18 januari 2026

Dag van:

Het is zo’n dag die waardeloos aanvoelt, terwijl ik eigenlijk best veel doe......

Natuurlijk weer voor anderen; voor school, voor het werk van Willem...... 

Ondertussen zit ik zelf met ademnood, grijpend naar puffers, een lopende neus, een kriebelhoest en die onmogelijke hoestbuien die alles onderbreken.......

Nu in je bed gaan liggen...ziek melden voor morgen......? 

Nee, dat doe je niet.....

Zeker niet wanneer de schoolapp roodgloeiend staat van de afwezigen, de invalpool leegloopt en de oproepen blijven binnenstromen met de vraag wie alsjeblieft extra wil werken om de gaten te dichten..... Ziekmelden is geen optie.....

Bovendien: zo écht ziek ben ik ook weer net niet......

Naast me zie ik iemand die langzaam oververmoeid raakt.....

Al zeker twee weken slaapt hij nauwelijks..... En precies op het moment dat hij denkt even rust te nemen, blijkt er een tekort aan mensen te zijn in de kerk...... 

Dus besluit hij na een noodoproep toch, plichtsgetrouw, met dat sterke verantwoordelijkheidsgevoel, om het Top 2000-café voor vanavond op te gaan bouwen..... 

Het zijn mooie initiatieven, absoluut, maar ze vragen wel mensen......en die zijn er niet genoeg......

Na anderhalf uur thuis, net lang genoeg om de honden uit te laten, vertrekt hij opnieuw...... 

Om vier uur de deur uit, want om half vijf begint het Top 2000 gebeuren echt.....

Met het bekende gospelkoor van één van zijn beste jeugdvrienden......

En ik blijf achter......ploeter verder.....

Lessen om letters aan te leren......

Een PowerPoint maken voor een dienst van Willem volgende week......

Hoestend, snotterend, moe, maar doorgaand....... 

Omdat het moet......omdat het altijd doorgaat......

En dat het allemaal doorgaat, besef ik me maar al te goed wanneer ik nog even iemand moet feliciteren......

Iemand…?

Nee, niet zomaar iemand......

Het is een kleuter uit mijn allereerste kleutergroep......

Van de school waar ik ooit begon als hoofdleidster, in Barneveld......

Mijn allereerste baan.....

En al was je toen hoofd van een school(tje), je stond daarnaast gewoon zelf voor de klas......met knieën op kinderhoogte, handen vol lijm, verf en veters......

Ik zoek een foto uit die tijd......

Zij erop, klein, met dat gezicht dat ik meteen herken...... 

En daarnaast zet ik een foto van nu want we hebben altijd contact gehouden......

Een volwassen vrouw....... die eigenijk niks verandert is omdat van haar gezicht de kern van haar zijn er altijd in is blijven af te lezen.....

Wat een charisma, toen en nu....!

Voor mij is ze altijd kleuter gebleven......

En dan zie ik het staan: vandaag is ze vijftig geworden......

Vijftig......

Het klopt niet in mijn hoofd......

Mijn gedachten staan even stil, terwijl de hare vast onverbiddelijk feestend doorgaan.....

Zij heeft geleefd, is ouder geworden, heeft jaren verzameld, ervaringen, verhalen......

En ik kijk ernaar met een mengeling van verbazing en ontroering.......

Het doet iets met me......

Omdat het niet alleen over haar gaat......

Het gaat ook over tijd.....

Over hoe het leven doorgaat.....

Over hoe momenten die voor mij zo levendig zijn, voor een ander inmiddels een halve eeuw geleden liggen......

Ik feliciteer haar......

En terwijl ik dat doe, voel ik het besef zacht maar onontkoombaar landen: alles gaat door.....altijd......ook vandaag......

Of staat het soms toch even stil.....?

Een soort van dan......

Gisteren nog, wanneer ik even de voordeur

uit stap om iets uit de schuur te pakken, zie ik het......

Een lichtshow van zwaailichten aan de overkant van het speelveldje.....

Brand......

Mijn eerste gedachte is meteen bij de mensen daar: wat vreselijk voor hen......

Dan sluit ik de deur weer en gaat onze avond, hoe wreed het ook voelt,  verder.......

Vanavond komt Willem binnen, terug van een bijzonder geslaagde Top 2000-avond..... Tevreden, vol indrukken......"het stinkt buiten", zegt hij terloops......

Waarnaar dan......?

"Ja… naar iets"......

Ik trek de voordeur opnieuw open en het antwoord slaat me direct tegemoet......

Een vieze, chemische brandlucht......

Een mist van rook die in het donker blijft hangen......

Prikkelend in mijn keel, zwaar op de longen...... 

Ik kan niet goed plaatsen waar het vandaan komt......

Geen vlammen te zien, geen sirenes meer te horen......

Ik sluit alle ramen en balkondeur voor de zekerheid maar even en kijk dan online......

Daar zal vast iets te vinden zijn......

En ja hoor.......nog geen anderhalve kilometer verderop, in Huissen, staat een school in brand......

Och lieve hemel, dat voelt ineens dichtbij..... Misschien niet in afstand, maar in betekenis.....een school.

Ik zie het meteen voor me; kinderen die morgenochtend voor een compleet afgebrand gebouw staan, ouders die hun kinderen alweer thuis hebben, uitleggen wat ze zelf nog niet begrijpen......

Juffen en meesters die wakker liggen en zich wanhopig afvragen: en nu......?

Even lijkt de tijd dan toch stil te staan......

Niet overal, en niet voor iedereen, maar hier wel.....in dit besef....... 

Maar terwijl rook langzaam oplost in de nacht en de stank verdwijnt,  zal het leven onvermijdelijk straks ook weer verder gaan......