Dag van:
Het lijkt wel of de afgelopen dagen vol mooie gesprekken zitten....
Ik had er vandaag meerdere....
Die ene zwaar overprikkelde leerling van net 6 jaar, die me vertelt dat ze zo'n storm in haar hoofd heeft en wil dat de regen ophoudt, en vraagt of ze al duivelsoren heeft gekregen omdat ze zo hard (de frustratie) van zich afschreeuwt....
En die,als ik haar vertel dat niemand duivelsoren krijgt, me zeer stellig tegenspreekt want als ze regen hoort dan wordt ze ineens een slecht kind.....
Maar slechte kinderen bestaan helemaal niet zeg ik nog véél overtuigender dan hoe zij mij stellig tegensprak....
Echt niet? vraagt ze nu toch twijfelend....
"Nee echt niet, soms gebeuren er dingen die er voor zorgen dat je even iets doet wat niet zo fijn is"....
'En dan krijg ik geen duivelsoren'?.....
"Nee, die krijg je nooit..... alleen misschien even een juf met een harde stem in je oren die zegt dat je even moet luisteren en stil moet zijn"....
"Vind jij mij nog lief?".....
'Ik vind jou altijd lief ook al waait de storm nog zo hard'.....
En dan lacht ze gelukkig weer en de storm is geweken....
Maar ook een ander gesprek komt dichtbij dit gesprek met deze leerling.....
Ze zeggen wel eens dat angst overal onder
zit.....
zit.....
Niet luid, niet altijd zichtbaar, maar als een zachte spanning onder de huid van het dagelijks leven.....
Je ziet het in mensen die hun woorden zorgvuldig wegen, in blikken die eerst aftasten voordat ze spreken, in dromen die klein worden gehouden "voor de zekerheid".....
Overal om ons heen klinken stemmen die zeggen: beter, groter, sneller, creatiever......
Alsof het leven een wedstrijd is zonder finishlijn......
Op schermen paradeert het 'uitzonderlijke' voorbij als norm, en het perfecte als maatstaf.......
En stilletjes groeit dan de vraag in mensen:.....
Ben ik wel genoeg zoals ik ben......?
Ze raken bang om fouten te maken......
Bang om afgewezen te worden......
Bang om niet te passen in een beeld dat nooit echt van hen was.......
Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat ze geleerd hebben dat liefde, succes en erkenning voorwaardelijk lijken......
Wat bijna niemand zegt, is dat deze angst niet persoonlijk is.....
Ze is aangeleerd......
Ze wordt gevoed door vergelijken, door zichtbaar moeten zijn, door het idee dat waarde verdiend moet worden......
Maar soms is er iemand die blijft staan.....
Die niet harder gaat lopen, maar vertraagt.....
Die ziet wat dit met mensen doet en voelt: dit klopt niet.....
Die persoon, misschien jij, misschien ik.... verlangt niet naar nog meer perfectie,
maar naar ademruimte......
Naar een wereld waarin het gewone niet tekortschiet......
Waar falen niet betekent dat je minder waard bent, maar dat je mens bent.....
Wat als we elkaar niet langer zouden meten aan hoogtepunten, maar aan eerlijkheid.....?
Wat als succes niet langer betekende dat je boven anderen uitstijgt, maar dat je trouw bent aan wie je bent........?
Dat je niet slimmer, drukker, knappert, beter hoeft te zijn dan een ander om gewaardeerd te worden....?
Dan zou angst niet verdwijnen, maar wel haar macht verliezen.....
Dan zou ze niet langer het kompas zijn, maar slechts een fluistering die we mogen horen zonder haar te volgen......
Ik zou willen dat het verandert......
Dat we stoppen met doen alsof waarde iets is wat je moet bewijzen......
Dat ieder mens mag weten..... niet rationeel, maar diep vanbinnen......dat hij goed is zoals hij is......
Niet later.....
Niet als hij beter wordt.....
Maar nu.....
Misschien begint die verandering klein.....
In een gesprek.....
In een blik zonder oordeel......
In een zin die iemand voor het eerst gelooft:.....
Je hoeft niet geweldig te zijn om waardevol te zijn......
Je bent het al......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten