Dag van:
Het is even afzien in de kerk vanmorgen in het techniekhok....
Een uur lang zitten op een gammele bureaustoel en de knoppen van geluid en beamer bedienen....
Spit is niet blij met één houding voor wat langere tijd......
En dan tijdens zo'n verhaal van Willem je eigen gedachten laten gaan....
Een hele andere kant op dan Willem dat doet in zijn preek....
Een preek met als thema 'Ik ben wie ik ben. Wie ben jij?'......
Er zijn van die vragen die je als kind al stelt, maar die stiekem nooit helemaal verdwijnen......
"Wie ben ik nou eigenlijk".......?
Het klinkt als iets wat je op een regenachtige zondagmiddag gaat zitten bedenken terwijl je uit het raam staart met een kop thee......
Hoe vaak deed ik dat al niet eens....
En het fijne is dat bijna iedereen er wel eens mee rondloopt.......
Je hebt het er alleen zo goed als nooit over met elkaar....
En laat het "stille onuitgesproken oordeel" dus maar bij die ander.....
.
Stom genoeg begint zo'n zoektocht naar
jezelf vaak met het idee dat er ergens een definitief antwoord zou moeten zijn.....
jezelf vaak met het idee dat er ergens een definitief antwoord zou moeten zijn.....
Alsof er diep van binnen een handleiding verstopt zit waarin precies staat wie je bent, wat je moet doen en waarom je soms ineens zin hebt om van carrière te wisselen, een moestuin te beginnen of drie afleveringen van een serie achter elkaar te kijken......
Ik heb die handleiding van mezelf nog nooit gevonden, hoe diep ik ook groef.....
Misschien werkt het dus dan wel niet zo.....
Misschien ben je niet een vast persoon die ontdekt moet worden, maar een voortdurend verhaal dat geschreven wordt.....
Een schilderij waaraan je blijft schilderen....
Een verzameling herinneringen, overtuigingen, gewoontes, dromen en toevalligheden......
Vandaag ben ik immers niet helemaal dezelfde als vijf jaar geleden, en gelukkig maar...
Anders zouden we allemaal nog steeds dezelfde muziek luisteren als op de middelbare school en dezelfde kapsels dragen als toen......
Het gekke is dat we vaak denken dat we onszelf moeten vinden, terwijl we onszelf misschien vooral creëren.....
Elke dag weer....
In de keuzes die we maken, de mensen die we liefhebben, de fouten die we maken en zelfs in de dingen waar we later om moeten lachen.....
En toch blijft de vraag waardevol.....
Niet omdat er ooit een eindantwoord komt, maar omdat het stellen ervan ons wakker houdt.....
Het nodigt uit tot nieuwsgierigheid.....
Naar onze talenten, onze eigenaardigheden, onze angsten en onze verlangens.....
Naar zelfreflectie ook.....
Dus wie ben je nou eigenlijk....?
Misschien ben je een werk in uitvoering..... Misschien ben je iemand die groeit, verandert en af en toe verdwaalt......
En misschien is dat geen probleem dat opgelost moet worden, maar precies wat het mens-zijn zo interessant en boeiend maakt.....
Want uiteindelijk gaat het er misschien niet om dat je jezelf vindt, maar dat je jezelf onderweg steeds een beetje beter leert kennen.....
Ontmoetingen met jezelf.....
Elke keer kom je ook wel weer in een
omstandigheid waarin je weer een stukje van jezelf leert kennen...
omstandigheid waarin je weer een stukje van jezelf leert kennen...
Nooit gedacht dat ik zo zou reageren op iets als spit bijvoorbeeld..... die gevoelens die daarbij kwamen kijken.... die intense wanhoop.....
En zo kom ik toch weer bij dát onderwerp...
Bijna twee weken verder nu...
En oh ja, je voelt wel dat er iets veranderd, maar het blijft hangen en wurgen....
Zoeken naar wat wel en niet kan tegenover wat je wel en niet wil....
Zoals vanavond uit eten gaan....
Een heerlijk idee.....
Het is alleen een etentje zonder voor en na gerecht want langer dan een half uur zitten lukt me niet, getuige ook de ochtend werkzaamheden.....
Ach ja.... we komen er wel....
Ik ben tenslotte werk in uitvoering....
