Dag van:
"Ik krijg een infuus en lig daarna een tijdje op apegapen. Dan heb je verder in weinig dingen zin, behalve nadenken over het woord 'apegapen'. Gapen apen veel? Ik stel mij een gapende aap voor; ik denk dat apen niet per se veel, maar wel altijd vol overgave gapen."
Natuurlijk begin ook ik mijn verhaal met een stukje uit en van Paulien Cornelissens columns....
Niet omdat iedereen het doet, maar omdat het dood mij, net als vele anderen, raakt...
Paulien Cornelisse werd in de Nederlandse cultuur- en mediawereld alom geprezen als een ware taalvirtuoos en taalfanaat....
En als het om taal gaat, dan zit je bij mij al snel goed....
Met de allerkleinste taalkronkels, stopwoorden en omgangsvormen wist zij wel raad....
Hoe zij de taal kon uitpluizen, je kon laten voelen en verbazen, was uniek....
Waar jij nooit bij stil had gestaan, bracht zij in beweging...
En wát voor beweging....
Na een goede observatie van Paulien keek je vervolgens anders naar de wereld.....
Je kon er nooit meer naar kijken als voorheen....
Denk aan het begin over 'apegapen'.....
Of.....wie bedenkt er nou een titel als "de verwarde cavia" als ze aan kantoorpersoneel denkt....?
Paulien dus...!
Ik heb daarna nooit meer anders naar een kantoor kunnen kijken dan naar een verzameling licht verwarde cavia's achter bureaus, bij het koffieapparaat en tijdens vergaderingen...
En eerlijk gezegd zie ik daar in mijn eigen fantasie inmiddels ook nog gewoon een Guinees biggetje aan het hoofd van de afdeling zitten....
Gewoon omdat dat het ook een cavia is maar dan met een mooiere benaming....
Dat is alleen misschien niet helemaal de bedoeling van het boek geweest.....
Maar het is wel wat taal met je kan doen....
Nu ze er niet meer is, hoor ik ineens veel meer over haar...
Collega's en vrienden omschrijven haar steevast als een warm, lief, empathisch, betrokken, onderzoekend, altijd bezig, intelligent en ongelooflijk geestig mens.....
Ik kende haar natuurlijk niet persoonlijk....
Ik kende vooral haar taal....
En misschien is dat eigenlijk best bijzonder.
Want ik keek bewonderend naar haar op vanwege iets wat voor mij ook een enorme bron van plezier is: de Nederlandse taal....
Het vermogen om met één woord een hele wereld open te trekken....
Om ergens een vraagteken achter te zetten waar iedereen allang een punt had gezet....
Om niet alleen te zeggen wat iets betekent, maar je vooral te laten nadenken over waarom we het eigenlijk zo zeggen.....
Ik vind alleen één ding heel bijzonder.....
Paulien heeft nooit, nergens ook ooit maar één gedicht geschreven of liedtekst in één van haar shows....
De theateroptredens bestonden volledig uit gesproken conferences, stand-upcomedy en taalobservaties....
Zij koos bewust voor een vorm waarin de gesproken spreektaal de absolute hoofdrol speelde.....
Er is dan ook geen enkel muzikaal nummer uit haar shows voortgekomen......
Op de haar zo eigen, nuchtere toon schreef ze over de dood:"Leven, dat is meer iets voor mensen die niet dood zijn, denk ik"......
Of deze....
Leuk dat de prins en prinses met elkaar eindigen, maar vervolgens kan de prins alsnog een TIA krijgen"......
In dit geval was het de prinses die iets kreeg.....
En och wat zal ik haar kijk op taal gaan missen.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten