7 januari 2026

Dag van:

 En natuurlijk vergeet ik de wekker vanmorgen uit te zetten....

De sneeuw trekt al over Arnhem zie ik....

Zou het echt die dag worden die voorspeld is....?

Zou Nederland echt zo leeg blijven als dat hij wit is....?

Ik geef de wekkerapp een flinke tik en draai me nog een keer om....

Vandaag mag dat..... zomaar..... gewoon omdat het kan..... maar niet te lang.....

Vandaag was dan wel ijsvrij, maar dat

betekent natuurlijk niet dat er niet gewerkt hoefde te worden...

Alleen dat je in je pyjama met die trui erover achter je laptop duikt tja dat ziet niemand.... en dat is nou juist zo lekker....

Net als de koffie uit de nieuwe volautomatische koffiemachine met koffiebonen....

Na elke keer gebruik, wordt de koffie beter.... volgens mij moest de machine alleen even leren dat het een koffiemachine was....

En het begon allemaal zo onschuldig......

Een paar vlokjes. "Gezellig", zei Nederland...... 

Dat was de eerste fout.......

Er kwamen meer en meer vlokjes.....

Niet één buitje.... maar een heleboel buitjes....

Niet één dagje.... welnee, meerdere dagen.....

Binnen no time waren delen van het land veranderd in een gigantische ijsbaan en een witte wereld.....

De rest van Nederland volgde  vandaag.....

Auto’s deden wat auto’s altijd doen bij sneeuw: ze vergaten collectief waar het stuur voor was......

Overal zachte boem-geluiden, alsof Nederland besloot bubble wrap te testen..... Niet hard hoor, gewoon… twee bumpers die elkaar even wilden voelen.....

"Gaat het?" ......"Ja hoor, jij?"......

verzekeringsformulier uit de achterzak...... nee, nee, geen ruzie maken, het weer is de boosdoener.....

Scholen gingen dicht..... ook de onze.....

Niet omdat de school zo onveilig was, maar de weg ernaartoe wel.....  

Leraren riepen opgelucht: "Online les?"......welnee,  vandaag is een uitgelezen dag voor wat ijspret voor de kinderen..... 

Iedereen blij......behalve de inspecteur misschien......

Thuiswerken werd massaal omarmd.....

Niet uit efficiëntie, maar omdat men vastzat..... 

In pyjama, met een laptop op schoot, terwijl buiten een buurman zijn auto uitgraaft alsof hij op expeditie is in Antarctica...... nou oké.... een mini replica dan....

Het openbaar vervoer gaf er al snel de brui

aan......

Treinen stonden stil of tegen niet eens uit 'vanwege wisselproblemen', wat in normaal Nederlands betekent: er ligt iets wits en we zijn bang......

Bussen reden niet, want een bus is eigenlijk gewoon een optimistische slee met dienstregeling......

En vliegtuigen.... . ? 

Die keken naar de startbaan, keken naar de sneeuw, en zeiden: "Nee vandaag even niet".....

Maar oh jee, gister ook al niet dus chaos op Schiphol..... geen strandgangers, maar gestrande gangers.....

Behalve mijn schoonzus dan want die vertrok gewoon naar Marrakech vanmiddag..... hoe dan.....?????

De ziekenhuizen draaiden overuren door glijpartijen.....

Mensen die dachten: dit lukt wel, ontdekten dat natuurwetten niet onderhandelbaar zijn..... 

Resultaat: polsen en een enkele enkel in het gips, ego’s in de kreukels en overal verhalen die beginnen met: "Ik zette één stap"….

En dan de winkels.....

Alsof er een officiële sneeuw-apocalypschecklist bestaat: brood weg, melk weg, wc-papier weg, zelfs het fruit was op......

Niemand weet waarom, maar bij sneeuw denkt Nederland: ik moet dringend twintig boterhammen eten en huilen op het toilet..... 

Sommige schappen waren zo leeg dat je bijna excuses wilde aanbieden aan de vakkenvuller.....

En geen vrachtwagen die door de sneeuw heen kwam om de voorraad aan te vullen.....

Dit is Nederland.....

Maar een plezier dat de kinderen hadden.....

Samen, en ook met de volwassenen op de slee de berg af....

Zelfs de agenten, niet eens bekogeld door sneeuwballen, deden mee....

Ik heb zelfs wijkagenten op ski's gezien....

Er is volgens mij ook nog nooit zo vaak op de weerapps gekeken als vandaag...

Morgen ook code oranje.... of is het geel...????

Morgen storm Goretti.....

Wat moet ik daar nou weer van denken....

Alleen die naam al klinkt al alsof ze een Mediterrane wind op ons afsturen die je haren op spaghetti in de wind laten lijken.....

Oude winters van weleer lijken weer tot leven te komen....

Ineens weet iedereen weer hoe het 'toen' was...... die winter van 1963 en die van.....

Mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, vertellen er met groot gezag over......

Over winters waarin het wekenlang vroor, en je adem binnen bevroor nog vóór je buiten was....... en ijsblokken op de ramen toverde.....

Waar kinderen urenlang op het ijs stonden en pas naar huis gingen als ze hun tenen niet meer voelden, en daar waren ze dankbaar voor.......

Opa’s en oma's krijgen een glans in hun ogen

en beginnen zinnen met: "Bij ons thuis".... terwijl iedereen weet dat het verhaal minimaal drie keer kouder wordt bij elke herhaling......

De energiemaatschappijen wrijven in hun handen....de verwarmingen staan hoger dan ooit, maar nooit hoog genoeg om die ene tochtige hoek te winnen..... 

En ergens in Nederland wordt een doos met oude wanten opengetrokken waarvan niemand weet van wie ze ooit waren...... misschien heeft overgrootmoeder ze nog wel zelf gebreid......

Het mooie is: voor even voelt alles simpeler.... langzamer ook..... 

Kou verbindt.....

We klagen samen, glijden samen uit, en lachen samen om tien centimeter sneeuw alsof het een natuurwonder is...... of om een sneeuwbal in ons gezicht....

De Nederlandse bevolking groeit explosief met al die witte sneeuwmannen overal....

En dan, net als vroeger — of nou ja, zoals we denken dat het vroeger was — verdwijnt het straks weer......

Maar niet voordat we hebben gezegd:

"Zo.....dit is nog eens even een échte winter"....

Maar zeg.... weet je wat ik nog mis....????

De elfstedenkoorts..... het 'het giet oan' fenomeen....

Ach, wie weet is die winter toch straks nog niet voorbij.....