Dag van:
We hebben een onrustige nacht achter de rug....
Eigenlijk begon het gisteren al.....met al die kleine ‘eerste keer’-dingetjes....
Drie bakken voer in plaats van vier....
De grote zak met aangepast voer die gewoon blijft staan....
Niet meer apart voeren....
En Willem die met lege handen wat verward in zijn stoel gaat zitten, zonder een Borre die voor hem komt zitten met die lieve, vragende ogen:
‘Baas... mag ik weer een hap nemen'...??
Ook de laatste ronde buiten voor het slapen gaan is ineens anders....
In de zomer gebeurde dit altijd apart, omdat er op het kleine veldje grasaren liggen die gevaarlijk zijn voor honden....
Dus maakt Willem met de honden apart een ander rondje bij de straatlantaarns....
Nu gaat niet eerst Borre naar buiten...
Nu is het Blitz...
En dan is er het slapen....
Willem is bang om naar bed te gaan....
Want in het donker komt het verdriet en het gemis nóg harder binnen dan overdag....
Dus slaapt hij weer beneden op een matras, tussen zijn drie andere hondenvrienden in....
En dan komt de ochtend...
Dat harde gelag voor Willem....
Geen kwispelende Borre die denkt:
‘Ha... de baas is er weer!’
Borre kon de trap al niet meer op om naast zijn baas te slapen....
Maar juist daarom was dat moment in de ochtend zo fijn geworden....
Zodra Willem zijn voeten, na het ochtendritueel van deo en tandpasta, op de bovenste tree zette, wist Borre: de baas komt eraan....
Nu is daar alleen die lege ondrrste tree waar geen Borre op hem wacht....
Blitz is compleet in de war....
Lieve, gevoelige Blitz....
Hij ligt maar achter Willems stoel, terwijl Babs en Benji vrolijk voor hem spelen alsof er niets gebeurd is....
Maar Blitz weet beter....
Blitz rouwt...
Ook als Willem even met ze naar het bos loopt....
Eventjes, want lang uitlaten is met deze hitte immers geen optie....
Blitz loopt rechtstreeks naar de plek waar Borre altijd begon te graven en vervolgens kleine brokjes hard zand at....
Alle Borre-geurtjes hangen daar natuurlijk nog....
Geurtjes die wij niet ruiken....maar zij wel...
En ook Benji snapt er eigenijk toch ook niks meer van...
Is hij nu de leider...?
En zo ja... hoe doe je dat dan...?
De rol van rivaal paste hem toch eigenlijk veel beter...!
Voor Willem zijn het ondertussen vooral de plekjes die hem steeds opnieuw herinneren aan zijn grote vriend die zo ontzettend gemist wordt....
En over geurtjes gesproken....
Willem komt weer thuis...
"Ik ruik een brandlucht!" roept hij naar boven....
Nou ben ik dankzij de hotelairco in Griekenland — ik kan nou eenmaal niet tegen die dingen — snipverkouden, dus ik ruik helemaal niks....
"Hier brandt niks" roep ik terug....
Maar dan gaat er bij mij een lichtje branden...
Het zal toch niet de eerste keer zijn dat onze ietwat, en nu al helemaal, verwarde Willem zijn eitjes is vergeten...
En ja hoor....
Ze staan behoorlijk droog te koken...
Och Willem toch....
Tja... Willem....
Hij probeert zich er zo goed mogelijk doorheen te slaan...
Hij spreekt zelfs zijn ratio aan, omdat hij voelt dat hij er anders helemaal onderdoor gaat...
Maar dan komt Willem ineens naar boven rennen....
"Wampie, Wampie... doe jij het maar"....
Het dierencrematorium is aan de lijn...
Ik neem de mobiel van Willem over...
Eerst volgt dat begripvolle praatje dat de vrouw aan de andere kant waarschijnlijk al duizend keer heeft opgehangen...
Lief bedoeld, absoluut...
Maar ik denk alleen maar: 'Mens, schei uit... kom to the point'....
Dus zeg ik: "U belt vast niet voor niks"....
En meteen gaat ze — bijna opgelucht — over tot het zakelijke gedeelte....
Individuele crematie....
"Ach... zometeen al"....?
En nee, ze hebben geen asblikken of asbussen....
Wij hebben de as van onze eerste herder Bikkel in zo'n mooi blik gekregen....
Maar blijkbaar mag dat om milieutechnische redenen niet meer....
Ze hebben wel goedkopere kartonnen as-uitstrooikokers....of peperdure urnen...
En dat peperduur inderdaad peper-peperduur wordt, blijkt uit het feit dat de as per kilo wordt berekend....
Tel uit je winst...Borre weegt 55 kilo...
Dat betekent dus één van de grootste urnen... Twee tot tweeënhalve liter....
"Ja, we willen het hart.....code B5"...
"Ja, die is matzwart"....
Pfffft... dat zegt de code toch al....?
"Nee, we hoeven geen gipsafdruk van de poot"...
"Nee, ook geen inktafdruk"....
"En de oorkonde mag u ook laten voor wat-ie is"....
"Nee, we komen de as niet zelf ophalen in Varsseveld., die mag naar de dierenartsenpraktijk, dan halen wij hem daar wel op"....
"Ja, ik weet dat óók dat extra geld kost"...
"Ja, net als het vervoer van de praktijk naar jullie"...
Hoppa tel maar op....
Willem kan het allemaal niet meer aanhoren....
Dit gaat over zijn lieve vriend....
Over liefde....
En nu wordt die liefde omgezet in keiharde euro's....
Dat voelt niet als Borre.... al is hij alles waard....
Maar het voelt zo niet als liefdevol waardig afscheid....
"Ja, mailt u de factuur maar"....
"En ja, we begrijpen dat we eerst moeten betalen voor jullie Borre naar de praktijk brengen"....
Ik snap heel goed dat Willem dit gesprek niet zelf wilde voeren en zijn mobiel aan mij gaf....
Maar ook deze laatste handelingen horen erbij....
Alles wat nog geregeld moet worden voordat Borre weer veilig thuis is....
Het is rond twaalf uur....
In mijn hoofd klinkt ineens een christelijk lied....
En Willem speelt fluit.... mooie gevoelige afscheids en vriendschaps nummers...
Heel bijzonder want we horen later dat vijf over twaalf het tijdstip was waarop Borre werd gecremeerd....
Een moeilijk moment voor Willem als hij dat hoort....
"Nu is hij er echt niet meer..." snikt hij...
Vanaf dat moment kijkt Willem ongeveer iedere tien minuten in zijn mail....
Is de factuur er al...?
Kan hij al betalen...?
Hij wil Borre het liefst vanmiddag nog thuis hebben....
Half zeven....
Nog steeds geen factuur....
Dus gaat hij bellen....
Willem het is avond.... en weekend...
Maar er wordt zowaar opgenomen en...gelukkig werkt het crematorium mee....
Bij hoge uitzondering zullen ze de factuur vanavond nog sturen....
En ja hoor...
Anderhalf uur later komt de rekening binnen....
We betalen....
Maar Willem...dat betekent natuurlijk niet dat ze Borre vanavond nog naar de dierenartsenpraktijk gaan brengen....
En morgen, in het weekend, vast ook niet...
Zelfs niet bij een hele hoge uitzondering....
Dat doen ze als ze weer een ronde rijden om overleden dieren op te halen...
Willem zakt weer terug in zijn stoel...
Hij weet dat ik gelijk heb...
Maar hij wil Borre zo graag terug...
We zitten buiten...
En hoewel Willem inmiddels de wereld aan steun en troost heeft gehad — telefoontjes, berichtjes en reacties via welk medium dan ook — roept hij nu naar voorbijgangers die met hun hond over het bruggetje lopen....
Mensen die hij kent....
Maar soms ook nauwelijks kent....
Mensen van de uitlaatmomentjes....
Hij vertelt ze dat Borre er niet meer is...
Willem leeft op dit moment van die steunbetuigingen....
"Het helpt me, Wampie..."
En ik weet dat het hem helpt....
Maar het feit blijft dat het gemis groot is...
Ook voor mij...
Veel groter dan ik van mezelf had verwacht...
Ik had nooit gedacht dat in een huis waar toch echt nóg drie herders, twee katten en twee mensen wonen, de fysieke afwezigheid van één hond zó zichtbaar zou zijn...
Dat er ineens een gebroken incomplete roedel is due opnieuw hun rollen moeten zoeken en posities moeten bepalen....
Dat tussen al die honden die altijd kriskras door de kamer liggen, ineens één bijna onzichtbare plek ontstaat, in een kamer die nog steeds behoorlijk gevuld is...
Maar die ene plek is ineens zo zichtbaar...
Zo voelbaar zichtbaar...
En dan zijn er al die kleine dingen die bij Borre hoorden...
Het hijgen...
Het steeds verplaatsen...
Die kop die hij regelmatig optilde om even te kijken of alles nog klopte...
Zijn blik die Willem overal volgde...
De blikken en energie tussen hen samen...
Het feit dat ik de deur naar de hal weer open kan doen zonder dat Borre ervoor ligt...
De donkere, zware blaf als hij vond dat er onraad was...
Geen waterballet meer onder de waterbak...
En geen Borre die als eerste in de keuken stond zodra hij de koelkast of de buffetkast hoorde opengaan...
Of die blik omhoog naar de buffetkast...
Want hij wist precies waar de botjes lagen...
Als ík dat allemaal al mis...hoe erg moet het dan voor Willem zijn...?
Willem en Borre waren een twee-eenheid...
En dat is eigenlijk hoe ik Willem nu niet meer zie rond lopen...
Hij is geamputeerd...
Een gewond 'zielszijn'...
Een halve Willem...
Ontredderd en onvolledig....
Een gebroken symbiose....
Het zal allemaal tijd nodig hebben...
Dus laten we die tijd maar toelaten...
Niet wegduwen...niet versnellen...
Niet proberen het verdriet kleiner te maken dan het is...
Want Borre was groot...
In het leven van Willem, in het leven van Blitz en de andere honden, en uiteindelijk ook in dat van mij...
En als liefde zo groot is geweest, mag het gemis ook groot zijn...
We hebben tijd.......
Voor de stilte....voor de lege plekken....voor de herinneringen...voor de tranen....
En langzaam, heel langzaam, voor het leren leven met een huis waarin Borre niet meer rondloopt....maar waarin hij nog overal aanwezig is....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten