Dag van
Kwart voor negen....
En het is muisstil buiten....
Geen auto, geen fietsbel, geen haastige voetstappen....
Zelfs de vogels lijken even overleg te hebben gehad: doen we vandaag rustig aan...?
Ik ben al een uurtje wakker en lig te luisteren naar… eigenlijk niks....
Het soort stilte dat je normaal alleen op een zondagochtend cadeau krijgt....
Maar het is geen zondag....
Nee, dit is vakantie....
Vakantie die zachtjes door de straat ademt en alles in een soort sluimerstand zet....
Bengel is daar minder gevoelig voor....
Die heeft een totaal andere interpretatie van rust: perfect moment om te bedelen....
Ze zit naast me en tikt subtiel, nou ja, subtiel voor een kat, tegen mijn arm......snoepstaafje.....nú graag.......
Buiten dobberen drie ganzen een beetje besluiteloos rond, alsof ze zich afvragen of ze iets gemist hebben.....
Twee duiven zitten te tortelen op het bruggetje waar twee jongens anders altijd met een hoop bravoure overheen racen, maar vandaag fietsen ze er zowaar stilletjes, onder de indruk van wat ze niet horen, overheen......
Het is alsof de hele wereld even op sloffen loopt....
Kwart voor negen....
Mijn eerste echte vakantiegevoel....
Bengel duikt uiteindelijk haar katteniglo in....
Ik kijk haar na en denk: groot gelijk, meid....
En dus draai ik me ook nog een keer om....
Eigenlijk had ik dat nog een keer of vier moeten doen....
Want ja… het moge dan vakantie zijn… maar juist daarom wacht er juist dat ene onaangenaam klusje.....
De belastingaangifte....
En kijk, deze twee oudjes, die op latere leeftijd elkaar gevonden hebben, hebben één belangrijke levensles heel snel onder de knie gekregen: je moet het vooral leuk hebben samen.....
Niet te veel gedoe, niet te veel gekibbel.....
Af en toe een meningsverschilletje of onenigheidje, vooruit, maar vooral lachen, genieten, samen zijn.....
Behalve…
Juist ja....bij de belastingaangifte....
Dat is het enige moment in het jaar waarop we serieus overwegen of een snelle echtscheiding niet gewoon praktischer zou zijn....
Dan voelt het alsof het nóóit meer goed komt tussen ons....
En vandaag… is die dag....
We drinken onze koffie alsof het een gifbeker is....
Zo’n laatste, plechtige slok voordat het onheil begint....
We zetten ons schrap voor een paar uur rampspoed en narigheid....
Voor gevloek, gezucht, zuchten-met-ogen-dicht en zinnen die beginnen met “maar dat heb ik toch nét gezegd"....?
En dan begin ik....
Ja, want ik ben degene die de aangifte invult.....
Willem heeft er, naar eigen zeggen, geen verstand van, maar dat weerhoudt hem er absoluut niet van om het hoogste woord te voeren en overal commentaar op te hebben....
Ik log in....
Koppelcode....
QR-code....
(Nog steeds geen Amerikaanse spion tegengekomen trouwens, wat een tegenvaller.)..
En ja hoor, ik zit erin....
“Nou, voeg mij maar toe,” zegt Willem monter, alsof we samen een gezellig spelletje gaan doen....
Samen aangifte doen op één formulier.....wel zo gezellig....
Tenminste… dat denk je op dat moment nog....
De Belastingdienst heeft al van alles voor ons ingevuld.....
“Makkelijker kunnen we het niet maken,” zeggen ze dan....
Nou, dat klopt, want wat zij al hebben ingevuld, daar kunnen wij in ieder geval geen ruzie over maken.....
Dat scheelt alvast een openingsronde.....
Maar dan…
Stel je het formulier voor als een slakkenkolonie....
En stel je voor dat op iedere slak vanaf nu een flinke scheut zout wordt gegooid....
Zo voelt het.....
Bij elke vraag heeft Willem ineens diepgaande interesse in zijn eigen onwetendheid.....
En ik… ik leg het natuurlijk weer niet goed uit....
Ik zou trouwens wel eens iemand willen ontmoeten die zonder haperen, stotteren of innerlijke paniek haar man perfect kan uitleggen hoe belastingaangifte werkt....
Ik typ braaf onze vierentwintig goede doelen in en raak hopeloos verstrikt in RSIN-nummers en andere mysterieuze codes....
Bij Willems lijfrenteberekeningen breekt het zweet me uit....
Maar hé — een glimlach verschijnt als ik zie dat de representatiekosten weer aftrekbaar zijn, want dat is lang geleden.....
Langzaam, tergend langzaam, werken we ons door het formulier heen....
En dan… het moment.....
De knop....
‘Bereken bijbetaling / teruggave’....
Ik durf er bijna niet op te klikken....
Echt......alsof er een soort fiscale donderwolk uit mijn scherm kan springen....
Maar dan toch....
Klik.....
En weet je wat nou zo heerlijk is....?
Dat je jezelf van tevoren allerlei rampscenario’s hebt aangepraat…
En dat het dan ineens… meevalt......
Ja, we moeten bijbetalen....
Natuurlijk moeten we dat....
Maar… het is lang niet zo erg als we hadden gedacht....
Sterker nog, we hadden het bedrag ongeveer verdrievoudigd in ons hoofd zitten....
En weet je wat nóg heerlijker is...?
Dat die echtscheidingsgedachten van een paar uur eerder…gewoon verdwijnen....
Als sneeuw voor de zon....
We kijken elkaar aan....
Zuchten en lachen.
Belastingaangifte… pfffft.
Je zal je vakantie er maar mee beginnen....
Maar ach…we zijn er weer doorheen....
En we zijn nog steeds getrouwd....
Dat is ook wat waard....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten