2 oktober 2026

Dag van:

Zo graag zou ik juist willen schrijven over de mensen, de kinderen, de gebeurtenissen, de kleine hilarische dingen van een schooldag,  want dáár zit mijn verhaal.....

Maar vervolgens moet ik voortdurend denken: mag ik dit eigenlijk wel opschrijven.....?

De AVG is daarin immers een flinke rem.... Zeker in het onderwijs, waar kinderen extra bescherming genieten.....

Herkenbare foto's zijn persoonsgegevens en ook informatie die indirect naar een kind te herleiden is, kan onder de privacyregels vallen.....

Privacy...

Privacy...

Privacy...

Je kunt er tegenwoordig bijna geen zin meer van maken zonder eerst even om je heen te kijken of je niemand per ongeluk in een zin hebt genoemd die daar misschien helemaal niet om gevraagd heeft....

En laat ik nou juist graag schrijven....

Over school bijvoorbeeld....

Over de kinderen....

Over de collega's...

Over de dingen die ze zeggen....

Over de dingen die ze doen....

Over die ene totaal onverwachte opmerking waardoor je met je mond vol koffie zit te lachen....

Over een ochtend waarop je denkt: hoe dan....?

Deze ochtend dus....

En ochtend met wel een heel speciaal geval van epileptische aanval terwijl ik werkte met alleen maar inval collega's....

Over een middag waarop je denkt: waarom doe ik dit ook alweer.....?

Als je een collega er doorheen ziet zitten....

En je geroepen wordt "Wampie iemand next en knuffel nodig"....

"Wampie kun jij de boel dat even overnemen"...?

En vervolgens, vijf minuten later denk je dan: o ja… daarom.

Maar ja.... schrijf dat maar eens in detail over....

Het zou leerzaam zijn en boeiend.... en levensles wellicht....

Doch oeps....de AVG.....

Want voordat je tegenwoordig iets over een kind, collega of beleidskwestie opschrijft, moet je eigenlijk eerst een heel juridisch traject door je hoofd afleggen.....

Waren het kind of de volwassene herkenbaar...?

Was de situatie herkenbaar....?

Zou iemand uit de omgeving kunnen denken: O ja, dat gaat over die van ons....!

Staat er misschien een detail in waardoor iemand tóch kan achterhalen om error het gaat....?

En als je dan eindelijk denkt dat je veilig zit met:....“Een jongetje uit mijn groep zei vandaag iets ontzettend grappigs"…en collega had het moeilijk want".....hoor je in je hoofd alweer een stemmetje:

WELK JONGETJE.... WELKE COLLEGA....?

Dus wordt het:....“Een kind uit een groep op een school ergens in Nederland…”

Tja..... en daar gaat je verhaal.....

En ergens vind ik dat best jammer.....

Want ik snap het heus wel; kinderen hebben recht op bescherming.....

Hun namen, foto's, gegevens en persoonlijke omstandigheden zijn niet van mij om zomaar de wereld in te slingeren......

De Autoriteit Persoonsgegevens is daar ook heel duidelijk over.....

Maar soms voelt het wel een beetje wonderlijk.....

We leven namelijk tegelijkertijd in een wereld waarin we overal camera's hebben.

Camera's op straat.....

Camera's bij winkels....

Dashboardcamera's in auto's....

Telefoons die alles kunnen filmen....

Apps die van alles van ons weten....

Websites die precies bijhouden waar we naar kijken....

En ondertussen zit ik hier met mijn blog op mijn mobiel te denken:....mag ik vertellen dat een kind vandaag iets ontzettend grappigs zei.... een leerling een hele zware en bijzonder aanval had....?

Mag ik zeggen wat er gebeurd,  wat ik miste, wat anders had gemoeten enz enz....

Mag ik vertellen dat die collega vandaag trots was omdat ze eindelijk en weerwoord durfde gevenen dat er van een ander collega misschien wel een beetje teveel ge(mis)bruik gemaakt is....

Nee....

Niet zomaar....

Privacy....

Het is bijna komisch....

De hele wereld lijkt ondertussen voortdurend mee te kijken, mee te luisteren en mee te registreren…maar ik moet oppassen met één klein verhaaltje over een kleuter die iets zegt waar ik nog de hele dag om moet lachen..... of wat er gebeurd waar ik de hele dag buikpijn van had.... of hoe ik overal ingesprongen ben vandaag....

Dus wat doe ik noodgedwongen..... ik blijf warrig en bag,  ik verander details.....

Ik haal herkenbare dingen eruit.....

Ik maak van een gebeurtenis een algemeen verhaal.....

En soms moet ik een prachtige anekdote, leermoment, levensles,  gewoon laten liggen.....

En dat vind ik eigenlijk het allerjammerst....

Want juist die kleine dingen zijn mijn schoolleven....

Niet de OPP's....

Niet de HP's...

Niet de TLV's...

Niet de formulieren...

Niet de bordsessies.....

Niet de systemen.....

Maar dat kind en je team die ineens iets zeggen of overkomen waardoor je denkt:...ja, daarom dus.....

Daarom hou ik zo van mijn werk...

En misschien moet ik daar dan maar over blijven schrijven....

Niet over wie het precies was....

Niet over welke klas....

Niet over welke situatie....

Maar over wat het met mij deed....

Want misschien is dát uiteindelijk ook een vorm van privacy:....het verhaal vertellen zonder iemand prijs te geven.....

En dat is dan misschien mijn nieuwe uitdaging voor dit laatste schooljaar....

De kunst van het vertellen zonder te verklappen....

Best lastig....

Maar ach…

Ik heb tenslotte nog een heel schooljaar om daar goed in te worden....

En gelukkig zijn kleuters meestal veel beter in geheimen bewaren dan volwassenen denken.....

Alleen jammer dat ze zelf nog niet weten dat het geheimen zijn.....

Ik hoef mijn schoolverhalen niet kwijt te raken; misschien kan ik de anekdote ontdoen van herkenbare persoonsgegevens, maar de emotie, humor en absurditeit behouden......

Dat is iets anders dan je verhalen maar helemaal niet meer schrijven.....

En juridisch is er ook een belangrijk onderscheid: de AVG gaat niet simpelweg over “je mag niets over iemand schrijven”..... Het draait om persoonsgegevens en de omstandigheden waaronder je die verwerkt of openbaar maakt.....

De AP noemt bovendien uitzonderingen, onder meer voor persoonlijk/huishoudelijk en journalistiek gebruik.....

Autoriteit Persoonsgegevens +1....

Dus misschien moet ik niet stoppen met daarover schrijven......

Misschien moet ik alleen leren de kinderen en collega's uit de verhalen te halen, zonder de verhalen eruit te halen.....

Dus ja…

Ik zou natuurlijk heel graag vertellen wat er  vandaag allemaal gebeurde....

Maar dat mag dus niet zomaar....

Euhhhhh het zit diep.... laat ik eerst dat hele juridische traject maar eens door mijn hoofd afleggen voor ik schrijf waarom ik op dit tijdstip (zeg maar iets voor middernacht) nog vol adrenaline zit....

En als mijn assistente die vandaag vrij was, dit leest, en die ik natuurlijk alle krankzinnige verhalen van vandaag allang aan de telefoon verteld heb, weet ik zeker dat ze weer zal lachen en zal zeggen "Wampie adrenaline is een betere drug dan die andere rotzooi"....

Tja en daar heeft die nuchtere tante gelijk in....

Oeps... schend ik nu haar privacy...????

Toch maar eens een complete AVG-risicoanalyse erop los laten voor ik verder schrijf....

Want ik heb haar naam toch niet genoemd....?

Ik heb niet verteld waar ze werkt.....

Ik heb alleen verteld dat ze nuchter is, dat ze lacht om mijn verhalen en dat ze kennelijk nogal een uitgesproken mening heeft over adrenaline.....

Dus volgens mijn inmiddels behoorlijk paranoïde AVG-brein is nu waarschijnlijk de volgende vraag:....kan iemand haar herkennen....?

En als het antwoord ja is, moet ik dit hele stukje misschien ook nog anonimiseren.....

Dus bij deze:.....

Mijn assistente bestaat niet...

Ik heb haar verzonnen...

Ze is een fictief personage...

Net als de kinderen...

Net als mijn collega's...

Net als die hele school...

Net als deze dag...

Sterker nog…

Ik werk helemaal niet op een school...

Ik zit gewoon iedere avond thuis verhalen te verzinnen over kleuters...

Met adrenaline...

En op dit moment geen haaknaald maar een rondbreinaald waarop de steken staan voor een allerliefst buurmeisje...

Oeps nee... ik heb geen buurmeisje.... ik heb überhaupt geen buren.... ik woon niet eens hier....

En terwijl de hele wereld alles van jullie weet zorg I ervoor dat dit laatste stukje van de blog dan weer volledig AVG-proof is....

Toch.....?

1 oktober 2026

Dag van:

Tja....1 oktober....

Oktober is de maand waarin de natuur haar allermooiste show weggeeft zegt men.....

Terwijl de zomer definitief haar koffers pakt, transformeert de wereld buiten in een levendig schilderij van goud, dieprood en warm oranje, zegt men...

Maar de zones bloemenpracht dan...?

Telt die niet mee in de natuurshow....?

Oktober dwingt ons zachtjes om het tempo te verlagen.....

De dagen worden merkbaar korter en de avonden frisser.....

Maar dat is juist het perfecte excuus om het binnen extra gezellig te maken..... zegt men....

Maar ik zat vanavond nog heerlijk buiten bij een graadje of 17....

En ik had nog niks met binnen te maken....

En inderdaad, de dagen worden korter, maar of dat dan er ook daadwerkelijk voor zorgt dat er ons tempo verlagen...?

Ik merk dat nog niet zo in deze wereld van fatbikes en media input....

Het zou ook de maand moeten zijn van:

• Grote mokken dampende chocolademelk of een pumpkin spice latte.....

Euh..... ik zat heerlijk aan een glad noodles limonade....

• Dikke wollen trui aan, nestelen onder een zacht dekentje op de bank.....

Pardon... blote benen en voeten in open sandalen.... in een tuinstoel....

• De kaarsjes mogen eindelijk weer vroeg aan en de storm buiten maakt het binnen alleen maar knusser....

Kaarsjes.... storm....???

De zon heeft zo hard geschenen dat de solar verlichting gewoon bij zonsondergang aanfloepte....

En storm daar ben ik niks van gemerkt....

Geen stilte voor de storm ook, maar gewoon windstil......

We hebben er met z'n allen zo'n prachtig

plaatje van gemaakt dat de werkelijkheid er bijna niet meer aan mag komen....

Of moet ik juist zeggen 'en zootje van gemaakt'....?

Oktober moet blijkbaar ruiken naar kaneel....

Oké, ik heb vanavond well we een appeltaart gebakken, dus in dat opzicht klopt deze werkelijkheid....

Er moeten bladeren vallen.....

Er moet een dekentje over je knieën.....

Er moet een dampende mok tussen je handen....

En liefst ook nog een hond aan je voeten, een haardvuur op de achtergrond en ergens een vaas met takken in herfstkleuren.....

Maar mijn oktober doet daar voorlopig niet aan mee....

Mijn oktober zegt: 'doe eens gewoon'.....

De ene dag loop je nog met je blote voeten in je sandalen....

De volgende ochtend krab je al bijna je autoruit....

Vandaag zit je buiten in de zon.....

Morgen kan het regenen.....

De tuin weet nog niet of hij moet bloeien of afsterven....

En eerlijk gezegd...ik ook niet helemaal....

Misschien hoeven we het seizoen ook niet zo verschrikkelijk goed te doen....

Misschien hoeven we niet bij iedere kalenderwissel onze levensstijl aan te passen aan het bijpassende Pinterest-plaatje.....

Misschien mag oktober gewoon oktober zijn, met roze bloemen én vallende bladeren....

Met zon én regen....

Met buiten zitten én binnen zitten....

Met een glas koude limonade én misschien ooit nog eens een warme chocolademelk....

En als het op 1 oktober nog zeventien graden is en ik lekker buiten kan zitten, dan ga ik daar vooral niet moeilijk over doen....

Ik hoef tenslotte niet mee te doen aan de officiële oktoberbeleving....

Ik woon gewoon in Nederland...

Daar kan het op één dag herfst, zomer, lente én een beetje winter zijn....

30 september 2026

Dag van:

"Ik krijg een infuus en lig daarna een tijdje op apegapen. Dan heb je verder in weinig dingen zin, behalve nadenken over het woord 'apegapen'. Gapen apen veel? Ik stel mij een gapende aap voor; ik denk dat apen niet per se veel, maar wel altijd vol overgave gapen."

Natuurlijk begin ook ik mijn verhaal met een stukje uit en van Paulien Cornelissens columns....

Niet omdat iedereen het doet, maar omdat het dood mij, net als vele anderen, raakt...

Paulien Cornelisse werd in de Nederlandse cultuur- en mediawereld alom geprezen als een ware taalvirtuoos en taalfanaat....

En als het om taal gaat, dan zit je bij mij al snel goed....

Met de allerkleinste taalkronkels, stopwoorden en omgangsvormen wist zij wel raad....

Hoe zij de taal kon uitpluizen, je kon laten voelen en verbazen, was uniek....

Waar jij nooit bij stil had gestaan, bracht zij in beweging...

En wát voor beweging....

Na een goede observatie van Paulien keek je vervolgens anders naar de wereld.....

Je kon er nooit meer naar kijken als voorheen....

Denk aan het begin over 'apegapen'.....

Of.....wie bedenkt er nou een titel als "de verwarde cavia" als ze aan kantoorpersoneel denkt....?

Paulien dus...!

Ik heb daarna nooit meer anders naar een kantoor kunnen kijken dan naar een verzameling licht verwarde cavia's achter bureaus, bij het koffieapparaat en tijdens vergaderingen...

En eerlijk gezegd zie ik daar in mijn eigen fantasie inmiddels ook nog gewoon een Guinees biggetje aan het hoofd van de afdeling zitten....

Gewoon omdat dat het ook een cavia is maar dan met een mooiere benaming....

Dat is alleen misschien niet helemaal de bedoeling van het boek geweest.....

Maar het is wel wat taal met je kan doen....

Nu ze er niet meer is, hoor ik ineens veel meer over haar...

Collega's en vrienden omschrijven haar steevast als een warm, lief, empathisch, betrokken, onderzoekend, altijd bezig, intelligent en ongelooflijk geestig mens.....

Ik kende haar natuurlijk niet persoonlijk....

Ik kende vooral haar taal....

En misschien is dat eigenlijk best bijzonder.

Want ik keek bewonderend naar haar op vanwege iets wat voor mij ook een enorme bron van plezier is: de Nederlandse taal....

Het vermogen om met één woord een hele wereld open te trekken....

Om ergens een vraagteken achter te zetten waar iedereen allang een punt had gezet....

Om niet alleen te zeggen wat iets betekent, maar je vooral te laten nadenken over waarom we het eigenlijk zo zeggen.....

Ik vind alleen één ding heel bijzonder.....

Paulien heeft nooit, nergens ook ooit maar één gedicht geschreven of liedtekst in één van haar shows....

De theateroptredens bestonden volledig uit gesproken conferences, stand-upcomedy en taalobservaties....

Zij koos bewust voor een vorm waarin de gesproken spreektaal de absolute hoofdrol speelde.....

Er is dan ook geen enkel muzikaal nummer uit haar shows voortgekomen......

Op de haar zo eigen, nuchtere toon schreef ze over de dood:"Leven, dat is meer iets voor mensen die niet dood zijn, denk ik"......

Of deze....

Leuk dat de prins en prinses met elkaar eindigen, maar vervolgens kan de prins alsnog een TIA krijgen"......

In dit geval was het de prinses die iets kreeg.....

En och wat zal ik haar kijk op taal gaan missen.....

29 september 2026

Dag van: 

Nu zit ik dan in mijn laatste werkzame jaar van mijn leven...

Het jaar waarin ik uiteindelijk afscheid ga nemen van het onderwijs en met pensioen ga...

En als je me dan vraagt wat ik in al die jaren onderwijs geleerd heb, dan is het antwoord eigenlijk verrassend eenvoudig:....dat ik zelfs in mijn laatste jaar nog steeds dingen leer....

Over kinderen...

Over onderwijs...

Over mezelf...

Over wat werkt en vooral ook over wat níét werkt...

Over loslaten, aanpassen, opnieuw beginnen en soms gewoon maar kijken wat de dag brengt...

Want blijkbaar krijg je bij een jarenlang dienstverband in het onderwijs geen certificaat waarop staat: zo, nu weet je het wel....

Integendeel...zelfs na al die jaren kan ik nog ergens binnenlopen en denken: o ja… zo kan het dus óók....

En dát is uiteindelijk wel een van de mooiste dingen van dit vak...

Dat je nooit helemaal uitgeleerd raakt...

Zelfs niet in je laatste werkzame jaar...

Nou sta ik eigenlijk best bekend als een geduldig mens...

Zeker als je een relatie hebt met iemand die Willem heet...

Zeker ook als je bedenkt wat ik in mijn leven allemaal heb meegemaakt....

Je kun dan toch wel concluderen dat ik over een behoorlijke voorraad geduld beschik...

Dacht ik...

Want vandaag liep deze juf toch zomaar tegen haar blijkbaar toch nog een restant ongeduld in bezit hebbende,  eigen onverwacht verrassend stukje ongeduld aan....

En eigenlijk is dát precies waarom ik zeg dat je in het onderwijs nooit uitgeleerd raakt.... Zelfs niet in je laatste werkzame jaar...

Er zit bij ons een kleuter in de klas die bij binnenkomst op een niveau van leerroute 1.....

Maar mijn onderbuikgevoel zei eigenlijk meteen: hmm… volgens mij zit hier véél meer in.....

Wat er precies aan de hand is, weet ik niet, maar deze kleuter blijft me verbazen.....

Steeds weer blijkt hij dingen te kunnen waarvan je denkt: kijk nou toch eens... hoe dan...????

En vandaag gebeurde er iets heel menselijks met deze juf....

Want ja… er zitten nog meer kinderen in die klas...

En dus wil je soms gewoon dat iets een béétje opschiet....

Je neemt de tijd niet....

Nee hè geen tijd.... dat een kind na een uitleg eerst een complete innerlijke vergadering met zichzelf moet te beleggen voordat er daadwerkelijk iets gebeurt....

Vandaag bespraken we er als juffen daarna onderling iets in het algemeen daarover.....en noemden een voorbeeld....

We hadden het er ook over wat we misschien anders zouden kunnen doen, hoe we iets konden aanpakken en wat we eens zouden kunnen proberen.....

En vervolgens gingen we weer verder.....

Een paar minuten later, vooruit, laten we zeggen: vijf minuten later,  gebeurde het....

Kleine potjes.... grote oren... het jongetje waar ik het zojuist over had deed  precies waar wij zojuist een voorbeeld van noemden.....

Zomaar....

Precies datgene waar wij met z'n drieën over hadden zitten praten....

We keken elkaar aan...

En natuurlijk kwam daar die inmiddels bekende kreet:

“We moesten gewoon drie olifanten wachten”...!!

En ja, dat moesten we...

Niet één olifant, niet twee, maar drie....

Want blijkbaar had deze kleuter helemaal geen haast...

Hij was gewoon nog bezig met verwerken, kijken, begrijpen en uiteindelijk doen....

En wij maar denken dat er iets moest gebeuren...

Misschien is dat wel een van de lastigste dingen in het onderwijs:...niet alleen ontdekken wat een kind kan, maar jezelf ook de tijd gunnen om het kind dat te laten laten zien....

Niet téveel in té korte tijd verwachten....

En zo blijkt maar weer:

Je kunt tientallen jaren voor de klas staan, honderden kinderen hebben begeleid en denken dat je het ondertussen allemaal wel een beetje weet...

Tot er weer zo'n klein mensje voor je staat dat je even aankijkt alsof hij wil zeggen:...rustig nou maar juf, ik kom er wel....

Drie olifanten wachten dus...

Die uitdrukking “drie olifanten wachten” is geen algemeen Nederlands spreekwoord of vaste uitdrukking of zo, voor zover ik weet.....

Het is een speelse onderwijsuitdrukking die binnen een bepaalde school, groep of kring is ontstaan....

De bekendere uitdrukking is “olifantengeduld hebben”: heel veel geduld hebben....

En die olifant wordt daarbij als beeld gebruikt voor iets dat rustig, langzaam en onverstoorbaar zijn gang gaat....

“Drie olifanten wachten” of “vijf olifanten wachten”  is daar een grappige variant op: niet gewoon even geduld hebben, maar zó lang wachten dat er eerst een hele stoet olifanten voorbij had kunnen komen....

Maar.....er bestaat wel een soort van onderwijs-/begeleidings aanpak die “Vijf Olifanten” heet.....

Die is ontwikkeld voor het contact met mensen met een ernstig meervoudige beperking, en één van de vijf
contactprincipes is letterlijk wachten op én

verwachten van een reactie.....

Een vergelijkbare toepassing is die van zelfs “tien olifanten” bij het werken met kinderen: de begeleider telt één olifant, twee olifanten, enzovoort, om zichzelf eraan te herinneren dat een kind soms meer tijd nodig heeft om een prikkel te verwerken en tot een reactie te komen....

Laat ik dus maar zeggen dat je tussen de 1-10 olifanten wachten kunt....

En wij ondertussen maar analyseren en oplossingen bedenken, terwijl het kind blijkbaar gewoon nog bezig was met verwerken.....

En met een beetje geduld... nou ja...10 olifanten, me dunkt.... het antwoord vanzelf was gekomen....

En geloof maar dat dit akkefietje ons vandaag heeft geholpen...

Want steeds als we weer iets te snel van stapel wilde lopen vandaag, keken we elkaar aan met een blik van....'denk aan de olifanten'....!

28 september 2026

Dag van:

Oooh wat een ochtend....

Was het nou lachspiertraining of gewoon armen omhoog en stop ze maar in je haar....

Een vakdocent handvaardigheid in het speciaal onderwijs... héérlijk...

Ik kan daar zo van genieten...

Wij als juffen zitten vaak zo gebakken in didactische werkvormen en vaste knutselpatronen maar bij zo'n vakdocent gaan gewoon alle remmen en haren los....

Buiten de kaders, over je grenzen, out of the box,  no limits...

Mijn hemel... en dat hebben we gemerkt op deze eerste dag van de week op de vroege ochtend...

Ik dacht nog; een vakdocent handvaardigheid in het speciaal onderwijs is dat nou eigenlijk een vakdocent of een kunstenaar....????

Maar het is gewoon een unieke combinatie waarbij de rollen vloeiend in elkaar overlopen....

Nou ja.... vloeiend...????

De kunstenaar brengt de creativiteit, de passie voor materialen (zoals klei, hout of verf) en het out-of-the-box denken mee.....

De kunstenaar in die docent ziet overal mogelijkheden in en inspireert de leerlingen om iets te maken wat er nog niet was.....

De vakdocent zorgt voor de structuur, de veiligheid en de pedagogische begeleiding.....

Euhhhhh.... of zoiets....

In het onderwijs gebruik je de kunst eigenlijk als middel om de leerlingen te helpen groeien, hun motoriek te ontwikkelen en zelfvertrouwen te krijgen..... De docent is dus de gids die de kunstenaarsziel vertaalt naar een veilige les.....

Euhhhhh... of zoiets....

Stel je voor....8 schildersezels in driekwart cirkel naast elkaar...

Tussen elke twee ezels een stoeltje van één van de kleuters met daarop een bordje met allemaal dotjes verf....

Zoals op een écht pallet zeg maar....

En groot wit vel papier op de ezels....

Acht kleuters, acht schorten en acht kwasten....

Instructie overbodig want een kleuter weet heus wel wat hij met verf moet; opeten, je handen er vol in dopen, of.... tja waar is een stoel anders voor.... er bovenop gaan zitten....

Ach, en misschien ook nog ergens een lik verf op het papier... 

Mijn klassenassistente ligt gevouwen over de ezels terwijl ze verwoed de kleuter met de billen vol verf probeert omhoog te houden....

De zorgondersteunders blijven kwasten en met verf besmeurde handen uit monden proberen te houden....

Handen tekort dus om ook nog eens alle kinderen die, zichzelf beschilderen nog véél leuker vinden, tegen te houden....

En ik die handjes onder kranen houdt, help broeken verschonen en probeer de bende onder controle te houden....

Als je puur kijkt naar het moment van de 'creatieve flow'.....de pure chaos waarin een kind volledig opgaat in de verf en alle regels even lijken te vervagen.....dan verdwijnt de traditionele,  vakdocent naar de achtergrond.....

Op dat moment regeert de kunstenaar: het gaat om de zintuiglijke ervaring, het ontdekken en de pure expressie, zonder dat je bezig bent met puzzels maken of stilzitten....

Om zo te durven kliederen (en ja, zelfs per ongeluk op een palet te gaan zitten), moet een kind zich toch wel erg veilig voelen, zegt men dan...

De docent creëert de randvoorwaarden waarin deze 'gecontroleerde (ahum) chaos' mag bestaan, zonder dat het kind meteen straf krijgt omdat het vies is geworden.....

Maar die randvoorwaarden waren ver te zoeken....

Er was niet eens een startschot of een doel...

"Ga je gang " was het motto...

Laat ik het echter toch maar een ochtend vol betekenisvolle chaos noemen.....

Als kinderen alleen maar overprikkeld raken en niemand meer weet wat de bedoeling is: dan moet je als docent ingrijpen.....

Maar niemand raakte overprikkeld.....

Als kinderen volop ontdekken, experimenteren, lachen, proberen en hun eigen ideeën volgen: dan mag het best een beetje ontsporen.....

Een beetje....?????

En als de docent vervolgens denkt: nou, dit was totaal niet wat ik bedacht had, maar wat hebben ze hier heerlijk van geleerd, dan is dat eigenlijk prachtig onderwijs.....

Waar ik als 1x in de week knutseldagjuf, vooral in kleine groepjes,  probeer een beetje de boel in de hand te houden.... denkt een vakdocent: “ik had met de hele klas een plan.....de kinderen hadden een ander plan".... 

Gelukkig maar dat we vakdocenten hebben.......

27 september 2026

Dag van: 

Wat mijn eigen ontwikkelingen betreft, valt er eigenlijk weinig spectaculairs te melden....

Het derde weekend op rij ben ik inmiddels volop bezig met het maken van lessen die allemaal keurig gekoppeld moeten worden aan doelen, leerdoelen, subdoelen en waarschijnlijk nog een paar doelen die ergens verstopt zitten waar ik ze nog niet gevonden heb....

En dat met een thema dat gewoon hopeloos in elkaar gezet is....

Dus wat doe je dan....?

Juist....

Je maakt zelf de lessen, sheets en werkbladen maar....

Gisteren zeven uur bezig geweest.....

Vandaag zes....

Als ik mijn vakantie niet inmiddels dik en driedubbel bij elkaar verdien, dan weet ik het ook niet meer....

Nog één onderdeel te gaan: de kerst in de cadeauwinkel.....

En daarna mag het lesontwikkelbrein even op de parkeerstand....

Ik mag alleen maar hopen dat het volgende thema, de kledingwinkel, wat gemakkelijker te bewerken is, want anders wordt het straks nog: 'Dag van de kledingwinkel, waarbij juf langzaam haar goede humeur verkoopt'.....

Maar goed...

Over Willem valt vandaag aanzienlijk méér te vertellen....

Die had me namelijk een dagje....

Eerst voorgaan in Drachten en daarna door naar de verenigingenmarkt ‘Duuve te gek’ in Duiven....

Maar eerst dus Drachten....

Vroeg uit de veren, en terwijl de volle maan nog pontificaal aan de hemel stond, richting Friesland...

Het thema van de dienst was:

delen met elkaar van wat je bezighoudt, verlaagt het stresshormoon....

Nou...

Dat thema zou Willem later op de dag nog behoorlijk letterlijk gaan toepassen....

Na de dienst en 1 kop koffie meteen weer richting huis....want thuis moesten eerst nog even de honden uitgelaten worden voordat hij aan zijn volgende klus kon beginnen....

Althans... zo was het de bedoeling....

Alleen had Willem één klein probleempje....

Hij had zijn koffieplas niet in Friesland achtergelaten....

En tja...

A man has to do what a man has to do....

Ophouden tot Arnhem ging niet meer....

Dus onderweg maar even stoppen...

Tankstation gezocht...

Prima plan....ware het niet dat werkelijk iedere parkeerplaats bezet was....

Met een blaas waarin de druk hoog was,  zette Willem de auto dan toch maar even in de berm....

Moet kunnen, dacht hij nog...

Nee dus...!

Een flinke KLOENK....!!!!

En daar stond de auto.... nou ja, staan...?

Hij zat klemvast....

Bovenop een puntige steen....

Een steen die grotendeels heel vredig in de grond zat, maar helaas ook nog een aanzienlijk stukje erbovenuit stak....

Precies op de verkeerde plek....

De plek waar Willem de auto parkeerde...

Willem kon geen kant meer op....

‘Dat kan toch niet waar zijn...?’

Jawel Willem....

Dat kan wel....

Daar stond hij dan...

Met een auto op een steen... en een volle blaas....

Een volgende afspraak, én vermoedelijk inmiddels een stresshormoon waar de hele gemeente in Drachten jaloers op zou zijn geweest....

Echter, de redding kwam naderbij.....

Een vrachtwagenchauffeur passeerde...

Ook hij had kennelijk een boom uitgezocht voor een noodzakelijk moment van verlichting.....

Willem stapt op hem af en vertelt wat er gebeurd is....

Of hij misschien kan helpen, maar dan in het Engels...

De chauffeur hoefde daar geen seconde over na te denken....

Hij liep meteen mee...

Samen probeerden ze de auto los te krijgen...

Lukte niet....

‘Wacht maar,’ zei de man, en weg was hij....

Even later kwam hij terug...

Met drie collega-chauffeurs...

Vier mannen nu dus, een auto, een steen, een krik, een heleboel rubberen platen, en één gezamenlijk doel:.... die auto van die steen af....

Na een tweede krikpoging, het strategisch plaatsen van de rubberen platen onder de linkervoorband en een hoop voorzichtig manoeuvreren, kwam er eindelijk beweging in....

Langzaam....heel langzaam....schuin achterover achteruit....

En toen...

LOS.....!!

Zooooooo...was Willem opgelucht.....

En blij, en dankbaar.....

Maar waarschijnlijk ook dringend toe aan datgene waarvoor dit hele avontuur überhaupt begonnen was....

Tja en Willem is Willem,  of ze dat in Belarus/ wit Rusland nou gewend zijn of niet...hij knuffelde ze allemaal....

Al met al waren ze er toch ruim een half uur mee bezig geweest....

Maar hun motto was duidelijk:....niet helpen was geen optie....

Ruim een half uur waarin vier mannen hun eigen planning aan de kant schoven om een wildvreemde Nederlander uit een nogal ongemakkelijke situatie te bevrijden....

Wonder boven wonder bleek de auto nog heel....

Nu kon de reis worden voortgezet.....

Niet meer naar huis....

Daar was inmiddels geen tijd meer voor....

Rechtstreeks door naar 'Duuve te gek',  de volgende klus ....

En terwijl Willem zijn programma vervolgde alsof er niets gebeurd was, kon hij zich waarschijnlijk maar één ding afvragen:....hoe krijg je het voor elkaar om op één dag eerst een preek te houden over het verlagen van stress door delen met elkaar, en vervolgens zelf met je auto boven op een steen te belanden waar gedeelde kracht het halve werk was en dat een mens blij maakte...?

Maar ach....misschien was dát juist wel de essentie van de dag....

Want soms heb je helemaal niets aan mooie woorden....

Soms heb je gewoon vier behulpzame vrachtwagenchauffeurs nodig....

En een paar rubberen matten...

En een goede krik...

En een flinke dosis geluk...

En als kers op de taart:...een auto die het na afloop nog gewoon doet ook.....

En zo reed Willem uiteindelijk toch weer verder.

Op weg naar ‘Duuve’.

Met een opgeluchte blaas, een geredde auto en vier nieuwe vrienden uit Belarus...

En eerlijk gezegd...zelfs met dat festijn nog vóór de boeg was Willem 's avonds eerder thuis om zijn loempia's te verorberen, dan zijn wit Russische redders in nood zelf thuis aan de Borsjtsj en Pirozhki zaten....

26 september 2026

Dag van:

Tjonge… wat ben ik aan het nagenieten van die bruiloft van gisteren.....

Gelukkig mogen er nu eindelijk foto's geplaatst worden, dus ik ben ze nijverig aan het uitzoeken....

De ene nog mooier dan de andere....

Wat een prachtige dag en wat een stralend stel.....

Wat een liefde...

En terwijl ik zo door die foto's heen ga, begint dat nadenken over relaties en trouwen......

Trouwen op latere leeftijd komt namelijk steeds vaker voor.....

En ergens vind ik dat eigenlijk wel mooi....

Je neemt dan vaak bewustere keuzes mee, meer levenservaring, meer kennis van jezelf en misschien ook wel een beter idee van wat je wél en vooral níét wilt....

Waarmee ik overigens absoluut niet wil zeggen dat iedereen maar lekker moet wachten tot-ie ouder is hoor....

Nee, natuurlijk niet...

Want als iedereen zou wachten met trouwen tot een latere leeftijd, vallen er toch een aantal traditionele voordelen van jong trouwen weg....

Denk alleen al aan gezinsstichting....

Veel stellen willen nog steeds graag trouwen voordat ze aan kinderen beginnen.....

En eerlijk is eerlijk: biologisch gezien is kinderen krijgen over het algemeen toch wat gemakkelijker op jongere leeftijd....

En dan natuurlijk die heerlijke onbevangenheid…

Jong trouwen heeft toch iets romantisch....

Je gaat samen het avontuur van het volwassen leven aan.....

Je hebt misschien nog geen idee waar je over tien, twintig of veertig jaar zult staan, maar dat maakt eigenlijk helemaal niet uit....

Je gaat ervoor....samen....!

Met een hoofd vol dromen en een hart vol vertrouwen....

En dát is ook heus wel de charme van jong trouwen....

Je weet nog zo weinig van het leven....

En daardoor denk je misschien juist dat je alles weet....

Wist je trouwens dat uit cijfers van het CBS

blijkt dat het totale aantal echtscheidingen in Nederland al jaren daalt.....?

Verrassend.... ik had her niet gedacht...

Maar tegelijkertijd zie je daarentegen dan wel weer een opvallende stijging in wat de ‘grijze scheiding’ wordt genoemd....

En daar zijn verschillende redenen voor...

Zo heb je bijvoorbeeld de zogenaamde empty nest-fase...

De kinderen zijn het huis uit en ineens valt er niets meer samen op te voeden...

Geen broodtrommels, geen ouderavonden, geen voetbaltrainingen, geen discussies over bedtijd, geen “heb jij gezien waar de gymtas is".......?

En dan moeten twee mensen ineens weer ontdekken wat ze, behalve hun kinderen, eigenlijk nog met elkaar delen....

Oeps…

En dan heb je reden twee...dat pensioen....

Wil ik dit eigenijk weten…?

Ineens zit je hele dagen samen thuis...

En dat kan heerlijk zijn, maar het kan ook de dynamiek behoorlijk veranderen....

En soms wordt dan pijnlijk duidelijk dat partners in de loop der jaren vooral náást elkaar zijn gaan leven in plaats van mét elkaar....

Duh…daar ben ik voor Willem en mij helemaaaaaaal niet bang voor....

Wij zitten nog VOL plannen....

Sterker nog: Willem is dumber dan ooit en als ik straks niet meer hoeven te werken, vraag ik me eerder af wanneer we samen eens tijd krijgen om rustig achterover te zitten, want ook ik ga niet stilzitten....

Nog een reden trouwens is dat we met z'n allen steeds ouder en gemiddeld vitaler worden....

Zestig of vijfenzestig voelt voor veel mensen allang niet meer als het eindstation...

Je realiseert je dat je misschien nog twintig of dertig mooie jaren voor je hebt....

En er zijn mensen die denken:

Wil ik die jaren nog doorbrengen in een relatie waarin ik eigenlijk al jaren niet meer gelukkig ben.....?

Zoiets van.....en bedankt hè…

Ik moet er person kijk niet aan denken om dan wéér opnieuw te moeten beginnen...

Geen haar op m'n hoofd....

Ik heb me trouwens weleens afgevraagd of mensen de uitdrukkingen ‘vechten voor je huwelijk’ en ‘een huwelijk is een werkwoord’ eigenlijk nog kennen.....

Maar..... tádáááá, vegans genoeg zie je tegenwoordig een andere ontwikkeling....

Relatietherapie is namelijk populairder dan ooit....

Steeds meer stellen zoeken hulp voordat de boel volledig geëscaleerd is.....

Er zijn relatiecoaches, therapeuten, trainingen, workshops en tegenwoordig zelfs iets wat een 'relatie-check up" of ‘relatie-APK’ wordt genoemd.....

Een soort onderhoudsbeurt voor je huwelijk....

Ik zie het al voor me:....“Zo, mevrouw en meneer, we hebben de communicatie even nagekeken, de irritatie loopt iets te hoog op, de gezamenlijke tijd is wat laag en de verbinding kan wel een beurtje gebruiken.... Over zes maanden graag terugkomen".....

Maar eerlijk is eerlijk…

Misschien is het helemaal geen gek idee...

Vooral jongere stellen lijken daar écht anders naar te kijken....

Niet wachten totdat het huwelijk volledig in brand staat, maar eerder hulp zoeken wanneer er nog iets te redden én te versterken valt....

Tjonge voel ik daar een enorme generatiekloof.....??

Want vroeger betekende vechten voor je huwelijk nogal eens:....volhouden, incasseren, tanden op elkaar en vooral niet zeuren.....

Tegenwoordig betekent het dus eerder:

Praten, grenzen aangeven, hulp zoeken, persoonlijke groei, en leren hoe je elkaar weer kunt vinden....

Ja, ja…

Het kan dus wél.....

Maar…

Soms kan het ook niet....

En laten we dat vooral niet vergeten....

Want ik kom inderdaad uit die generatie van volhouden, incasseren en tanden op elkaar....

Ik heb 23 jaar lang tegen mijn better kunnen weten in, geprobeerd vol te houden....

23 jaar vernedering, bedreiging, geweld, intimidatie....

En vooral heel lang tegen mijn eigen gevoel in blijven geloven dat het misschien ooit anders zou worden....

Tot volhouden geen optie meer was...

Voor mij niet, en zeker niet voor de kinderen....

En juist daarom vind ik die ontwikkelingen van deze tijd helemaal niet zo verkeerd....

Hoe eerder hoe beter...

Praat, zoek hulp, kijk naar jezelf, leer elkaar kennen, leer vooral jezelf kennen....

Maar onthoud ook dat niet iedere relatie gered hóéft  of kan worden...

Sommige relaties hadden misschien nooit moeten beginnen....

Omdat je zelf nog niet rijp was....

Omdat je zwak was zonder eigenbeeld of eigenwaarde....

Omdat je geen goed voorbeeld had....

Omdat je dacht dat liefde hetzelfde was als volhouden....

En dan is geen enkele relatietherapie daartegen opgewassen....

Omdat er eerst iets anders nodig is:...zelfkennis, inzicht....

Weten wie je bent....

Wat je nodig hebt....

Wat je grenzen zijn....

En misschien vooral leren begrijpen waarom je ooit genoegen nam met iets waarvan je nu weet dat je het nooit meer zou accepteren....

Noot…

Ik had deze blog eigenlijk heel anders willen eindigen....

Want toen ik eraan begon, dacht ik écht alleen maar aan dat stralende stel van gisteren....

Aan die prachtige avond....

Aan liefde....

Aan twee mensen die bewust voor elkaar kiezen....

Aan foto's waar je gewoon blij van wordt....

Ik schreef mijn laatste zinnen…

En toen keek ik ineens naar de datum die hierboven mijn blog stond....

26 september.... en ik moest even slikken....

Want vandaag, 26 september 2026 op de kop af, zouden mijn ex en ik…41 jaar getrouwd zijn geweest....

Noem het bizar, noem het bijzonder....

Misschien zelfs een beetje wrang....

Een datum die ooit symbool stond voor het begin van mijn volwassen leven, staat nu vooral symbool voor hoe ontzettend veel een mensenleven kan veranderen....

Een huwelijk dat 41 jaar geleden begon...

Een huwelijk dat uiteindelijk niet bleef bestaan...

Een verleden waar ik heel lang dacht dat ik voor altijd aan vast zou zitten...

En een leven dat er nu, jaren later, zó anders uitziet...

Vandaag keek ik naar foto's van twee mensen die gisteren met liefde, vertrouwen en heel veel plezier samen hun toekomst tegemoet gingen...

En misschien is dat óók nog wel waarom deze datum ineens zo binnenkwam....

Omdat je soms pas achteraf begrijpt hoe bijzonder het is dat een leven niet loopt zoals je ooit dacht....

Sommige mensen blijven...

Sommige mensen gaan...

Sommige huwelijken houden stand...

Andere eindigen...

En soms begint na het einde pas het echte leren leven...

Dus ja…

Vandaag had ik eigenlijk gewoon willen nagenieten van een prachtige bruiloft...

En dat deed ik ook zeker....

Want tenslotte gaat het er niet om hoe lang je al getrouwd bent....

Niet hoe jong of oud je was toen je begon....

Niet of je überhaupt een relatie aan gaat maar juist dankbaar en gelukkig single blijft...

Het gaat erom of je vandaag, met alles wat je inmiddels over jezelf en het leven weet, nog steeds bewust naast die ander wilt staan....

En soms is het antwoord daarop: ja.

En soms is het antwoord: nee.

En soms…is juist dat laatste antwoord het begin van een heel nieuw leven....

En kijk mij nou....41 jaar later....

Nog steeds bezig met liefde....

Alleen inmiddels met een geheel aangepaste handleiding.....

En een gezonde dosis geluk....