Dag van:
Nederland is in maart 2026 niet direct verwikkeld in een wereldoorlog....
Toch wordt ons land geraakt door de escalerende conflicten in het Midden-Oosten en de aanhoudende oorlog in Oekraïne....
Het kabinet spreekt zelfs over een tijd die “niet meer als vrede voelt” en bereidt het land voor op mogelijke ernstige verstoringen....
We schaffen zelfs noodpakketten aan.
Dat wij, Nederland/Europa, zo sterk worden meegezogen in deze conflicten heeft meerdere oorzaken: directe veiligheidsbelangen, economische afhankelijkheden, geopolitieke samenwerking/ bondgenoten en de constante invloed van massamedia....
Een Nederlands marineschip is ingezet in de Middellandse Zee vanwege de spanningen in het Midden-Oosten....
Tegelijkertijd levert Nederland grootschalige militaire steun aan Oekraïne....
En ik…?
Ik ga door mijn knieën om een kleuter te troosten.. .
Ik knip plaatjes uit voor een lesje kleuren matchen....
Ik help een kind naar de wc....
Ik oefen vormen in de kring....
Ik vraag me af waar bepaald gedrag van een leerling vandaan komt..
En op verzoek sta ik twee externen te woord over traumasensitief onderwijs....
En dan denk ik: trauma…?
Wat betekent dat eigenlijk als je kijkt naar de kinderen in oorlogsgebieden....?
Wat dragen zij met zich mee....?
Mega-trauma’s . .ultra-trauma’s....?
Bestaat er zoiets als erger, nog erger, ergst als het om trauma gaat....?
Of is voor ieder kind dat in onveiligheid opgroeit een trauma gewoon… een trauma....?
En mag je daarin eigenlijk wel gradaties zien.. ?
Zoiets als: liever een klap van mijn moeder of een dreun van mijn vader… dan een bom op je veilige woning. ?
De wereld zit vreemd in elkaar ...
De verhoudingen lijken soms zoek....
De hoop en moed zakt je in de schoenen....
Maar terwijl ik daarover nadenk, voel ik kleine armen om mijn nek. .
Een kleuter die net nog moest huilen, maar nu weer durft te lachen....
En ineens besef ik: misschien begint hoop precies hier....
In een lokaal waar kleuren worden gematcht....
Waar iemand helpt bij een wc-bezoek....
Waar een kind leert dat een cirkel rond is en een vierkant vier hoeken heeft....
Waar een volwassene even door de knieën gaat om te laten merken: jij bent veilig....
Misschien kan ik de grote wereld niet veranderen....
Niet de oorlogen stoppen, niet de bommen laten zwijgen....
Maar in dit kleine stukje wereld kan ik wel iets anders doen...
Rust bieden.
Structuur geven....
Aandacht hebben....
En misschien is dat wel hoe het begint....
Niet met grote gebaren, maar met kleine momenten....
Een hand op een schouder....
Een troostend woord....
Een veilige plek, al is het maar voor een paar uur per dag....
Misschien is dat wel het krachtigste antwoord dat we hebben in een onrustige wereld.
Gewoon blijven zorgen voor de kinderen die vandaag voor ons zitten....
Want wie weet…groeit juist daar de generatie op die later wél weet hoe vrede eruit moet zien....
Tussen puin
groeit zacht
morgen
Stille hoop
in kleine
handen
Onder sterren
fluistert zacht
vrede
Geen opmerkingen:
Een reactie posten