22 januari 2026

Dag van:

Ik sta al bijna dertig jaar voor de klas.....

Het speciaal onderwijs is waar mijn hart ligt.......

Deze kinderen blijven me raken; ik raak nooit uitgekeken......

Iedereen weet inmiddels dat ik het liefst werk met leerlingen met het meest moeilijk verstaanbare gedrag......

Omdat ik diep vanbinnen weet: een kind dat niet begrepen wordt, wil verstaan worden.....

En de zoektocht daarnaar, hoe lang die ook duurt, hoe ingewikkeld ook, wordt altijd beloond......

Met een glimlach.....een blik......een knuffel.... rust, begrip en de veiligheid en gekendheid waar het zo naar hunkerde.....

En ook al denk je alles al eens te hebben meegemaakt, er dient zich altijd weer iets nieuws aan.....

Iets dat schuurt, verrast, uitdaagt.....

Veel wat er gebeurt, blijft terecht binnen de muren van privacy.....

Maar over dit ene kind wil ik toch iets delen.....

Omdat het voor mijzelf zo’n bijzondere en zeldzame ontdekking was......

Veel kinderen hebben al een heel traject achter de rug voordat ze bij ons komen.....

Dikke dossiers.....verhalen..... zogenaamde verklaringen...... diagnoses....

Ze dagen je uit, testen je, verleggen grenzen.....allemaal op zoek naar veiligheid.....

Dit kind niet....

Geen dossier.....

Lange tijd geen onderwijs.....

Niets bekend.....

Het gedrag wel:.... zo bekend....

niet aan tafel kunnen blijven zitten,

overal aankomen,

roepen, grote vragende ogen, onbegrip bij correctie, grenzen verleggen, niet luisteren, eigen gang gaan......

Maar toch…dit voelde anders.....

Dat voel je soms meteen, zonder het te kunnen uitleggen.....

En vandaag wist ik het.....

Dit gedrag komt niet voort uit een zoektocht naar veiligheid..... om uit te proberen, de boel op stelten te zetten, de zwakke plekken te vinden...

Neeeeee.....

Dit kind is nieuwsgierig.....

Echt nieuwsgierig.....

Nieuwsgierig naar alles: ontdekken, voelen, proberen, ervaren, leren......

Niet om te testen, maar om te begrijpen......

Niet uitproberen, maar ontdekken......

Wangedragingen zijn geen grensoverschrijdingen, maar openingen:

Hoe dan....? Waarom dan....? Wat gebeurt er als…?

Dit kind wil weten, leren, voelen, erbij horen..... in die grote nieuwe onbekende wereld....

Zo puur......

Zo onbeschreven.....

Zo écht.....

Zo mooi.....

Als ik naar dit kind kijk, zie ik geen

ongewenst of moeilijk verstaanbaar 'gedrag'....

Ik zie ogen die alles tegelijk willen opnemen.....

Handen die niet kunnen wachten tot ze mogen voelen.....

Een lijf dat sneller is dan de woorden die het nog niet heeft.....

Ik zie een kind dat de wereld benadert alsof alles nieuw is....niet bedreigend, maar uitnodigend......

Alsof elke stoel, elke stem, elke beweging vraagt: wat ben jij, wat kan ik met jou.....?

Dit kind kijkt niet om te controleren of het goed gaat, het kijkt om te begrijpen......

Om verbanden te leggen......

Om grip te krijgen op hoe dingen werken, hoe mensen reageren, hoe samen-zijn voelt.....

En als ik probeer te zien hoe dit kind zélf kijkt, dan zie ik een wereld die te groot is om stil bij te zitten....

Te interessant om af te wachten....

Te vol om niet aan te raken.....

Grenzen zijn voor dit kind geen muren,

maar markeringen: ooooh, tot hier dus.....

En wat gebeurt er dan als ik hier ben.....?

Dit kind vraagt geen veiligheid door te botsen, maar betekenis door te bewegen.....

Geen bevestiging door strijd, maar verbinding door nabijheid.....

En misschien is dat wat mij zo raakt:

dat ik hier geen kind zie dat ‘moeilijk’ is,

maar een kind dat zó openstaat dat de wereld soms misschien gewoon te hard binnenkomt......

Wat heb ik een PRACHTIG vak...!!!!

Wat wij in het speciaal onderwijs doen, ik al dertig jaar lang, elke dag weer,

dat is het kind zien waar anderen gedrag zien.....

Een kind zó wezenlijk.....zó zeldzaam.....zó uniek.....

Dan vraag je je niet af "hoe stop ik dit".......? Maar, "wat probeer jij mij te vertellen"....?

En vooral..... vertel het maar....!!!!!