28 januari 2026

Dag van:

 Er zijn van die dagen in een klas waarop je niet gewoon achter je bureau wilt zitten, maar eronder......

Of eroverheen......

Of er gewoon heel ver vandaan......

Vandaag was zo’n dag.....

Het begon hoopvol.....

Dat is altijd verdacht.....

Weer veel zieke collega's en dus gastleerlingen in de klassen, maar goed.... 'je bent op de wereld voor mekaar, voor mekaar, om te hellepen nietwaar', zegt het aloude liedje.... 

Binnen vijf minuten was er al geren, geduw en boem: een hoofd tegen de tafel.....

Een huilbui die je tot in de gang kon horen.....

Koelpack en arniflor zalf erop.... och dom.... kind op schoot om te troosten en de trui van de zorg ondersteuner onder de groene smurrie zalf....

 En ach ja, waarom ook niet: een overgevend kind.....

Dat zet meteen de toon.....

Nog voor ik “rustig ademhalen” kon denken,

barstte er een stoeipartijtje los dat nét iets te fanatiek werd......

Huilbui nummer twee.....

En jawel hoor: daar kwam de tweede portie overgeven. Tijd voor verschonen deel 2......

Ondertussen besloot een doos met schroeven, moeren en bouten dat de vloer een veel betere plek was dan de tafel waarop de kleuter ermee speelde......chaos op de vloer...... 

En alsof dat nog niet genoeg was: verrassing, daar was het derde overgeefmoment......

In de kring luisterde niemand......

Niemand......

NEEEEE hè…..overgeefbui numero vier.... Reservekleding op......

Dan maar het regenpak aan, modieus en praktisch, en moeder bellen, die zelf ziek op bed blijkt te liggen......

Alsof het universum dacht: ze heeft het nog te rustig, stortte een zorgvuldig gebouwde blokkentoren in.....

Recht op een klasgenootje......huilbui......uiteraard......

Zal ik nog doorgaan?

Ja. Want het ging door......

Een kind dat niet naar huis wilde......

Eentje die geen zin heeft in therapie......

Een leerling die per se een ander filmpje op het digibord wil (en nee, deze is echt niet goed genoeg).....

Lijm uitdelen… vier lijmstiften leeg......vier..... hoe dan......?!

Schilderen met de vakleerkrachten is leuk, in theorie......

In de praktijk bleken gezichtjes en handjes ook uitstekende schildersdoeken......

Mijn plezier verdampte ergens tussen een blauwe wang, een groene handpalm en een fel neon roze oor......

O ja, en ik was mijn laptop vergeten.....

Buiten verloor een kleuter haar laars.....

Ze bliefde hem een half uur later weer aan te doen, om vervolgens luid te klagen over héél koude voeten.......

Goh joooooh......

Een andere leerling wilde absoluut niet naar binnen......

Nog eentje had zand en modder tot in zijn nek (letterlijk én figuurlijk)......

Een snotneus die midden op je jurk beland in plaats van in de zakdoek die je net had gepakt....

En zo ging het door......en door.....en door.

Zo’n dag dus......

Zo'n dag dat je assistente zegt "ik hoorde mezelf van de taxihalte naar de klas sloffen"....

Zo’n dag waarop je ’s avonds thuiskomt, je

zuur naar overgeefsel ruikende en vol verf spetters zittende laarzen uittrekt, diep zucht en denkt:

Ik heb niemand achtergelaten, iedereen leeft nog… dat is winst......

En morgen.....?

Morgen is vast een betere dag......

Toch.....?