Dag van:
Wat mijn eigen ontwikkelingen betreft, valt er eigenlijk weinig spectaculairs te melden....
Het derde weekend op rij ben ik inmiddels volop bezig met het maken van lessen die allemaal keurig gekoppeld moeten worden aan doelen, leerdoelen, subdoelen en waarschijnlijk nog een paar doelen die ergens verstopt zitten waar ik ze nog niet gevonden heb....
En dat met een thema dat gewoon hopeloos in elkaar gezet is....
Dus wat doe je dan....?
Juist....
Je maakt zelf de lessen, sheets en werkbladen maar....
Gisteren zeven uur bezig geweest.....
Vandaag zes....
Als ik mijn vakantie niet inmiddels dik en driedubbel bij elkaar verdien, dan weet ik het ook niet meer....
Nog één onderdeel te gaan: de kerst in de cadeauwinkel.....
En daarna mag het lesontwikkelbrein even op de parkeerstand....
Ik mag alleen maar hopen dat het volgende thema, de kledingwinkel, wat gemakkelijker te bewerken is, want anders wordt het straks nog: 'Dag van de kledingwinkel, waarbij juf langzaam haar goede humeur verkoopt'.....
Maar goed...
Over Willem valt vandaag aanzienlijk méér te vertellen....
Die had me namelijk een dagje....
Eerst voorgaan in Drachten en daarna door naar de verenigingenmarkt ‘Duuve te gek’ in Duiven....
Maar eerst dus Drachten....
Vroeg uit de veren, en terwijl de volle maan nog pontificaal aan de hemel stond, richting Friesland...
Het thema van de dienst was:
delen met elkaar van wat je bezighoudt, verlaagt het stresshormoon....
Nou...
Dat thema zou Willem later op de dag nog behoorlijk letterlijk gaan toepassen....
Na de dienst en 1 kop koffie meteen weer richting huis....want thuis moesten eerst nog even de honden uitgelaten worden voordat hij aan zijn volgende klus kon beginnen....
Althans... zo was het de bedoeling....
Alleen had Willem één klein probleempje....
Hij had zijn koffieplas niet in Friesland achtergelaten....
En tja...
A man has to do what a man has to do....
Ophouden tot Arnhem ging niet meer....
Dus onderweg maar even stoppen...
Tankstation gezocht...
Prima plan....ware het niet dat werkelijk iedere parkeerplaats bezet was....
Met een blaas waarin de druk hoog was, zette Willem de auto dan toch maar even in de berm....
Moet kunnen, dacht hij nog...
Nee dus...!
Een flinke KLOENK....!!!!
En daar stond de auto.... nou ja, staan...?
Hij zat klemvast....
Bovenop een puntige steen....
Een steen die grotendeels heel vredig in de grond zat, maar helaas ook nog een aanzienlijk stukje erbovenuit stak....
Precies op de verkeerde plek....
De plek waar Willem de auto parkeerde...
Willem kon geen kant meer op....
‘Dat kan toch niet waar zijn...?’
Jawel Willem....
Dat kan wel....
Daar stond hij dan...
Met een auto op een steen... en een volle blaas....
Een volgende afspraak, én vermoedelijk inmiddels een stresshormoon waar de hele gemeente in Drachten jaloers op zou zijn geweest....
Echter, de redding kwam naderbij.....
Een vrachtwagenchauffeur passeerde...
Ook hij had kennelijk een boom uitgezocht voor een noodzakelijk moment van verlichting.....
Willem stapt op hem af en vertelt wat er gebeurd is....
Of hij misschien kan helpen, maar dan in het Engels...
De chauffeur hoefde daar geen seconde over na te denken....
Hij liep meteen mee...
Samen probeerden ze de auto los te krijgen...
Lukte niet....
‘Wacht maar,’ zei de man, en weg was hij....
Even later kwam hij terug...
Met drie collega-chauffeurs...
Vier mannen nu dus, een auto, een steen, een krik, een heleboel rubberen platen, en één gezamenlijk doel:.... die auto van die steen af....
Na een tweede krikpoging, het strategisch plaatsen van de rubberen platen onder de linkervoorband en een hoop voorzichtig manoeuvreren, kwam er eindelijk beweging in....
Langzaam....heel langzaam....schuin achterover achteruit....
En toen...
LOS.....!!
Zooooooo...was Willem opgelucht.....
En blij, en dankbaar.....
Maar waarschijnlijk ook dringend toe aan datgene waarvoor dit hele avontuur überhaupt begonnen was....
Tja en Willem is Willem, of ze dat in Belarus/ wit Rusland nou gewend zijn of niet...hij knuffelde ze allemaal....
Al met al waren ze er toch ruim een half uur mee bezig geweest....
Maar hun motto was duidelijk:....niet helpen was geen optie....
Ruim een half uur waarin vier mannen hun eigen planning aan de kant schoven om een wildvreemde Nederlander uit een nogal ongemakkelijke situatie te bevrijden....
Wonder boven wonder bleek de auto nog heel....
Nu kon de reis worden voortgezet.....
Niet meer naar huis....
Daar was inmiddels geen tijd meer voor....
Rechtstreeks door naar 'Duuve te gek', de volgende klus ....
En terwijl Willem zijn programma vervolgde alsof er niets gebeurd was, kon hij zich waarschijnlijk maar één ding afvragen:....hoe krijg je het voor elkaar om op één dag eerst een preek te houden over het verlagen van stress door delen met elkaar, en vervolgens zelf met je auto boven op een steen te belanden waar gedeelde kracht het halve werk was en dat een mens blij maakte...?
Maar ach....misschien was dát juist wel de essentie van de dag....
Want soms heb je helemaal niets aan mooie woorden....
Soms heb je gewoon vier behulpzame vrachtwagenchauffeurs nodig....
En een paar rubberen matten...
En een goede krik...
En een flinke dosis geluk...
En als kers op de taart:...een auto die het na afloop nog gewoon doet ook.....
En zo reed Willem uiteindelijk toch weer verder.
Op weg naar ‘Duuve’.
Met een opgeluchte blaas, een geredde auto en vier nieuwe vrienden uit Belarus...
En eerlijk gezegd...zelfs met dat festijn nog vóór de boeg was Willem 's avonds eerder thuis om zijn loempia's te verorberen, dan zijn wit Russische redders in nood zelf thuis aan de Borsjtsj en Pirozhki zaten....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten