en niet mag doen.....

Daarna kunnen we naar de apotheek beneden in de polikliniek lopen....

Voorzichtig, want dat rechteroog verkeert in mist en diepte zie ik even niet....

Willem haalt de medicijnen en de verdere benodigdheden op een luistert zorgvuldig naar de druppeluitleg....

En ik....?

Ik loop daar nog een beetje verdwaasd rond.....

Er is in een relatief korte tijd ontzettend veel gebeurd....

Ik ben geopereerd, mijn oude lens is verwijderd, er zit een nieuwe lens in en ik heb ook nog een injectie in mijn oogbol gekregen....en dat moet allemaal nog even landen.

Ik ben vooral blij dat het achter de rug is.... Maar ook behoorlijk onder de indruk van alles wat me zojuist is overkomen.....

Zonder enige keus jezelf overgeven....

De eerste horde is genomen....

En wat ben ik blij dat Willem er was....

Willem is minstens zo blij als ik dat alles achter de rug is.....

Sterker nog, hij geeft eerlijk toe dat ook hij behoorlijk nerveus en gespannen is geweest..... 

Vooral dat moment waarop hij mij alleen zag worden meegenomen.....

Hij moest achterblijven en kon alleen maar afwachten wat er achter die deuren allemaal gebeurde.....

En nu ik weer naast hem sta, lijkt ook bij hem de spanning er een beetje af te vallen....

Alhoewel… helemaal ontspannen is hij nog niet, Willem heeft namelijk direct een nieuwe functie aangenomen: die van persoonlijke veiligheidscoördinator.....

"Ho voorzichtig" "Niet bukken" "Niet wrijven" "Laat dat maar, ik doe het wel".....

Ik geloof dat ik voorlopig weinig zelfstandig mag ondernemen.....

Bij thuiskomst wordt de stofzuiger direct ter hand genomen, geen stof, geen hondenharen nu....er wordt gekookt en ondertussen houdt Willem nauwlettend in de gaten of ik me wel aan alle voorschriften houd....

Liefdevol bezorgd, zullen we maar zeggen.... En ik laat het me voor één keer allemaal maar aanleunen.....

Even later sta ik bij de deur om een frisse neus te halen.....

Gewoon even naar buiten kijken, even ademhalen.....

En ineens overvalt me het besef in wat voor rollercoaster ik de afgelopen weken eigenlijk terechtgekomen ben.....

Het begon allemaal met een verzoekje aan de huisarts, de vraag om een verwijzing..... Binnen vier weken volgden een bezoek aan de optometrist, een afspraak bij de oogarts en uiteindelijk nu de operatie.

Vier weken....!

En over twee weken de tweede operatie....

En tot die tijd had ik eigenlijk helemaal niet in de gaten gehad dat ik zó slecht zag.....

Ik zag toch....?

Hoe kun je zo onoplettend zijn op jezelf....? Blijkbaar kun je je ongemerkt aanpassen aan steeds minder zicht.....

Je vult dingen zelf aan, je went aan wat niet meer goed gaat en ondertussen denk je dat het allemaal nog prima functioneert.....

Totdat iemand je vertelt dat het toch echt flink anders zit.....

En nu, nu de operatie achter de rug is, begint het langzaam allemaal een beetje te landen..... 

De angst, de spanning, de overgave aan iets waar je zelf geen enkele controle over hebt..... 

En dat laatste is misschien nog wel het moeilijkste, want ik ben niet zo van het overgeven.....

Ik ben meer van het zelf doen, zelf regelen en vooral niet afhankelijk zijn van anderen......

Maar deze keer had ik weinig te kiezen....

Je ligt daar, geeft je over aan de handen van anderen en ondergaat iets waarvan je vooraf eigenlijk niet precies weet wat je allemaal te wachten staat.....

De geluiden, de handelingen, de risico's en tegenslagen tijdens de operatie....

En dan ineens besef je hoe kwetsbaar je eigenlijk bent.....

Maar er is nog iets anders dat me bezighoudt.....

Iets wat misschien nog wel veel groter is dan de hele operatie.....

Wat houd ik ontzettend veel van mijn kinderen, mijn kleinkinderen en Willem....!

Mijn kleindochter die me wel drie keer een berichtje stuurde.....

Mijn kinderen die via de Oma Bikkels-ogen-app zo betrokken en bezorgd waren.....

Al die berichtjes.....

Het zijn misschien kleine dingen, maar op zo'n moment voelen ze ontzettend groot.....

En dan Willem, die in de rustkamer op me stond te wachten....

Dat moment waarop je elkaar weer ziet en je eigenlijk niets meer hoeft te zeggen....

Je hoeft niet flink te doen, niet stoer te zijn en niet te vertellen dat het allemaal wel meevalt.....

Je bent, gewoon ontzettend blij dat hij er staat.....

Dat gevoel van: wij horen bij elkaar.....

Ik heb je nodig, wat ben ik blij dat we dit samen doen....

En dat raakt me....

Want hoe vaak heb ik niet gedacht dat ik alles zelf wel kon....? 

Dat ik mijn eigen boontjes wilde doppen en vooral niet afhankelijk moest worden....

Maar vandaag hoefde dat even niet.....

Vandaag mocht ik kwetsbaar zijn.....

Mocht ik me laten helpen.....

Mocht ik genieten van de bezorgdheid van Willem en de liefdevolle aandacht van mijn kinderen en kleinkinderen (en al die anderen)....

En misschien is dat wel een van de bijzonderste lessen van deze hele rollercoaster.....

Dat je niet altijd sterk hoeft te zijn.....

Dat loslaten niet hetzelfde is als opgeven....

En dat je soms pas echt voelt hoeveel mensen er om je heen staan wanneer je zelf even niet op eigen benen kunt staan.....

Ik ging naar het ziekenhuis vanwege mijn ogen, maar thuis, bij de voordeur, met een frisse neus en een hoofd vol gedachten, zag ik ineens iets anders heel helder.....

Hoeveel liefde ik om me heen heb.....

En dat is misschien wel het mooiste zicht van allemaal....